III SA/Wa 716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant referent stażysta Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi V. GmbH z siedzibą w Austrii na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz V. GmbH z siedzibą w Austrii kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. V. GmbH z siedzibą w Austrii (dalej: “Skarżąca") wnioskiem z 9 sierpnia 2012 r. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług (dalej: “VAT") w zakresie określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów oraz prawa do odliczenia podatku naliczonego przez podwykonawców prac montażowych. We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny: V. GmbH jest osobą prawną — spółką z o.o. prawa austriackiego. Siedziba spółki (siedziba działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: “u.p.t.u.") znajduje się w S. w Austrii; miejsce to jest wskazane jako siedziba we właściwym rejestrze (F.). Wszystkie decyzje istotne dla działalności operacyjnej Skarżącej podejmowane są przez zarząd i management wyższego szczebla odbywający swoje posiedzenia zasadniczo w siedzibie działalności gospodarczej Skarżącej. Skarżąca jest zarejestrowana w Polsce jako czynna podatniczka podatku VAT. Działalność Skarżącej polega na produkcji maszyn oraz ich części dla przemysłu papierniczego, zakupie i sprzedaży maszyn oraz ich części dla przemysłu papierniczego, montażu i instalacji maszyn oraz ich części dla przemysłu papierniczego w zakładach zleceniodawców. Skarżąca 10 czerwca 2011 r. zawarła z osobą prawną z siedzibą w Polsce umowę o następującym przedmiocie: dostawa, montaż i rozruch w zakładzie zamawiającego w Polsce linii do produkcji papieru wraz ze szpulą odbiorczą wyrobu gotowego (tzw. winder) - urządzenia przemysłowego. Zgodnie z postanowieniem umowy cała transakcja - zarówno dostawa części maszyny jak i prace składające się na jej złożenie i instalację oraz wszelkie inne czynności umożliwiające przekazanie nabywcy urządzenia przemysłowego gotowego do podjęcia pracy - stanowi sprzedaż (dostawę) urządzenia przemysłowego. Prace nad instalacją urządzenia przemysłowego w zakładzie zamawiającego rozpoczęły się 11 kwietnia 2012 r. i są planowane do 15 września 2012 r. Następnie od 15 września 2012 r. są planowane prace nad rozruchem urządzenia (wymaga ono wielu szczegółowych i precyzyjnych ustawień, aby prawidłowo funkcjonowało). Na dzień 15 stycznia 2013 r. planowane jest próbne uruchomienie urządzenia, a na dzień 31 stycznia 2013 r. jego przekazanie zamawiającemu. Następnie jeszcze przez okres najwyżej następnych 18 miesięcy będą przeprowadzane testy wydajności maszyny celem potwierdzenia i optymalizacji wydajności. Urządzenie jest instalowane na specjalnie spreparowanym podłożu i fundamencie. Sworznie łączące urządzenie z podłożem są zabetonowane. Tym samym urządzenie jest związane z podłożem w trwały sposób. Urządzenie jest kluczowe dla pracy zakładu zamawiającego i tym samym nadaje sens gospodarczy zakładowi zamawiającego. Instalacja przedmiotowego urządzenia przemysłowego jest zadaniem wymagającym dużego nakładu pracy specjalistów i bardzo zaawansowanej wiedzy, którą muszą dysponować monterzy. Zamówienie wykonywane przez Skarżącą jest jednym z elementów pozwalającym zamawiającemu na stworzenie zakładu produkcyjnego. Dla potrzeb uruchamianego zakładu zamawiający, w miejscu wykonania prac, utworzył zaplecze kontenerowe wyposażone w niezbędne narzędzia pracy i komunikacji (telefony, faks, komputery) i udostępnił je Skarżącej, jej podwykonawcom i innym wykonawcom -— wszystkim podmiotom zaangażowanym w prace. Wykonując zlecenie Skarżąca posługuje się podwykonawcami i poddostawcami. Elementy przedmiotowego urządzenia przemysłowego są dostarczane z Niemiec przez dostawcę mającego tam siedzibę. Spółka zakłada, że nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce uczestniczącego w wykonaniu zlecenia; w sprawie potwierdzenia tego faktu niemiecki dostawca zwraca się osobno ze wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. Dostawca ten, podobnie jak i inni podwykonawcy Skarżącej, na podstawie osobnego zlecenia wykonuje poza tym prace montażowe w miejscu montażu. Ci inni podwykonawcy także nie posiadają siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce i są zarejestrowani w Polsce jako czynni podatnicy podatku VAT. Obecność personelu Skarżącej w miejscu montażu ogranicza się do ewentualności zastępstwa personelu podwykonawców w przypadku choroby lub innych przyczyn uniemożliwiających obecność danego potrzebnego pracownika podwykonawcy, którego podwykonawca nie mógłby sam zastąpić. Umowa z zamawiającym została wynegocjowana przez zarząd Skarżącej mieszczący się w jej siedzibie. Planowanie i zarządzanie projektem odbywa się w siedzibie działalności gospodarczej wnioskodawczym w S.. Tam też ma miejsce planowanie i zarządzanie dostawami komponentów urządzenia przemysłowego na miejsce montażu (logistyka, zakupy) oraz koordynacja prac podwykonawców w miejscu montażu potrzebnych na poszczególnych etapach prac. Siedziba działalności gospodarczej ponosi także wszelkie ciężary finansowe związane z realizacją zlecenia (zakupy komponentów i części, finansowanie podwykonawców) oraz ryzyko gospodarcze projektu. Polski kontrahent Skarżącej - nabywca ww. urządzenia przemysłowego – 1 października 2011 r. otrzymał interpretację indywidualną Ministra Finansów nr [...], w której organ uznał, że świadczenie Skarżącej stanowi dostawę z montażem i winno być poddane opodatkowaniu w Polsce przez nabywcę na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. Skarżąca postępuje zgodnie z tą interpretacją. Wskazując na powyższe Skarżąca zadała następujące pytania: Czy wykonywanie przedmiotowego zlecenia w przedstawiony sposób powoduje zaistnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej w Polsce? Czy nabycia elementów przedmiotowego urządzenia przemysłowego z dostawą na miejsce montażu stanowią dla Skarżącej wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów w Polsce? Czy Skarżąca ma prawo do odliczenia podatku naliczonego przez podwykonawców wykonujących prace montażowe w Polsce? Przedstawiając swoje stanowisko odnośnie pytania 1 Strona wskazała, że definicja stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej zawarta jest w art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Rady UE. nr 282/2011 ustanawiającym środki wykonawcze do Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: “rozporządzenie"). Stwierdziła, że definicja zawarta w art. 11 ust. 1 rozporządzenia jest definicją funkcjonalną uznającą za stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej taką jednostkę organizacyjną, która jest w stanie samodzielnie wykonywać działalność gospodarczą. Definicja ta nie precyzuje szczegółowych warunków zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") dookreślił przesłanki zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej stanowiących podstawę sformułowania tej definicji m.in. w sprawie C-168/84, C- 73/06 oraz C-190/95. Strona podniosła, że wyroki te w szczególności podkreślały prymat założenia miejsca siedziby działalności gospodarczej przy ustalaniu miejsca działalności podatnika, a także konieczność zdolności autonomicznego prowadzenia działalności, aby jednostka organizacyjna stanowiła stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreśliła, że w zaistniałym stanie faktycznym obecność Skarżącej w Polsce nie stanowi swego rodzaju niezależnej, stałej jednostki organizacyjną podatnika, która jest w stanie autonomicznie wykonywać swoje świadczenia z tego miejsca w sposób niezależny i powtarzalny. Skarżąca podkreśliła, że po pierwsze - w przedmiotowym przypadku nie można mówić o stałości, skoro jakakolwiek obecność w miejscu montażu ogranicza się jedynie do wykonania zamówienia. Po drugie - stałe miejsce prowadzenia działalności musi stanowić swoistą samodzielną jednostkę gospodarczą w ramach przedsiębiorstwa podatnika, która samodzielnie wykonuje działalność gospodarczą i jest w stanie unieść jej ciężar. Samodzielność taka w przedmiotowym przypadku nie ma miejsca, skoro wykonanie całego zamówienia jest finansowane, a jego ryzyko gospodarcze ponoszone niezależnie od działań wnioskodawczym w miejscu montażu, wszelkie konsekwencje gospodarcze efektów zlecenia ponoszone są przez siedzibę działalności gospodarczej Skarżącej w Austrii. Zwróciła także uwagę, że stałość oraz odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego musi umożliwiać odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, aby spełniało ono definicję art. 11 ust. 1 rozporządzenia. W przedmiotowym przypadku miejsce montażu nie ma własnych potrzeb, są to potrzeby przedsiębiorstwa Skarżącej jako takiego związane z wykonaniem określonego zlecenia stanowiącego przedmiot działalności przedsiębiorstwa Skarżącej. Zaangażowanie personelu Skarżącej w miejscu montażu jest marginalne i ewentualne, co nie pozwala na uznanie, że powstało stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej w miejscu wykonania zlecenia w zakładzie zleceniodawcy. W konsekwencji wykonywanie przedmiotowego zlecenia nie powoduje zaistnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej w Polsce. Ustosunkowując