III SA/Gd 509/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...]; [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego W. B. kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 31 marca 2011 r. A. Sp. z o. o., działając jako przedstawiciel pośredni B. złożyła uzupełniające zgłoszenie celne obejmujące towary takie jak: -"siatka podtynkowa z włókna szklanego"(poz. 1) zadeklarowaną do kodu Taric 7019 59 00 10, -"taśma z wkładką aluminiową" (poz. 2) zadeklarowaną do kod Taric 7607 20 90, -"taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego, taśma z włókna szklanego, samoprzylepna" (poz. 3) zadeklarowaną do kodu Taric 7019 39 00 90, -"taśma papierowa" (poz.4) zadeklarowaną do kodu Taric 4823 90 85 90, -"płótna ścierne" (poz. 5) zadeklarowaną do kodu Taric 6805 10 00 90. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Decyzją z dnia 5 września 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G. określił wobec towaru ujętego w poz. 1 ostateczną kwotę cła antydumpingowego (A30) w wysokości 42 941 zł oraz - w związku ze zwiększeniem się podstawy opodatkowania - określił w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem kwotę podatku VAT w wysokości 52 353 zł. Decyzja stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.) Decyzją z dnia 23 stycznia 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w G., działając m.in. na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zmianami), Rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L Nr 284 z dnia 29.10.2010 r. ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16.02.2011r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L 43/9 z 17.02.2011r.) oraz art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 03.08.2011r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011 r.) uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 5 września 2011 r. nr [...] określił dla towaru ujętego w poz. 3 zgłoszenia tj. taśmy samoprzylepnej o szerokości nieprzekarczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego o wadze powyżej 35g/m² kod Taric 7019 51 00 10. W konsekwencji zwiększył wymiar ostatecznego cła antydumpingowego do 67 566 zł, a podatku od towarów i usług do 58 197 zł i na podstawie art. 65 ust. 5 Prawa celnego orzekł o poborze odsetek. W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w 2012 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. w przedmiocie prawidłowości obrotu towarowego za okres od 1 maja 2005 r. do 31 grudnia 2011 r. w P. H. U. B. stwierdzono szereg nieprawidłowości dotyczących klasyfikacji taryfowej towarów. W zgłoszeniu celnym samoprzylepna taśma o szerokości nieprzekarczającej 30 cm, z siatki z włókna szklanego została bowiem błędnie zaklasyfikowana przez importera do podpozycji 7019 39, jako pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego. Przestawiając szczegółową listę dokumentów przekazanych wraz z protokołem pokontrolnym organ wskazał, że ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi stanowił podstawę do wznowienia postępowania w sprawie kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego. Organ wskazał, że towar z poz. 3 zgłoszenia celnego, opisano na fakturze importowej jako "fiberglass tape" i "fiberglass tissue tape". W tłumaczeniu faktury, podano, że wyroby te, to odpowiednio: "taśma samoprzylepna z włókna szklanego" o szerokości 150 mm i 50 mm oraz sześciu różnych wymiarach długości oraz"taśma z włókna szklanego" o wymiarach 50 mm x 25 m i "rolka z włókna szklanego" o wymiarach 1 m x 25 m z uwagi na nieścisłości w tłumaczeniu i różne opisy stosowane do powyższych towarów w różnych dokumentach, importer pismem z dnia 11 grudnia 2012r. wyjaśnił, iż towary z pozycji nr 3 zgłoszenia w całości wykonane zostały z włókna szklanego jednak z uwagi na strukturę materiału, wygląd i właściwości można podzielić je na dwie grupy. Pierwsza grupa to "taśma samoprzylepna z włókna szklanego" o szerokości 150 mm i 50 mm oraz sześciu różnych wymiarach długości. W zamówieniu i katalogu firmy oferowana jako taśma CANADA. Jest to taśma o wyglądzie i strukturze siateczki, powstałej z przeplatających się nici przędzy z włókna szklanego. Powstała w ten sposób tkanina siatkowa pokryta zostaje warstwą kleju akrylowego oraz kleju samoprzylepnego. Grupa druga to "taśma z włókna szklanego" o wymiarach 50 mm x 25 m i "rolka z włókna szklanego" o wymiarach 1 m x 25 m. W fakturze traktowane jako jeden produkt różniący się wymiarami (fiberglass tissue tape) zaś w dokumentach krajowych (zamówienie, tłumaczenie, katalog) opisywany jako taśma i rolka. Towary te różnią się jedynie szerokością, 50 mm i 1 m. Oba rozmiary mają jednolitą