II SA/Ol 522/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2013 r. sprawy ze skargi U.N. i M.H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących U.N. i M.H. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Wnioskiem z dnia "[...]" W. P. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego na części działki nr "[...]" w miejscowości "[...]", gm. "[...]". Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Konserwator Przyrody uzgodnił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując, że przy zachowaniu warunków określonych w projekcie decyzji nie powinna ona znacząco naruszać ograniczeń wynikających z utworzenia na tym terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego - Zachód oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. Po rozpatrzeniu zażalenia M. H. i U. N. – właścicielek nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą wnioskiem, postanowieniem z dnia "[...]", Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 lutego 2010r. (IV SA/Wa 1176/09) uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska celem ponownego przeanalizowania zagrożeń związanych z ochroną przyrody na terenie objętym formami tej ochrony. Po przekazaniu akt sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia "[...]", umorzył postępowanie odwoławcze, wskazując że stosownie do art. 70 pkt 6 lit. b ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wprowadzono zmianę do art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym zażalenie na postanowienie organów - w tym regionalnych dyrektorów ochrony środowiska - wydane w trybie art. 53 ust. 4 tej ustawy przysługuje wyłącznie inwestorowi. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie zażalenie nie zostało złożone przez inwestorkę należało umorzyć postępowanie zażaleniowe. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy "[...]" ustalił warunki zabudowy dla działki o nr "[...]". W uzasadnieniu wskazano, że przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego pozwoliła na ustalenie wymagań dla projektowanej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, jak również linii rozgraniczających teren inwestycji, które to warunki przedstawiono w załącznikach do decyzji. Odnośnie do wymagań w zakresie ochrony przyrody wskazano, iż Wojewódzki Konserwator Przyrody postanowieniem z dnia "[...]" uzgodnił warunki zabudowy. Po rozpatrzeniu odwołania U. N. i M. H., decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ nie podzielił zarzutu odwołania, iż wobec zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska organ ustalający warunki zabudowy nie dysponował wszystkimi niezbędnymi uzgodnieniami. Fakt, iż postanowienie nie uzyskuje jeszcze przymiotu prawomocności, gdyż taki przymiot następuje dopiero z chwilą upływu okresu do wniesienia skargi na taki akt, bądź z chwilą rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku sądu wojewódzkiego nie oznacza, że w sprawie nie wydane zostało wiążące dla organu uzgodnienie. Nadto wskazano, iż art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obligujący organ do uzgodnienia projektu decyzji m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, odwołuje się do ostateczności postanowień, a nie ich prawomocności. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że w obszarze analizowanym dla działki nr "[...]" w obrębie "[...]", występuje zabudowa mieszkaniowa, a działki sąsiednie mają ten sam charakter zabudowy, co pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosły U. N. i M. H. wskazując, że zarówno postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, jak i postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]" umarzające postępowanie, nie są prawomocne, gdyż zostały zaskarżone do WSA w Warszawie. Zatem Wójt wydając decyzję nie posiadał wszystkich uzgodnień. Nadto w decyzji tej powołano się na rozporządzenie nr 21 Wojewody z dnia 14 kwietnia 2003r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa, natomiast nie przytoczono rozporządzenia nr 158 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego-Zachód, a na jego podstawie nie można było wydać pozytywnego uzgodnienia, bowiem złamane zostałyby zakazy wynikające z tego rozporządzenia. Stwierdziły ponadto, że wybudowanie budynku mieszkalnego złamałoby zakaz likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno - błotnych, lokalizowania obiektów w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia "[...]" skarżące wskazały, że w sytuacji, gdy jakieś uzgodnienie jest niezaskarżalne, to wówczas podlega ono kontroli w postępowaniu odwoławczym, wobec czego Kolegium winno dokonać sprawdzenia, czy uzgodnienie dokonane przez organ ochrony przyrody jest zgodne z prawem. Ponadto podniosły, że w celu realizacji zamierzenia budowlanego inwestorka będzie musiała podnieść rzędne terenu o około 4-5 metrów, gdyż rzeźba terenu wskazuje na znaczne jego obniżenie. Podniosły, iż uzyskane uzgodnienie z dnia "[...]" odnosi się jedynie do budowy domu i prac z tym związanych, natomiast w żaden sposób nie odnosi się do robót ziemnych związanych z podwyższeniem terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Wyrokiem z dnia 20 września 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 388/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę U. N. i M. H. W uzasadnieniu podniesiono, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy decyzja ustalająca warunki zabudowy została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem uzgodnieniowym oraz czy na wskazanym terenie możliwa jest realizacja planowanej inwestycji z uwagi na istniejące formy ochrony przyrody, w tym - Obszar Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego - Zachód. Wskazano, że postanowienie organu współdziałającego zostało wydane przez działającego z upoważnienia Wojewody - Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody, który orzekał w oparciu o przepisy ustawy o