się do drugiego z pytań, po przytoczeniu treści art. 25 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., Skarżąca stwierdziła, że jeżeli nabywając towary dostarczane z Niemiec lub innych państw członkowskich na miejsce montażu poda numer przyznany jej przez Rzeczpospolitą Polską dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, to nabycia te będą dla niej wewnątrzwspólnotowymi nabyciami towarów w Polsce. Odnosząc się do trzeciego pytania podała, że ze względu na trwały związek montowanego urządzenia przemysłowego z podłożem usługi montażowe świadczone na jej rzecz przez podwykonawców są usługami związanymi z nieruchomościami do których zastosowanie ma art. 28e u.p.t.u., a ze względu na rejestrację podwykonawców w Polsce jako czynnych podatników podatku VAT zastosowanie znajdzie art. 17 ust. 3a u.p.t.u. Wskazała, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W ocenie Skarżącej, jest ona podatnikiem, o którym mowa w art. 15 u.p.t.u., a wykonywanie przez nią świadczeń na rzecz zleceniodawcy jest wykonywaniem czynności opodatkowanych. Dla zastosowania art. 86 ust. 1 u.p.t.u. bez znaczenia jest fakt, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 17 ust. 2 i ust. 5 pkt 1 u.p.t.u. jej świadczenia są bezwzględnie poddawane opodatkowaniu podatkiem VAT przez zamawiającego. Podniosła, że pozbawienie jej prawa do odliczenia podatku naliczonego ze względu na zastosowanie do obrotów, w związku z którymi zakupy te są dokonywane, art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 17 ust. 2 i ust. 5 pkt 1 u.p.t.u., byłoby rażącym naruszeniem art. 1 ust. 2 oraz art. 168 lit. a Dyrektywy, co potwierdził zarówno TSUE m.in. w wyroku C-15/81 jak i polskie sądy administracyjne m.in. w wyroku z 4 kwietnia 2007 r.. sygn. akt I SA/Wr 148/01. W konsekwencji Skarżąca stwierdziła, że będzie miała prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez podwykonawców wykonujących prace montażowe w Polsce. Ze względu na charakter tych prac (prace montażowe nad przedmiotem trwale związanym z nieruchomością) nie znajdzie także zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. Minister Finansów w interpretacji z [...] listopada 2012 r. uznał, iż stanowisko Skarżącej jest prawidłowe w części dotyczącej uznania nabycia towarów za wewnątrzwspólnotowe nabycie na terytorium Polski, natomiast w pozostałej części jest nieprawidłowe. Odnosząc się do pytania nr 1 wskazał, że biorąc pod uwagę definicję stałego miejsca prowadzenia działalności, wynikającą z art. 11 rozporządzenia, jak również utrwalone orzecznictwo TSUE wymienić można kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o "stałym miejscu prowadzenia działalności". Jak wynika z samej nazwy “stały", to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwała na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, która stanowi zewnętrzną oznakę, że działalność w tym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy. Pojęcie miejsca stałego prowadzenia działalności, w ocenie organu, nie sposób również rozpatrywać w oderwaniu od definicji działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. Uwzględniając wskazane w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. kryteria, Minister stwierdził, że podmiot posiada stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju, jeżeli -przy wykorzystaniu na jego terytorium infrastruktury oraz personelu - w sposób zorganizowany oraz ciągły, prowadzi działalność, w ramach której dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Przy czym infrastruktura techniczna i zaangażowanie osobowe musi pozostawać w ścisłym związku z dokonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Zdaniem Ministra Finansów z analizy ww. przepisów oraz przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, iż Skarżąca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności; dysponuje bowiem infrastrukturą techniczną tj. zapleczem kontenerowym (biuro montażu) wyposażonym w niezbędne narzędzia pracy i komunikacji (telefony, faks, komputery), jak również zasobami ludzkimi koniecznymi do prowadzenia działalności gospodarczej - dysponuje w Polsce monterami zatrudnionymi przez podwykonawców, jak i własnymi oddelegowanymi pracownikami. Tym samym przez cały czas dla celów prowadzonej działalności dysponuje na terytorium Polski personelem, który uczestniczy w prowadzeniu działalności prowadzonej przez Skarżącą na terytorium Polski w sposób ciągły. Organ zaznaczył, że Skarżąca angażuje aktywa ludzkie oraz infrastrukturę do wykonywania określonych zadań gospodarczych. Realizacja tych zadań w Polsce wymaga zaangażowania personelu i aktywów zlokalizowanych nie tylko w Polsce, ale także poza granicami Polski. Podkreślił także, że Skarżąca dokonuje zakupów towarów jak i usług na terytorium kraju dla celów związanych z realizacją projektu w Polsce. Zatem działalność prowadzona w Polsce charakteryzuje się pewną stałością, bowiem Skarżąca posiada strukturę osobowo-rzeczową na terytorium kraju w związku z realizacją zlecenia w sposób stały, co wynika również ze specyfiki kontraktów inżynieryjnych. W ocenie organu, biorąc pod uwagę powyższe należy uznać, że w związku ze świadczeniem opisanych we wniosku usług Skarżąca będzie posiadać na terytorium kraju stałe miejsce prowadzenia działalności. Tym samym stanowisko Skarżącej w tym zakresie uznał za nieprawidłowe. Ifj Odnosząc się do pytania nr 2, po przytoczeniu treści art. 9 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. Minister stwierdził, że jeżeli Skarżąca, nabywając towary dostarczane z Niemiec lub innych państw członkowskich na miejsce montażu poda numer przyznany jej przez Rzeczpospolitą Polską dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, to nabycia te będą wewnątrzwspólnotowymi nabyciami towarów w Polsce. Dlatego też, stanowisko Skarżącej w tym zakresie uznał za prawidłowe. Końcowo odnosząc się do pytania 3 wskazał, że z treści art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u. wynika, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia dokonuje podatnik podatku VAT, a towary i usługi, przy nabyciu których podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Podkreślił, że uwzględniając fakt, iż Skarżąca posiada na terenie Polski stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, a nabywane od podwykonawców usługi służą temu miejscu i są wykorzystywane do czynności opodatkowanej jaką jest realizacja umowy z zamawiającym na dostawę, montaż i rozruch linii do produkcji papieru wraz ze szpulą odbiorczą wyrobu gotowego, to należy uznać prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków w polskiej deklaracji podatkowej. Organ nie zgodził się z argumentacją, iż świadczenia na rzecz zamawiającego są (zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 5 w zw. z ust. 2 u.p.t.u.) opodatkowane przez usługobiorcę. Skarżąca posiada na terytorium Polski stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, zatem nie znajdzie zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 17 ust, 2, gdyż Skarżąca, działa jako polski podatnik podatku VAT. Tym samym, bez znaczenia jest klasyfikacja nabywanych od podwykonawców usług, gdyż dochodzi do transakcji opodatkowanej pomiędzy dwoma podatnikami podatku VAT z miejscem opodatkowania na terytorium kraju. Minister Finansów wskazał, że nie analizował kwestii związku montażu urządzenia przemysłowego z usługami związanymi z nieruchomością, tj. art. 28c u.p.t.u., gdyż Skarżąca występuje w tych transakcjach jako podatnik posiadający stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. W konsekwencji, dla przedmiotowych transakcji na rzecz Skarżącej, znajdzie zastosowanie zasada ogólna dotycząca rozliczenia transakcji pomiędzy polskimi podatnikami podatku VAT. Podsumowując, stwierdził, że Skarżąca jako podatnik z siedzibą w Austrii, posiadająca stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium RP, nabywając usługi montażowe dla celu tego stałego miejsca prowadzenia działalności, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Minister uznał, że stanowisko Skarżącej dotyczące pytania nr 3 jest nieprawidłowe, gdyż oparte zostało na innej podstawie prawnej. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem zawartym w ww. interpretacji indywidualnej wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej interpretacji indywidualnej. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: art. 11 ust. 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, iż Spółka w zaistniałym stanie faktycznym posiada stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej w Polsce, art. 14a ustawy z 9 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: ."O.p. ") poprzez odmowę zastosowania w sprawie orzecznictwa sądów oraz TSUE, art. 120 w zw. z art. 14h O.p. poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady legalności i praworządności, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargę należało uwzględnić. Na wstępie podkreślić należy, że w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Minister Finansów udziela interpretacji w zakresie przepisów prawa podatkowego w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku przez stronę. Organ interpretacyjny nie ma uprawnień, ani środków prawnych, by w wydawanej interpretacji dokonywać ustaleń faktycznych, albo też zmieniać lub weryfikować stan faktyczny przedstawiony przez zainteresowanego. Zakaz zmiany przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego obejmuje oczywiście także pominięcie w interpretacji niektórych podanych przez Stronę elementów stanu faktycznego. Zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast na Ministra Finansów nałożona została powinność dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy - wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, Sąd musi zauważyć, że Organ zupełnie zignorował przedstawione przez Spółkę istotne informacje odnoszące się do stanu faktycznego, z których wynika, że w przedstawionym przypadku mamy do czynienia z dostawami towarów instalowanych. I to zarówno w przypadku głównego dostawcy, jakim jest Skarżąca, jak i jej poddostawców. Przy czym fakt, że zawarto odrębne umowy: na dostawę towarów oraz świadczenie usług montażu, nie ma żadnego znaczenia dla oceny charakteru tych świadczeń jako dostawy towarów instalowanych. Przedmiotem podatku od towarów i usług są bowiem określone w ustawie stany i zdarzenia, które należy postrzegać jako zjawiska o charakterze ekonomicznym. Podatek od towarów i usług nie jest podatkiem od umów tylko od zdarzeń ekonomicznych, z zaistnieniem których ustawa podatkowa wiąże powstanie obowiązku podatkowego; dlatego brak określenia w kontrakcie opisanym przez Skarżącą przedmiotu zamówienia jako <> nie wpływa na ocenę charakteru tej czynności w kontekście przepisów ustawy o VAT. Wskazuje na to wprost art. 5 ust. 2 ustawy o VAT, stanowiący, że czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. W przypadku dostawy towarów instalowanych mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, traktowanym jako dostawa, dla którego ustawodawca w sposób szczególny określił sposób opodatkowania. Jednakże organ w wydanej interpretacji w ogóle nie odniósł się do kwestii odmienności opodatkowania dostaw towarów instalowanych. Organ, mimo obowiązku, nie odniósł się również do tej części stanowiska strony, w którym wskazuje ona na zasadność opodatkowania jej czynności tak jak czynności związanych z nieruchomościami. W opinii Sądu, jeżeli zarówno ocena stanowiska strony jak i wskazanie prawidłowego stanowiska i jego uzasadnienie odnosi się do okoliczności wypreparowanych z istotnych dla opodatkowania informacji, to taka interpretacja wydana została z naruszeniem art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd administracyjny interpretację indywidualną tylko kontroluje pod względem zgodności z prawem i legalności postępowania, w którym została wydana; nie zastępuje organu w zakresie wydania interpretacji w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego. Dlatego organ ponownie wyda interpretację przepisów prawa podatkowego uwzględniając, że w przypadku dostawy towarów montowanych lub instalowanych miejscem dostawy, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT jest miejsce, w którym towary są instalowane lub montowane; oraz, że w przypadku dostawy i montażu (instalacji) towarów w innym państwie członkowskim niż państwo dostawcy pochodzącego z UE, chociaż ma miejsce przemieszczenie przez tego dostawcę własnych towarów pomiędzy państwami członkowskimi, to czynności przemieszczenia towarów, które są w państwie przeznaczenia instalowane lub montowane, z próbnym uruchomieniem lub bez niego, nie uznaje się za wewnątrzwspólnotową dostawę ani wewnątrzwspólnotowe nabycie. Na mocy art. 10 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o VAT, żadna dostawa towarów, które są instalowane lub montowane w państwie zakończenia ich transportu, nie jest uznawana za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Odnosząc się do stanowiska organu w kwestii zaistnienia, w przypadku montażu dostarczanych towarów, stałego miejsca wykonywania działalności, Sąd podziela stanowisko strony, że działania pracowników dostawcy, czy osób którymi się posługuje, w miejscu montażu są istotą dostawy towarów instalowanych. Jeżeli zatem, poza wykonaniem czynności związanych z zainstalowaniem i rozruchem dostarczonej linii produkcyjnej, przedstawiciele dostawcy nie wykonują żadnych innych czynności wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej w miejscu dostawy, ich obecności i aktywności w miejscu dostawy, związanej z wykonaniem jednostkowego zamówienia, nie można uznać za stałe miejsce wykonywania działalności. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 146 § 1, art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.