strukturę przypominającą w wyglądzie cienką bibułkę. Wykonane zostały z losowo ułożonych włókien szklanych rozmieszczonych w specjalnym środku wiążącym (spoiwie) w procesie "leżakowania na mokro". Powyższe wyroby, jako jedna grupa zaklasyfikowane zostały przez importera do pozycji 7019 39 obejmującej pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego. W ocenie organu w efekcie kontroli przeprowadzonej w B. kontrolujący słusznie zakwestionowali powyższą klasyfikację taryfową i wskazali, że taśma samoprzylepna z włókna szklanego (wyżej opisana grupa pierwsza) winna być zaklasyfikowana do kodu Taric 7019 51 00 10. Podkreślił, że w toku wznowionego postępowowania importer również potwierdził nieprawidłowość dokonanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji. W. B. zaproponował jednak dla importowanej taśmy samoprzylepnej - znów błędnie - kod 7019 51 00 90. Mając na uwadze powyższe organ wskazał, że w sprawie poza sporem pozostaje, że importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, o szerokościach 50 mm i 150 mm, wykonane z włókna szklanego, podlegają wyłączeniu z pozycji określonej w nr 3 zgłoszenia celnego, i jako takie winny być klasyfikowane w ramach podpozycji 7019 51. Podpozycja ta wyodrębnia natomiast dwie główne grupy towarowe: tj. - Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego (z podziałem na przywożone z Malezji i pozostałe), oraz - Pozostałe. Organ stwierdził, że importowane taśmy siatkowe z włókna szklanego, jako artykuły stosowane w budownictwie, wykonane z włókna szklanego, spełniają wymagania wyrobów klasyfikowanych w grupie pierwszej. Uzasadniając rozstrzygnięcie podano, że wszystkie niezbędne dla klasyfikacji taryfowej informacje o towarze wynikają już z kilkakrotnie składanego jako dowód w sprawie szczegółowego opisu produktu sporządzonego przez producenta C. Z opisu tego wynika bowiem, że rozmiary oczek, na długości i szerokości, we wszystkich rozmiarach rolek taśm, przekraczają 1,8 mm. Zaś produkty użyte do wytworzenia wyrobu finalnego - taśmy siatkowej samoprzylepnej z włókna szklanego - to: tkanina sitkowa z włókna szklanego, powłoka kleju akrylowego oraz klej samoprzylepny, co daje łączną masę 46 g/m2. Organ wskazał, że po zakończeniu postępowania dowodowego importer przedłożył co prawda sporządzone przez producenta pismo pt. "Wynik testów wyrobów gotowych", z którego wynika, że zewnętrzny wymiar oczka wynosi 1, 7 x 1. 7 mm, a rozmiar oczka w świetle 1, 5 x 1, 5 mm. Organ uznał jednak, że w obliczu wyjaśnień i dowodów składanych w toku kontroli jak i w trakcie postępowania, dowody i wyjaśnienia złożone w 2013 r. tj. po zakończeniu postępowania są niewiarygodne. Zaznaczył, że rozmiary oczek podawane w oświadczeniu składanym w toku kontroli, jak i w ramach postępowania (3mmx 6 mm, i 2, 5 mm x 5 mm) są bardzo zbliżone, jeśli nie identyczne z uwzględnieniem błędu wynikającego z prostego mierzenia linijką, z rozmiarami oczek w próbkach przedłożonych jako pochodzące z wyrobów podobnych. Natomiast parametry dotyczące rozmiaru oczek podane w piśmie tj. "Wyniku testów wyrobów gotowych, są w 100% rozbieżne z wymiarami oczek w próbkach. Podkreślono, że wbrew przekonaniu strony w sprawie nie zaistniały zatem nowe okoliczności mające istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazano jednocześnie, że próbki towaru dostarczone przez stronę kontrolującym, zgodnie z oświadczeniem importera, mogły stanowić jedynie materiał poglądowy. W. B. oświadczył bowiem, że nie posiada już zapasów towarów pochodzących z dostaw z lat 2009 - 2011. Orzekając o poborze odsetek na mocy art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ wskazał, że strona nie udowodniła, aby dochowała wszelkich starań dla prawidłowego zaklasyfikowania importowanego towaru. W. B. prowadzący firmę B. wniósł odwołalnie od powyższej decyzji. Zaznaczył, że raport z produkcji przesłany przez producenta przedstawia parametry importowanych taśm w zakresie wagi i wielkości oczek znacznie różniące się od parametrów prezentowanych przez producenta we wcześniejszych dokumentach, oświadczeniach i informacjach. Z wyjaśnień udzielonych przez producenta wynika, że pierwotnie przedstawione dane dotyczyły ogólnej, standardowej oferty firmy, sprzedawanej głównie do odbiorców ze Stanów Zjednoczonych, których specyfikacja różni się od podobnych taśm sprzedawanych producentom polskim. Informacje na temat wielkości oczka przedstawione przez producenta w dokumentach takich jak "Opis szczegółowy produktu; taśma samoprzylepna z włókna szklanego" czy "Informacja z dnia 10 grudnia 2012 r." nie zostały zatem sporządzone na podstawie danych zawartych w protokołach produkcji dotyczących konkretnych poszczególnych zamówień dla firmy B. Do odwołania załączono wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. (wraz z tłumaczeniem) dotyczące błędnie podanych wcześniej parametrów. Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towaru należy poszukiwać w jego obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Zgodnie z obowiązującymi przepisami dla dokonania prawidłowego przypisania towarów do kodu CN zasadnicze znaczenie ma bowiem stan towaru w dniu dokonania zgłoszenia. Ze szczegółowego opisu produktu pierwotnie przedkładanego przez stronę wynika natomiast w sposób jednoznaczny, że wielkość oczek zarówno na długości i szerokości we wszystkich przypadkach przekroczył 1, 8 mm, a waga przekracza 35/m2. Dyrektor Izby Celnej w G. podzielił stanowisko organu I instancji, że dowody zgłoszone przez stronę w 2013 r. jakkolwiek pochodzą od eksportera i dotyczą tego samego towaru, pozostają jednak w zupełnej sprzeczności z dowodami przedstawionymi na wcześniejszym etapie postępowania. Organ uznał je jako niewiarygodne mając na uwadze, że strona miała wcześniej świadomość istniejącego w zakresie klasyfikacji sporu, a przedstawiła je dopiero po wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w G. w dniu 28 grudnia 2012 r. decyzji w trzech innych postępowaniach dotyczących tego samego rodzaju towarów importowanych, którymi nałożono na sprowadzony towar ostateczne cło antydumpingowe z mocą wsteczną. Organ wskazał, że wątpliwości co do wiarygodności oświadczeń eksportera pogłębił fakt, że z informacji na stronie internetowej firmy C. wynika, że firma ta nie produkuje taśm z włókna szklanego o oczkach mniejszych niż 2 mm. Zgodnie z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 03.08.2011r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011r.) wynika, że na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczka powyżej 1, 8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/ m2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Stawka dla tego rodzaju produktów wytworzone przez przedsiębiorstwa niewymienione z nazwy w ww. rozporządzenia, do których zalicza się C. została ustalona w wysokości 62, 9 %. (art. 1 ust. 2). Tym samym stwierdzono, że Naczelnik Urzędu Celnego w G. w prawidłowo określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego nałożonego na importowane przez stronę towary w postaci tkaniny siatkowej w taśmie samoprzylepnej. W. B. zaskarżył powyższą decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu. W ocenie skarżącego w sprawie doszło także do naruszenia art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W skardze wskazano, że stanowisko organu zostało oparte jedynie na wytknięciu zbyt późnej daty dostarczenia dowodów. Data dostarczenia dowodów nie powinna natomiast rzutować na ocenę ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ oparł decyzję na zapisach ze strony internetowej, nie przyjmując do wiadomości raportu produkcji dostarczonego przez producenta dotyczącego spornego towaru. Nie wziął również pod uwagę, że w 2011 r. także inne firmy importowały ten sam towar (np. D.) i był on sklasyfikowany według innej klasyfikacji towarowej. Skarżący wskazał końcowo, że towar był przez niego wielokrotnie sprowadzany i do tej pory nigdy nie miał problemów z należnościami celnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej wskazanych. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydane zostały po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 5 września 2011 r. W postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 19 września 2012 r. o wznowieniu postępowania wskazano, że wznowienie postępowania następuje z urzędu, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( j.t. Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm.). Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej powtórzono też w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji. Uchylenie, zmiana decyzji ostatecznych (a taką jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 5 września 2011 r.), stwierdzenie ich nieważności czy wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w Ordynacji podatkowej i ustawach podatkowych ( art. 128 o.p.). Wynika z powyższego, że tylko wyraźnie określone przyczyny mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została wydana, dotknięte było wadą określoną w art. 240 o.p. Jedną z takich wad jest wada wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu art. 243 § 2 o.p. wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania, zgodnie z tym przepisem, jest ustalenie, czy rzeczywiście zachodzi w sprawie podstawa wznowienia postępowania, a