I SA/Wa 514/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: WSA Dariusz Chaciński WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2013 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania J. S. oraz J. S. reprezentowanego przez radcę prawnego K. P. od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] września 1976 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. nr hip. "[...]" o pow. [...]m2 – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...], zawierająca pow. [...] łokci kw., pochodząca z nieruchomości ozn. jako "[...]" rej. hip.[...]. zapisana na imię M. C. (po zawarciu związku małżeńskiego posługującej się nazwiskiem – M. S.) na mocy aktu kupna z dnia [...] lutego 1931 r., objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy - dalej dekret (Dz. U. nr 50, poz. 279). W dniu 18 maja 1949 r. do Zarządu Miejskiego w W. wpłynął wniosek M.C. o przyznanie jej za czynszem symbolicznym, prawa własności czasowej do terenu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], hip. [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...] wrzesnia 1975 r. Naczelnik Urzędu Dzielnicowego [...] orzekł o przyznaniu, na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. 1974 r. Nr 10. poz. 64). M.S., A. S., J. S. i J. S. (spadkobiercom M. S.) odszkodowania za znajdujące się na terenie nieruchomości przy ul. [...] zabudowania i rośliny. Decyzją nr [...] z dnia [...] wrzesnia 1976 r. Naczelnik Urzędu Dzielnicowego [...] orzekł o przyznaniu A. S. oraz M., J. i J. S. odszkodowania za część gruntu przedmiotowej nieruchomości ozn. jako "[...]", tj. za obszar o pow. [...] m2 (z ogólnej powierzchni [...] m2 ) przekazany Wojewódzkiemu Zarządowi [...] pod uporządkowanie terenu w rejonie ulicy [...], zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1977 r. Prezydent W. uchylił w/w decyzję i orzekł o przyznaniu odszkodowania za grunt całej przedmiotowej nieruchomości tj. za grunt o pow. [...] m2 . Decyzją z dnia [...] wrzesnia 1976 r. , po rozpatrzeniu wniosku M. C. złożonego w dniu 18 maja 1949 r., Naczelnik Urzędu Dzielnicowego [...] odmówił przyznania M. S., A. S., J. S. i J.S. prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] i jednocześnie stwierdził, że wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości przeszły na własność Państwa. W uzasadnieniu organ dekretowy wskazał, że teren przy ul. [...] przewidziany został w planie zagospodarowania przestrzennego pod porządkowanie ul. [...], powołując jednocześnie lokalizację nr [...] z dnia [...] czerwca 1975 r., wobec czego niemożliwe było pogodzenie dalszego korzystania z nieruchomości przez jej dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem terenu zapisanym w planie zagospodarowania. Od w/w decyzji odwołanie nie zostało złożone. Po rozpatrzeniu wniosku A. S., Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Urzędu Dzielnicowego [...] nr [...] z dnia [...] września 1976 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości przy ul. [...]. ozn. jako "[...]" o pow. [...] m2 nr. W dniu 25 kwietnia 2012 r., przy piśmie organu wojewódzkiego wpłynęły, wraz z aktami sprawy, odwołania – J. S. oraz J. S. od w/w decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Po rozpatrzeniu złożonych odwołań od ww. decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że kwestionowana decyzja Naczelnika Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] września 1976r. wydana została na podstawie przepisów dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nieruchomość ozn. jako "[...]" objęta była w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] wrzesnia 1976 r. Ogólnym Planem Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Prezydium Rady Narodowej W. Nr [...] z. dnia [...] lipca 1969 r. W piśmie z dnia 13 grudnia 1976 r. Wydział Architektury, Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Dzielnicowego [...] wskazał, że zgodnie z planem ogólnym dzielnicy zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 1969 r. wraz z późniejszymi zmianami, teren zlokalizowany w W. przy ul. [...] przeznaczony został pod zieleń publiczną. Opracowany projekt studyjny planu szczegółowego tego rejonu przewidiwał część w/w działki pod urządzenia komunikacyjne, która została objęta decyzjią o lokalizacji Nr [...] wydaną dla Zarządu Dróg i Mostów w dniu [...] czerwca 1975r. pod przebudowę ul [...]