III SA/Gd 385/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 lutego 2013 r. nr [...], [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 15 listopada 2011 r. A Sp. z o.o. działając jako przedstawiciel bezpośredni P. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.M. zgłosiła celem dopuszczenia do obrotu importowany z Malezji towar w postaci siatki z włókna szklanego wskazując kod Taric 7019 59 00 11. Zgłoszenie celne jako spełniające wymogi formalne zostało przyjęte i zarejestrowane pod numerem [...]. Kwota należności celnych określona została w wysokości 3.632 zł z zastosowaniem preferencyjnej stawki celnej wynoszącej 3,5 %, zadeklarowanej w oparciu o posiadane świadectwo pochodzenia Form A. Wysokość podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów ustalono z zastosowaniem stawki podatku wynoszącej 23 %. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego. Z kolei w dniu 10 września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towaru. Po przeprowadzeniu ww. postępowań Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia 19 października 2012 r. znak [...] wydaną wobec P. M.: - określił dla towarów objętych ww. zgłoszeniem stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 62,9 % z dodatkowym kodem Taric B999; - określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 65.277 zł oraz - określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towarów w wysokości 39.718 zł. W podstawie prawnej wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. g), art. 67, art. 78 ust. 1 i 3, art. 214 ust.1 i art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 ze zm.; dalej w skrócie "WKC"), rozporządzenie Komicji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 284 ze zm.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 672/2012 z dnia 16 lipca 2012 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym nr 791/2011 wobec przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 196/1) oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 16, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4 i art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 18 maja 2012 r. do Urzędu Celnego w G. wpłynął protokół kontroli przeprowadzonej przez Urząd Celny w K. w przedsiębiorstwie P. M. Kontrolujący ustalili, że ww. dokonywał zakupu siatki z włókna szklanego w 2010 i w 2011 r. w Chinach oraz w Malezji. Malezyjskimi dostawcami towarów były firmy B., C oraz D. Co istotne, żadna z ww. firm nie podjęła wysłanych na wskazane w dokumentach importowych adresy pism w przedmiocie potwierdzenia dokonanych transakcji sprzedaży oraz podania informacji czy siatka została wyprodukowana w Malezji. Ponadto organ pierwszej instancji za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej i wystąpił do władz administracyjnych Malezji z wnioskiem o przeprowadzenie weryfikacji przedłożonego przez importera świadectwa Form A nr [...]. W odpowiedzi władze Malezji poinformowały o pozytywnym wyniku weryfikacji dowodu pochodzenia załączonego do ww. zgłoszenia celnego. Mając na uwadze ww. okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że w dniu objęcia przesyłki wnioskowaną procedurą celną obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 791/2011 w odniesieniu do przywozu niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, poprzez przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Art. 2 ww. rozporządzenia na czas trwania dochodzenia nałożył na organy celne Wspólnoty obowiązek rejestracji przywozu z Malezji produktów objętych kodami CN ex 7019 51 00 i ex 7019 59 00 (kody Taric 7019 51 00 11 i 7019 59 00 11) aby w sytuacji stwierdzenia obchodzenia środków cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji. Z uwagi na fakt, iż w dniu 25 lipca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie nr 672/12 rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym nr 791/2011 a importem objęto towary wymienione w art. 1 ust. 1 przedmiotowego aktu normatywnego organ pierwszej instancji zobligowany był określić dla importowanych przez stronę towarów stawkę ostatecznego cła antydumpingowego wynoszącą 62,9 %, zgodnie z treścią rozporządzenia 791/2011 oraz niezaksięgowaną kwotę cła antydumpingowego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 672/12 cło rozszerzone na mocy art. 1 ust. 1 pobiera się od przywozu wysłanego z Malezji bez względu na to czy towar został zgłoszony jako pochodzący z Malezji, jeżeli tylko przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1135/2011 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 1225/2009. Podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu kwota cła antydumpingowego miała z kolei wpływ na finalną wysokość podatku od towarów i usług W odwołaniu od ww. decyzji P. M. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania według właściwości miejscowej Naczelnikowi Urzędu Celnego w K. Wydanemu rozstrzygnięciu odwołujący zarzucił - niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a w szczególności kiedy towar będący przedmiotem objęcia procedurą wprowadzenia do obrotu przybył na teren Unii Europejskiej, co ma istotne znaczenie w świetle obowiązującego od dnia 11 listopada 2011 r. rozporządzenia Komisji Europejskiej nr 1135/2011, a to z uwagi na to, że data ta jest istotna dla stwierdzenia czy stosować należy przepisy dotychczasowe czy obowiązujące od dnia 11 listopada 2011 r.; - rażące naruszenie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa, to jest: art. 15 § 1 i art. 17 § 1 (poprzez nieprzestrzeganie z urzędu swojej właściwości oraz brak wdania się w spór o właściwość miejscową w trybie art. 19 ww. ustawy); art. 121 § 1 i art. 122 (poprzez naruszenie podstawowe zasady postępowania podatkowego, to jest zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady praworządności; art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 188 (poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego co mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, brak zebrania wszystkich dowodów oraz nieuwzględnienie wniosków strony dotyczących dowodów mających istotne znaczenie w sprawie; art. 191 (poprzez dowolną ocenę zebranego dowodu i brak oparcia się na całokształcie materiału dowodowego rzutującego na stosowanie prawa; - rażące naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia nr 1135/2011, które: a) weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. i dotyczy przesyłek przywiezionych do Unii po tej dacie; b) wyłącza możliwość stosowania przepisu ogólnego - art. 67 WKC czyli przepisu wskazującego, że decydujące znaczenie ma data przyjęcia zgłoszenia celnego. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że kontener w którym znajdował się importowany towar dotarł do Hamburga w dniu 6 listopada 2011 r. W związku z tym w sprawie nie było możliwości zastosowania postanowień rozporządzenia nr 1135/2011 gdyż akt ten obowiązuje od dnia 11 listopada 2011 r. Decyzją z dnia 19 lutego 2013 r. znak [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego. W podstawie prawnej wydanej decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne. Uzasadniając wydaną decyzję organ odwoławczy wskazał, że funkcjonowanie ceł antydumpingowych stanowi przejaw działania prawa wstecz, jednakże jest dozwolone w świetle prawa wspólnotowego z uwagi na konieczność ochrony przemysłu wspólnotowego przed szkodliwymi działaniami dumpingowymi. Rozporządzenie nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. co oznacza, że obowiązywało w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego. Wskazywana przez odwołującego się wcześniejsza data przywozu na teren Unii Europejskiej nie ma w sprawie znaczenia gdyż fakt przekroczenia granicy Unii Europejskiej nie decyduje o rejestracji towaru jak również nie ma wpływu na ustalenie cła antydumpingowego. Datą decydującą o tym, jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego, w sytuacji gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego. W związku z tym dopiero zgłoszenie towaru powoduje jego rejestrację a w konsekwencji naliczenie cła antydumpingowego. Zgodnie bowiem z art. 201 ust. 2 WKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. W realiach sprawy przedmiotem importu była tkanina siatkowa o oczkach otwartych z włókien szklanych klasyfikowana do kodu Taric 7019 59 00 11, zakupiona od malezyjskiego eksportera i przywieziona z Malezji. Na ww. towary rozporządzeniem nr 672/12 nałożono cło antydumpingowe, co oznacza, ze Naczelnik Urzędu Celnego w odniesieniu do importowanych przez odwołującego towarów (uprzednio zarejestrowanych) zasadnie nałożył cło antydumpingowe według stawki 62,9 %. Konsekwencją naliczenia cła antydumpingowego stało się z kolei określenie w prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług. Równocześnie organ wskazał, że miejsce przyjęcia zgłoszenia celnego determinuje właściwość organu władnego dokonać korekty zgłoszenia. Jeżeli odwołujący wybrał Urząd Celny w G. jako miejsce złożenia zgłoszenia celnego Naczelnik Urzędu Celnego w G. władny był orzekać w kwestiach związanych z korektą