I SA/Łd 391/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia NSA Janusz Furmanek Protokolant: Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 3188 (trzy tysiące sto osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W sprawie został wyznaczony termin rozprawy na 1 października 2013 r. W dniu 18 września 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., w którym wniósł on o umorzenie postępowania sądowego i miarkowanie jego kosztów. Wyjaśnił, że wyrokiem z 18 lipca 2013 r. w sprawie SK 18/09 (Dz. U. z 2013 r. poz. 985) Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją RP art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r. Organ wskazał, że w rozpoznanej sprawie decyzje organów obu instancji w przedmiocie nieujawnionych źródeł przychodów za 2002 r. wydane zostały na podstawie wskazanego wyżej przepisu. W związku z powyższym, [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") uwzględnił skargę w całości w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję własną wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Do pisma dołączona została decyzja wydana w trybie autokontroli. Na rozprawie w dniu 1 października 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej przyłączyła się do wniosku o umorzenie postępowania i podtrzymała jednocześnie wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Postępowanie sądowe podlega umorzeniu, ponieważ na skutek uwzględnienia skargi przez organ, w ramach tzw. autokontroli, stało się ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W rozpoznawanej sprawie organ korzystając z uprawnienia przyznanego na podstawie cytowanego przepisu, uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Skoro z obrotu prawnego został wyeliminowany akt administracyjny stanowiący przedmiot skargi, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bezprzedmiotowość postępowania stanowi podstawę do jego umorzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie pierwszym postanowienia umorzył postępowanie sądowe. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 201 § 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 5 w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składają się: uiszczony wpis od skargi w kwocie 771 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 2 400 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Zasądzając zwrot kosztów postępowania Sąd nie uwzględnił wniosku Dyrektora Izby Skarbowej o miarkowanie ich wysokości. Zasadę miarkowania zwrotu kosztów postępowania sądowego normuje art. 206 p.p.s.a. Stanowi on, że w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Z uwagi fakt, że organ uwzględnił skargę w całości, Sąd nie mógł nawet rozważać zastosowania tego przepisu (tak też B. Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego" Wydanie I Warszawa 2008 r., s. 441). D. B.