. Pozostała część działki jako niebudowłana zostanie zagospodarowana jako zieleń publiczna. Te ustalenia nie pozwalają- zdaniem organu odwoławczego - uwzględniając ówczesne rozumienie zadań publicznych, które mogły być realizowane na nieruchomości zgodnie z planem, aby ocena orzeczenia dekretowego rażąco naruszała prawo tj. ocena możliwości pogodzenia przeznaczenia planu z możliwościami prywatnych właścicieli. Plan z 1969 r. zawiera, zdaniem organu, dostateczne doprecyzowanie funkcji, która mogła uzasadniać wydanie decyzji dekretowej negatywnej. Organ nadzoru wskazał, że w dacie wydania w/w decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1976r. odmowa przyznania prawa użytkowania wieczystego uzasadniona była nie tylko przesłankami wynikającymi z art. 7 ust. 2 dekretu, ale dodatkowo mogła nastąpić w przypadkach określonych w art. 3 ustawy w zw. z art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10. poz. 64). Mając zatem na uwadze, iż budowa i utrzymanie dróg publicznych, jak również zapewnienie ogólnodostępnych terenów zieleni publicznej leżało w interesie całego społeczeństwa, zasadne jest stanowisko, iż przebudowa, ewentualnie uporządkowanie terenu ulicy Redutowej oraz stworzenie terenów zieleni publicznej kwalifikuje się do inwestycji o charakterze użyteczności publicznej. Z powyższego wynika zatem, że odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego znajduje swoje uzasadnienie w ustawie o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Jak bowiem wykazano, teren nieruchomości przy ul. [...] przeznaczony został na cel użyteczności publicznej, w rozumieniu art. 3 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 12 marca 1958r. Organ podkreślił również , że spadkobiercy M. S. otrzymali odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość tytułem jej wywłaszczenia, co dodatkowo potwierdza, iż w/w nieruchomość przeznaczona została na cel o charakterze użyteczności publicznej . Reasumując organ odwaławczy uznał, że odmawiając decyzją z dnia [...] wrzesnia 1976 r. ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości ozn. nr hip. "[...]"', Naczelnik Urzędu Dzielnicy [...] nie naruszył w sposób rażący przepisów prawa, w szczególności art. 7 ust. 2 dekretu, a zatem rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. jest prawidłowe. Skargę na powyższą decyzję wniósł J. S. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia mające istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania, art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo materialne i procesowe tj : a) przepisów postępowania, tj. art.5, 6, 7, 9, 71 § 1, 77 , 99 § 2 kpa i art. 107 § 3 k.p.a ; b) przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej ppsa), w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania prowadzącego do oceny, czy zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej odpowiadają prawu i czy postępowanie poprzedzające ich wydanie nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] września 1976 r. o odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]". Podkreślić należy, iż w takiej sytuacji nie można badać zgodności z prawem rozstrzygnięcia wydanego w trybie nadzwyczajnym w identyczny sposób, jak to ma miejsce w przypadku kontroli decyzji wydanej w trybie zwykłym. Tryb, w którym wydano zaskarżoną decyzję, determinuje bowiem zakres jej sądowej kontroli. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej nieważność innego orzeczenia nie polega na prostej weryfikacji oceny dokonanej przez organ w pierwszym postępowaniu, ale na ustaleniu czy decyzja wydana w wyniku tej kontroli jest wadliwa w stopniu skutkującym jej nieważność. Różnica przedmiotu obu przeprowadzonych w sprawie postępowań nadzwyczajnych jest zatem istotna. Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją szczególną, godzącą w zasadę trwałości decyzji administracyjnej. Zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności musi być oczywiste i organ administracyjny ma obowiązek to wykazać w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. W orzecznictwie sadowym reprezentowany jest pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: - oczywistość naruszenia prawa, - charakter przepisu który został naruszony, - oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, a więc skutki jakie wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por wyrok SN z 8 kwietnia 1994 r. III ARN13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36, wyrok NSA z 27 lutego 2009 r., II OSK 257/08 nie publ.). Z powyższego wynika, iż pozytywne rozpatrzenie żądania uzależnione było od wykazania, iż decyzję z dnia [...] września 1976 r. r. obciąża kwalifikowana wada rażącego naruszenia prawa. Wniosek o stwierdzenie nieważności zmierzał do wykazania, iż ww. decyzja zawiera wadę polegającą na błędnym przyjęciu, ze przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości [...] nie da się pogodzić z korzystaniem przez dotychczasowego właściciela. W przedmiotowej sprawie podstawą materialnoprawną, będącej przedmiotem postępowania nadzorczego decyzji z dnia [...] września 1976 r. stanowił art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), zwanego dalej dekretem. Zgodnie z brzmieniem art. 7 dekretu dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną (ust. 1). Gmina uwzględnić miała wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodziło o osoby prawne - ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostawało w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej (ust. 2). W razie uwzględnienia wniosku gmina miała ustalić, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określić warunki, pod którymi umowa może być zawarta (ust. 3). W przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina miała zaofiarować uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów, na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie (ust. 4). W razie niezgłoszenia wniosku lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana miała być do uiszczenia odszkodowania (ust. 5). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jako powód odmowy przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. "[...]" podało , że ww. teren został w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony pod porządkowanie ulicy [...], powołując jednocześnie lokalizację nr [...] z dnia [...] czerwca 1975 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wskazał, że w dacie wydawania decyzji dekretowej obowiązywał Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego nr [...] z dnia [...] lipca 1969 r. Uprawniony geodeta oznaczył granice przedmiotowej nieruchomości na kopii tego planu i ustalił, że granice przedmiotowej nieruchomości mieszczą się w obszarze przeznaczonym pod tereny zieleni wypoczynkowej na terenach zainwestowania miejskiego . Poza tym w piśmie z dnia 13 grudnia 1976 r. Wydział Architektury Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Dzielnicowego [...] wskazał, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego dzielnicy zatwierdzonym uchwała nr [...] z dnia [...] lipca 1969 r. teren zlokalizowany w W. przy ul [...] został przeznaczony pod zieleń publiczną, zaś opracowany projekt studyjny planu szczegółowego tego terenu przewiduje część ww. działki pod urządzenia komunikacyjne. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej prawidłowo wskazał, że organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie może ograniczyć się wyłącznie do analizy przepisów powołanych w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji. Dokonując bowiem oceny, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa decydujące znaczenie ma stan prawa istniejący w dniu wydania decyzji (por. wyroki NSA z 15 IV 2009 r. I OSK 1427/08, z 25 III 2011 r. I OSK 766/10). Rozstrzygnięcie o roszczeniu dotychczasowego właściciela lub jego następców prawnych następowało wprawdzie na podstawie dekretu o gruntach warszawskich, ale z uwzględnieniem także przepisów innych aktów prawnych, które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu. W związku z powyższym przy ocenie, czy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa nie można pominąć przepisów wprawdzie niepowołanych w podstawie prawnej kontrolowanej decyzji, lecz obowiązujących w dacie jej wydania. Dlatego nie powołanie prawidłowej podstawy prawnej lub wskazanie niepełnej podstawy prawnej (jeżeli taka podstawa prawna istniała w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia) jest niewątpliwie wadą, jednakże tego rodzaju uchybienie nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W rozpoznawanej sprawie jest niesporne, że decyzja Naczelnika Urzędu Dzielnicy [...] z [...] września 1976 r. wydane zostało w czasie obowiązywania ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Ustawa ta wprowadziła istotne zmiany w uprawnieniach byłych właścicieli nieruchomości [...] , rozszerzając - między innymi - zakres przesłanek uzasadniających odmowę przyznania im prawa własności czasowej do gruntu. W świetle art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o przyznanie prawa własności czasowej