III SA/Wr 488/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska(sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. , Nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § pkt 1 KPA, art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 4 pkt 1-2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) oraz § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program Rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013( Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm.), w zw. z § 46 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (w dalszych wywodach – "Dyrektor ARiMR"), wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej – "Kierownik BP") z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie, w którym przyznano skarżącemu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości za rok 2011. W pierwszej części uzasadnienia decyzji wydanej w drugiej instancji Dyrektor ARiMR przedstawił okoliczności stanu faktycznego sprawy i przebieg postępowania wyjaśniającego. Z wywodów tych wynika, że w dniu 16 maja 2013 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku strona zadeklarowała 17 działek ewidencyjnych położonych w województwie d., powiecie s., gmina S. i S., obręb [...]. Natomiast w sekcji VIII. Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych strona zadeklarowała 8 działek rolnych, na których zadeklarowano – z uwzględnieniem korekty wniosku z dnia [...] r. – następujące pakiety programu rolnośrodowiskowego: Pakiet 1 – Rolnictwo zrównoważone; Wariant 1.1. Zrównoważony system gospodarowania na powierzchni [...] ha; Pakiet 8 – Ochrona gleb i wód; Wariant 8.3.1 – Międzyplon ścierniskowy na powierzchni [...] ha; Pakiet 7 – Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie; Wariant 7.3 – Zachowanie lokalnych ras owiec dla [...] sztuk. Do wniosku strona dołączyła oznaczone załączniki graficzne, a także oświadczenie o średniorocznym stanie owiec matek rasy merynos polski w okresie od [...]W dniu [...] r. strona złożyła zmianę do wniosku, na podstawie której zmniejszyła powierzchnię, na której realizowany miał być wariant 8.3.1 (międzyplon ścierniskowy) do [...] ha. W dniach od [...]2011 r. w gospodarstwie skarżącego inspektorzy Biura Kontroli na miejscu D. Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadzili kontrolę, z której został sporządzony protokół nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono uchybienia dotyczące zawyżenia powierzchni działek rolnych C, E, H, zadeklarowanych do płatności rolnośrodowiskowej w stosunku do powierzchni stwierdzonej podczas kontroli na miejscu (kod pokontrolny DR 13+). Ponadto na działkach G i J, na których zadeklarowano trwałe użytki zielone nie stwierdzono łąk, ale zaorane grunty, co skutkowało zastosowaniem kodów nieprawidłowości DR 7 (nie stwierdzono deklarowanej uprawy rośliny) oraz kodu O6 (rolnik nie zachował na terenie gospodarstwa rolnego powierzchni trwałych użytków zielonych). Ponadto na działkach stwierdzono C, D, E, F, H i I nie przestrzeganie stosowania limitów nawożenia określonych w planie nawożenia o więcej niż 10 %, co skutkowało nałożeniem kodu nieprawidłowości S6. Skarżący – powiadomiony o kontroli, był przy niej obecny. Ponadto raport, po weryfikacji, został w dniu [...] r. przesłany skarżącemu przesyłką poleconą. W dniu [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzję, na mocy której przyznano stronie płatność w pomniejszonej wysokości ze względu na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku w ramach wariantów 1.1 i 8.3.1, a stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Organ wyjaśnił, iż działki z zadeklarowanym trwałym użytkiem zielonym zostały wykluczone z naliczenia płatności w ramach pakietu 1.1, a także wyjaśnił sposób naliczenia płatności do pakietu 7 wskazując, iż płatność do tego pakietu została przyznana z uwzględnieniem rozliczenia stanu średniorocznego owiec. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w wyniku którego organ II instancji decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem wydania takiej decyzji było nieuwzględnienie przez Kierownika BP wszystkich wynikających z protokołu pokontrolnego nieprawidłowości oraz nieuwzględnienie złożonej przez skarżącego zmiany do wniosku z dnia [...]r. dotyczącej pomniejszenia powierzchni działek zadeklarowanych w wariancie 8.3.1. Po dokonaniu powtórnej weryfikacji Kierownik BP wydał w dniu [...]r. decyzję, na mocy której przyznał stronie płatność w pomniejszonej wysokości, ze względu na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku w ramach wariantów 1.1 i 8.3.1 a stwierdzoną podczas kontroli na miejscu. Organ wyjaśnił, iż działki C, D, E, F, H i I zostały wykluczone z naliczenia płatności w ramach pakietu 1.1 z powodu przekroczenia limitów nawożenia określonych w planie nawożenia więcej niż o 10%, a także wskazał, iż płatność do tego pakietu 7 została przyznana z uwzględnieniem rozliczenia stanu średniorocznego owiec. W uzasadnieniu decyzji dotyczącym pakietów 1 i 8 Kierownik BP wskazał na konieczność pomniejszenia tych płatności w wysokości podwójnej wartości z powodu przedeklarowania powierzchni o więcej niż 2 ha. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie, w którym zakwestionował wskazane w decyzji wyliczenie powierzchni poszczególnych działek rolnych, wskazując, że bezpodstawnie pomniejszono płatność oraz nie dokonano pomiaru części areału niektórych działek (C i H). Jednocześnie wskazał, iż na działkach C, E i H nie uwzględniono całej, obsianej poplonem, powierzchni, ponieważ została bez jego wiedzy zajęta przez D. Służbę Dróg i Kolei na inwestycję drogową, co jednak nie zmienia faktu obsiania przez niego działek międzyplonem do 30 września. Skarżący podkreślił także, iż w egzemplarzu raportu, który zostawili mu inspektorzy po dokonaniu kontroli, nie było mowy o przekroczeniu limitu nawożenia, dlatego brak jest podstaw do wykluczenia części działek. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ II instancji decyzją z dnia [...] r. uchylił pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na nieuwzględnienie przez Kierownika BP wszystkich nieprawidłowości wynikających z protokołu pokontrolnego. Decyzją Kierownika BP z dnia [...] r. (nr [...]), przyznano skarżącemu płatność w pomniejszonej wysokości w łącznej kwocie [...] zł, ze względu na stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku w ramach wariantów 1.1 i 8.3.1, a stwierdzoną podczas kontroli miejscowej. Organ wyjaśnił ponadto, że działki C,D,E,F,H,I zostały wykluczone z pakietu 1.1 ze względu na przekroczenie limitów nawożenia, a także tym że płatność do pakietu 7 (Zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych w rolnictwie), została przyznana z rozliczeniem stanu średniorocznego owiec. Jednocześnie organ podniósł, że ogólna kwota płatności, do której kwalifikowałyby się grunty i samice owiec, została pomniejszona o 20% na podstawie § 27 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 33, poz. 262 ze zm.) ze względu na stwierdzenie, iż rolnik nie zachował w gospodarstwie trwałych użytków zielonych. Zmniejszenia i redukcje spowodowały, że skarżący nie otrzymał pomocy do wariantu 1.1, a co do pakietu 8 wskazano na konieczność dwukrotnego pomniejszenia płatności ze względu na przedeklarowanie powierzchni o więcej niż 2 ha. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że zadeklarowane przez niego powierzchnie działek nie zostały przez organ prawidłowo określone, przez co pomniejszenie płatności było nieuzasadnione. Wskazał także, że dane o powierzchniach ewidencyjno-gospodarczych działek, w których posiadaniu jest organ, są nierzetelne i nieprawidłowe, ponieważ zarówno PEG, jak również ortomapy nie uwzględniają rzeźby terenu. Skarżący podniósł ponadto, że w postępowaniu pominięte zostały okoliczności związane z prowadzeniem innych postępowań egzekucyjnych i administracyjnych dotyczących zgłoszonych powierzchni działek. Odnośnie tych postępowań skarżący wskazał, że pismem z dnia [...]2010 r. Wojewoda D. zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku D. Służby Dróg i Kolei we W. o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej dla zamierzenia budowlanego. Inwestycja ta zlokalizowana została m.in. na działkach stanowiących własność skarżącego. Skarżący podniósł przy tym, że w chwili składania wniosku o przyznanie płatności był w posiadaniu przedmiotowych nieruchomości i były one przez niego użytkowane zgodnie z gospodarczym przeznaczeniem. Zarówno rośliny w plonie głównym, jak i poplon zostały wysiane przez niego na całym obszarze podanym we wniosku. Część polonu – jak podał skarżący – została bezprawnie zniszczona przez wykonawcę inwestycji prowadzonej na przejętych bezprawnie działkach przez D. Służbę Dróg i Kolei. Dodatkowo skarżący zauważył, że określona przez niego we wniosku powierzchnia trwałych użytków zielonych była zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym. Po zebraniu łąk powierzchnie ich poddane zostały