V SA/Wa 2604/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zmiany interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego; oddala skargę Wnioskiem z [...] października 2010 r. "A." Sp. z o.o. w Z. (zwana dalej: spółką) zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w P., upoważnionego do wydawania interpretacji przez Ministra Finansów, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie ewentualnego zaliczenia masy aromatycznej do kominków i palenisk, składającej się, m.in. z tytoniu, do wyrobów tytoniowych. Spółka we wniosku wskazała, że zamierza podjąć produkcję masy aromatycznej do kominków i palenisk emitującej w wyniku spalania zapach, która składa się z tytoniu nieprzetworzonego (do 22%), syropu skrobiowego lub cukru inwertowanego (od 55% do 60%), aromatów owocowych, kwiatowych i spożywczych (od 6% do 9%), utrwalacza (0,17%), barwników (0,17%), gliceryny spożywczej (do 20%). Masa ta opakowana będzie w torebkę foliową włożoną w szczelne pudełko plastikowe lub kartonik. Na etykietach poza składnikami podane są ostrzeżenia o tym, że należy wyrób chronić przed dziećmi, że nie nadaje się do jedzenia i do palenia. Spółka planuje sprzedawać wyrób w ilościach jednostkowych 50g, 200g i 1 kg. Spółka załączył do wniosku opinię Urzędu Statystycznego w L. kwalifikującą przedmiotową masę aromatyczną do grupowania PKWiU 24.51.41-00.00 "Preparaty do perfumowania lub odwaniania pomieszczeń", zarówno według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, jak i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Jednocześnie spółka poinformowała, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług przedmiotowa masa aromatyczna będzie zaliczana do grupowania PKWiU 20.41.41.0 "Preparaty do perfumowania i odwaniania pomieszczeń", natomiast według klasyfikacji odpowiadającej Nomenklaturze Scalonej (CN) przedmiotowa masa aromatyczna objęta jest kodem CN 3307 41 00 "Agarbatti i pozostałe preparaty zapachowe, które działają w wyniku spalenia". Spółka zapytała: "Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym masa aromatyczna do kominków i palenisk emitująca w wyniku spalenia zapach, składająca się m. in. z tytoniu, może być zaliczana do wyrobów tytoniowych (tytoniu do palenia) w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11)?". Spółka przedstawiła stanowisko, iż jej zdaniem masa aromatyczna, którą zamierza produkować nie będzie zaliczana do wyrobów tytoniowych - tytoniu do palenia, zgodnie z przepisami ustawy, ponieważ pomimo zawartości tytoniu w łącznej ilości do 22% w masie, będzie służyła do odświeżania i odwaniania powietrza w pomieszczeniach poprzez wykorzystanie, m. in. zapachu uzyskanego podczas spalania tytoniu i innych substancji zawartych w przedmiotowym wyrobie kominkach i innych podobnych urządzeniach. Spółka na potwierdzenie powyższego stanowiska załączyła interpretację indywidualną wydaną w analogicznej sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w P. w interpretacji indywidualnej z [...] stycznia 2011 r. nr [...] uznał stanowisko spółki za prawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że ustawa o podatku akcyzowym reguluje opodatkowanie podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych oraz samochodów osobowych, organizację obrotu wyrobami akcyzowymi, a także oznaczanie znakami akcyzy (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy – wyroby akcyzowe to wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe, określone w załączniku nr 1 do ustawy. Stosownie do art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy – do wyrobów tytoniowych zalicza się bez względu na kod CN tytoń do palenia. Zgodnie z art. 98 ust. 5 ustawy – za tytoń do palenia uznaje się: tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego; odpady tytoniowe oddane do sprzedaży detalicznej, niebędące papierosami, cygarami lub cygaretkami w rozumieniu ust. 2, 3 i 4 tego artykułu, a nadające się do palenia. Po analizie powyższych przepisów oraz opisanego przez spółkę zdarzenia przyszłego Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził, że w sprawie nie ma znaczenia wskazana we wniosku klasyfikacja przedmiotowego wyrobu. Nie ma również znaczenia zawartość tytoniu w gotowym produkcie. Istotą