II FSK 1445/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA del. Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Gl 958/13 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 14 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia i rozłożenia na raty zaległości podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r.,sygn. akt I SA/Gl oddalił skargę B.B. reprezentowanej przez pełnomocnika N.S. na Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 14 czerwca 2013 r. znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił zarzutów odwołania wniesionego przez Skarżącą – od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 11 marca 2013 r. znak: [...] odmawiającej: 1) umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 20.312,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 6.095 zł (w tym za: I kwartał 2010 r. zaległość w kwocie 6.478,70 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.054 zł, II kwartał 2010 r. zaległość w kwocie 13.834 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 4.041 zł), 2) umorzenia 50 % wskazanej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę (w tym za: I kwartał 2010 r. zaległość w kwocie 3.239,35 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 1.027 zł, II kwartał 2010 r. zaległość w kwocie 6.917 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 2.020,50 zł), 3) umorzenia odsetek za zwłokę od wskazanej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 6.095 zł, 4) rozłożenia na raty wymienionej zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 20.312,70 zł wraz z odsetkami w kwocie 6.095 zł, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 67a § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. 2012. 749 ze zm.) zwna dalej "O.p.", utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że po uzupełnieniu i sprecyzowaniu wniosku pismem z dnia 15 lutego 2013 r. strona domagała się umorzenia przedmiotowych zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami lub umorzenia połowy tych zaległości wraz z odsetkami lub umorzenia odsetek od przedmiotowej zaległości oraz (lub) jej rozłożenie na 12 rat. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że należne do zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2010 r. wraz z odsetkami za zwłokę powstały na skutek niezapłacenia przez stronę w terminach określonych w przepisie art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwana dalej "u.p.t.u." zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy stwierdził, że pełnomocnik strony nie wskazał z jakiego dokładnie tytułu pochodziły nieuiszczone należności, od kogo były należne oraz nie wyjaśnił jakie kroki podjęto w celu ich odzyskania, a także nie przedłożył ewentualnie istniejących na to dowodów. W opinii organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodziła przesłanka warunkująca przyznanie jakiejkolwiek z wnioskowanych ulg, w postaci ważnego interesu podatnika, zwłaszcza biorąc pod uwagę wskazane przez pełnomocnika strony okoliczności powstania zaległości podatkowych. Powody te z jednej strony wpisane są na stałe w ryzyko prowadzenia działalności gospodarczej, które stanowi nieodłączny składnik aktywności na tym polu, a z drugiej nie przedstawiono nawet żadnych dowodów na poparcie twierdzeń, co do przyczyn powstania zaległości. W ocenie organu odwoławczego interes publiczny, nakazujący mieć na uwadze dobro ogólnospołeczne również nie przemawia za przyznaniem stronie ulgi w jakiejkolwiek formie. W interesie publicznym, chociażby ze względu na wskazane wyżej przeznaczenie podatków na finansowanie różnych dziedzin funkcjonowania państwa z pewnością nie leży stosowanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, wobec osób które nie wywiązują się ze swoich ustawowych obowiązków, a jednocześnie nie potrafią wykazać stosowną argumentacją i dowodami, iż zaległości powstały w sposób od nich niezależny. Natomiast ulga w spłacie zaległości podatkowej w postaci rozłożenia zaległości na raty może być udzielona w sytuacji kiedy podatnik ma trudności z jednorazowym uregulowaniem zaległości, a ewentualna pomoc ze strony organu stwarza szansę na jego zapłatę bez utraty płynności finansowej i zagrożenia egzystencji podatnika i jego rodziny. Decyzja zatem o rozłożeniu zaległości na raty powinna uwzględniać możliwości płatnicze podatnika, w przeciwnym razie ulga ta będzie pozorna i w sposób oczywisty niemożliwa do zrealizowania. Dlatego też konieczne jest przeprowadzenie postępowania podatkowego w celu zebrania materiałów dowodowych potwierdzających sytuację przedstawioną we wniosku. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że nadal podtrzymuje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 15 lutego 2013 r. dotyczące spłaty należności głównej w ratach. Wskazał na dokonane wpłaty na tę należność (4.500 zł) i próbę spłacenia zaległości podatku VAT w wysokości 240 zł z odsetkami. Powyższe wpłaty zostały dokonane przez pełnomocnika skarżącej z jego osobistego majątku. Wyjaśnił, że jego zdaniem interesem społecznym jest, aby należności główne zostały spłacone co ponownie zadeklarował stwierdzając, że wyrażenie zgody na raty daje gwarancję spłaty długu przez niego jako pełnomocnika skarżącej (córki). Podkreślił, że wszelkie działania podjęte z jego strony w celu polubownego załatwienia sprawy zostały przez służby skarbowe zignorowane, mimo tego że wielokrotnie zapewniał o spłacie zaległości w całości, z uwzględnieniem umorzenia odsetek. Równocześnie poinformował, że w przypadku całkowitej odmowy skorzystania z możliwości spłaty zaległości w ratach oraz umorzenia odsetek, nie będzie finansowo w stanie dokonywać wpłat i zrezygnuje z ponoszenia dalszych zobowiązań finansowych z tego tytułu z uwagi na brak celowości. Podniósł, że utrzymuje córkę (skarżącą) i jej trójkę dzieci. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenił prawidłowość zastosowania w sprawie przepisu art. 67a § 1 pkt 2 i 3 O.p. i wskazując na pojęcie podatnika w rozumieniu art.7 O.p i strony w postępowaniu podatkowym (art.133 O.p.) wyraził pogląd, iż skoro podatnikiem podatku VAT, w którym powstała sporna zaległość podatkowa jest B.B., to tym samym tylko ona mogła wnioskować o udzielenie ulgi, o jakiej mowa w art. 67a § 1 O.p. i może być stroną postępowania, a przez to okoliczności w przepisie tym wymienione mogły dotyczyć wyłącznie jej ważnego interesu lub interesu publicznego. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji podatniczka rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 2 grudnia 2006 r., którą zawiesiła w dniu 27 września 2010 r., a następnie wykreśliła z ewidencji działalności gospodarczej. Przedmiotem jej działalności była m. in. sprzedaż hurtowa komputerów, urządzeń peryferyjnych i oprogramowania. W chwili sporządzenia informacji o sytuacji finansowej tj. w dniu 13 października 2012 r. Strona nie podała żadnych danych dotyczących jej sytuacji finansowej, kredytów bankowych, z których korzystała czy innych zobowiązań, dochodów i ich źródeł swoich i współmałżonka lub dochodów osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie, jako będące na jej utrzymaniu.Wskazała na dwoje dzieci w wieku 11 i 6 lat oraz że jest w trzecim miesiącu ciąży, nie korzystała ze wsparcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, nie ujawniła swoich warunków mieszkaniowych, ani jakiegokolwiek majątku, czy średniomiesięcznych kosztów utrzymania. Podatniczka nie dołączyła żadnych dokumentów stwierdzających jej sytuację rodzinną, majątkową czy zdrowotną. Jej zaległości w podatku VAT dotyczyły 2010 r. (kwiecień, lipiec). W dniu 25 marca 2011 r. podatniczka wymeldowała się z lokalu w którym zamieszkała i wyjechała za granicę do Wielkiej Brytanii. Nie posiadała samochodu, ani nie stwierdzono by była zarejestrowana w rejestrze ksiąg wieczystych. Ustalono miejsce pobytu podatniczki w Wielkiej Brytanii oraz, że brak jest śladów jakichkolwiek jej dochodów w tym państwie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż w toku niniejszego postępowania wszelkich oświadczeń czy informacji o aktualnej sytuacji podatniczki udzielał ojciec podatniczki ustanowiony przez nią jej pełnomocnikiem. Wskazał on, że wszystkie posiadane środki finansowe podatniczki zostały zaangażowane w działalność gospodarczą, która napotkała trudności finansowe z uwagi na sytuację rynkową, brak regulowania zobowiązań przez kontrahentów, konkurencji. Celem wywiązania się ze swoich zobowiązań publicznoprawnych i prywatnych podatniczka zaciągnęła pożyczki i kredyty (u rodziny i w bankach), które ostatecznie doprowadziły ją do stanu kompletnej ruiny materialnej. Uciekając przed problemami finansowymi i notorycznym nękaniem przez wierzycieli oraz poszukując pracy wyjechała do Anglii. Mąż jego córki posiada tylko same długi. Podatniczka nie ma środków na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego czy likwidacyjnego. Sąd pierwszej instancji wskazał również, iż mimo stosownych wezwań organu podatkowego, podatniczka czy jej pełnomocnik, nie przedstawili dowodów, w tym dokumentów potwierdzających istniejącą sytuację materialną wnioskodawczyni. Uniemożliwiło to w istocie ustalenie istnienia po stronie podatniczki okoliczności wypełniających przesłanki opisane w art. 67a § 1 O.p., w tym jej ważnego interesu czy interesu publicznego w udzieleniu jej wnioskowanych ulg. W ocenie Sądu pierwszej sytuacja, w której nie doszło do wykazania i ustalenia istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. podatkowej oznacza, że przepis ten nie ma zastosowania co wyłącza możliwość orzekania o uznaniu, zasadności lub bezzasadności udzielenia ulg podatkowych, w przepisie tym ustanowionego. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że ojciec podatniczki nie był stroną niniejszego postępowania, a przez to jego stanowisko co do zapłaty spornej zaległości z własnego majątku w ratach z żądaniem umorzenia odsetek zwłoki nie mogło być podstawą do oceny możliwości realizacji tych rat przez samą podatniczkę. Dlatego też badanie okoliczności z art. 67a § 1 O.p.j względem tej osoby byłoby bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu organy podatkowe orzekające w sprawie nie naruszyły zasad postępowania, gdyż zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zakresie w jakim było to możliwe, dokonując dodatkowo czynności wyjaśniające aktualny, na dzień wydania decyzji, status podatniczki, tak co do miejsca jej pobytu jak i istniejącego majątku czy dochodów. Nie mogły natomiast stwierdzić okoliczności, o których wiedzę posiadała jedynie skarżąca, która okoliczności tych, faktów i dowodów, nie ujawniła. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób opisany w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) zwana dalej " p.p.s.a." i na mocy art. 151 tej ustawy skargę oddalił. Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna w której zarzucono: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 67a O.p. polegające na uznaniu, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zachodził przypadek uzasadniony ważnym interesem podatnika, który pozwalałby na zastosowanie wobec skarżącej jednej z zawnioskowanych przez nią ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, podczas gdy zachodziły przesłanki do ich zastosowania w postaci uzasadnionego ważnego interesu podatnika; - naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w szczególności : - art. 113 § 1 p.p.s.a.w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w sytuacji nie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo materialne i czy miało to wpływ na wynik sprawy, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy administracyjne art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w zw. z art. 3 i 145 p.p.s.a. przepisów O.p.- poprzez nieprzeprowadzenie odpowiedniej kontroli poczynań organów podatkowych, co miało istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sądu, a to w kontekście naruszeń następujących przepisów: - art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności procedowanie i rozstrzygnięcie nastawione wyłącznie na utrzymanie fikcyjnego obciążenia podatkowego skarżącego wbrew oczywistym okolicznościom i dowodom przeciwnym, a także poprzez zaniechanie usunięcia stanu niezgodnego z prawem; - art. 122 O.p. poprzez działania organów podatkowych zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia w postępowaniu podatkowym, lecz niezasadne przenoszenie tego ciężaru na Sąd administracyjny. W odpowiedzi na kasację organ wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik Skarżącego formułując zarzuty wobec zaskarżonego wyroku wskazał zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów o charakterze proceduralnym. W takim przypadku, a więc gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca sądowi zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają te drugie zarzuty - dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy, przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku, jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt FSK 1146/04). W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnik Skarżącego zarzucił w pierwszej kolejności zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 7 i art. 77 §1 oraz art.80 k.p.a., polegające na zaaprobowaniu przez Sąd pierwszej instancji wydanych w sprawie decyzji, bez podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Odnosząc się do tych zarzutów należy zauważyć na wstępie, że bezpośrednim przedmiotem zaskarżenia skargą kasacyjną jest wyrok sądu pierwszej instancji, a w postępowaniu przed tym sądem nie stosuje się przepisów k.p.a., zatem ściśle rzecz biorąc, trudno byłoby nawet założyć, że Sąd pierwszej instancji mógłby przepisy te naruszyć, co zarzucono w skardze kasacyjnej, mimo, że powiązano te naruszenia z przepisami p.p.s.a. Oprócz jednak przepisów kpa podniesiono również w ramach procesowej podstawy kasacyjnej naruszenie art.121 § 1 O.p. oraz art.122 O.p. zarzucając sądowi pierwszej instancji oparcie rozstrzygnięcia na błędnie ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym . Zarzutów tych nie sposób jednak uznać za zasadne. Są one bowiem oparte na ogólnikowych i pozbawionych uzasadnienia prawnego i faktycznego twierdzeniach. Należy również wskazać, iż pomimo że, jak już wspomniano, bezpośrednim przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest jakiegokolwiek odniesienia do treści zaskarżonego w sprawie wyroku i prezentowanej w jego uzasadnieniu argumentacji. Uzasadnienie skargi kasacyjnej sprowadza się jedynie do polemiki ze stanowiskiem organów podatkowych i to tylko w zakresie rozłożenia zaległości na raty .Opiera się na tezie, iż sytuacja materialna skarżącej jest niezwykle trudna, a środki utrzymania dostarcza jej w głównej mierze jej ojciec N.S.. Natomiast organy nie ustaliły zgodnie z przepisami postępowania tj. z art.121 §1 i art.122 O p. stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do powyższych zarzutów, chciałby przede wszystkim wskazać, iż w skardze kasacyjnej, która jak już wskazano wyżej powinna odnosić się do uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w żaden sposób nie podważono stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż ojciec skarżącej nie jest stroną postępowania w sprawie i badanie przesłanek z art.67a §1 O.p. względem jego osoby byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym, mając na uwadze brzmienie art.183 p.p.s.a., z którego wynika, iż granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, Sąd kasacyjny, nie może dokonać kontroli zaskarżonego wyroku w części, co której zarzuty nie zostały postawione w skardze kasacyjnej, a rozstrzygnięcie |Sądu pierwszej instancji w tym zakresie uznaje się za prawidłowe. Ponadto jak słusznie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, to skarżąca zabiegała o przyznanie jej ulgi w spłacie zaległości podatkowej, a w związku z tym, to w jej interesie leżało przedstawienie danych i informacji, którymi ona tylko dysponowała, a które pozwoliłyby wykazać, że spełnione zostały określone w art. 67a § 1 O.p. przesłanki warunkujące możliwość przyznania ulgi w spłacie zobowiązań. Natomiast organy administracji w ramach prowadzonego postępowania powinny stworzyć wnioskodawcy ubiegającemu się o taką ulgę wszelkie niezbędne gwarancje procesowe pozwalające na przedstawienie przez niego informacji, danych i innych dowodów oraz zaprezentowanie opartej na nich argumentacji przemawiającej za wydaniem pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia.Fakt, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe zwracały się do pełnomocnika Skarżącej o przedłożenie stosownych informacji i dowodów, świadczy o poszanowaniu przez te organy art. 121 §1 i art.122 O.p. a nie o naruszeniu tych przepisów. Formułując w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego pełnomocnik Skarżącego wskazał na naruszenie art. 67a § 1 O.p., poprzez błędną wykładnię tego przepisu uzasadniając go w zasadzie stwierdzeniem, iż skarżąca uprawdopodobniła, że z pomocą ojca, który wykazuje niezmienne zaangażowanie w rozwiązywaniu trudnej sytuacji materialnej jest możliwe dokonanie ratalnej spłaty przedmiotowych zaległości., Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić na wstępie należy, że sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 O.p., w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych, takich jak "ważny interes podatnika", "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Zaakceptować przy tym należy pogląd, iż kierunkową dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Udzielenie takich ulg powinno być zatem podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Dokonanie błędnej wykładni to nieprawidłowe zrozumienie treści przepisu, takie jego odczytanie, które wypacza sens użytych w nim słów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji w dosyć obszernych wywodach wyjaśniał (a wcześniej uczyniły to organy obu instancji w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji), iż skorzystanie z jednej z ulg podatkowych określonych w art.67a §1 O.p., wymaga wykazania przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu społecznego" I tak, m.in. Sąd wskazywał, iż wymagają one wykazania konkretnych okoliczności, które uzasadniałaby zaistnienie przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu społecznego , co w konsekwencji pozwoliłoby na ocenę czy art.67a §1 O.p. mógłby mieć zastosowanie w sprawie. Skoro więc ani Skarżąca ani jej pełnomocnik, nie przedstawili , mimo wezwań organów podatkowych jakichkolwiek dowodów obrazujących sytuację materialną, zdrowotną i rodzinną podatniczki umożliwiającej ocenę i weryfikację okoliczności faktycznych sprawy, to organ podatkowy nie miał podstaw do wydania decyzji pozytywnej dla strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw do przyjęcia, iż takie, jak przedstawione wyżej rozumienie art. 67a § 1 O.p., mogłoby czynić uzasadnionym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni tego przepisu. Jak już była o tym mowa, na tle ogólnego brzmienia ww. przepisu nie da się określić zamkniętego katalogu okoliczności, które składają się na określenie treści zawartych w nim przesłanek, natomiast kierunek rozumienia treści spornego przepisu zaprezentowany przez Sąd pierwszej instancji, a wcześniej przez organy administracyjne obu instancji, był prawidłowy, co czyni zarzut błędnej jego wykładni niezasadnym. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu stosownie do art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.