orce, jednakże proces ten wykonano dopiero w 2011 r., czyli po zakończeniu procesów wegetacyjnych. Takie natomiast działanie – w ocenie skarżącego – nie może zostać uznane za zmniejszenie trwałych użytków zielonych. Skarżący zwrócił ponadto uwagę na brak konsekwencji organu, który raz wskazuje, że użytki zielone zostały pomniejszone o działki G i J, przez co zmniejszono dopłatę, a następnie odnosząc się do zrównoważonego sposobu gospodarowania te same działki G i J traktuje jako trwały użytek zielony (TUZ). Zdaniem skarżącego bezzasadny jest także zarzut przekroczenia o ponad 10 % limitu nawożenia, określonego w planie nawożenia. Okoliczności tej, w jego ocenie, nie potwierdza protokół z czynności kontrolnych. Wręcz z protokołu tego wynika, że limit nie został przekroczony. W końcowej części uzasadnienia odwołania skarżący zarzucił, iż organ nie stosuje się do uwag WSA zawartych w wyroku z dnia [...] r., dokonując naruszenia norm prawnych oraz nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie. Dokonując oceny ustaleń poczynionych w sprawie przez organ pierwszej instancji Dyrektor ARiMR uznał, że odwołanie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie (decyzja z dnia [...]r., nr [...]). W pierwszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ II instancji przywołał przepisy prawne będące podstawą rozstrzygnięcia. Wskazał przy tym, że warunki i tryb przyznawania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (zwane dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym"), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.). W szczególności przywołano § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwale użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r.), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody. Zgodnie z § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej o 20 % w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. Z kolei zgodnie z § 27 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jeżeli ponownie zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach tego samego wariantu, płatność rolnośrodowiskowa nie przysługuje temu rolnikowi w danym roku i w roku następnym, w części dotyczącej tego wariantu. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 wymogiem jest opracowanie co roku planu nawozowego na podstawie bilansu azotu oraz aktualnej chemicznej analizy gleby, z określeniem zawartości P, K, Mg i potrzeb wapnowania gleby, realizacja tego planu oraz nieprzekraczanie maksymalnej dawki azotu pochodzącego z nawozów naturalnych, kompostów i nawozów mineralnych na gruntach ornych wynoszącej 150 kg N/ha, a na trwałych użytkach zielonych - 120 kg N/ha. Nie przestrzeganie tego wymogu, zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, skutkuje zmniejszeniem płatności do działki, na której stwierdzono nieprawidłowość o 100%. Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji uznał podniesione zarzuty za bezzasadne i nie zasługujące na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Dyrektor ARiMR odnosząc się do zapisów raportu z kontroli, wskazał, że kontrola wykonana została prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a weryfikacja dokumentacji zdjęciowej oraz szkiców pomiaru działek potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raporcie z czynności kontrolnych. W trakcie wizytacji inspektorzy stwierdzili – jak podkreślił organ – na działkach C, E, H i Ł mniejsze powierzchnie niż zadeklarowano we wniosku. Odnoście działek C, E i H pomniejszenie powierzchni użytkowanej rolniczo zostało spowodowane robotami ziemnymi, co potwierdzają wykonane podczas wizytacji gospodarstwa fotografie. Potwierdził to także sam skarżący w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił przy tym, że powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo, rodzaj uprawy oraz status poszczególnych działek producent deklaruje z własnej inicjatywy i własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku potwierdza prawdziwość danych. Tym samym na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podania danych zgodnych ze stanem faktycznym. Ponadto, jak wskazał organ, składając wniosek o przyznanie płatności producent rolny zobowiązuje się m.in. do niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który ma wpływ na nienależne lub nadmierne przyznawanie płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, w szczególności jeżeli zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. Skarżący natomiast