sprawy, zgodnie z definicją wskazaną w powyższych przepisach jest przede wszystkim określenie, czy końcowy wyrób w postaci masy aromatycznej faktycznie nie nadaje się do bezpośredniej konsumpcji (do palenia). Zakładając, iż w opisie zdarzenia przyszłego wyrób nie będzie nadawał się do bezpośredniej konsumpcji (do palenia) – zgodnie z opisem wynikającym z wniosku – organ wskazał na przepis art. 98 ust. 8 ustawy, który stanowi, że produkty składające się w całości albo w części z substancji innych niż tytoń, lecz poza tym spełniające kryteria ustalone w ust. 2, 3 lub 5 tego artykułu, są traktowane jako papierosy i tytoń do palenia. W związku z powyższym organ stwierdził, że przedmiotowej masy aromatycznej nie można traktować jako tytoniu do palenia, ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w art. 98 ust. 2, 3 lub 5 ustawy, wynikających z przepisu art. 98 ust. 8 ustawy. W ocenie organu, jeżeli przedmiotowa masa aromatyczna emitująca w wyniku spalania zapach, przeznaczona do kominków i palenisk w celu odświeżania i odwaniania pomieszczeń nie będzie się nadawała do bezpośredniej konsumpcji (do palenia), to nie będzie podlegała uregulowaniom zawartym w ustawie. Przy czym Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaznaczył, że nie jest właściwy do dokonania oceny prawidłowości przedstawionej klasyfikacji wyrobu przedstawionego we wniosku oraz nie dokonuje oceny jego przeznaczenia. Minister Finansów aktem zatytułowanym "Zmiana interpretacji indywidualnej" z [...] lipca 2012 r. nr [...] – wydanym na podstawie art. 14e ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) – zmienił ww. interpretację indywidualną stwierdzając, że zarówno stanowisko spółki zawarte we wniosku z [...] października 2010 r., jak i dokonana przez organ interpretacja indywidualna są nieprawidłowe. W jej uzasadnieniu Minister Finansów przytoczył treść art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 1 oraz art. 98 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 i 8 ustawy o podatku akcyzowym. Następnie wyjaśnił wskazując na te przepisy, że przy ocenie, czy dany wyrób jest tytoniem do palenia decydujący jest fakt, czy wyrób ten nadaje się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego. W związku z tym, jeżeli masa aromatyczna opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nadaje się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego, to jest wyrobem akcyzowym w rozumieniu przepisów ustawy i dla celów podatkowych bez znaczenia jest jej inne przeznaczenie niż bezpośrednio do palenia (konsumpcji). Fakt, że producent przedmiotowej masy aromatycznej umieszcza na opakowaniach jednostkowych ostrzeżenia, że wyrób ten nie nadaje się do palenia, jest bez znaczenia w świetle powołanych przepisów ustawy. Podobnie, przy ocenie, czy dany wyrób jest tytoniem do palenia, bez znaczenia jest jego klasyfikacja. Skład masy aromatycznej opisany przez spółkę odpowiada typowemu składowi tytoniu do fajki wodnej (shisha), który zazwyczaj zawiera tytoń, cukry, aromaty i barwniki, glicerynę oraz glikol propylenowy. Droższe wersje tego wyrobu mogą zawierać też miód i naturalne składniki aromatyczne, np. suszone owoce. W związku z tym nie można wykluczyć, że przedmiotowa masa aromatyczna bez dalszego przetwarzania przemysłowego nadaje się do palenia w fajce wodnej. W związku z powyższym Minister Finansów stwierdził, że stanowisko spółki zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, zgodnie z którym przedmiotowa masa aromatyczna nie jest zaliczana do tytoniu do palenia, ponieważ będzie służyła do odświeżania i odwaniania pomieszczeń jest nieprawidłowe. Tak samo jak nieprawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w P., który pomimo, że w uzasadnieniu interpretacji indywidualnej słusznie zauważył, że przedmiotowa masa aromatyczna emitująca w wyniku spalania zapach, przeznaczona do kominków i palenisk w celu odświeżania i odwaniania pomieszczeń nie będzie podlegała uregulowaniom zawartym w ustawie, jeżeli nie będzie się nadawała do bezpośredniej konsumpcji (do palenia), to uznał stanowisko spółki za prawidłowe. Spółka pismem z 10 sierpnia 2012 r. wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zmiany interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z [...] września 2012 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w zmianie interpretacji indywidualnej. W skardze z 16 października 2012 r. złożonej na zmianę interpretacji indywidualnej spółka wniosła o jej uchylenie, utrzymanie w mocy interpretacji poprzedniej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W skardze zarzuciła: naruszenie przepisów art. 98 ust. 8 w zw. z art. 98 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez uznanie masy aromatycznej do kominków i palenisk produkowanej przez skarżącą spółkę za wyrób tytoniowy o cechach tytoniu do palenia, objęty podatkiem akcyzowym, bez względu na przeznaczenie tego wyrobu oraz zawartość tytoniu w gotowym produkcie, mimo iż produkt ten zawiera tytoń nieprzetworzony w ilości do 22 % oraz przeznaczony jest do spalania w kominkach i paleniskach w celu emitowania zapachu i odwaniania pomieszczeń oraz nie nadaje się bezpośrednio do palenia przez ludzi, wobec czego nie spełnia kryteriów wyrobu tytoniowego podlegającego podatkowi akcyzowemu; naruszenie przepisów art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, a to na skutek dokonania przez Ministra Finansów zmiany interpretacji indywidualnej dokonanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. mimo identycznego stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz braku nowych okoliczności faktycznych; naruszenie przepisów art. 191 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, weryfikującego pogląd faktyczny i prawny Dyrektora Izby Skarbowej w P. a mimo to przyjęcie za udowodnione, iż wyrób produkowany przez spółkę jest wyrobem tytoniowym przy braku materialnych dowodów przemawiających za przyjęciem tego stanowiska. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ przyjął stanowisko, iż nie istotne jest ostrzeżenie na opakowaniu wyrobu, iż nie nadaje się on do spożycia. Przy czym organ pominął fakt, iż produkowany wyrób jest mieszaniną kilku składników, z których jeden to tytoń nieprzetworzony, nie poddany fermentacji, zawierający m. in. piach, który mimo zmieszania go z innymi substancjami pozostaje w dalszym ciągu tytoniem nieprzetworzonym, a więc wyrobem nieakcyzowym. Powstała z połączenia składników substancja także jest wyrobem nie podlegającym podatkowi akcyzowemu. Skarżąca jako przykład dowolności oceny wyrobu przez organ jako produktu obciążonego podatkiem akcyzowym lub wolnym od tego podatku jest spirytus salicylowy oraz denaturat, które zawierają skażony spirytus, barwniki oraz środki indywidualizujące każdy z wyrobów. Oba te wyroby są - pomimo ostrzeżeń na etykiecie - używane jako produkt nadający się do picia przez osoby uzależnione od alkoholu, pomimo że nie są wyrobami akcyzowymi, co nie oznacza jednak, iż ekstremalne przeznaczenie wyrobu ma prowadzić do uznania go jako produktu obciążonego podatkiem akcyzowym. Skarżąca zarzuciła także, że arbitralna decyzja Ministra Finansów o zmianie indywidualnej interpretacji została podjęta przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do sytuacji, w której swoje rozstrzygnięcie wydawał Dyrektor Izby Skarbowej w P., a którego decyzja o wydaniu interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem skarżącej stanowiła z kolei przyczynę rozpoczęcia działalności produkcyjnej przy której poczyniono znaczne nakłady. Zmiana interpretacji spowoduje w skarżącej spółce znaczące straty. Skarżąca powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (FSK 530/04, I FSK 1087/05) podkreśliła, że podatnik nie powinien być obciążany wcześniejszymi błędami organu administracji. Ponadto spółka zarzuciła, że Minister Finansów zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego, a mimo to uznał za udowodnione iż wyrób produkowany przez skarżącą jest wyrobem tytoniowym przy braku materialnych dowodów przemawiających za przyjęciem tego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu Minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. "Nieprawidłowość" interpretacji podatkowej, o której mowa w art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, to szerokie kryterium kontroli administracyjnej interpretacji wydanych przez organy podatkowe. Źródła informacji o nieprawidłowości interpretacji mogą być różne. Ustawodawca wymienia tu orzecznictwo sądów, TK lub ETS, ale są to źródła wskazane przykładowo. Równie dobrze Minister Finansów może dojść do wniosku o nieprawidłowości interpretacji na podstawie ponownego przemyślenia problemu i zmiany koncepcji wykładni, wskazówek nauki zawartych w różnych publikacjach, opinii i ekspertyz albo sygnałów o stosowaniu prawa płynących od organów podatkowych. Wszystkie te źródła mogą stać się czynnikiem uruchamiającym proces zmiany interpretacji (por. "Ordynacja podatkowa" pod red. H. Dzwonkowskiego; wyd. 3 C. H. Beck Warszawa 2011, str. 189). Ponadto otwartość tego kryterium wynika z tego, że normodawca użył pojęcia nieostrego. Precyzując jego znaczenie na gruncie konkretnej sprawy Minister Finansów winien dążyć przede wszystkim do realizacji wartości konstytucyjnych, z praworządnością na czele, która jest chroniona przez zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP, por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2113/08, Lex 580524). Reasumując Minister Finansów dokonując zmiany interpretacji winien wskazać w sposób widoczny, że treść wcześniejszej interpretacji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią interpretowanych przepisów, oraz że charakter tego naruszenia powoduje, że rozstrzygnięcie takie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów dokonując z urzędu zmiany wydanej wcześniej interpretacji, wyjaśnił zarówno podstawy zmiany interpretacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, jak też dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego nie narusza art. 14e Ordynacji podatkowej. Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów na wstępie podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy masa aromatyczna do kominków i palenisk emitująca w wyniku spalenia zapach, składająca się m.in. z tytoniu, może być zaliczana do wyrobów tytoniowych (tytoniu do palenia) w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Zdaniem spółki masa aromatyczna, którą zamierza produkować nie będzie zaliczana do wyrobów tytoniowych, ponieważ pomimo zawartości tytoniu, będzie służyła do odświeżania i odwaniania powietrza w pomieszczeniach poprzez wykorzystanie, m.in. zapachu uzyskanego podczas spalania tytoniu i innych substancji zawartych w przedmiotowym wyrobie kominkach i innych podobnych urządzeniach. Natomiast w opinii Ministra Finansów, jeżeli masa aromatyczna opisana we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nadaje się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego, to jest wyrobem akcyzowym w rozumieniu przepisów ustawy i dla celów podatkowych bez znaczenia jest jej inne przeznaczenie niż bezpośrednio do palenia. Unormowania dotyczące powyższego zagadnienia regulują następujące przepisy. W myśl art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym – do wyrobów tytoniowych zalicza się bez względu na kod CN tytoń do palenia. Stosowanie do art. 98 ust. 5 ustawy o podatku akcyzowym – za tytoń do palenia uznaje się: 1. tytoń, który został pocięty lub inaczej podzielony, skręcony lub sprasowany w postaci bloków oraz nadający się do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego; 2. odpady tytoniowe oddane do sprzedaży detalicznej, niebędące papierosami, cygarami lub cygaretkami w rozumieniu ust. 2, 3 i 4 tego artykułu, a nadające się do palenia. Zgodnie zaś z art. 98 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym – produkty składające się w całości albo w części z substancji innych niż tytoń, lecz poza tym spełniające kryteria ustalone w ust. 2, 3 lub 5 tego artykułu, są traktowane jako papierosy i tytoń do palenia (...). W związku z treścią powyższych przepisów należy zauważyć, że zawartość tytoniu w masie aromatycznej nie jest kluczowa dla zakwalifikowania wyrobu jako wyrób tytoniowy, ponieważ przepisy te o proporcjach zawartości tytoniu w produkcie milczą. Natomiast decydującą w tym zakresie cechą wyrobu, skutkującą objęciem go podatkiem akcyzowym, będzie możliwość użycia masy aromatycznej do palenia, bez konieczności jej dalszego przetworzenia. Sąd zwraca uwagę, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu Minister Finansów wskazał, iż skład masy aromatycznej opisany przez skarżącą odpowiada typowemu składowi tytoniu do fajki wodnej (shisha), który zazwyczaj zawiera tytoń, cukry, aromaty i barwniki, glicerynę oraz glikol propylenowy. Pozwala to na wniosek, że taka masa aromatyczna może nadawać się (a tym samym może być wykorzystywana) do palenia bez dalszego przetwarzania przemysłowego. Z kolei możliwość wykorzystania masy aromatycznej do palenia, np. w fajce wodnej skutkuje tym, że przedmiotowy towar należy uznać za wyrób tytoniowy, ze wszystkimi konsekwencjami podatkowymi takiego zaszeregowania. Tak więc o takim zaszeregowaniu nie będą decydować informacje zamieszczone przez skarżącą spółkę na opakowaniu jednostkowym ale to, czy rzeczywiście produkt, jako tytoń w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, nadaje się do palenia. Sąd zauważa przy tym, że powyższe wiadomości Ministra Finansów dotyczące tożsamości składu masy aromatycznej opisanej przez skarżącą we wniosku z typowym składem tytoniu do fajki wodnej, nie są wyłącznie domysłami organu ale wynikają z dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych sprawy. Przede wszystkim z pisma Naczelnika Wydziału Laboratorium Celnego w B. z [...] listopada 2011 r., a także Wiążących Informacji Taryfowych z 22 lipca 2007 r. dotyczących produktu w postaci aromatycznej masy zawierającej tytoń klasyfikującej go do kodu CN 24031010 dotyczącego tytoniu do fajki wodnej (k. 14 – 15 akt adm.). Przy czym podkreślić należy, że Minister Finansów w zmienionej interpretacji nie przesądził jednoznacznie, że wskazana masa aromatyczna nadaje się bezpośrednio do palenia i w związku z tym jest wyrobem akcyzowym (tytoniowym). Zaakcentował jedynie, że produkt ten należy uznać za wyrób tytoniowy, o ile faktycznie nadaje się on do palenia. Zatem nieprawidłowe jest stanowisko skarżącej, zgodnie z którym fakt, że przedmiotowa masa aromatyczna będzie służyła do odświeżania i odwaniania powietrza w pomieszczeniach, powoduje, że nie jest ona wyrobem akcyzowym (tytoniem do palenia). Sąd za nieadekwatne do niniejszej sprawy uznał porównania skarżącej dotyczące spirytusu salicylowego i denaturatu do produktu będącego przedmiotem niniejszej sprawy. Porównania te są nietrafione, przede wszystkim z tej przyczyny, że oba produkty zaliczane do alkoholi etylowych, a związku z tym są wyrobami akcyzowymi, które jednak na pomocy przepisów art. 30 ust. 9 i art. 32 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, podlegają zwolnieniu od akcyzy. Skarżący domaga się natomiast aby produkowana przez niego masa aromatyczna w ogóle nie była uznana za produkt akcyzowy. Sąd za chybione uznał również zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. 121 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w związku z brakiem udowodnienia nowych okoliczności faktycznych oraz bez przeprowadzenia postępowania dowodowego, weryfikującego interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. Przede wszystkim Sąd zauważa, że zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej – w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Z powyższego wynika, że przepisy art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, jako że znajdują się w rozdziale 11 Ordynacji podatkowej, nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. Podkreślić należy, że wydawanie interpretacji indywidualnych nie jest tożsame z postępowaniem podatkowym. Istotą wydawanych interpretacji jest prawidłowe wyłożenie obowiązujących regulacji prawnych w zakresie zapytania zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji. Zatem to wnioskodawca obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, z kolei rolą organu wydającego interpretację jest prawidłowa wykładnia przepisów w zakresie przedstawionym we wniosku o interpretację. W opinii Sądu brak było zatem podstaw do uznania, że zostały naruszone jakiekolwiek przepisy prawa procesowego. Minister Finansów odpowiedział na pytanie postawione przez wnioskodawcę, wskazał adekwatne przepisy, dokonał ich prawidłowej wykładni i wyjaśnił w sposób zrozumiały swoje stanowisko. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja indywidualna została wydana z naruszeniem prawa, a zatem wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi, Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – orzekł o oddaleniu skargi.