IV SA/Wa 1231/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej w L. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. w zakresie wsi K. i B. oddala skargę Wojewoda [...] w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 wniósł skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej w L. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. w zakresie wsi K. i B., zarzucając jej naruszenie: - art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871), § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w związku z art. 7 Konstytucji RP, przez ustalenia zawarte w: § 12 ust. 2 i § 12 ust. 8 zd.2 i 3 uchwały; -art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 88I ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145), poprzez wyznaczenie obszarów przeznaczonych pod zabudowę na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią (dawniej obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią), w szczególności zaś, poprzez wyznaczenie "nowych" obszarów, dotychczas pozostawionych w użytkowaniu rolnym, do zmiany przeznaczenia; Na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym, Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały: w części dotyczącej ustaleń § 12 ust. 2 zd. 2 i § 12 ust. 8 pkt 1, 2 i 3 (z wyłączeniem zdania 1 wprowadzającego) uchwały; - w części dotyczącej załącznika nr 1 (rysunek planu), w zakresie w jakim dopuszcza się do realizacji zabudowy na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w ramach terenów oznaczonych symbolami: 22MI, 23MI, 33MI, 33aMI, 33bMI, 34MI, 34aMI, 35MI, 36MI, 37MI, 37aMI, część 38MI, 38aMI oraz część 2U. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, naruszone zostały zasady sporządzania planu miejscowego. Wojewoda podkreślił, iż zgodnie z wolą ustawodawcy, ustalenia planu muszą zawierać zasady, o których mowa w art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które uwzględniają również wartości, o których mowa w art. 1 ust. 2 tej ustawy. Warunków tych, zdaniem organu nadzoru, nie spełnia § 12 ust. 2 uchwały oraz § 12 ust. 8 począwszy od drugiego zdania. Rada Miejska w L. w uregulowaniach tych wprowadziła w stosunku do obiektów i terenów zabytkowych wpisanych do rejestru zabytków obowiązek uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, dla wszelkich planowanych inwestycji, robót i innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku. W świetle art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Kompetencja ta ściśle koresponduje z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., w myśl którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wskazane upoważnienia zakreślają kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych zasad, na jakich poszczególne zabytki, zależnie od indywidualnych uwarunkowań, mogą być chronione. W ocenie organu nadzoru wskazane uregulowania uchwały wykraczają poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, w tym określenia nakazów i zakazów, obowiązujących w strefie ochrony konserwatorskiej wyznaczonej w planie (na rysunku planu miejscowego). Wskazane upoważnienie nie obejmuje możliwości umieszczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uregulowań kwestii związanych z koniecznością uzyskania pozwolenia organu ochrony zabytków przed podjęciem zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności przed wszelkimi planowanymi inwestycjami. Wszelkie kompetencje i formy działania organów nadzoru konserwatorskiego w zakresie m.in. współdziałania z organami administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego zostały już określone przez ustawodawcę, wobec czego Rada Miejska w L. nie ma kompetencji do wskazywania czy modyfikowania zakresu współdziałania organów w postępowaniu administracyjnym przy wydawaniu decyzji administracyjnych, bądź też przed wszczęciem właściwego postępowania administracyjnego. Pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków wydawane jest w formie decyzji administracyjnej. Podstawą prawną do wydania decyzji administracyjnej może być wyłącznie przepis rangi ustawowej, a nie uchwała rady gminy. Obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków wynika wprost z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Źródłem tego obowiązku jest ustawa, a nie uchwala Rady Miejskiej w L.. Katalog działań wymagających uzyskania pozwolenia jest katalogiem zamkniętym i ani z przepisów ustawy o ochronie zabytków, ani też w szczególności