nie poinformował niezwłocznie organów Agencji o zmianie sposobu użytkowania części działek C, E i H pomimo, iż wiedział o rozpoczętych pracach przez D.Służbę Dróg i Kolei. Bez znaczenia jest tu przeświadczenie strony, iż instytucja ta dokonała zajęcia działek strony bezprawnie, bowiem liczy się sam fakt zmiany wykorzystania gruntów, które zadeklarował rolnik do płatności. Organ odwoławczy przywołał także art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 ze zm.), zgodnie z którym do przyznawania płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego nie stosuje się przepisu art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który stanowi, że jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Płatności rolnośrodowiskowe powinny być przyznawane za wykonane działania rolnośrodowiskowe. Jeżeli więc na skutek siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rolnik nie może wykonać w danym roku zadań z tytułu podjętych zobowiązań, nie przyznaje się mu w danym roku płatności rolnośrodowiskowej, gdyż nie poniósł żadnych kosztów ani nie utracił dodatkowych dochodów w wynikli braku możliwości wywiązania się z podjętego zobowiązania. Przypadki siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności powinny być zgłaszane na piśmie do kierownika biura powiatowego ARiMR w terminie do 10 dni od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Obowiązkowo należy dołączyć dowody potwierdzające ich wystąpienie. W ocenie organu II instancji, w niniejszej sprawie nie było podstaw do odstąpienia od zastosowania wobec rolnika sankcji, bowiem strona nie poinformowała organu o zmianie sposobu użytkowania części omawianych wyżej działek rolnych, a organ tą wiedzę powziął dopiero po otrzymaniu raportu z kontroli na miejscu, stwierdzającego nieprawidłowości. Odstąpienie od zmniejszeń i sankcji możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w art. 73 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który stanowi, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy łub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji (ust. 2). W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podkreślił, że podczas kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącego stwierdzono na działkach C, D, E, F, H i I nieprzestrzeganie stosowania limitów nawożenia określonych w planie nawożenia o więcej niż 10 %, co skutkowało nałożeniem kodu nieprawidłowości S6. Wyliczenia, z których wynika przekroczenie zalecanej w Planie działalności rolnośrodowiskowej dawki nawożenia dokonano na podstawie zapisów rolnika w Rejestrze działalności rolnośrodowiskowej i zawarto w "Formularzu kontroli - pakiet 1 rolnictwo zrównoważone - część 2" raportu nr [...]. I tak dla działki C dawka azotu zalecona w Planie wynosiła 131 kg/ha, natomiast faktyczna dawka azotu zastosowanego na ha wyniosła 163,80 kg/ha, dla działki D dawka zalecana wynosił 131 kg/ha, a faktyczna 154,40 kg/ha, dla działki E dawka zalecana wynosił 107 kg/ha, a faktyczna 213,8 kg/ha, dla działki F dawka zalecana wynosił 131 kg/ha, a faktyczna 163,80 kg/ha, dla działki H dawka zalecana wynosił 73 kg/ha, a faktyczna 109,40 kg/ha i dla działki I dawka zalecana wynosił 131 kg/ha, a faktyczna 219,10 kg/ha. W związku ze zmianami i uzupełnieniem raportu z czynności kontrolnych, które miły wpływ na wynik kontroli na miejscu, przesłano skarżącemu listem poleconym dwa egzemplarze raportu w celu zapoznania się i podpisania. Z tej też przyczyny zarzut, iż okoliczność przekroczenia limitu nawożenia o ponad 10% nie wynika z raportu pokontrolnego jest niezasadny. Dyrektor ARiMR zauważył także, że z dokumentacji pokontrolnej jak i oświadczeń samej strony wynika, iż na działce ewidencyjnej nr [...], na której zadeklarowano położenie działek G i J z deklaracją trwałych użytków zielonych, nie jest przestrzegany wymóg zachowania występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych, w związku z czym został zastosowany kod 06 (inspektorzy nie stwierdzili łąk, ale zaorane grunty). Kierownik BP uwzględniwszy wyniki kontroli na miejscu, biorąc pod uwagę regulacje zawarte w § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zobligowany był w związku z powyższym do zastosowania zmniejszenia w wysokości 20% przysługujących płatności. W omawianym przypadku nie zaszły także przesłanki do odstąpienia od wymierzenia sankcji, bowiem obowiązek zachowania w gospodarstwie trwałych użytków zielonych dotyczy całego okresu zobowiązania. Bez znaczenia jest zatem tłumaczenie strony, iż zaoranie łąk nastąpiło po zakończeniu wegetacji łąk. Przypadek odstąpienia od zastosowania ww. zmniejszenia przewidziany jest wprawdzie w § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, który stanowi, że przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo w wyniku przeniesienia, w drodze umowy, posiadania gruntów rolnych, na których występują takie użytki lub elementy krajobrazu lub utraty posiadania takich gruntów, jeżeli ponadto do powierzchni tych gruntów nie została przyznana płatność rolnośrodowiskowa, ale regulacja ta nie dotyczy omawianej sytuacji. Działki G i J wprawdzie jako trwałe użytki zielone nie kwalifikują się do płatności w wariancie 1.1 na podstawie § 9 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jednakże skarżący nie utracił posiadania tych działek, a świadomie zaorał istniejące na nich łąki. W końcowej części uzasadnienia organ II instancji szczegółowo przedstawił wyliczenie kwoty przysługującej płatności rolnośrodowiskowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu strony o nieuwzględnieniu wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2012 r. organ podkreślił, iż to orzeczenie Sądu odnosi się do innej sprawy, będącej przedmiotem odrębnego postępowania o płatności z tytułu wsparcia bezpośredniego, a po drugie orzeczenie to jest nieprawomocne ze względu na złożenie przez Dyrektora ARiMR we W. skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie norm prawa materialnego oraz formalnego poprzez błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi podał, że podczas kontroli przeprowadzonej z jego udziałem w dniach od [...] r. organ kontrolny nie stwierdził żadnych uchybień czy też nieprawidłowości, czego odzwierciedleniem jest raport z czynności kontrolnych, do którego nie wniósł żadnych zastrzeżeń i który został przez niego podpisany. Zdaniem skarżącego organ prawdopodobnie sporządził drugi raport zawierający odmienne dane i informacje od tych, które zostały zawarte w raporcie przez niego podpisanym. Do wnioski takiego skarżący doszedł na podstawie wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2012 r. (sygn. akt III SA/Wr 445/12), w którym Sąd wskazał, że skarżący nie otrzymał raportu. Podkreślił przy tym, że gdyby miał możliwość zajęcia stanowisk co do ewentualnych uchybień zawartych w raporcie, z takiej możliwości skorzystałby. Nadto skarżący podtrzymał stanowisko i twierdzenia, wyrażone w odwołaniu od decyzji Kierownika BP. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. pełnomocnik organu podkreślił, że skarżący nie spełnił warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pełnej wysokości. Dodatkowo wskazał, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – doręczono mu zarówno pierwotny raport z kontroli, jak i jego poprawioną wersję. Obie przesyłki zawierające raport zostały odebrane przez tą samą osobę – pełnoletniego domownika. Pełnomocnik skarżącego zarzucił natomiast, że korespondencja w toku postępowania trafiała do osoby nieuprawnionej, nie będącej stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji administracyjnej w razie stwierdzenia co najmniej jednego z naruszeń prawa materialnego lub procesowego, wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jeśli jednak skontrolowana przez ten sąd decyzja okaże się zgodna z prawem, skarga podlega oddaleniu, stosownie do dyspozycji art. 151 tej samej ustawy. Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2011. W sekcji Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych skarżący wskazał 8 działek (C, D, E, F, H, I, J, G), na których zadeklarował: pakiet 1 – rolnictwo zrównoważone, pakiet 8 – ochrona gleb i wód, pakiet 7 – zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych zwierząt w rolnictwie. Warunki i tryb przyznawania producentom rolnym płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych określa rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objęty Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (zwane dalej "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym"), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.). W niniejszej sprawie, powołując się przepisy cytowanego wyżej rozporządzenia, organy administracyjne – po rozpoznaniu wniosku skarżącego – przyznały mu płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości. Rozstrzygnięcie takie było konsekwencją nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach od [...]2011 r. w gospodarstwie skarżącego oraz wprowadzonych następnie poprawek do protokołu kontroli. Przeprowadzona kontrola wykazała na działkach C, E, H i Ł mniejsze powierzchnie niż zadeklarowane we wniosku, ponadto na działkach C, D, E, F, H i I stwierdzono nieprzestrzeganie stosowania limitów nawożenia określonych w planie nawożenia o więcej niż 10 %. Na działkach G i J, na których skarżący zadeklarował trwałe użytki zielone, inspektorzy stwierdzili zaorane grunty. Rozpoznając niniejszą sprawę – wobec treści skargi, a także podtrzymanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym odwołania, w pierwszej kolejności należało odnieść się do głównego zarzutu skarżącego dotyczącego prawidłowości doręczenia mu poprawionego protokołu z kontroli przeprowadzonej w jego gospodarstwie. Na wstępie wskazać należy, że kontrola ta miała miejsce w dniach od [...]2011 r. i została – jak wynika z protokołu, przeprowadzona w obecności skarżącego. Skarżący podpisał też protokół kontroli i dołączone do niego formularze kontroli poszczególnych pakietów. Następnie raport z kontroli na miejscu, w wyniku weryfikacji formalnej i merytorycznej, został poddany korekcie. Korekta dotyczyła błędnych obliczeń w zakresie zastosowanych dawek nawozu i była następstwem oczywistej i nie budzącej wątpliwości omyłki rachunkowej. Wszelkie skreślenia i poprawki w protokole kontroli zostały parafowane i opatrzone datą ich dokonania. Wskazać przy tym należy, że w § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 31 sierpnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przeprowadzania kontroli na miejscu i wizytacji w miejscu w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 (Dz. U. Nr 168, poz. 1181, ze zm.) przewidziano możliwość zmiany lub uzupełnienia raportu kontroli. Przepis ten dotyczy co prawda sytuacji zgłoszenia zastrzeżeń do protokołu przez podmiot kontrolowany, ale – w ocenie Sądu – nie wyklucza to możliwości dokonania poprawek przez organ w sytuacji stwierdzenia w protokole kontroli błędów i pomyłek o charakterze oczywistym. Poprawiony raport kontroli, wbrew twierdzeniom skarżącego, został mu skutecznie doręczony wraz z pismem przewodnim z dnia 4 stycznia 2012 r. w dwóch egzemplarzach z pouczeniem o możliwości wniesienia zastrzeżeń. Jak wynika bowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę zawierającą poprawiony raport doręczono w dniu 9 stycznia 2012 r. dorosłemu domownikowi – J. K., stosownie do art. 43 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Wypada zauważyć, że doręczenie pisma w trybie określonym w art. 43 k.p.a. jest odstępstwem od zasady doręczenia pisma bezpośrednio do rąk adresata, zawiera jednak domniemanie doręczenia przesyłki jej adresatowi w dacie, kiedy dorosły domownik własnoręcznym podpisem potwierdził odebranie przesyłki zobowiązując się przy tym do oddania pisma adresatowi. Odnosząc się przy tym do podniesionego przez pełnomocnika skarżącego twierdzenia, jakoby przesyłka została doręczona osobie nieuprawnionej, wskazać należy, że fakt ten nie wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, na którym widnieje imię i nazwisko osoby odbierającej korespondencję, oznaczonej jako dorosły domownik. Podkreślić także trzeba, że w toku całego postępowania administracyjnego w zasadzie cała korespondencja kierowana do skarżącego była odbierana przez tę samą osobę, która pokwitowała odbiór poprawionego egzemplarza raportu kontroli, czyli przez J. K. (analogicznie zresztą, jak korespondencja w toku procedury sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie). Skarżący natomiast na żadnym etapie tego postępowania nie kwestionował prawidłowości i skuteczności dokonywanych doręczeń. Ponadto fakt jego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, skutecznego wnoszenia środków odwoławczych, a ostatecznie prawidłowego i terminowego wniesienia skargi do Sądu, świadczy o tym, że korespondencja była prawidłowo przekazywana skarżącemu przez osobę ją odbierającą i nie był on pozbawiony możliwości obrony swoich praw. W kontekście powołanych uregulowań prawnych kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustalonych okoliczności brak zatem podstaw prawnych by podważać fakt, tudzież kwestionować prawidłowość, doręczenia protokołu kontroli. Bez znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy pozostaje powołany przez skarżącego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2012 r. wydany w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 445/12, mocą którego uchylono zaskarżoną decyzję z uwagi na niedoręczenie skarżącemu raportu z kontroli przeprowadzonej w dniach od [...]2011 r. Orzeczenie to zapadło w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, dotyczącym innego rodzaju płatności, ponadto nie posiada jeszcze waloru prawomocności, ponieważ zostało zaskarżone przez organ do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma zatem mocy wiążącej w tej sprawie. Nie ulega ponadto wątpliwości – o czym była już mowa wyżej i co należy podkreślić – że w niniejszej sprawie w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej poprawiony raport z kontroli przez dorosłego domownika, wobec czego podnoszony przez skarżącego zarzut nieprawidłowego doręczenia poprawionego raportu był całkowicie bezzasadny. Nie zasługiwał także na uwzględnienie podniesiony przez skarżącego w odwołaniu i podtrzymany następnie w skardze zarzut pominięcia przez organy faktu bezprawnego zajęcia części jego działek przez D. Służbę Dróg i Kolei we Wrocławiu. Skarżący wskazał, że w chwili składania wniosku o przyznanie płatności był w posiadaniu zajętych nieruchomości i były one przez niego użytkowane zgodnie z gospodarczym przeznaczeniem. Zarówno rośliny w plonie głównym, jak i poplon zostały wysiane przez niego na całym obszarze podanym we wniosku. Część polonu jednak – jak podał skarżący – została bezprawnie zniszczona przez wykonawcę inwestycji. Jak słusznie zauważył jednak organ, powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo, rodzaj uprawy oraz status poszczególnych działek producent deklaruje z własnej inicjatywy i własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku potwierdza prawdziwość podanych danych. Tym samym na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podania danych zgodnych ze stanem faktycznym. Ponadto obowiązkiem osoby występującej z wnioskiem o przyznanie płatności jest niezwłoczne poinformowania właściwego organu na piśmie o każdym fakcie, który ma wpływ na wysokość przyznanej pomocy finansowej, w szczególności jeżeli zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie poinformował niezwłocznie organów Agencji o zmianie sposobu użytkowania części działek C, E i H, mimo, iż wiedział o rozpoczętych pracach przez D. Służbę Dróg i Kolei. Bez znaczenia było przy tym przeświadczenie skarżącego o bezprawnym zajęciu jego gruntów, a także fakt prowadzenia w związku z tym postępowań egzekucyjnych i administracyjnych. W sprawie dotyczącej przyznania płatności oraz wysokości tej płatności istotny jest bowiem faktyczny sposób wykorzystania gruntów, które rolnik zadeklarował do płatności. W odniesieniu do opisanych nieprawidłowości organy dokonały prawidłowej analizy przepisów przewidujących możliwość odstąpienia od zastosowania wobec rolnika sankcji i pomniejszenia płatności i słusznie uznały, że nie zostały spełnione przesłanki określone w tych przepisach. Zgodnie bowiem z art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25/8 z 28.01.2011 ze zm.), do przyznawania płatności w ramach programu rolnośrodowiskowego nie stosuje się przepisu art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, który stanowi, że jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Płatności rolnośrodowiskowe powinny być przyznawane za wykonane działania rolnośrodowiskowe. Jeżeli więc na skutek siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rolnik nie może wykonać w danym roku zadań z tytułu podjętych zobowiązań, nie przyznaje się mu w danym roku płatności rolnośrodowiskowej, gdyż nie poniósł żadnych kosztów ani nie utracił dodatkowych dochodów w wynikli braku możliwości wywiązania się z podjętego zobowiązania. Przypadki siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności powinny być zgłaszane na piśmie do kierownika biura powiatowego ARiMR w terminie do 10 dni od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Obowiązkowo należy dołączyć dowody potwierdzające ich wystąpienie. Organ II instancji słusznie przyjął, że, w niniejszej sprawie nie było podstaw do odstąpienia od zastosowania wobec rolnika sankcji, bowiem strona nie poinformowała organu o zmianie sposobu użytkowania części omawianych wyżej działek rolnych, a organ tą wiedzę powziął dopiero po otrzymaniu raportu z kontroli na miejscu, stwierdzającego nieprawidłowości. Odstąpienie od zmniejszeń i sankcji możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w art. 73 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który stanowi, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji (ust. 2). Ponadto, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie było podstaw do odstąpienie od zastosowania zmniejszeń, ponieważ skarżący zobowiązał się, podpisując wniosek o dofinasowanie, do realizacji pięcioletniego programu rolnośrodowiskowego. Przeprowadzona kontrola wykazała także nieprawidłowości na działkach G i J, co do których skarżący zadeklarował trwałe użytki zielone – inspektorzy stwierdzili zaorane grunty zamiast łąk. Fakt ten został przyznany przez samego skarżącego, który wskazał, że po zebraniu łąk i zakończeniu procesów wegetacyjnych, powierzchnie zostały poddane orce. Obowiązek zachowania natomiast trwałych użytków zielonych (łąk) dotyczy całego okresu realizowania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Wynika to z brzmienia § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zgodnie z którym rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe zachowuje występujące w gospodarstwie rolnym i określone w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 1), zwane dalej "trwałymi użytkami zielonymi", oraz elementy krajobrazu rolniczego nieużytkowane rolniczo, tworzące ostoje dzikiej przyrody. W świetle natomiast § 27 ust. 4 rozporządzenia rolnośrodowiskowego jeżeli rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje temu rolnikowi w wysokości zmniejszonej o 20 % w roku, w którym stwierdzono takie uchybienie. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie nie było przy tym podstaw do odstąpienia od zastosowania zmniejszeń. Zgodnie bowiem z § 27 ust. 5 rozporządzenia rolnośrodowiskowego przepisu ust. 4 nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik nie zachował któregokolwiek z występujących w gospodarstwie rolnym i określonych w planie działalności rolnośrodowiskowej trwałych użytków zielonych i elementów krajobrazu rolniczego nieużytkowanych rolniczo w wyniku przeniesienia, w drodze umowy, posiadania gruntów rolnych, na których występują takie użytki lub elementy krajobrazu, lub utraty posiadania takich gruntów, jeżeli ponadto do powierzchni tych gruntów nie została przyznana płatność rolnośrodowiskowa. Skarżący nie utracił posiadania przedmiotowych działek, ale świadomie je zaorał, zmieniając deklarowane pierwotnie ich przeznaczenie. Na tle przytoczonego stanu prawnego płatność przysługiwałaby do zachowanych użytków zielonych. Przeprowadzona kontrola wykazała także na działkach C, D, E, F, H i I przekroczenie limitów nawożenia określonych w planie nawożenia o więcej niż 10 %. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 1 wymogiem jest opracowanie co roku planu nawozowego na podstawie bilansu azotu oraz aktualnej chemicznej analizy gleby, z określeniem zawartości P, K, Mg i potrzeb wapnowania gleby, realizacja tego planu oraz nieprzekraczanie maksymalnej dawki azotu pochodzącego z nawozów naturalnych, kompostów i nawozów mineralnych na gruntach ornych wynoszącej 150 kg N/ha, a na trwałych użytkach zielonych - 120 kg N/ha. Nie przestrzeganie tego wymogu, zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia rolnośrodowiskowego, skutkuje zmniejszeniem płatności do działki, na której stwierdzono nieprawidłowość o 100%. Z lektury akt wynika, że skarżący nie przywołał żadnych okoliczności faktycznych, które poważałyby przyjęte ostatecznie dane co do wielkości dawek zastosowanych nawozów oraz zawartości występującego w nich azotu, a także wynikającego przecież z planu nawożenia zalecanej dawki. W konsekwencji zatem stwierdzonych nieprawidłowości słusznie organy zmniejszyły płatność. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut dotyczący nieprawidłowego pomiaru działek. Analiza dołączonej do protokołu kontroli dokumentacji fotograficznej potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raporcie. Sam zresztą skarżący nie kwestionował w sposób konkretny ustaleń faktycznych dokonanych w tym zakresie w toku kontroli, utrwalonych następnie w raporcie. Podsumowując powyższe wywody należy wskazać, że w ocenie Sądu organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, nie uchybiając zasadom procedury administracyjnej. Należycie i dokładnie wyjaśniono stan faktyczny poprzez wszechstronne rozważenie materiału dowodowego. Prawidłowo przeprowadzono także kontrolę w gospodarstwie rolnym skarżącego i właściwie doręczono pierwotny, jak i poprawiony protokół z kontroli. Skarżący miał zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania administracyjnego i z prawa tego korzystał. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.