ochronie przyrody, rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 i rozporządzenia Nr 21 Wojewody w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa, uzgadniając warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Wprawdzie uzgodnienie to zostało zaskarżone przez skarżące do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ale postanowieniem z dnia "[...]" organ umorzył postępowanie zażaleniowe z uwagi na fakt, że zażalenie na postanowienia - wydane w trybie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - przysługuje wyłącznie inwestorowi. Postanowienie takie nie jest jednak postanowieniem niezaskarżalnym. Jest ono zaskarżalne, lecz w zakresie ograniczonym jedynie do inwestora, który jako jedyna strona takiego postępowania posiada prawo do wniesienia zażalenia. Sąd odniósł się do zarzutu skarżących, że wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy określa jedynie warunki realizacji budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, natomiast brak jest określenia warunków dla przeprowadzenia prac ziemnych niwelujących teren, które są w ocenie skarżących niezbędne dla przeprowadzenia inwestycji z uwagi na znaczne obniżenie terenu. Wyjaśniono, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że wykonanie znaczących prac ziemnych związanych z koniecznością przesunięć wielkich mas ziemnych skutkujących podniesieniem rzędnych terenu można zakwalifikować jako roboty budowlane, przy spełnieniu określonych warunków, a w związku z tym w pewnych przypadkach wykonanie takiego nasypu będzie wiązało się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę, a wcześniej ustalenia warunków zabudowy. Jednakże w rozpoznawanej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia autorytatywnie, że konieczne będzie wykonanie takich prac ziemnych. Dopiero na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę będzie wiadomym, czy faktycznie inwestorka będzie zamierzała - przy okazji budowy budynku mieszkalnego - podnieść znacząco rzędne terenu, a jeżeli tak, to właściwe organy orzekające w tej sprawie będą zobowiązane do sprawdzenia, czy konieczność wykonania prac ziemnych związanych z podniesieniem rzędnych terenu będzie wymagała wcześniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla takiej zmiany zagospodarowania terenu, a zatem także sprawdzenia, czy takie przesunięcia mas ziemnych będą możliwe do zaakceptowania z uwagi na ustanowione na tym terenie zakazy związane z ustanowioną formą ochrony przyrody w postaci Obszaru Chronionego Krajobrazu Mazurskiego Parku Krajobrazowego - Zachód. Natomiast na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do twierdzenia, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie związana ze znaczącym podniesieniem rzędnych terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja. Sąd nie podzielił także poglądu, że uzgodnienie właściwego organu w zakresie ochrony przyrody jest dowodem w sprawie, który organ administracji orzekający w tym zakresie winien ocenić mając na uwadze art. 80 K.p.a. Z uwagi na dokonane w sprawie uzgodnienie organ wydający decyzję ustalającą warunki zabudowy nie posiada już uprawnienia do ponownego analizowania zagadnień będących przedmiotem uzgodnienia. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku U. N. i M. H. wniosły o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzuciły naruszenie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a w szczególności przepisów rozporządzenia nr 158 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód poprzez złamanie zakazów wynikających z tego rozporządzenia oraz przepisów postępowania, poprzez niewzięcie pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie oraz niezastosowanie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów administracyjnych, wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga oraz poprzez oddalenie skargi, chociaż postępowanie administracyjne naruszało przepisy art. 7, art. 77 i art. 142 K.p.a. Wyrokiem z dnia 9 maja 2013r. (sygn. akt II OSK 2722/11) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii związanych z charakterem prawnym postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy terenu w aspekcie skutków, jakie wywołuje ono w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i w kontekście możliwości jego zaskarżania w drodze administracyjnej i sądowej. Podniesiono, że w niektórych przypadkach ustawodawca zdecydował się na ograniczenie prawa do wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w ramach uzgodnienia. Zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu nadanym przez art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010r., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. przepis art. 53 ust. 5 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem na skutek zmiany powołanego art. 53 ust. 5 doszło do ograniczenia kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym stosownie do treści art. 80 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Brak takiego wniosku inwestora powodował jednak, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie musiały znaleźć przepisy w nowym brzmieniu. Z uwagi na literalne brzmienie art. 142 K.p.a. w przypadku postanowień uzgadniających warunki zabudowy wyłączone zostało prawo do ich zaskarżenia w odwołaniu od decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Oznacza to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada kompetencji, która znalazłaby odzwierciedlenie w przepisie prawa, do dokonania - w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy - instancyjnej kontroli postanowienia uzgadniającego w zakresie ochrony przyrody. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że aktualnie obowiązująca regulacja prawna powoduje, że w sposób znaczny ograniczone zostały narzędzia służące ochronie interesów innych, poza inwestorem, stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu nie zasługuje jednak na akceptację stan, w którym brak jest możliwości poddania jakiejkolwiek kontroli postanowienia, które determinuje treść rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy. W konsekwencji stwierdzono, że sąd administracyjny orzekający w I instancji nie może ograniczyć się do zbadania, czy organ wydający decyzję w sprawie warunków zabudowy wystąpił o dokonanie uzgodnienia do organu właściwego z zakresu ochrony przyrody i uwzględnił je przy wydawaniu decyzji. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że wobec istotnego ograniczenia możliwości odrębnej kontroli aktów uzgadniających w administracyjnym toku instancji oraz przed sądem administracyjnym, postanowienie uzgadniające należy traktować jako akt podjęty w granicach sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w rozumieniu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji należy zaś stwierdzić, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy rodzi po stronie tegoż sądu obowiązek zbadania również prawidłowości podjętego aktu uzgadniającego, na podstawie którego podjęte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Przy czym wskazano, że zasada ta może odnosić się wyłącznie do tych aktów uzgadniających, które nie zostały już uprzednio poddane kontroli sądu administracyjnego na skutek wniesienia skargi przez inwestora, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Oznacza to, że Sąd I instancji zobowiązany był do oceny również i spornego postanowienia uzgadniającego. Wskazano ponadto, że Wójt Gminy "[...]", wydając decyzję o warunkach zabudowy z dnia "[...]", oparł się na postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia "[...]", które uwzględniało unormowania rozporządzenia nr 21 Wojewody z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa, podczas gdy na dzień wydania decyzji zgodność z przepisami z zakresu ochrony przyrody powinna zostać ustalona w oparciu o rozporządzenie nr 158 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku zmiany stanu prawnego uzasadnione było zwrócenie się przez Wójta Gminy "[...]" do właściwego organu z zakresu ochrony przyrody z żądaniem dokonania kolejnego, aktualnego uzgodnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zaważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając zatem skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy mieć wzgląd na to, że niniejsza sprawa była przedmiotem oceny dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2013r. (sygn. akt II OSK 2722/11), mocą którego został uchylony w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 września 2011r. (sygn. akt II SA/Ol 388/11), a sprawę przekazano temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zgodnie zaś z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W myśl powyższej regulacji nie można też oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w cyt. art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie rozpoznającym ponownie daną sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie związany jest ocenę prawną, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013r. Dlatego zasadnicze znaczenie dla dokonywanej obecnie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego miało stwierdzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku kasacyjnym – faktu naruszenia prawa procesowego poprzez brak ustalania rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Mianowicie wskazano, że w efekcie umorzenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowania odwoławczego powstała sytuacja, w której ostateczne stało się postanowienie uzgadniające z dnia "[...]", formalnie wiążące organ działający w sprawie ustalenia warunków zabudowy, lecz nie w pełni odpowiadające prawu, co z punktu widzenia zasady praworządności nie zasługuje na akceptację. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie organ wydający decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji jest związany dokonanym przez właściwy organ administracji uzgodnieniem w zakresie przepisów o ochronie przyrody i nie może w nie ingerować, jednak w świetle art. 7 K.p.a. ma on obowiązek podjęcia wszelkich działań, które doprowadzą do zgodnego z przepisem prawa załatwienia sprawy z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. Jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku Wójt Gminy "[...]", wydając decyzję o warunkach zabudowy z dnia "[...]", oparł się na postanowieniu Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia "[...]", które uwzględniało unormowania rozporządzenia nr 21 Wojewody z dnia 14 kwietnia 2003r. w sprawie wprowadzenia obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa, podczas gdy na dzień wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodność z przepisami z zakresu ochrony przyrody powinna zostać ustalona w oparciu o rozporządzenie nr 158 Wojewody z dnia 19 grudnia 2008r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Otuliny Mazurskiego Parku Krajobrazowego – Zachód. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku zmiany stanu prawnego uzasadnione było zatem zwrócenie się przez Wójta Gminy "[...]" do właściwego organu z zakresu ochrony przyrody z żądaniem dokonania kolejnego, aktualnego uzgodnienia. W tym stanie rzeczy - wobec wskazanego przez Sąd kasacyjny naruszenia art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), jak też art. 8 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa) – należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ winien zatem ponownie rozpoznać sprawę, mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie konieczności ponownego wystąpienia do właściwego organu ochrony przyrody o dokonanie aktualnego uzgodnienia wniosku o warunki zabudowy. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w trybie art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł ponadto, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.