z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z § 4 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie można domniemywać kompetencji rady gminy do określania dodatkowych przypadków, w których wymagane jest pozwolenie, bądź wprowadzanie warunku przeprowadzenia badań archeologicznych, od których wojewódzki konserwator zabytków w uzasadnionych przypadkach może odstąpić. Rada Miejska w L. wprowadzając taki obowiązek, w odniesieniu do terenów znajdujących się w granicach Strefy ochronnej zabytków archeologicznych, przekroczyła zatem swoją kompetencję. Zdaniem Wojewody sam fakt dokonania skutecznego uzgodnienia projektu miejscowego planu z właściwym organem, w tym przypadku wojewódzkim konserwatorem zabytków, nie zwalnia wójta gminy, jak i rady gminy, z obowiązku przestrzegania przepisów prawa. Stanowi o tym ustawodawca w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, iż każde naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, a jedynie istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wojewoda [...] wskazał, iż stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 5 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu uwzględnia się zwłaszcza m.in.: wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia. Konkretyzację tego przepisu odnaleźć można na gruncie: art. 10 ust. 2 pkt 11 i art. 15 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. i art. 88k pkt 1 ustawy - Prawo wodne ( przed nowelizacją art. 80 pkt 4 ). Organ wskazał, że Rada Miejska w L. podejmując przedmiotową uchwałę zobligowana była na podstawie art. 79 ust.1 i 2 Prawa wodnego ( sprzed nowelizacji) zobligowana była do uwzględnienia ustaleń Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej sporządzonego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W.. Obowiązek taki, wynikał również z art. 17 z ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem skarżącego w uchwale istnieje przede wszystkim sprzeczność pomiędzy ustaleniami § 14 ust. 3 tekstu uchwały, a rysunkiem planu. W § 14 ust. 3 tekstu uchwały znajduje się zapis: "Oznacza się na rysunku planu obszar szczególnego zagrożenia powodzią, (prawdopodobieństwo 1% raz na sto lat oraz zasięg płytkiego zalewu poniżej 0,5m woda stuletnia)", natomiast na rysunku planu poza granicą obszarów szczególnego zagrożenia powodzią znalazły się tereny oznaczone jako "zasięg płytkiego zalewu - poniżej 0,5 m". Według studium dla rzeki L. tereny te również (tak jak w tekście uchwały) powinny zostać włączone do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto w § 14 ust. 3 pkt 2 tekstu uchwały znajduje się zapis: "dopuszczenie uzupełnienia zabudowy w strefach płytkiego zalewu poniżej 0,5 m pod warunkiem realizacji odpowiednich zabezpieczeń przeciwpowodziowych i zabudowy bez podpiwniczenia, podwyższenie ; fundamentów o około 20-30 cm ponad rzędną wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% (woda stuletnia) ". Tymczasem kwestie dotyczące możliwości realizacji zabudowy w tym również jej uzupełnienia przed nowelizacją przepisów Prawa wodnego na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią, regulował art. 82 ust. 2 ustawy Prawa wodnego, z którego jednoznacznie wynikało, że na takich obszarach zabrania się wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią. Po nowelizacji przepisów Prawa wodnego z dniem 18 marca 2011r. obszary szczególnego zagrożenia powodzią, reguluje art. 88I ust. 1 ustawy Prawo wodne, z którego jednoznacznie wynika, że na takich obszarach zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe (...). Możliwość odstępstwa od przywołanych powyżej zakazów regulowały przepisy: - art. 82 ust. 3 Prawa wodnego (sprzed 18 marca 2011 r.); - art. 88I ust. 2 Prawa wodnego (od 18 marca 2011 r.). Analiza przywołanych powyżej zapisów Prawa wodnego, zarówno przed, jak i po nowelizacji ustawy prowadzą, w ocenie Wojewody, do jednego wspólnego wniosku - na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią, obecnie zaś szczególnego zagrożenia powodzią, nie była i nie jest możliwa realizacja zabudowy w tym jej uzupełnienia. Wyjątkiem od tej reguły było i jest uzyskiwanie stosownego zwolnienia od takiego zakazu, w drodze indywidualnej decyzji wydanej przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej na etapie projektowania inwestycji. Tymczasem na rysunku uchwalonego planu miejscowego, na obszarach "szczególnego zagrożenia powodzią" przeznacza się tereny pod: - budowę szkoły i domu dziecka z