I SA/Bd 259/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 09 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r. oraz styczeń 2004r. oddala skargę Syg akt I SA/Bd 259/12 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. określił M. C. (skarżącemu) wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2003r. i styczeń 2004r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Skarżący dokonując obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT: - nr [...] z dnia [...]., wystawionej przez E. S. , , M. S. - nr [...] z dnia [...] wystawionej przez "E." R. G., ul. C., T. naruszył art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. dalej ustawa o VAT z 1993r) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm. dalej Rozporządzenie). Ponadto, zdaniem organu, Skarżący dokonując obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturze VAT z [...] wystawionej przez T. S.A. naruszył art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT z 1993r, ponieważ faktura ta została wystawiona na inny podmiot gospodarczy, w związku z czym nie miała żadnego związku ze sprzedażą opodatkowaną dokonywaną przez stronę. Dodatkowo organ ustalił, iż w rozliczeniu deklaracji VAT-7 za styczeń 2004r., wykazując kwotę podatku naliczonego od zakupu towarów i usług pozostałych związanych ze sprzedażą opodatkowaną w wysokości 24.144 zł, podatnik zawyżył podatek naliczony za ten okres o kwotę 183,78zł. Kwota ta stanowiła wartość brutto zakupów wyszczególnionych w fakturach VAT: z 7 stycznia 2004r i 24 stycznia 2004r. wystawionych przez O. S.A. RBHD w O., W., ul. C., P. W odwołaniu od tej decyzji Skarżący domagał się jej uchylenia w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez nie zebranie w sprawie całego materiału dowodowego i jego rozpatrzenie, brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odwołaniu zaskarżył również postanowienie odmawiające przeprowadzenia dowodów z przesłuchania w charakterze świadków: P.W., E. S. oraz pracowników firmy M.. Skarżący nie kwestionował ustaleń organu I instancji dotyczących nieprawidłowości w zakresie odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez: T. S.A. oraz przez O. S.A RBHD w O.. Pismem z 8 września 2010r. radca prawny, T. B., poinformował organ odwoławczy, iż zarówno on sam jak też radca prawny M. M. nie zgłosili się w niniejszej sprawie jako pełnomocnicy strony, składając do akt sprawy odpis udzielonego pełnomocnictwa. Zarzucił, że całe postępowanie w sprawie dotknięte jest nieważnością, ponieważ strona pozbawiona została udziału w sprawie bez swojej winy przy braku należycie umocowanego pełnomocnika. Dyrektor Izby Skarbowej w B. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że organ I instancji oparł się m.in. na materiałach z kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika PW Export - Import M. M.B.P. s.c. M. W., B.W., P.W., oraz ze sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w I. Wydział II Karny o sygn. akt [...]. Organ odwoławczy, mając na uwadze, że decyzja organu pierwszej instancji dotyczy okresu rozliczenia zobowiązań podatkowych za grudzień 2003r. i styczeń 2004r., przeanalizował możliwość przedawnienia zobowiązania podatkowego stwierdzając, że w sprawie pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2003r. i styczeń 2004r. rozpoczął swój bieg 1 stycznia 2005r. i upływał z dniem 31 grudnia 2009 r. Organ wskazał, że decyzja organu I instancji została doręczona podatnikowi w dniu 28 grudnia 2009r. Postanowieniem z [...] decyzji tej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Postanowienie doręczone zostało 28 grudnia 2009r. Następnie 30 grudnia 2009r Naczelnik Urzędu Skarbowego w Inowrocławiu wystawił tytuły wykonawcze: nr [...]oraz nr [...]. W konsekwencji przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za grudzień 2003r. i styczeń 2004r. nastąpiło na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 30 grudnia 2009r., tj. w dniu wystawienia tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny, ponieważ bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Dyrektor Izby Skarbowej przywołał przepisy ustawy o VAT z 1993r dotyczące prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Podał, że zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a Rozporządzenia w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Podkreślił, że podatnik ma uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jednakże z zastrzeżeniem, iż wystawiona faktura dokumentuje zdarzenie gospodarcze, które faktycznie miało miejsce. Zdaniem organu odwoławczego ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż zakwestionowana faktura VAT wystawiona przez PU-H E. R. G. nie potwierdzała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego z udziałem tego podmiotu. Z treści zeznań złożonych przez R. G. (pełnomocnika firmy Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego E. E. G. ul. C. , T.) wynika, iż nie wystawił on zakwestionowanej faktury VAT, ponieważ nie prowadził działalności gospodarczej na swoje nazwisko. Działalność gospodarcza firmy P.U.H. E. zarejestrowana była