III SA/Gd 506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...]; [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...]; [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego W. B. kwotę 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3) określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 14 lipca 2011 r. "A" Spółka z o. o. z siedzibą w G., działając jako przedstawiciel pośredni [...] W. B., złożyła uzupełniające zgłoszenie celne, w których zadeklarowała trzy pozycje towarowe, opisane w polach 31 dokumentu SAD jako: -poz. 1 "taśma z włókna szklanego, rolka z włókna szklanego, zadeklarowana do kodu Taric 7019 39 00 90, poz. 2 " kostka ścierna", zadeklarowana do kodu Taric 6805 30 00 90, poz. 3 "siatka podtynkowa z włókna szklanego", zadeklarowana do kodu Taric 7019 59 00 10 z kodem dodatkowym B999. Zgłoszenie zostało zaewidencjonowane pod nr [...]. Decyzją z dnia 5 września 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił ostateczną kwotę cła antydumpingowego - 42 941 zł, przyjmując jako podstawę obliczeń stawkę celną w wysokości 62,9%, oraz określił kwotę podatku VAT w wysokości 20 098 zł. Decyzja stała się ostateczna. Postanowieniem z dnia 19 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił z urzędu postępowanie w sprawie. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazano art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm.). Decyzją z dnia 28 grudnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uchylił własną decyzję ostateczną z dnia 5 września 2011r. nr [...], określił: dla towaru taśma samoprzylepna o szerokości nie przekraczającej 30 cm z tkaniny siatkowej o otwartych oczkach, z włókna szklanego o wadze powyżej 35g/m² kod Taric 7019 51 00 19; (postanowieniem z dnia 24 stycznia 2013r. Naczelnik Urzędu Celnego sprostował z urzędu błąd pisarski podając jako prawidłowy kod TARIC 7019 51 00 10); niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegających retrospektywnemu zaksięgowaniu -cła (A00) w wysokości 675 zł, cła antydumpingowego ostatecznego (A30) w wysokości 32 711 zł, orzekł o poborze odsetek, wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne, określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 25 135zł, orzekł o poborze odsetek od kwoty 5 037 zł, stanowiącej różnicę między podatkiem wynikającym z niniejszej decyzji, a podatkiem pobranym na podstawie decyzji z dnia 5 września 2011r. W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej, rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zmianami), Rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L Nr 284 z dnia 29.10.2010 r. ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 138/2011 z dnia 16.02.2011r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. WE L 43/9 z 17.02.2011r.) oraz art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady (UE) nr 791/2011 z dnia 03.08.2011r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE L 204/1 z dnia 09.08.2011 r.) W uzasadnieniu wskazano, że w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzonych w 2012 r. przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P., dotyczących prawidłowości obrotu towarowego za okres od 1 maja 2009 r. do 31 grudnia 2011 r. w przedsiębiorstwie W. B. stwierdzono nieprawidłowości dotyczące klasyfikacji taryfowej towarów. W zgłoszeniu celnym samoprzylepna taśma o szerokości nieprzekraczającej 30 cm, z siatki z włókna szklanego została bowiem błędnie zaklasyfikowana do podpozycji 7019 39, jako pozostałe wyroby nietkane z włókna szklanego. Przestawiając listę dokumentów przekazanych wraz z protokołem pokontrolnym organ wskazał, że ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydawania decyzji, a nieznany organowi stanowił podstawę do wznowienia postępowania w sprawie kontroli przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz określenia prawidłowych należności celnych i podatkowych z tytułu importu. Organ wskazał, że importer potwierdził nieprawidłowość klasyfikacji towaru do kodu 7019 51 00 10 uznając, że powinien być on przypisany do kodu TARIC 7019 51 00 90. Niesporne było, że importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, o szerokościach 50 mm i 150 mm, wykonane z włókna szklanego winny być klasyfikowane w ramach podpozycji 7019 51. Podpozycja ta wyodrębnia dwie główne grupy towarowe: 1. --- Tkaniny siatkowe o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m2 z wyłączeniem tarcz z włókna szklanego (z podziałem na przywożone z Malezji i pozostałe), oraz 2. --- Pozostałe. Pozycja 7019 obejmuje włókna szklane oraz artykuły z nich. Importowane taśmy siatkowe, samoprzylepne, z włókna szklanego to wyroby posiadające zastosowanie w przemyśle budowlanym. Stanowią zatem wyrób gotowy wykonany z włókna szklanego. Opis szczegółowy taśmy samoprzylepnej z włókna szklanego, sporządzony przez producenta, zawiera wszystkie niezbędne dla klasyfikacji taryfowej informacje o towarze. Rozmiary oczek, na długości i szerokości, we wszystkich rozmiarach rolek taśm, przekraczają 1,8 mm. Produkty użyte do wytworzenia wyrobu finalnego - taśmy