wbudowaniem lokali mieszkalnych na części terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 2U; - uzupełnienie zabudowy letniskowej, w ramach jednostek terenowych oznaczonych symbolami: 22MI, 23MI, pod warunkiem realizacji odpowiednich zabezpieczeń przeciwpowodziowych i zabudowy bez podpiwniczenia, podwyższenia fundamentów o około 20-30 cm ponad rzędną wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%(woda stuletnia); - zabudowę letniskową w ramach jednostek terenowych oznaczonych symbolami: 33MI, 33aMI, 33bMI, 34MI, 34aMI, 35MI, 36MI, 37MI, 37aMI, część 38MI, 38aMI, - również na nowych, pozostających dotychczas w użytkowaniu rolniczym, terenach, podczas gdy zgodnie z przepisami Prawa wodnego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią istnieje zakaz zabudowy. Szczegółowa analiza ustaleń planu miejscowego, w szczególności zaś jego zapisy zawarte w § 14 uchwały, w powiązaniu, z przyjętymi rozwiązaniami przestrzennymi, dla wskazanych powyżej terenów, zarówno w części tekstowej oraz w części graficznej, prowadzi, w ocenie skarżącego, do konkluzji, iż zapisy uchwały nie tylko naruszają przepisy Prawa wodnego, ale również są ze sobą sprzeczne. Zdaniem Wojewody ustalenia planu miejscowego, w zakresie ochrony przed powodzią, uznać należy za sprzeczne z ustawą Prawo wodne, bowiem nie realizują dyspozycji konkretnej normy tej ustawy, o której mowa w art. 88 I, w związku z art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym tak jak w przypadku uzgodnienia z konserwatorem zabytków, nie ma znaczenia okoliczność uzgodnienia przedmiotowego planu przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, dokonanego w trybie art. 4a pkt 2 Prawa wodnego, w związku z art. 17 pkt 7 lit. c powołanej ustawy o planowaniu. Zdaniem Wojewody § 16 ppkt 1) i 2) pkt 1) stanowiący o zasadach uzbrojenia terenu narusza przepis § 4 pkt 9 lit. a i b rozporządzenia w sprawie zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z art. 15 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., gdyż nie określa parametrów sieci infrastruktury technicznej, jak również nie zawiera ustaleń w zakresie powiązania sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, co zdaniem skarżącego, jest szczególnie istotne w przypadku planu miejscowego obejmującego pojedyncze działki, położone w różnych częściach gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w L. wniosła o jej oddalenie. Podniosła, że wymóg uzgadniania z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, planowanych inwestycji w odniesieniu do obiektów, terenów i obszarów objętych ochroną konserwatorską nie jest sprzeczny z wymogami przepisów prawa. Zapisy zawarte w § 12 uchwały zostały wprowadzone do zaskarżonej uchwały na skutek uzgodnień z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zawartych w postanowieniu nr [...] z dnia [...] maja 2011r. odmawiającym uzgodnienia przedstawionego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. w zakresie, wsi K. i B. i postanowienia nr [...] w sprawie uzgodnienia ww. projektu. Wskazywane niedoskonałości w formułowaniu niektórych zapisów planu nie przyniosą jednak w konsekwencji istotnych naruszeń prawa. Kwestionowane powtórzenia ustaleń zawartych w ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami nie naruszają jej treści. Zdaniem Rady Miejskiej w L. podnoszona sprzeczność § 14 ust. 3 tekstu uchwały, a rysunkiem planu nie ma charakteru merytorycznego. W legendzie rysunku planu nie powtórzono po raz drugi pełnej nazwy obszaru (tj. obszar szczególnego zagrożenia powodzią prawdopodobieństwo 1% (raz na sto lat) - zasięg płytkiego zalewu - poniżej 0,5 m ). Oznaczenia te występują bezpośrednio po sobie, nie powinny powodować trudności interpretacyjnych. Zdaniem organu w skardze Wojewody [...] niesłusznie wskazano na brak korelacji przepisów szczególnych z przepisami ogólnymi. Przepisy szczególne dla terenów Ml i terenów U zawierają odniesienie do przepisów ogólnych zawartych w § 14 uchwały, wskazując że mają one zastosowanie dla tych terenów. Wobec powiązania przepisów szczególnych z ogólnymi w kwestii obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, oczywiste jest, że wyznaczone tereny budowlane posiadają możliwość zabudowy tylko wtedy, gdy dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej wyda decyzją zwalniającą z zakazów określonych w art. 881 ust.1 ustawy Prawo wodne. Organ podniósł, że w skardze Wojewody [...] słusznie wskazano, że