VII SA/Wa 809/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. W. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwana dalej k.p.a.), w związku z odwołaniem J. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wskazał, że .. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., po rozpatrzeniu wniosku W. K., odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r., nakładającej na A. H. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zbiornika na gnojowicę, zlokalizowanego na działce geod. [...] położonej w I., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z uzgodnieniami i opiniami wymaganymi przepisami szczególnymi, w terminie do dnia 31 lipca 2010 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie, z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia, złożyły W. K. i J. W. W związku z brakiem podpisu W. K. pod powyższym pismem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał skarżącą pismem z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...], do uzupełnienia braku podania, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania, w zakresie dotyczącym W. K. Organ zaznaczył, że W. K. nie uzupełniła podpisu pod odwołaniem w związku z czym zostało ono rozpatrzone jedynie w zakresie dotyczącym J. W. Następnie, organ odwoławczy podniósł, iż w świetle przyjętej sądowodministracyjnej linii orzeczniczej, definiując pojęcie strony postępowania administracyjnego, ustawodawca wskazał wyraźnie na powiązanie określonego podmiotu z interesem prawnym (art. 28 k.p.a.). Interes prawny ma charakter materialny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu. Innymi słowy mówiąc, wykazanie interesu prawnego, to ustalenie przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu. Dodał, że interesu prawnego nie należy mylić z interesem faktycznym, tj. sytuacji, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże zainteresowanie to nie jest poparte przepisami prawa. O fakcie, czy danemu podmiotowi przysługuje legitymacja do bycia stroną nie decyduje jego wewnętrzne przekonanie lecz norma prawa, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa lub obowiązki. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest więc legitymowany do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, czy też kwestionowania zapadłych w nim rozstrzygnięć. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, mając na uwadze powyższe rozważania, że J. W. nie będąc stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego nie ma interesu prawnego we wniesieniu odwołania od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2013 r. Ze zgromadzonych w sprawie akt wynika, że stronami postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. są W. K. i A. H., w związku z czym to oni są legitymowani do żądania ponownej oceny zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wskazał, iż z akt administracyjnych zgromadzonych w sprawie wynika, że sporny zbiornik jest usytuowany w odległości 18,30 m od granicy działki z drogą polną (protokół oględzin z dnia [...] marca 2008 r. oraz protokół z kontroli z dnia [...] lutego 2009 r.) oraz, że odległość między płotem działki nr 25, a słupkami stalowymi ogrodzenia niezabudowanej działki nr [...], będącej własnością J.W., w linii przedmiotowego zbiornika, wynosi 5,0 m. Organ zaznaczył, że zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 1997 r. nr 132, poz. 877) odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych powinny wynosić co najmniej: 1) od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich - 15 m, 2) od magazynów środków spożywczych, a także obiektów budowlanych przetwórstwa rolno-spożywczego - 15 m, 3) od granicy działki sąsiedniej - 4 m, 4) od budynków magazynowych ogólnych - 5 m, 5) od silosów na zboże i pasze – 5 m, 6) od silosów na kiszonki - 5 m. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotowy zbiornik nie narusza ww. przepisu, gdyż został on zlokalizowany w znacznie większej odległości od budynku mieszkalnego J. W. Brak jest zatem przepisu prawa materialnego z którego J. W. mogłaby wyprowadzić interes prawny do występowania w przedmiotowej sprawie jako strona postępowania. Na marginesie organ zaznaczył, że postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia na wniosek J. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]marca 2010 r., znak: [...], które to postanowienie zostało przez J.W. zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła J. W., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 28 i art. 80 k.p.a., art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że jej interes prawny w pozwoleniu na budowę całego przedsięwzięcia inwestycyjnego na działce nr [...] we wsi I. gmina N., objętego decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], w tym również przedmiotowego zbiornika na gnojowicę o pojemności 1236 m3, (zrealizowanego w ewidentnych warunkach samowoli budowlanej), posiada powagę rzeczy osądzonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt. II OSK 208/06, czego nie chcą dostrzec organy nadzoru budowlanego. Zaznaczyła, że kwestia jej interesu prawnego została wykazana we wniosku z dnia [...] września 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]marca 2010 r., a następnie powtórzona w pismach z dnia 1 lutego 2011 r. i 31 maja 2012 r. Skarżąca podniosła, iż w myśl art. 170 p.p.s.a. organy nie mogą podważać ustaleń ww. wyroku, tak w zakresie jej interesu prawnego, jak również wpływu spełnienia warunków technicznych na ustalenie przymiotu strony tego konkretnego postępowania. J.W. wskazała, że samo spełnienie wymagań w zakresie warunków technicznych nie przesądza o jej interesie prawnym, lecz przesądza obszar oddziaływania na nieruchomości, którego nie ustalił dotychczas Wojewoda [...]oraz przepisy specjalne, o czym jest mowa w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 marca 2007 r., tzn. ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. nr 270). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślić należy, że jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., która nakłada na organy obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto, organy zobowiązane są stosownie do art. 80 k.p.a. rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Natomiast, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Przy tym, obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania), a także art. 8 (zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa) (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 762/00, LEX nr 77604; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1988 r., sygn. akt II SA 497/88, ONSA 1989 nr 2, poz. 68, wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 1010/97, LEX nr 48684). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, że J. W. nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]marca 2010 r., nakładającej na A. H. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego zbiornika na gnojowicę, zlokalizowanego na działce geod. [...] położonej w I. Organ powołał się na ustalenia, w zakresie odległości przedmiotowego zbiornika na gnojownicę od działki będącej własnością skarżącej i odniósł je do przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zauważyć należy, iż sporna budowa jest częścią większego zamierzenia inwestycyjnego prowadzonego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. H. pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe na działce nr [...] we wsi I., gm. N.. W okresie 2004 – 2013 r. toczyło się wielokierunkowo kilka postępowań mających w tle ww. decyzję Starosty [...] o pozwoleniu na budowę. Na przestrzeni tych lat w kwestii legitymacji J. W. do bycia stroną w postępowaniach w sprawach dotyczących ww. inwestycji zapadało również kilka prawomocnych wyroków sądów administracyjnych, min. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 683/10 (organ był świadomy ich istnienia), czy też ostatnio zapadły wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2720/12. W powołanych wyżej wyrokach zawarto ocenę, iż organy powinny zbadać kwestię legitymacji J. W. do bycia stroną w postępowaniach przez pryzmat "obszaru oddziaływania obiektu", w szerokim rozumieniu tego określenia. Wskazywano, że w definicji jest mowa o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowania tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowanego, należą nie tylko przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki (budowle rolnicze) i ich usytuowanie. Z całą pewnością takimi przepisami odrębnymi są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. W wyrokach podkreślono, że obiekty objęte pozwoleniem, ze względu na ich rodzaj, należą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co samo przez się wskazuje, że obszar oddziaływania może wykraczać poza nieruchomość inwestora i obejmować nieruchomości sąsiadujące. Sądy wskazywały, że organ nie określił terenu w otoczeniu obiektów budowlanych na podstawie przepisów z zakresu ochrony środowiska wprowadzających związane z tymi obiektami ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i nie poddał ocenie raportu oddziaływania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 2720/12, stwierdził natomiast, iż z akt zebranych w sprawie wynika, że w postępowaniach dotyczących oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia na działce nr [...] wiele kwestii przedstawionych przez inwestora w raporcie budziło zastrzeżenia. Świadczy o tym nie tylko postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...]czerwca 2008 r., nr [...], w którym zwrócono uwagę, że przedłożony raport "nie objął wszystkich obiektów realizowanych przez inwestora", ale także choćby wskazywane przez skarżących w skardze kasacyjnej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2011 r., znak [...], w którym podważono wartość dowodową raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko właśnie w zakresie przedstawionych w nim oddziaływań na sąsiednie nieruchomości. Sąd zaznaczył także, że powinno się wziąć pod uwagę inne wyroki powiązane ze sprawą, w szczególności wyrok "Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 84/08, w którym Sąd ten uznał legitymację skargową J.W., pomimo, że kwestionowała ona właśnie sposób przeznaczenia działki nr [...] ("Nie może bowiem ujść uwadze, że nieruchomość objęta kwestionowaną uchwałą - działka o nr [...] przeznaczona jest w tymże planie pod inwestycję, która będzie oddziaływała na nieruchomości sąsiednie. Za taką należy bowiem uznać oborę o projektowanej obsadzie inwentarza – 200 DJP")" oraz prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SAB/Bk 52/08, "w którym Sąd uznał J. W. za legitymowaną do złożenia skargi na bezczynność Wojewody [...] w zakresie zakończenia postępowania wznowieniowego od decyzji Starosty [...] z dnia [...]listopada 2004 r." W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, powołane wyżej wyroki są nie bez znaczenia dla oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2013 r. Jak już wyżej wskazano, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego badając przymiot strony J.W. odniósł się jedynie do przepisu § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdzie tymczasem powinien odnieść się szerzej. Zauważyć należy, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ani powołany przepis, ani z nim związane nie zawierają szczególnych rozwiązań co do kręgu osób, którym przysługuje przymiot strony w tego rodzaju postępowaniu. W takim przypadku nie znajduje również zastosowania szczególna regulacja z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, gdyż odnosi się ona wyłącznie do spraw o wydanie pozwolenia na budowę, nie zaś postępowania naprawczego przed organami nadzoru budowlanego. W sprawie zakończonej kwestionowaną przez skarżącą decyzją krąg stron winien być ustalany na podstawie art. 28 k.p.a., w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest, iż przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako strony postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Źródłem interesu prawnego mogą być normy prawa administracyjnego a także prawa cywilnego dotyczące własności. Sam interes prawny nie uzasadnia jednak jeszcze statusu strony konkretnego postępowania, zgodnie bowiem z treścią art. 28 k.p.a. o stronie postępowania administracyjnego można mówić dopiero po stwierdzeniu opisanego wyżej związku pomiędzy tym interesem a postępowaniem w konkretnej sprawie administracyjnej. Dla ustalenia tego związku konieczna jest zatem również analiza przedmiotu postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 225/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1410/12). Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, iż w niniejszej sprawie kwestię legitymacji J. W.do bycia strona postępowania, należy zbadać przez pryzmat art. 28 k.p.a. Jednakże zakres w jakim to uczynił świadczy o tym, że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Mając na uwadze, że postępowania w sprawie inwestycji realizowanych przez A. H. na działce nr [...] w Iwankach toczyły się od 2004 r., oraz że zapadały w sprawach różne wyroki zobowiązujące organ do przeanalizowania spraw pod kątem nie tylko zgodności z przepisami określającymi warunki techniczne, jak również pod kątem z przepisami z zakresu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami z zakresu ochrony środowiska (m.in. kwestia raportu o oddziaływaniu na środowisko), powodować powinno, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien dokonać oceny przymiotu strony, jak wyżej wskazano w szerszym zakresie. W tym odnieść się do podnoszonej w odwołaniu kwestii realizacji inwestycji, która, w ocenie skarżącej, należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Brak jest rozważań organu w tym przedmiocie, ma to zaś znaczenie dla oceny interesu prawnego skarżącej. Ponownie rozpatrując sprawę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany będzie wziąć pod uwagę wskazane okoliczności i ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie, a stanowisko swoje uzasadnić zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Na marginesie wypada jedynie zauważyć, w odniesieniu do argumentacji zawartej w skardze, że organy w niniejszym postępowaniu nie były związane, w myśl art. 170 p.p.s.a., ustaleniami wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, bowiem w tym przepisie jest mowa o prawomocności materialnej i skutku rozstrzygnięć, nie chodzi jednak o wskazania i ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu. Niewątpliwie jednak powinny mieć na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.