siatkowej samoprzylepnej z włókna szklanego – to tkanina siatkowa z włókna szklanego - waga 33 g/m" (+/- 5 %), powłoka kleju akrylowego - waga 5 g/m (+/- 5 %), klej samoprzylepny - waga 8 g/m" (+/- 5 %). Importowane taśmy siatkowe z włókna szklanego, jako artykuły stosowane w budownictwie, wykonane z włókna szklanego, spełniają wymagania tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych, o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/m. W ocenie organu taśma samoprzylepna z włókna szklanego winna być zaklasyfikowana do kodu Taric 7019 51 00 19. W. B. wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że raport producenta z produkcji przedstawia parametry dotyczące wagi i wielkości oczek różniące się od parametrów prezentowanych przez producenta we wcześniejszych dokumentach, oświadczeniach i informacjach. Pierwotnie przedstawione dane dotyczyły standardowej oferty firmy, sprzedawanej głównie do odbiorców ze Stanów Zjednoczonych, których specyfikacja różni się od taśm sprzedawanych producentom polskim. Do odwołania załączono wyjaśnienia producenta z dnia 7 stycznia 2013 r. dotyczące błędnie podanych wcześniej parametrów. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 22 kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że istotą przedmiotowego postępowania było ustalenie, czy importowany towar należało przypisać do kodu TARIC 7019 51 00 90, czy do kodu 7019 51 00 10. Decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej należało poszukiwać w obiektywnych cechach i właściwościach importowanego towaru. Towary opisane w dokumentach handlowych jako fiberglass tape to wyroby samoprzylepnej siatki z włókna szklanego w taśmie, w kilku rozmiarach. Ze szczegółowego opisu produktu pierwotnie przedkładanego przez stronę wynika , że wielkość oczek we wszystkich przypadkach przekroczyła 1,8 mm, a waga przekracza 35/m2. Dowody zgłoszone przez stronę w 2013 r., jakkolwiek pochodzą od eksportera i dotyczą tego samego towaru, pozostają w sprzeczności z dowodami przedstawionymi na wcześniejszym etapie postępowania. Organ uznał je za niewiarygodne, bowiem strona miała świadomość istniejącego w zakresie klasyfikacji sporu, a przedstawiła je dopiero po wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 28 grudnia 2012 r. decyzji w trzech innych postępowaniach dotyczących tego samego rodzaju towarów , którymi nałożono na sprowadzony towar ostateczne cło antydumpingowe. Wątpliwości co do wiarygodności oświadczeń eksportera pogłębia informacja na stronie internetowej firmy [...] , że nie produkuje ona taśm z włókna szklanego o oczkach mniejszych niż 2 mm. Na przywóz tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych o wielkości oczka powyżej 1,8 mm na długość i szerokość oraz o wadze powyżej 35 g/ m2 pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej nakłada się ostateczne cło antydumpingowe. Stawka dla tego rodzaju produktów wytworzonych przez przedsiębiorstwa niewymienione z nazwy , do których zalicza się [...], została ustalona na 62, 9 %. W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego, domagając się jej uchylenia. Zarzucił naruszenie art. 235 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie przesłanek prawnych rozstrzygnięcia, w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych w odwołaniu. W ocenie skarżącego naruszono także art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie rozpatrzono w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Stanowisko organu zostało oparte jedynie na wytknięciu zbyt później daty dostarczenia dowodów, co nie powinno rzutować na ich ocenę. Organ oparł decyzję na informacjach ze strony internetowej, nie przyjmując do wiadomości raportu produkcji dostarczonego przez producenta dotyczącego spornego towaru. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga jest zasadna, choć nie z powodów w niej wskazanych. Podkreślenia wymaga, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja wydana została po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 września 2011 r. W postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 19 września 2012 r. o wznowieniu postępowania wskazano, że wznowienie postępowania następuje z urzędu, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 243 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2012 r., poz.749 ze zm.). Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej powtórzono też w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji. Uchylenie, zmiana decyzji ostatecznych ( a taką jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 5 września 2011 r. ),stwierdzenie ich nieważności czy wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w przypadkach wskazanych w Ordynacji podatkowej i ustawach podatkowych ( art. 128 o.p.). Wynika z powyższego, że tylko wyraźnie określone przyczyny mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została wydana, dotknięte było wadą określoną w art. 240 o.p. Jedną z takich wad jest wada wymieniona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu art. 243 § 2 o.p. wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania , zgodnie z tym przepisem , jest ustalenie, czy rzeczywiście zachodzi w sprawie podstawa wznowienia postępowania, a w razie pozytywnego wyniku tych czynności- przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy ( por. wyrok NSA z dnia17.07.2008 r., sygn. akt II FSK 571/07, publ. LEX nr 490110; wyrok NSA z dnia 20.10.2009 r., sygn. akt I FSK 1716/09, publ.LEX nr 744374). W ocenie Sądu organ pierwszej instancji w wydanej przez siebie decyzji nie dokonał rzeczywistych ustaleń i rzetelnej oceny, czy w sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, pomijając w istocie ten etap postępowania, przewidziany art. 243 § 2 o.p., którego wynik determinuje możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do istoty sprawy. Organ ten, powołując się na podstawę wznowieniową, określoną w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., który mówi o "istotnych dla sprawy nowych okolicznościach lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi", poprzestał na podaniu w uzasadnieniu decyzji informacji o przeprowadzeniu w przedsiębiorstwie skarżącego kontroli, podczas których kontrolujący stwierdzili nieprawidłowości w klasyfikacji taryfowej towarów oraz na wskazaniu, że w dniach 26 kwietnia 2012 r., 23 maja 2012 r., 17 lipca 2012 r. wraz z protokołem pokontrolnym z dnia 19 marca 2012 r. przekazano pisma skarżącego z dnia 2 kwietnia 2012 r., z dnia 9 maja 2012 r. i z dnia 7 marca 2012 r., pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 24 kwietnia 2012 r., notatkę służbową z dnia 23 kwietnia 2012 r. Ponadto organ wymienił jako inne dokumenty : oryginał karty z próbkami taśm, kopię pisma [...] oraz tłumaczenie tego pisma i wydruki wybranych stron katalogowych firmy skarżącego. To wyliczenie organ podsumował stwierdzając, że "ustalenia poczynione przez kontrolujących i zebrany w sprawie materiał dowodowy, w części istniejący w dniu wydawania decyzji, nieznany organowi, stanowiły podstawę do wznowienia z urzędu postępowań (...)". Na podstawie tak sformułowanego uzasadnienia nie sposób ustalić, czy organ uznał, że podstawę wznowieniową stanowią i okoliczności faktyczne i dowody, czy też jedynie dowody. Można z niego wywnioskować jedynie, że jakiś - bliżej nie określony - materiał dowodowy, istniejący w dniu wydania decyzji, a nieznany organowi, stanowił podstawę do wznowienia postępowania. Nie można jednak ustalić, jakie dowody organ miał na uwadze- wymienione przez niego dokumenty noszą daty późniejsze od daty wydania decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. Pozostałe dokumenty, wymienione w uzasadnieniu decyzji, nie zostały bliżej określone, wobec czego nie można dokonać oceny, czy istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej. Także czynności kontrolne wykonywane były po dacie wydania decyzji ostatecznej. Brak sprecyzowania, jakie to dowody organ uznał za nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi uniemożliwia też ocenę, czy były to dowody " istotne dla sprawy" , a tylko takie mogły być podstawą wznowienia postępowania. Z kolei organ odwoławczy w wydanej przez siebie decyzji w ogóle nie odniósł się do kwestii istnienia podstaw wznowienia postępowania , a jedynie podał informację, że do wznowienia postępowania doszło. Podkreślenia też wymaga, że z akt sprawy nie wynika, jakimi dokumentami dysponował organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 5 września 2011 r. – w aktach administracyjnych brak wniosku skarżącego z dnia 24 sierpnia 2011 r. , na skutek którego doszło do wydania decyzji. W orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym podkreśla się, że niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 o.p." ( tak NSA w wyroku z dnia 19.01.2010 r., sygn. akt I FSK 1848/08, publ. LEX nr 558849). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p. (wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2367/01, publ. LEX nr 145008). Sąd orzekający w niniejszej sprawie przywołane poglądy podziela. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania ( art. 243 § 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bowiem braku istnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie może zapaść decyzja oparta na treści art. 245 § 1 pkt 1 o.p., czyli decyzja, w której organ uchyla w całości lub części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie. Ta właśnie podstawa prawna została przywołana w podstawie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i bezkrytycznie zaakceptowana przez organ odwoławczy. W tej sytuacji przedwczesna byłaby ocena, czy organy prawidłowo dokonały klasyfikacji taryfowej towaru, mającej wpływ na wysokość należności celnych, wysokość podatku od towarów i usług oraz pobranych odsetek. Zauważyć na koniec należy, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 28 grudnia 2012 r. uchyla ostateczną decyzję z dnia 5 września 2011 r. nr [...] - gdy faktyczny numer decyzji ostatecznej to [...]. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na uwadze powyższe wskazania. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.