zgłoszenia celnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku P. M. wniósł o uchylenie wydanych w jego sprawie rozstrzygnięć. Zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 67 WKC poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w przedmiotowej sprawie z pominięciem, że przepis ten poprzez wyłącznie "jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej" – dopuszcza możliwość odmiennego określenia przez przepisy szczególne dat regulujących procedurę celną; - art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 672/12 poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie sprowadzające się do pominięcia, że przepis ten dopuszcza pobieranie cła rozszerzonego od przywozu wysłanego z Malezji zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia nr 1135/2011, które weszło w życie dopiero po wwiezieniu przez skarżącego towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 15 listopada 2011 r.; - art. 4 rozporządzenia nr 1135/2011 poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do pominięcia, że ww. rozprowadzenie weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. i dotyczy towarów przywiezionych do Unii Europejskiej po tej dacie, a w konsekwencji błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 180 § 1 i art. 187 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu zmierzającego do wyjaśnienia faktycznej daty przywozu towaru na obszar Unii Europejskiej oraz przyczyn jego zarejestrowania po dniu 11 listopada 2011 r., a tym samym niewyjaśnienie sprawy w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji uwzględniającej interes społeczny i słuszny interes skarżącego oraz budzącym zaufanie skarżącego do władzy publicznej; - art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego sprowadzającą się do pominięcia istotnej okoliczności, to jest faktycznej daty przywozu towaru na obszar Unii Europejskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej nie narusza prawa. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie wynika, że strona skarżąca zgłosiła w dniu 15 listopada 2011 r. do procedury dopuszczenia do obrotu na terytorium Wspólnoty, sprowadzony z Malezji towar określony jako "siatka z włókna szklanego". Do zgłoszenia celnego dołączone zostały dokumenty potwierdzające pochodzenie towaru. Przedmiotowe zgłoszenie stało się przedmiotem postępowania weryfikacyjnego, wszczętego z urzędu przez organ celny. W tym miejscu należy wyjaśnić, że przepisami rozporządzenia Rady (UE) Nr 791/2011 z dnia 3 sierpnia 2011 r. nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W związku ze zgłoszonymi do Komisji Europejskiej informacjami na temat obchodzenia postanowień rozporządzenia Nr 791/2011 rozporządzeniem Komisji (UE) Nr 1135/2011 z dnia 9 listopada 2011 r. wszczęto dochodzenie dotyczące obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Nr 791/2011. Akt ten wprowadzał jako środek zabezpieczający obowiązek rejestracji przywozu określonych tkanin siatkowych zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 11 listopada 2011 r. Po przeprowadzeniu dochodzenia, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) z dnia 16 lipca 2012 r., Nr 672/2012, rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem Nr 791/2011, na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych rodzajów tkanin siatkowych o otwartych oczkach z włókien szklanych wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji. W rozpoznawanej sprawie, strona dokonała zgłoszenia celnego ww. towarów w dniu 15 listopada 2011 r. Organ celny dokonał zatem prawidłowo rejestracji zgłoszonego przywozu, wedle przytoczonego wcześniej rozporządzenia Nr 1135/2011. Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia (Nr 1135/2011) rejestracja obowiązywać miała maksymalnie przez 9 miesięcy. Gdyby w tym czasie nie został uchwalony akt wspólnotowy nakładający ostateczne cło antydumpingowe na zarejestrowane towary, rejestracja straciłaby moc, a cło antydumpingowe nie mogłoby zostać nałożone. Jednakże w rozpoznawanej sprawie, już w dniu 16 lipca 2012 r. (a więc przed upływem dziewięciomiesięcznego terminu, o którym była mowa) wydane zostało rozporządzenie Nr 672/2012. W konsekwencji obowiązującego jeszcze okresu dokonanej rejestracji, organy celne były więc uprawnione (a wręcz obowiązane) do naliczenia ostatecznego cła antydumpingowego na zgłoszone przez skarżącego i podlegające rejestracji towary. Dlatego też decyzja o nałożenia tego obciążenia na stronę skarżącą jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi regulacjami. Strona skarżąca nie kwestionuje zresztą w swej skardze obowiązywania opisanych wcześniej aktów prawodawstwa europejskiego. Wywodzi jednak, że rozporządzenie nr 1135/2011 nie powinno znaleźć zastosowania w sprawie, z uwagi na fakt, że towary zostały przywiezione na obszar Wspólnoty przed wejściem w życie nowych regulacji normatywnych. Mając na uwadze zarzuty skargi należy wskazać, że zasady naliczania należności celnych reguluje rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC). Stosownie do art. 201 WKC, dług celny powstaje z chwilą zgłoszenia celnego. Do procedur celnych powinny być zatem stosowane wszelkie przepisy materialne z daty zgłoszenia celnego. Ani przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego, ani przywoływane akty regulujące antydumpingowe cło na podtynkowe siatki, nie przewidują wyjątków, które pozwalałyby na zastosowanie stawek (czy też przepisów) z daty przywozu towaru na obszar Wspólnoty. Inaczej mówiąc dla określenia należności celnych z uwagi na uregulowania prawne, istotna jest data zgłoszenia celnego a nie "fizycznego" wprowadzenia towaru na obszar Wspólnoty. Tym samym zarzut w tym zakresie uznać należy za chybiony. Nadto należy bardzo wyraźnie podkreślić, że celem wszelkich regulacji antydumpingowych jest szybkie reagowanie na możliwe obejścia przepisów godzących w rynek wspólnotowy, zarówno przez zapobieganie takim naruszeniem na przyszłość, jak i ukrócenie takich praktyk już istniejących. Słusznie zatem, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami na sprowadzone przez skarżącego towary, uprzednio zarejestrowane, nałożono cło antydumpingowe. W tym miejscu przywołać należy stanowisko Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zawarte w wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r. C-376/02 w sprawie Stichting Goed Wonen przeciwko Staatssecretaris van Financiën (ECR 2005/4B/I-3445), zgodnie z którym o ile jest ogólną regułą, że zasada pewności prawa sprzeciwia się temu, by temporalny zakres obowiązywania aktu wspólnotowego rozpoczynał się przed jego publikacją, to jednak może tak być na zasadzie wyjątku, gdy wymaga tego cel interesu ogólnego i gdy w należyty sposób respektowane są uzasadnione oczekiwania zainteresowanych. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007r. sygn. akt SK 19/06 (publ. OTK-A 2007/4/37) stwierdził, że zasada lex retro non agit nie ma charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza wyjątki od tej zasady w szczególnych wypadkach, jeżeli ingerencja w stosunki i sytuacje prawne z przeszłości jest konieczna dla zapewniania realizacji innej, szczególnie cennej wartości konstytucyjnej, a jednocześnie wartości tej nie można urzeczywistnić w inny sposób. Rozciągnięcie ceł antydumpingowych rozporządzeniem nr 672/12 w stosunku do towarów zarejestrowanych na podstawie rozporządzenia nr 1135/2011 stanowiło wprawdzie istotnie przejaw działania prawa wstecz – lecz dozwolonego zarówno w świetle Konstytucji RP jak i prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich – w tym polskiej, przed szkodliwymi, niszczącymi praktykami dumpingowymi. Polityka antydumpingowa i służące jej realizacji regulacje prawne opierają się na fundamentalnych, obowiązujących od lat i znanych importerom założeniach - obejmujących także stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną – nie sięgającą jednak dalej niż wejście w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Gwarancje praw zainteresowanych wynikają z objęcia rejestracją i co za tym idzie późniejszym obciążeniem cłem z mocą wsteczną jedynie towarów sprowadzonych po wejściu w życie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie (nr 1135/2011). Rezygnacja ze stosowania środków antydumpingowych przewidzianych powołanymi powyżej przepisami spowodowałaby zagrożenie bytu dla wielu gałęzi gospodarki Państw Członkowskich UE ze strony państw prowadzących szczególnie agresywną politykę gospodarczą, a zwłaszcza tych, w których zasady gospodarki rynkowej nie są przestrzegane. W związku z powyższym Sąd nie podzielił stawianych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Organom orzekającym w sprawie nie można bowiem zarzucić prowadzenia postępowania z naruszeniem regulacji zawartych w art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 ww. aktu normatywnego. Zgromadziły one pełny materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej, kompleksowej oceny. Z wszystkich przedstawionych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oddalił wniesioną skargę.