było ustalenie, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowych właścicieli da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego. Trafnie organ nadzoru wskazał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było możliwe ustanowienie dla byłej właścicielki prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. odmowa ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 ww. dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, mogła nastąpić także ze względu na cele określone w art. 3 powołanej ustawy, tj. użyteczności publicznej, obrony Państwa, albo do wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych. Mając na uwadze treść art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, organ nadzoru słusznie uznał, że niemożliwe było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego na przedmiotowej nieruchomości, gdyż zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] czerwca 1976 r. ww. teren został przeznaczony pod porządkowanie ul. [...], zaś zgodnie z pismem Wydziału Architektury , Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 13 grudnia 1976 r. część ww. terenu o pow. [...] m2 została przeznaczona pod przebudowę ul. [...] . Zaświadczenie lokalizacyjne było uszczegółowieniem zapisów planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wyżej wskazanym zaświadczeniem lokalizacyjnym, teren spornej nieruchomości , przekazany Wojewódzkiemu Zarządowi [...] pod porządkowanie terenów w rejonie ulic [...]. Porządkowanie terenu w okolicach ulicy [...] i realizacja kompleksu zieleni miejskiej, wymagała przejęcia odpowiednio dużej nieruchomości gruntowej. Cel ten z uwagi na charakter i rozmiar mogło realizować w ówczesnym systemie wyłącznie Państwo. Z tej tylko przyczyny dalsze korzystanie z gruntu przez dotychczasowego, prywatnego właściciela nie dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zagospodarowania przestrzennego , a realizacja tak określonej inwestycji uzasadniała jej przejęcie na podstawie art. 3 w związku z art. 51 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości oraz w związku z art. 7 ust. 2 dekretu, jako nieruchomości niezbędnej na cel użyteczności publicznej. Należy zatem podzielić stanowisko organu nadzoru, że budowa i utrzymanie dróg publicznych , jak również zapewnienie ogólnodostępnych terenów zieleni publicznej kwalifikuje się do inwestycji o charakterze publicznym , o jakiej mowa w art. 54 ust. 1 z zw. z art. 3 ust.1 ustawy z 12 marca 1958 r. Możliwość stosowania przepisu art. 54 ust. 1 ustawy z 12 marca 1958 r. , jako podstawy orzeczenia dekretowego nie budzi wątpliwości i w orzecznictwie jest przyjmowana (por. wyroki NSA: z 15 kwietnia 2009 r. I OSK 1427/08, z 3 sierpnia 2011 r. I OSK 1383/10, z 6 lutego 2013 r. I OSK 1643/11 CBOSA). Zatem cel lokalizacji szczegółowej broni orzeczenia administracyjnego, wykluczając przy tym możliwość przetransponowania na grunt niniejszej sprawy, w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy, zawartego w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 5/08 (ONSAiWSA z 2009 r., nr 2, oz. 18), wywodu będącego podstawą tezy, wedle której przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy) na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. Nie ma przy tym znaczenia, że w orzeczeniu dekretowym nie powołano przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. , skoro taki przepis obowiązywał, a tylko wadliwie nie został powołany. Wadliwość ta nie stanowi jednakże rażącego naruszenia prawa. Skoro orzeczenie odpowiada przesłankom z art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r., to nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia. Ze wszystkich wyżej omówionych przyczyn wskazać należy, że organ nadzoru dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie naruszając przepisów postępowania, co czyni niezasadnym zarzuty skargi dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Na marginesie należy wskazać , że spadkobiercy M. S. otrzymali za sporną nieruchomość o pow. [...] m2 odszkodowanie decyzją z dnia [...] stycznia 1977 r. wydaną na podstawie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. . Ten fakt również wskazuje, że dana nieruchomość została przeznaczona na cel o charakterze publicznym. Poza tym za "rażące" uznać należy tylko takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, a takich skutków sam brak właściwego uzasadnienia orzeczenia dekretowego, nie spowodował. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji