VII SA/Wa 888/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. znak : [...]działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie rejestracji na rzecz T. O. pojazdu marki [...], nr rej. [...]. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że pojazd marki [...], nr VIN: [...] z niemieckim numerem rejestracyjnym [...] zarejestrowano dnia [...] lutego 2012r. na wniosek właściciela T. O. po przedłożeniu wszystkich wymaganych prawem dokumentów. W wyniku wymiany informacji o pojazdach zarejestrowanych w innych państwach unijnych wyszło jednak na jaw, że pojazd o ww. numerach nie figuruje, jako zarejestrowany pod wskazanym numerem rejestracyjnym, a załączony do wniosku o rejestrację dowód rejestracyjny i karta pojazdu jest sfałszowana, co potwierdziło prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] postępowanie (sygn. akt 1 Ds. [...]). Organ dodał, że pismem z dnia 19 października 2012r. pełnomocnik strony wystąpił o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Postanowieniem z dnia [...] października 2012r. organ odmówił przeprowadzenia części dowodów uznając je za zbędne i nie mające wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy. Organ wskazał, że dopuszczono przeprowadzenie dowodu dotyczącego wystąpienie do Federalnego Urzędu ds. Ruchu i Policji Niemieckiej, czy prowadzone były postępowania na terenie Niemiec w przedmiocie sfałszowania karty pojazdu samochodu marki [...], czego dotyczyło postępowanie oznaczone sygn. akt [...] widniejące w karcie pojazdu i czy A. L. występował, jako właściciel pojazdu w Niemczech. W wyniku ponownego wystąpienia do administracji niemieckiej uzyskano informację, że wszystkie dane, o które pytano, występują w sfałszowanym dokumencie i nie odpowiadają rzeczywistości, dlatego żądanie kolejnego zwrócenia się do administracji niemieckiej uznano za bezcelowe. Organ przytoczył treść art. 97 § 1 pkt 4 Kpa., zgodnie z którym organ zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazał, że z uzasadnienia wniosku o zawieszenie postępowania złożonego 26 listopada 2012r. wynika, że strona żąda zawieszenia tego postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie sfałszowania dowodu. Organ podniósł, że z pisma Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] grudnia 2012r. wynika, że w chwili obecnej nie toczy się żadne postępowanie w tej sprawie. Zawiadomienie złożone przez pełnomocnika strony zostało zatem przekazane do KPP w [...], celem ustalenia zasadności podjęcia tego postępowania lub wszczęcia odrębnego. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak : [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swego postanowienia organ odwoławczy wskazał, że podziela stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 30 czerwca 1998r., sygn. akt II SA/Kr 66/97, zgodnie z którym prowadzenie postępowania przygotowawczego w sprawie karnej samo przez się nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego przez prokuratora. Do rozstrzygnięcia, czy ktoś popełnił przestępstwo powołany jest sąd powszechny. Dopóki więc sprawa nie zostanie skierowana z aktem oskarżenia do sądu, a więc dopóki znajduje się jeszcze w gestii prokuratora, dopóty zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić. Organ wyjaśnił, że bezspornym jest, iż w dniu wydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania przez organ I instancji sprawa karna nie zawisła przed sądem powszechnym, natomiast samo prowadzenie postępowania przygotowawczego w sprawie karnej nie oznacza, że w sprawie będzie skierowany akt oskarżenia. W dniu wydawania postanowienia przez organ I instancji kwestia ta była na tyle pewna, iż uzasadniała odmowę zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego skoro organ administracji ma w toku postępowania szereg możliwości zmierzających do wyjaśnienia określonych wątpliwości, a w konsekwencji może wydać decyzję (choćby negatywną) to oznacza, iż kwestia prejudycjalności nie zaistniała w niniejszej sprawie. Z prejudycjalnością nie można bowiem utożsamiać wyłącznie okoliczności uniemożliwiających wydanie decyzji pozytywnej w sprawie. Skargę na powyższe postanowienie do Sądu wniósł T. O. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił : 1) naruszenie art. 97 § 4 kpa poprzez wadliwe założenie, że podstawa zawieszenia postępowania może występować jedynie w sytuacji gdy "sprawa zawiśnie przed sądem powszechnym", czyli postępowanie karne prowadzone jest na etapie sądowym, czemu przeczy treść przepisu jak i dotychczasowe stanowisko organu administracji (postępowanie administracyjne było zawieszone ze względu na postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę, 2) naruszenie art. 97§4 kpa. poprzez błędne ustalenie jakoby rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd, podczas gdy już sama możliwość wznowienia postępowania uwarunkowana jest określonym przebiegiem postępowania karnego; 3) naruszenie art. 97 § 4 kpa. poprzez pominięcie przepisu w wyniku błędnego ustalenia jakoby istniało "szereg możliwości zmierzających do wyjaśnienia określonych wątpliwości" i bez zawieszenia postępowania istniała możliwość wydania decyzji chociażby negatywnej, 4) naruszenie art. 7 kpa. poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z pominięciem słusznego interesu skarżącego, 5) naruszenie art. 11 kpa. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, 6) naruszenie art. 107 § 3 kpa. poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń skarżącego i nie podanie przyczyn z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., którym organ odmówił zawieszenia postępowania w sprawie rejestracji na rzecz T. O. pojazdu marki [...], nr rej. [...]. Skarżący wniosek o zawieszenie postępowania uzasadnił tym, że prowadzone jest w Prokuraturze Rejonowej w [...] postępowanie karne w przedmiocie ustalenia, czy doszło do sfałszowania dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu, którego wynik wyjaśni zaistniałe w sprawie wątpliwości odnośnie autentyczności dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu samochodu marki [...]. Dodał, że okolicznością warunkującą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w niniejszej sprawie jest niewątpliwie kwestia autentyczności karty pojazdu oraz dowodu rejestracyjnego samochodu marki [...]. Przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z poglądami prezentowanymi w doktrynie oraz orzecznictwie, zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02, podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Podkreślić należy, że musi zatem istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo wywiodły, iż waloru zagadnienia wstępnego nie ma w niniejszej sprawie ustalenie przez Komendę Powiatową Policji w [...], czy zachodzi zasadność podjęcia lub wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie autentyczności dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu samochodu marki [...] zarejestrowanego na rzecz T. O.. Podkreślić należy, że postępowanie sprawie autentyczności dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu samochodu prowadzone już było przez Prokuraturę Rejonową w [...] (sygn. akt 1 Ds. [...]) w wyniku którego ustalono, że ww. dokumenty załączone do wniosku o rejestrację samochodu są sfałszowane. Z akt sprawy wynika ponadto, że organ podjął szereg innych działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i usunięcia wszelkich wątpliwości w sprawie. Przeprowadzone postępowanie, a w szczególności wystąpienie do Federalnego Urzędu ds. Ruchu i Policji Niemieckiej z zapytaniem, czy były prowadzone na terenie Niemiec postępowania w przedmiocie sfałszowania karty pojazdu samochodu marki [...], czego dotyczyło postępowanie oznaczone sygn. akt [...]widniejące w karcie pojazdu oraz czy A. L. występował, jako właściciel pojazdu w Niemczach dało jednoznaczną odpowiedź, że wszystkie dane o które pytano występują w sfałszowanym dokumencie i nie odpowiadają rzeczywistości. Także z pisma Prokuratury Rejonowej w [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. w chwili obecnej nie toczy się żadne postępowanie karne w tej sprawie. Wskazano, że złożony przez skarżącego wniosek z dnia 23 listopada 2013 r. "zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa" został przekazany do Komendy Powiatowej Policji w [...], celem ustalenia zasadności podjęcia przez organ postępowania. WW. pismo potwierdza, że w dacie orzekania przez organ nie toczyło się żadne postępowanie karne, jak również żadna sprawa karna nie zawisła przed sądem, dlatego też organ prawidłowo odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zasadne jest jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzeniu sprawy administracyjnej co do jej istoty staje problem prawny o charakterze materialnym (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. W rozpatrywanej sprawie zagadnienie takie nie występuje. Wskazania wymaga fakt, że Starosta [...] wznowił postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 kpa uznając, iż w sprawie rejestracji samochodu wyszły na jaw nowe istotne okoliczności faktyczne, nie znane organowi, który wydawał decyzję. Słusznie zatem organ stwierdził, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, bowiem rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej rejestracji samochodu nie ma żadnego związku z ustaleniem przez Policję, czy zachodzi zasadność podjęcia lub wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie autentyczności dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu samochodu marki [...] zarejestrowanego na rzecz T. O., ponieważ ten fakt w ocenie organu został ustalony i wyjaśniony. Bezpodstawny jest zatem zarzut skarżącego naruszenia przez organ art. 7 kpa., jak również art. 11 kpa. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Organy wydając swe rozstrzygnięcia nie naruszyły także art. 97 § 1 pkt 4 kpa., gdyż brak było podstaw do zawieszenia postępowania, ze względu na toczące się w sprawie inne postępowanie, którego wynik ma znaczenie dla sprawy głównej. W niniejszej sprawie organ wykazał, że w chwili obecnej nie toczy się żadne sądowe postępowanie karne w sprawie, a kwestie będące przedmiotem wniosku zostały już przez organ wyjaśnione. Inaczej sprawa zawieszenia postępowania wyglądała by gdyby organ wznowił postępowanie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Wskazując, że dowody w oparciu, o które ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wówczas kwestia potwierdzenia tego faktu stosownym orzeczeniem mogła by być rozważana jako podstawa zawieszenia postępowania. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie rejestracji na rzecz T. O. pojazdu marki [...] odpowiadają prawu. Organ nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.