na córkę R. G., E.G.. Podał ponadto, że wystawiał i podpisywał jako pełnomocnik faktury VAT a na pieczątkach firmowych nigdy nie było jego imienia i nazwiska. Oświadczył ponadto, że firma E. nigdy nie dokonywała sprzedaży materiałów budowlanych ani usług transportowych dla M.. Takie zeznania są zgodne z zeznaniami E. G., która potwierdziła, iż firma E. nie sprzedawała materiałów budowlanych i opakowań tekturowych do firmy P.P.H.U. M., ponieważ takiego asortymentu nie było w sprzedaży. Podała ponadto, że nie znała M.C. i R. B.. Organ odwoławczy odniósł się do argumentacji strony dotyczącej dostarczenia przez P. W. towarów i faktur od firmy E.. Wskazano, że z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w I. II Wydział Karny w sprawie wynika, że Sąd uznał, iż "... dostarczone przez oskarżonego P.W. opieczętowane i podpisane faktury, na których jako dostawcy widnieją firmy Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe E. (...), okazały się być podrobione. Nie zostały wystawione przez wystawców na nich widniejących. Usługi, na które opiewały te faktury zostały jednak wykonane". Z wyroku wynika zatem, że zakwestionowana faktura VAT Nr [...]z dnia [...]. na której jako wystawca widnieje P.U.-H. E. R. G. nie potwierdzała rzeczywistego zdarzenia gospodarczego z udziałem tego podmiotu. Organ odwoławczy wskazał, że nie ma podstaw do powoływania się w sprawie na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz art. 17 VI Dyrektywy 77/388/EEC Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - powszechny system podatku od wartości dodanej- ujednolicona podstawa wymiaru podatku ponieważ sprawa dotyczy okresów rozliczeniowych sprzed przystąpienia Polski do Unii Europejskiej i regulacje prawne i orzeczenia unijne nie mają w niej zastosowania. Uzasadniając zakwestionowanie faktury VAT z [...]., wystawionej przez Zakład Ogólnobudowlany E.S., Dyrektor wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy, z którego wynikało, że E. S. wykonywał prace budowlane na nieruchomości położonej w P. przy ul. K.. Za wykonane prace budowlane na ww. nieruchomości wystawił na prośbę H. B., właścicielki tej nieruchomości, faktury VAT: z [...] z [...]., oraz z [...] na których jako nabywca usług budowlanych została wskazana firma M. z siedzibą w I.. Faktury zostały wystawione na M., ponieważ H. B. powiedziała, że pomieszczenia będą służyły tej firmie. Ustalenia dotyczące wystawienia spornej faktury VAT na rzecz skarżącego potwierdzają zeznania E. S., A. O., A. S. oraz A. D.. Organ odwoławczy nie dał wiary zeznaniom Skarżącego mającym potwierdzić fakt wykonywania usług budowlanych przez firmę E. S. na terenie siedziby firmy M. w I.. Za niewiarygodne uznał też zeznania R. B. odnośnie wykonywanych usług przez E.S.. Wskazano m.in., że odmówił on ustosunkowania się do złożonych zeznań A. O.odnośnie wystawienia faktury VAT dla firmy M. dokumentującej wykonanie instalacji centralnego ogrzewania w budynku w Inowrocławiu. Instalacja ta, jak wynikało z zeznań właściciela firmy, została założona w P. w budynku należącym do H. B.. Wskazano ponadto, że również z treści zeznań złożonych przez pracowników firmy M. nie wynika, aby prace budowlane objęte zakwestionowaną fakturą VAT z 8 listopada 2003r. dotyczyły pomieszczeń znajdujących się w I. przy ul. K.. Świadkowie zeznali, iż w M. miał miejsce remont dachu, wiaty, posadzki, zamurowane były okna. Materiały budowlane pochodziły przeważnie z hurtowni budowlanej, p. W.. Początkowo remont wykonywany był przez pracowników potem remont wykonywała go firma z I.. Konkludując organ odwoławczy uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji w kwestii odmowy podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego wyszczególnionego w fakturze nr [...] wystawionej przez Zakład Ogólnobudowlany E. S., ponieważ w zakwestionowanej fakturze wykazane zostały usługi budowlane, których faktycznym nabywcą nie była firma Skarżącego, lecz właściciel nieruchomości przy ul. W.w P., H.B.. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie ma także podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na zarzut pełnomocnika, że całe postępowanie przed organem pierwszej instancji jest dotknięte wadą nieważności, ponieważ podatnik pozbawiony został udziału w sprawie wobec braku należycie umocowanego pełnomocnika. Organ wskazał, że pismem z 4 marca 2009r. radca prawny T. Bo. wniósł do organu pierwszej instancji zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu z kontroli podatkowej, załączając do pisma odpis pełnomocnictwa udzielonego w dniu 23 lutego 2009r. radcy prawnemu T. B. przez M.C.. Pełnomocnictwo upoważniało radcę prawnego T. B. do reprezentowania strony w "postępowaniach przed organami podatkowymi, w tym postępowaniu kontrolnym, egzekucyjnymi oraz sądami administracyjnym w sprawie dotyczącej należności podatkowych w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r oraz w zakresie podatku od towarów i usług w okresie od stycznia 2003r. do stycznia 2004r., w związku z prowadzeniem działalności PP-H M.L". Wskazano na okoliczność, że radca prawny T. B. brał udział w postępowaniu podatkowym jako pełnomocnik Skarżącego, składał wnioski dowodowe oraz powołując się na pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy w imieniu strony pismem z 11 stycznia 2010r. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Organ podał, że żadne pismo wysłane na adres pełnomocnika nie zostało zwrócone do organu podatkowego z informacją, iż T. B. nie jest pełnomocnikiem upoważnionym do reprezentowania Skarżącego w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Dopiero na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego T. B. opierając się na argumentacji, iż w niniejszej sprawie ani on, ani radca prawny M.M. nie zgłosili się jako pełnomocnicy strony zarzucił nieważność postępowania. W ocenie organu odwoławczego powołana przez pełnomocnika argumentacja nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie ma to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy a pełnomocnik nie wykazał, że faktycznie wystąpił uszczerbek w uprawnieniach podatnika jako strony. W skardze do sądu administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Tak sformułowany wniosek został skorygowany pismem z 9 maja 2012r, w którym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 70 § 1 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm. dalej O.p.) poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, określającej wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, które wygasły wskutek przedawnienia. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 w związku z art. 145 § 2 O.p. przez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegający na uznaniu przez organ odwoławczy, iż postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego I. z dnia [...] zostało skutecznie doręczone stronie. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, iż postępowanie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego, co rodzi obowiązek doręczenia wydanego postanowienia, jako pierwszej czynności w tym postępowaniu, nie pełnomocnikowi reprezentującemu stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym bądź odwoławczym, lecz samej stronie. Podniósł, że z powodu braku doręczenia w niniejszej sprawie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności stronie, postanowienie to nie weszło do obiegu prawnego, a zatem nie mogło wywołać przypisanych mu zaskarżoną decyzją skutków prawnych w postaci przekształcenia z mocy prawa zajęcia dokonanego w postępowaniu zabezpieczającym w zajęcie egzekucyjne, a tym samym prowadzić do przerwania biegu przedawnienia w zakresie wymagalności zobowiązań podatkowych określonych zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odniósł się także do kwestii doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. W piśmie z dnia 9 maja 2012r działający w imieniu Skarżącego pełnomocnik rozwinął argumentację dotyczącą konieczności doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stronie z uwagi na odrębność postępowania w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r, poz. 270) uchyla decyzję, kiedy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest określenie Skarżącemu zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące grudzień 2003 oraz styczeń 2004r. W odwołaniu Skarżący kwestionował ustalenia faktyczne skutkujące pozbawieniem go prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez E.S. Zakład Ogólnobudowlany oraz R. G. PUH E., natomiast zarzuty skargi zostały sprowadzone do polemiki z ustaleniem organów, że w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w kontekście podważania prawidłowości postępowania w zakresie nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Nie ma sporu w sprawie, że w zakresie zobowiązania w VAT za grudzień 2003 i styczeń 2004 bieg terminu przedawnienia rozpoczął się 1 stycznia 2005r i upłynął z końcem 2009r. Decyzja I instancji, wydana [...] została Skarżącemu doręczona 28 grudnia 2009r. Decyzja organu II instancji wydana została i doręczona w 2012r. jednocześnie niesporna pozostaje okoliczność, że decyzją z [...] (w tym samym dniu doręczoną) dokonano na majątku Skarżącego zabezpieczenia należności z tytułu zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją. Z tą samą datą organ zajął wynagrodzenie Skarżącego w Przedsiębiorstwie PH M. oraz 23 grudnia 2008r dokonał zajęcia samochodu Skarżącego marki Audi A4. Skarżący odwołał się od decyzji o zabezpieczeniu, która w zakresie przedmiotowych zobowiązań podatkowych została utrzymana w mocy. Postanowieniem z [...] organ podatkowy I instancji nadał decyzji wymiarowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. rygor natychmiastowej wykonalności. Na tej podstawie wystawione zostały tytuły wykonawcze w dniu 30 grudnia 2009r. Z tym dniem, na podstawie art. 154 § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005r nr 229 poz. 1954 dalej ustawa pea) zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Zażalenie złożone na postanowienie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zostało rozpoznane przez Dyrektora Izby Skarbowej w postanowieniu z [...] Nie zostało ono zaskarżone do sądu administracyjnego stając się prawomocnym. W świetle art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne ze skutkiem zastosowania środka egzekucyjnego (art. 154 § 7 ustawy pea) skutkowało przerwą biegu terminu przedawnienia z dniem 30 grudnia 2009r. Oceniając zaskarżoną decyzję i podjęte rozstrzygnięcie w zakresie przedawnienia zobowiązań objętych decyzją, Sąd uznał, że nie narusza ona prawa. W momencie wydawania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawało prawomocne postanowienie o nadaniu decyzji I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności i nie było w sprawie podstaw, by w postępowaniu wymiarowym organ kontrolował postępowanie o nadanie klauzuli wykonalności, które ma charakter odrębny, co podkreśla sam Skarżący. Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że nie można na tym etapie postępowania dokonywać kontroli postępowania przeprowadzonego w innej sprawie. Jakkolwiek na podstawie art. 135 ustawy p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, to jednak postępowanie dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nie jest postępowaniem prowadzonym w granicach tej sprawy. Strona miała możliwość kwestionowania nieprawidłowości dotyczących wydanego postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przez złożenie skargi do sądu administracyjnego, jednak nie skorzystała z tego uprawnienia. Nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, ze skoro zrezygnował z wniesienia skargi do sądu na postanowienie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności, to może to zrealizować w dowolnym czasie, kwestionując legalność tamtego rozstrzygnięcia w innym postępowaniu. Na obecnym etapie Sąd uwzględnia, że w sprawie istnieje prawomocne postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, więc ocena organu, co do przerwy biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych decyzją jest zgodna prawem. Odnosząc się na podstawie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. do nieobjętych zarzutami skargi rozstrzygnięciami organu zawartymi w zaskarżonej decyzji, w ocenie Sądu nie naruszają one prawa. Spór w sprawie sprowadzał się do ustalenia prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT wystawionej przez Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe E. R. G. dokumentującej zakup opakowań z tektury falistej oraz faktury wystawionej przez Zakład Ogólnobudowlany E.S. wykazującej wykonanie usługi remontowej i przebudowy pomieszczeń. Faktury te w ocenie organu stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. Z art. 19 ust 1 i ust 2 ustawy o VAT z 1993r wynika, że podatnik ma prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Jednocześnie na podstawie § 48 ust 4 pkt 5 lit. a Rozporządzenia w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W odniesieniu do spornej faktury wystawionej przez PU-H E. R. G., to ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, że taki podmiot nie funkcjonuje albowiem R.G. był pełnomocnikiem w firmie PU-H E.G. i nie prowadził sam działalności gospodarczej. Zarówno R. G., jak i E. G. zeznali, że nie wystawiali spornej faktury. Z ich zeznaniami koresponduje wyrok wydany w sprawie [...] przez Sąd Rejonowy w I., potwierdzający brak rzetelności kwestionowanej faktury. Bez wątpienia wnioski organu co do tego, że sporna faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji pomiędzy tymi podmiotami, są uzasadnione. Z kolei w odniesieniu do faktury wystawionej przez E.S. działającego pod firmą Zakład Ogólnobudowlany E. S., to z ustaleń organu wynikało jednoznacznie, że usługi objęte tą fakturą zostały rzeczywiście wykonane na rzecz innego podmiotu. Wyjaśnił to wprost E. S. . Kontynuowanie postępowania dowodowego nie miało w sprawie uzasadnienia, albowiem organy winny przeprowadzać dowody istotne z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dowody, co do których już z tez dowodowych wynika, że nie mogą wpłynąć na dokonane ustalenia, mogą zostać przez organ pominięte bez naruszania zasad określonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Prawidłowo także ocenił organ odwoławczy kwestię reprezentacji skarżącego w postępowaniu przez pełnomocnika. Nie ma sporu, co do tego, że treść pełnomocnictwa złożonego przez radcę prawnego, T.B., uprawniała go do reprezentowania skarżącego w trakcie całego postępowania. Pełnomocnik, co także nie było sporne, działał bardzo aktywnie za stronę powołując się na takie prawo. Uznanie pełnomocnika za działającego w imieniu strony nie tylko w postępowaniu kontrolnym, ale także podatkowym zostało prawidłowo przez Dyrektora Izby Skarbowej ocenione jako prawidłowe. Kolejne etapy jednego postępowania, które objęte były przedmiotowym pełnomocnictwem i postawa pełnomocnika, nie mogą być postrzegane jako pozbawienie strony udziału w sprawie. Realizacja prawa strony do udziału w sprawie musi być postrzegana przez pryzmat okoliczności konkretnej sprawy, w kontekście zakresu naruszeń i ich wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Z pewnością w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.