w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia17.07.2008 r., sygn. akt II FSK 571/07, publ. LEX nr 490110; wyrok NSA z dnia 20.10.2009 r., sygn. akt I FSK 1716/09, publ. LEX nr 744374). W ocenie Sądu, organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji nie dokonał rzeczywistych ustaleń i rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, pomijając w istocie ten etap postępowania, przewidziany art. 243 § 2 o.p., którego wynik determinuje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy. Organ ten, powołując się na podstawę wznowieniową, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który mówi o "istotnych dla sprawy nowych okolicznościach lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi", poprzestał na podaniu w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzeniu w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli, podczas których kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości w klasyfikacji taryfowej towarów oraz na wskazaniu, że w dniach 26 kwietnia 2012 r., 23 maja 2012 r., 17 lipca 2012 r. wraz z protokołem pokontrolnym z dnia 19 marca 2012 r. przekazano pisma skarżącego z dnia 2 kwietnia 2012 r., z dnia 9 maja 2012 r. i z dnia 7 marca 2012 r., pismo Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 24 kwietnia 2012 r., notatkę służbową z dnia 23 kwietnia 2012 r. Ponadto organ wymienił jako inne dokumenty: oryginał karty z próbkami taśm, kopię pisma C. oraz tłumaczenie tego pisma i wydruki wybranych stron katalogowych firmy skarżącego. To wyliczenie organ podsumował stwierdzając, że "ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydawania decyzji, nieznany organowi, stanowiły podstawę do wznowienia z urzędu postępowań (...)". Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia nie sposób ustalić, czy organ uznał, że podstawę wznowieniową stanowią i okoliczności faktyczne i dowody, czy też jedynie dowody. Można z niego wywnioskować jedynie, że jakiś - bliżej nie określony - materiał dowodowy, istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, stanowił podstawę do wznowienia postępowania. Nie można jednak ustalić, jakie dowody organ miał na uwadze - wymienione przez niego dokumenty noszą daty późniejsze od daty wydania decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. Pozostałe dokumenty, wymienione w uzasadnieniu decyzji, nie zostały bliżej określone, wobec czego nie można dokonać oceny, czy istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Także czynności kontrolne wykonywane były po dacie wydania decyzji ostatecznej. Brak sprecyzowania, jakie to dowody organ uznał za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi uniemożliwia też ocenę, czy były to dowody "istotne dla sprawy", a tylko takie mogły być podstawą wznowienia postępowania. Z kolei organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii istnienia podstaw wznowienia postępowania, a jedynie podał informację, że do wznowienia postępowania doszło. Podkreślenia też wymaga, że z akt sprawy nie wynika, jakimi dokumentami dysponował organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. – w aktach administracyjnych brak wniosku skarżącego z dnia 24 sierpnia 2011 r., na skutek którego doszło do wydania decyzji. W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym podkreśla się, że niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p." (tak NSA w wyroku z dnia 19.01.2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, publ. LEX nr 558849). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, publ. LEX nr 145008). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przywołane poglądy podziela. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania ( art. 243 § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem braku istnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie może zapaść decyzja oparta na treści art. 245 § 1 pkt 1 o.p., czyli decyzja, w której organ uchyla w całości lub części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie. Ta właśnie podstawa prawna została przywołana w podstawie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i bezkrytycznie zaakceptowana przez organ odwoławczy. W tej sytuacji przedwczesna byłaby ocena, czy organy prawidłowo dokonały klasyfikacji taryfowej towaru, mającej wpływ na wysokość należności celnych, wysokość podatku od towarów i usług oraz pobranych odsetek. Zauważyć na koniec należy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 23 stycznia 2013 r. uchyla ostateczną decyzję z dnia 5 września 2011 r. nr [...] - gdy faktyczny numer decyzji ostatecznej to nr [...]. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.