II GZ 758/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 października 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2389/13 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy według właściwości w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 7 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2389/13, w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 59 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 227 poz. 1367 ze zm.), przepisów 6.8.2.5.2, 8.1.4.4 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 100, poz. 641), przepisów lp. 3.2 pkt 1 oraz 3.4 pkt 3 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał w mocy decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) w zw. z art. 107 ust. 1, 2, 4 pkt 1 i ust. 5 cyt. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od 13 czerwca 2012 r. rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a cyt. ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Stosownie zaś do art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i sprawę przekazał do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. W. Główny Inspektor Transportu Drogowego złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W zażaleniu zarzucił naruszenie art. 13 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 1 cyt. rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. poprzez jego błędną wykładnię, tj. błędne przyjęcie, iż po nowelizacji ma on zastosowanie do decyzji wydanych na podstawie art. 107 cyt. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w przedmiotowej sprawie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie zaś na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, co wynika z art. 13 § 2 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Z dniem 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. 2012 r. poz. 604) zmieniające rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. Według § 1 rozporządzenia (po nowelizacji) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego – w dniu [...] lutego 2012 r. zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów: samochód ciężarowy wraz z naczepą kierowany przez J. G. Zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym ww. zespołem pojazdów wykonywano przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 1965. Podczas kontroli obowiązkowego wyposażenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że w pojeździe znajdowały się 3 gaśnice o ilości środka gaśniczego 2x6 kg i 2 kg, jednakże nie zostały one poddane legalizacji w wymaganym terminie, który upłynął w styczniu 2012 r. Poza powyższymi gaśnicami kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnej innej gaśnicy. Wobec tego nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł na podstawie art. 107 ust. 1, 2, 4 pkt 1 i ust. 5 w zw. z lp. 3.2 załącznika do cyt. ustawy u przewozie towarów niebezpiecznych. Ponadto kontrola wykazała, że skarżący wykonywał przewóz towarów niebezpiecznych bez wymaganego dodatkowego oznakowania określonego w części 6 ADR naniesionego na tabliczce lub zbiorniku – nie umieszczono nazwy użytkownika cysterny, tj. przedsiębiorcy W. P. prowadzącego działalność gospodarczą z siedzibą ul. Z. [...], [...] Ż. W konsekwencji nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł na podstawie art. 107 ust. 1, 2, 4 pkt 1 i ust. 5 w zw. z lp. 3.4 pkt 3 załącznika do cyt. ustawy u przewozie towarów niebezpiecznych. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 107 ust. 1, 2 i 4 cyt. ustawy uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego przepisu jest treść lp. 3.2 pkt 1 załącznika do cyt. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 500 zł sankcjonuje niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR, oraz lp. 3.4 pkt 3 ww. załącznika, który karą pieniężną w wysokości 200 zł sankcjonuje nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego środkiem transportu, w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze, MEGC lub pojeździe MEMU, niezaopatrzonych w wymagane i prawidłowe oznakowanie, w zakresie innego wymaganego oznakowania. Zatem jak słusznie podnosi autor zażalenia w przedmiotowej sprawie na stronę skarżącą została nałożona kara pieniężna na podstawie art. 107 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nie zaś na podstawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym. Wprawdzie zgodnie z art. 107 ust. 5 cyt. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 cyt. ustawy o transporcie drogowym. Stosownie zaś do art. 110 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 107 ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, stosuje się ograniczenia dla sumy kar nałożonych w wyniku kontroli drogowej lub w przedsiębiorstwie, określone w rozdziale 11 ustawy o transporcie drogowym. Jednakże w obu omawianych ustawach odrębnie uregulowano wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (rozdział 9 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz rozdział 11 ustawy o transporcie drogowym). W konsekwencji do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W., gdyż nie ma zastosowania § 1 omawianego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Do rozpoznawania tej sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 13 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego o zasądzenie kosztów postępowania, należy wskazać, że brak jest podstawy prawnej do ich przyznania stronie w postępowaniu zażaleniowym (por. postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II GZ 271/13).