na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią (załącznika nr 1 - rysunek planu ), realizacja zabudowy w ramach terenów oznaczonych symbolami 22 Ml, 23MI, 33MI, 33aMI, 33bMI, 34MI, 34aMI, 35MI536MI,37MI,37aMI,38MI,38aMI oraz część 2U w tym jej uzupełnienie, jest możliwe pod warunkiem uzyskania, w trybie indywidualnym, zgody Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Wyznaczenie terenów budowlanych w planie miejscowym jest warunkiem koniecznym do skonsumowania tejże decyzji. Gdyby w planie miejscowym na terenach szczególnego zagrożenia powodzią ustalono takie przeznaczenie terenu, które nie uwzględniłoby możliwości budowy obiektów budowlanych (np. tereny rolne z zakazem zabudowy), to pomimo uzyskania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej dopuszczającej zabudowę na terenach zagrożonych powodzią, właściciel działki nie mógłby wybudować budynku ze względu na zakaz zabudowy zapisany w planie. Zdaniem organu w skardze Wojewody [...] słusznie wskazano, iż na terenach bezpośredniego zagrożenia powodzią realizacja zabudowy, w tym jej uzupełnienie, jest możliwe pod warunkiem uzyskania, w trybie indywidualnym zgody Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. W odniesieniu do części kwestionowanych terenów zgody takie zostały wydane. Ustalenia zawarte w Planie uwzględniają te zgody. Dopuszczenie na kwestionowanych terenach (wybrane tereny kategorii Ml) realizacji zabudowy (na określonych warunkach) jest konsekwencją uprzednio wydanych zgód. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został uzgodniony z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W., który w Postanowieniu z dnia [...].05.201 Ir., nr [...] nie wniósł zastrzeżeń do przedstawionego projektu zarówno co do tekstu jak i rysunku. W odniesieniu do terenów 1U i 2U zawarte są stwierdzenia nie odpowiadające stanowi faktycznemu. Na terenach tych szkoła (teren 1U) i dom dziecka (teren 2U) już istnieją. Zatem nie przeznacza się tych terenów pod ich budowę ale uwzględnia się stan faktyczny. Uwzględnienie stanu faktycznego dotyczy również większości terenów zabudowy letniskowej (Ml) wskazanych w skardze, to jest terenów o numerach 33, 33a, 33b, 34, 34a, 35, 36, 37 i 38a oraz częściowo terenów 22 i 23 Ml. Rada wskazała także, że w skardze Wojewody [...] zwraca się ponadto uwagę na brak ustaleń co do parametrów urządzeń infrastruktury technicznej. W stosownym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury jest mowa o ustaleniu w planach miejscowych parametrów planowanych urządzeń infrastruktury technicznej - natomiast nie są te parametry określone. W uchwale określone są takie parametry planowanych urządzeń infrastruktury technicznej, jakie są niezbędne dla dalszego przygotowywania realizacji tych urządzeń. Nie są określone np. takie parametry jak średnice przewodów wodociągowych i innych bowiem ich określenie następuje w sporządzanych, w oparciu o uchwalony plan miejscowy, programach realizacyjnych. Według Rady Miejskiej w L., zaskarżona uchwała podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną uchwałę według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż uchwała w sprawie miejscowego planu jest wyrazem tzw. aładztwa, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne regulacje, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Wszelkie jednak czynności gminy, także o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru absolutnego, albowiem ustawodawca przewidział środki prawne, które dają szerokiemu kręgowi podmiotów wpływ na proces planistyczny. Przysługujące gminie władztwo planistyczne może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchwalony przy zachowaniu, określonych ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zasad i trybu jego sporządzenia. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przywołany przepis ustanawia dwie przesłanki zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: materialnoprawną - uwzględnienie zasad sporządzania planu; formalnoprawną - zachowanie procedury sporządzania planu oraz właściwości organów w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2008 r., sygn.akt II OSK 215/08). W przypadku naruszenia zasad i trybu sporządzania planu ustawodawca wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny (kwalifikowany), co oznacza, że nie każde naruszenie zasad i trybu sporządzania planu miejscowego będzie skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części ( por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2024/12). W skardze Wojewoda [...] zarzucił niezgodność § 12 ust. 2 i § 12 ust. 8 pkt 1, 2 i 3 (z wyłączeniem zdania 1) uchwały z art. 51 ust.2 pkt 4 u.p.z.p oraz § 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz. 1587) w związku z art. 7 pkt 4, art. 19 ust. 3 i art. 36 ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami (Dz. U. z 2004 r. Nr 94, poz. 959 ze zm.). Zdaniem organu nadzoru Rada Miejska L. nie była upoważniona do umieszczania w planie uregulowań związanych z koniecznością uzyskania pozwolenia organu ochrony zabytków przed podjęciem zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności przed wszelkimi planowanymi inwestycjami. Wszelkie kompetencje i formy działania organów nadzoru konserwatorskiego są uregulowane w ustawie. Zatem Rada nie miała kompetencji do wskazywania czy modyfikowania zakresu współdziałania organów w postępowaniu administracyjnym przy wydawaniu decyzji administracyjnych, bądź wszczęciem postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tego zarzutu Burmistrz L. wskazał, że zapisy zawarte w § 12 uchwały zostały wprowadzone w wyniku uzgodnień z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków zawartych w postanowieniu z dnia [...] maja 2011 r., odmawiającym uzgodnienia projektu planu. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. przedłożony projekt planu MWKZ uzgodnił, po naniesieniu wnioskowanych poprawek. Zdaniem Sądu, analiza treści § 12 ust. 2 i 8 tekstu planu wskazuje, zawarte w nich ustalenia stanowią powtórzenie treści art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zbytkami. Słusznie podnosi organ nadzoru, iż wprowadzenie do aktu prawa miejscowego przepisów ustawy jest uchybieniem, jednakże uchybienie to, w ocenie Sądu, nie ma charakteru istotnego, zwłaszcza, że taka ich treść została zaakceptowana przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Wobec tego Sąd uznał, że wskazane zapisy planu nie naruszają w sposób istotny zarówno art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., jak art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2012 r., poz. 647 zez zm. w brzmieniu przed zmianą dokonana ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - Dz. U. nr 130. poz. 871) w związku z art. 88I ust.1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) poprzez dopuszczenie lokalizacji obiektów budowlanych na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Z art. 88I ust. 2 ustawy 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. 2012, poz. 415 ze zm.) wynika, że jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1, to jest m.in. od zakazu zabudowy obiektów budowlanych. Przewidziana w zaskarżonej uchwale możliwość sytuowania budynków na obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi będzie możliwa wówczas, gdy inwestor uzyska decyzję właściwego organu administracji zezwalającą na taką lokalizację ( § 14 ust. 3 ). Tak rozumiane przepisy miejscowego planu nie naruszają wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 7 wymogu określenia zagospodarowania i granic obszaru szczególnego zagrożenia powodzią. Sąd nie dopatrzył się zarzucanej w skardze sprzeczności pomiędzy ustaleniami § 14 ust. 3 uchwały a rysunkiem planu, przy czym Wojewoda dokładnie nie wyjaśnił w skardze na czym ta sprzeczność polega. Na rysunku planu wyznaczono zarówno obszar szczególnego zagrożenia powodzią o prawdopodobieństwie 1 % ( tzw. duża woda) jak i obszar płytkiego zalewu (tzw. mała woda). Na rozprawie pełnomocnik Burmistrza wyjaśnił, że tereny te zostały na rysunku planu wyznaczone zgodnie z ustaleniami Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że treść 10 § 16 ust. 1 pkt 1 i 2 uchwały narusza art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 9 lit. a i b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. nr 164, poz.1587). Otóż podkreślenia wymaga, że § 16 ust.1 pkt 1 wprowadza ogólną zasadę prowadzenia przewodów podstawowej sieci infrastruktury technicznej w liniach rozgraniczających dróg, zaś pkt 2 wprowadza odstępstwo od tej zasady, polegające na dopuszczeniu w uzasadnionych przypadkach prowadzenia przewodów sieci infrastruktury technicznej poza terenami położonymi w liniach rozgraniczających ulic. W ocenie Sądu, powyższe ustalenia mające charakter zasad ogólnych dotyczących uzbrojenia terenu są dopuszczalne i nie pozostają w sprzeczności z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji