I OSK 144/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Protokolant st. asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 87/13 w sprawie ze skargi J. G. na bezczynność Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w przedmiocie wydania decyzji o udzieleniu absolutorium 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia od J. G. na rzecz Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Pismem z dnia 24 września 2012 r. J. G. zwróciła się do Dziekana Studium Niestacjonarnego Szkoły Głównej Handlowej (SGH) w Warszawie o udzielenie jej absolutorium w związku z zaliczeniem minimum programowego przedmiotów w ramach! studiów II stopnia (uzupełniających magisterskich) na kierunku Finanse i Bankowość. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż studia ll-go stopnia na Studium Niestacjonarnym podjęła w 2003 r., a zakończyła w 2007 r. Przystępując do grona studentów SGH kontynuowała edukację uzyskaną uprzednio w Wyższej Szkole Zarządzania w stopniu licencjata. Dysponowała zaliczeniami przedmiotów ujętych w programie SGH. Łączna liczba punktów ECTS uzyskana przez zainteresowaną na studiach licencjackich wynosiła 300. Pomimo posiadania tak wysokiego dorobku punktów transferowych, nie został on uwzględniony przez SGH. Nie uwzględniono ponad 14 przedmiotów, z których zainteresowana uzyskała uprzednio zaliczenie, a których zakres pokrywał się z ofertą edukacyjną SGH. Nadto wnioskodawczyni wskazała, iż zgodnie z treścią art. 165 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) regulamin uczelni powinien uwzględniać zasady przenoszenia i uznawania zajęć przez studenta w innej uczelni, w tym zagranicznej. Regulamin studiów SGH nie zawiera regulacji odnośnie przedmiotowej kwestii. W tej sytuacji, w przypadku zainteresowanej powinny mieć zastosowanie przepisy ww. ustawy o szkolnictwie wyższym, w tym art. 164a określający minimalne poziomy punktów ECTS warunkujące możliwość uzyskania dyplomu danego stopnia (uzyskania absolutorium). Dalej wnioskodawczymi wskazała, iż w toku studiów ll-go stopnia uzyskała łącznie 145,5 punktów. W myśl art. 164a ust. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym dyplom studiów magisterskich ll-go stopnia wymaga uzyskania co najmniej 120 punktów co oznacza, że zainteresowana przekroczyła wyznaczony ustawowo limit punktów. Tym samym spełniła minimalne ustawowe wymagania warunkujące uzyskanie dyplomu ukończenia studiów magisterskich ll-stopnia, co czyni przedmiotowy wniosek uzasadnionym. Wobec braku odpowiedzi ze strony organu, pismem z dnia 6 listopada 2012 r. J. G. ponownie zwróciła się do Dziekana Studium Magisterskiego SGH w Warszawie z prośbą o rozpatrzenie sprawy udzielenia absolutorium. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Prodziekan Studium Magisterskiego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w poinformował zainteresowaną, że w obowiązującym stanie prawnym nie ma możliwości zadośćuczynienia jej wnioskom. Wskazał, iż w chwili obecnej zainteresowana nie posiada statusu studenta SGH w Warszawie, a zatem nie ma możliwości uznania minimum programowego i punktowego za zrealizowane i dopuszczenia jej do egzaminu dyplomowego. Zaznaczył, iż nawet w przypadku uzyskania przez zainteresowaną statusu studenta, nie będzie możliwości realizacji jej postulatów. Studiując w latach 2003–2007 wnioskodawczyni uzyskała znaczny dorobek punktowy, jednak nie zrealizowała minimum programowego, wymaganego do dopuszczenia do egzaminu dyplomowego. Zauważył, iż powyższe kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione w piśmie Prorektora ds. Dydaktyki Studentów SGH z dnia [...] września 2011 r. Do chwili obecnej okoliczności sprawy nie uległy zmianie, zaś upływ czasu spowodował, że nieadekwatność zrealizowanych przez zainteresowaną przedmiotów do obowiązującego programu kształcenia studiów znacznie się pogłębiła. Pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. skierowanym do Dziekana Studium Magisterskiego SGH w Warszawie J. G., powołując art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia jej absolutorium w związku z zaliczeniem minimum programowego przedmiotów w ramach studiów drugiego stopnia (uzupełniających magisterskich) na kierunku Finanse i Bankowość. Pismem z dnia 22 stycznia 2013 r. J. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w sprawie wydania decyzji o udzieleniu absolutorium. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Rektora SGH w Warszawie do wydania w terminie 14 dni decyzji o udzieleniu absolutorium oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż pismem z dnia 24 września 2012 r. (omyłkowo wskazując datę 10 września 2013 r.), wniosła o udzielenie absolutorium w związku z zaliczeniem przez nią minimum programowego przedmiotów w ramach studiów ll-go stopnia na kierunku Finanse i Bankowość. Ponownie wskazała, iż uczelnia nie uwzględniła punktów transferowych uzyskanych przez nią na studiach licencjackich. Nie wzięła również pod uwagę łącznej liczby punktów, jaką skarżąca uzyskała w toku studiów. Skarżąca podniosła, iż organ uchylił się od wydania wnioskowanej decyzji uniemożliwiając jej merytoryczną weryfikację zajętego stanowiska. Pismem z dnia 11 grudnia 2012 r. skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, jednak na wezwanie to również nie uzyskała odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Rektor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż twierdzenia skarżacej są błędne, zaś jej żądania nieuzasadnione. Organ wskazał, iż przepisy ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz Regulamin studiów SGH nie przewidują wydania decyzji o uzyskaniu absolutorium. W obowiązującym skarżącą Regulaminie studiów, stanowiącym załącznik do uchwały nr 346 Senatu SGH z dnia 23 kwietnia 2008 r., w § 54 ust. 1 stwierdza się jedynie, że "warunkiem dopuszczenia do egzaminu licencjackiego lub magisterskiego jest uzyskanie zadeklarowanej przez studenta w toku studiów liczby punktów ECTS oraz wykonanie minimum programowego wymaganych dla danego kierunku lub makrokierunku studiów, złożenie w dziekanacie zaakceptowanej przez promotora pracy licencjackiej lub magisterskiej oraz uzyskanie pozytywnej recenzji". Uzyskanie zadeklarowanej liczby punktów ECTS oraz wykonanie minimum programowego dla danego kierunku studiów jest zwane potocznie absolutorium. Jest to okoliczność faktyczna, stanowiąca warunek dopuszczenia do egzaminu dyplomowego. Okoliczność ta nie podlega odrębnemu stwierdzeniu, w szczególności w drodze decyzji. Nadto organ zauważył, iż skarżąca została skreślona z listy studentów decyzją Dziekana Studium Niestacjonarnego SGH z dnia [...] grudnia 2007 r. z powodu nieuiszczenia czesnego, a ponadto pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. oświadczyła, że rezygnuje ze studiów. Skarżąca nie jest zatem studentką SGH i kwestia uzyskania przez nią absolutorium, jako warunku dopuszczenia do egzaminu dyplomowego w SGH jest bezprzedmiotowa. Skarżąca nie ma więc interesu prawnego uzasadniającego żądanie wydania zaświadczenia o zrealizowaniu minimum programowego. Nie byłoby to możliwe; również ze względów merytorycznych, bowiem skarżąca nie wykonała minimum programowego, o czym została poinformowana pismem prodziekana Studium Magisterskiego SGH z dnia [...] listopada 2012 r., w wcześniej pismem Prorektor ds. dydaktyki i studentów SGH z dnia [...] września 2011 r. W świetle powyższego, zdaniem organu, brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organów uczelni w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 września 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 87/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w przedmiocie wydania decyzji o udzieleniu absolutorium, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia. Skarżąca upatruje stanu bezczynności Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w zaniechaniu wydania decyzji w przedmiocie udzielenia absolutorium. Wskazać należy, iż J. G. decyzją Dziekana Studium Niestacjonarnego SGH z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie § 42 pkt 1.2 Regulaminu studiów, została skreślona z listy studentów Studium Niestacjonarnego SGH z powodu braku czesnego za semestr zimowy roku akademickiego 2007/2008. Skarżąca nie skorzystała z prawa wniesienia odwołania od powyższej decyzji, zatem decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności w rozumieniu art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz U. z 2013 r., poz. 267), dalej powoływanej jako: "k.p.a.'" i nie została wzruszona w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w k.p.a. Ponadto, pismem z dnia 20 grudnia 2007 r. skarżąca, powołując się na nieprawidłowości w sposobie naliczania czesnego oraz trudności w realizacji programu studiów z powodu różnic programowych pomiędzy studiami licencjackimi a magisterskimi, złożyła rezygnację ze studiów w SGH. Z powyższego wynika jednoznacznie, iż skarżąca, nie posiada statusu studenta SGH, a tym samym nie posiada legitymacji prawnej do żądania od organów przedmiotowej uczelni wydania decyzji w zakresie objętym skargą. Innymi słowy, po stronie skarżącej brak jest przesłanki podmiotowej, stanowiącej podstawę wydania aktu administracyjnego w zakresie objętym żądaniem. Zgodnie z art. 28 K.p.a., stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przymiot strony uzyskuje podmiot praw lub obowiązków, które podlegają konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Istnienie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że na podstawie konkretnego przepisu prawa materialnego można skutecznie żądać wydania określonego aktu bądź podjęcia określonej czynności. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. (sygn. akt I OSK 5559/06, publ. Lex nr 385385), pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Skarżąca nie posiada statusu studenta SGH w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18k ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), nie jest bowiem osobą kształcącą się na studiach wyższych na ww. uczelni. Zatem ani przepisy powołanej ustawy, ani też przepisy Regulaminu studiów w Szkole Głównej Handlowej (art. 160 i art. 161 ww. ustawy), dotyczącego w istocie studentów tejże uczelni, nie mogą być w odniesieniu do skarżącej źródłem interesu prawnego. Z tego też powodu skarżąca nie może żądać od organu uczelni realizacji wniosku w zakresie wydania przedmiotowej decyzji. Skarżąca posiada wyłącznie interes faktyczny, gdyż jest bezpośrednio zainteresowana wydaniem rozstrzygnięcia określonej treści, jednakże nie może ono zostać oparte na konkretnym przepisie prawa materialnego. Sąd podkreślił, iż kwestia "udzielenia (nieudzielenia) absolutorium" nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. i nie podlega rozstrzygnięciu w formie decyzji administracyjnej na podstawie art. 104 k.p.a. Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, przepisy k.p.a. oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego stosuje się do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3 (tj. decyzji w sprawie przyjęcia na studia oraz na studia doktoranckie), decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego. Do spraw wymienionych w ww. przepisie nie należy jednak sprawa "udzielenia absolutorium". Zarówno przepisy; ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, jak i przepisy Regulaminu studiów w Szkole Głównej Handlowej nie posługują się ww. terminem, który w istocie oznacza zwyczajowe stwierdzenie zakończenia studiów wyższych bez uzyskania dyplomu. Uzyskanie absolutorium jest okolicznością faktyczną, stanowiącą warunek dopuszczenia do egzaminu dyplomowego w następstwie uzyskania zadeklarowanej przez studenta w toku studiów liczby punktów zaliczeniowych, wykonania minimum programowego wymaganego dla danego kierunku studiów, złożenia zaakceptowanej przez promotora pracy magisterskiej i uzyskania pozytywnej recenzji. Okoliczność ta jednak nie podlega odrębnemu stwierdzeniu przez organ uczelni w drodze decyzji administracyjnej. Z tego względu żądanie skarżącej w zakresie wydania przez Rektora SGH w Warszawie decyzji o udzieleniu absolutorium nie znajduje prawnego uzasadnienia. Jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 24 września 2012 r. w sprawie udzielenia absolutorium, Prodziekan Studium Magisterskiego SGH w Warszawie, pismem z dnia [...] listopada 2012 r., poinformował skarżącą, iż nie posiada ona statusu studenta SGH w Warszawie, a zatem nie ma możliwości uznania minimum programowego i punktowego za zrealizowane i dopuszczenia jej do egzaminu dyplomowego. Zaznaczył, iż nawet w przypadku uzyskania przez skarżącą statusu studenta, nie będzie możliwości realizacji jej wniosku, bowiem studiując w latach 2003–2007 skarżąca uzyskała wprawdzie znaczny dorobek punktowy, jednak nie zrealizowała minimum programowego, wymaganego do dopuszczenia do egzaminu dyplomowego. Wskazał, że powyższe kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione skarżącej w piśmie Prorektora ds. Dydaktyki Studentów SGH z dnia [...] września 2011 r. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, nie można uznać, iż w sprawie ma miejsce bezczynność organu. Kwestia udzielenia absolutorium nie wymagała wydania przez organ decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., zaś przeciwne w tym względzie stanowisko skarżącej nie znajduje prawnego uzasadnienia. Wobec udzielenia pisemnych wyjaśnień w odpowiedzi na ww. pismo skarżącej z dnia 24 września 2012 r., nie można czynić organowi zarzutu, iż pozostaje on w stanie bezczynności. Sąd wskazał, że kontroli w postępowaniu podlegała wyłącznie kwestia bezczynności organu uczelni w sprawie wydania decyzji w przedmiocie udzielenia absolutorium, nie zaś kwestia merytoryczna dotycząca spełnienia (bądź niespełnienia) przez skarżącą warunków dopuszczenia do egzaminu dyplomowego. Zakres postępowania wyznaczony został bowiem przedmiotem skargi – na bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu, bezczynność organu nie miała miejsca w sprawie, zatem skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. J. G. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie, tj. art. 164a w zw. z art. 207 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm. w zw. z § 4. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 września 2011 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta (Dz.U. z dnia 26 września 2011 r., Dz.U. z 2011 r. Nr 201, poz. 1187) poprzez błędne uznanie, iż z uwagi na utratę statusu studenta Skarżąca nie spełniła przesłanek warunkujących uzyskanie przez nią zaświadczenia o uzyskaniu absolutorium, sposobu ustalania określonego w ustawie limitu punktów EPCS oraz błędne zastosowanie przepisów ustawy w zakresie kompetencji organów Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie do wydawania decyzji i zaświadczeń administracyjnych; 2) naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie przepisów art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 104 k.p.a. i w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 217 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 104 § 2 k.p.a. poprzez: a) naruszenie niewłaściwe zastosowanie przytoczonych przepisów polegające na nieprzeprowadzeniu przez Sąd Administracyjny kontroli ustalonego w sprawie przez organy prawidłowości stanu faktycznego, mimo że w postępowaniu administracyjnym nie tylko nie rozstrzygnięto kwestii prawidłowości naliczania punktów ECTS dla studenta studiów uzupełniających II stopnia, ale także nie ustalono przedmiotu żądania wnioskodawcy dotyczącego wydania zaświadczenia w zakresie wnioskowanym przez skarżąca, b) naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, iż w sprawie nie doszło do bezczynności po stronie Organu, który zaniechał wszczęcia procedury w sprawie wydania zaświadczenia oraz przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego po złożeniu wniosku przez skarżącą, c) naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie, iż skarżąca nie ma interesu prawnego w uzyskaniu potwierdzenia określonego stanu faktycznego zaistniałego w przeszłości w ramach ochrony praw nabytych na zasadach ogólnych; d) naruszenie przepisów postępowania poprzez zaniechanie kontroli legalności prowadzonego przez organ postępowania, który w przedmiotowej sprawie nie wydał, zgodnie ze swoim upoważnieniem ustawowym, zaświadczenia, także odmownego w formie postanowienia. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie i zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości i wydania orzeczenia odpowiadającego treści niniejszego żądania: 2) przekazanie sprawy do Rektora Szkoły Głównej Handlowej do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 3) zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem I instancji zgodnie z wnioskiem zgłoszonym przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Rektor Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania przed Sadem I instancji oraz kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjengo. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Przedmiotem rozpoznania w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie była sprawa bezczynności w zakresie wydania decyzji o udzieleniu absolutorium. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu administracyjnym w formie decyzji administracyjnej wymaga podstawy prawnej w przepisach prawa materialnego, które podlegają autorytatywnej konkretyzacji przez właściwy organ administracji publicznej. Postawione zarzuty naruszenia art. 164a w związku z art. 207 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), jak i § 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 14 września 2011 r. w sprawie warunków i trybu przenoszenia zajęć zaliczonych przez studenta (Dz.U. Nr 201, poz. 1187) nie dają podstaw do dokonania autorytatywnej konkretyzacji w formie decyzji w sprawie udzielenia absolutorium. Jak w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, przedmiotem rozpoznania była sprawa bezczynności a nie kontrola dopuszczalności przypisania punktów ECTS. Tym samym nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie został naruszony art. 104 k.p.a., nie stanowi bowiem samoistnej podstawy prawnej do rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 217 k.p.a. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest odrębnym, uproszczonym trybem postępowania od postępowania w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w formie decyzji administracyjnej. Odrębny podmiot tych postępowań nie daje podstaw do zmiany żądania jednostki wnoszącej o wydanie decyzji administracyjnej. Granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej wyznaczone są przedmiotem działania lub zarzuconej bezczynności organu, co powoduje, iż Sąd nie może tego przedmiotu zmienić. Nie są zasadne zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania w zakresie interesu prawnego skarżącej. W skardze kasacyjnej nie wskazano przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie – Prawo o szkolnictwie wyższym, które dały podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego. Powołany art. 164a ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nie daje podstaw do wyprowadzenia praw nabytych. Art. 164a zawiera trzy jednostki redakcyjne, a w skardze kasacyjnej nie określono, który przepis został naruszony. Przesądzające znaczenie ma art. 164a ust. 1, który stanowi "wynikającym z planu studiów i programu kształcenia zajęciom zaliczonym przez studenta przypisuje się punkty ECTS", nie można zatem z tej regulacji wyprowadzić interesu prawnego, który tworzy prawa nabyte. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 8, art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77 § 1, art. 104 § 2 k.p.a. Sąd przeprowadził prawidłowo kontrolę działania Rektora Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie co do zasadności zarzutu bezczynności w przedmiocie wydania decyzji o udzieleniu absolutorium, a uzasadnienie wyroku jest zgodne z przepisami prawa (art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który reguluje podstawy uchylenia przez sąd administracyjny decyzji administracyjnej. Nie ma zastosowania do rozstrzygnięcia sprawy bezczynności. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od skarżącej kosztów postępowania.