II SA/Op 327/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego S. L. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa Wielobranżowego S. L. S. kwotę 517 (pięćset siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowego stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia 10 maja 2013 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanej części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", która stanowiła zakończenie II etapu rozbudowy obiektu kat. XVIII, zlokalizowanego w [...] przy ulicy [...] nr [...] na działkach nr A. i B. km. [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Pismem datowanym na dzień 15 stycznia 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 stycznia 2013 r., inwestor L. S. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "S." w [...] wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wybudowanej części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", która stanowiła zakończenie II etapu rozbudowy obiektu kat. XVIII, zlokalizowanego w [...] przy ulicy [...] nr [...] na działkach nr A. i B. km. [...]. W dniu 5 lutego 2013 r. organ przeprowadził oględziny nieruchomości w wyniku, których stwierdził m.in., że teren budowy oraz teren przyległy od strony północnej nie został właściwie uporządkowany, gdyż pozostawiono na nim 3 obiekty tymczasowe w postaci częściowo obudowanych wiat o konstrukcji stalowej, a obecne zagospodarowanie terenu jest niezgodne z projektem zagospodarowania terenu. Postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim wymierzył L. S., właścicielowi Przedsiębiorstwa Wileobranżowego "S." karę pieniężną w wysokości 5000 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku kontroli obowiązkowej zakończonej budowy części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.". Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie. Decyzją z dnia 10 maja 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim, działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 57f ust. 6 Prawa budowlanego, odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanej części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", która stanowiła zakończenie II etapu rozbudowy obiektu kat. XVIII, zlokalizowanego w [...] przy ulicy [...] nr [...] na działkach nr A. i B. km. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na pozwolenie budowlane wydane przez Starostę Prudnickiego z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie budowy w II etapach, etapy realizacji inwestycji oraz termin wykonania robót budowlanych obejmujących całe zamierzenie inwestycyjne w okresie od czerwca 2006 r. do grudnia 2012 r., a także na złożony w dniu 16 stycznia 2013 r. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie wybudowanej części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", która stanowiła zakończenie II etapu rozbudowy obiektu kat. XVIII. Wskazując na wyniki przeprowadzonej w dniu 5 lutego 2013 r. kontroli obowiązkowej stwierdził, że roboty budowlane związane z II etapem rozbudowy, dotyczącym wyłącznie części biurowo-socjalnej, zostały w całości zakończone i poza nieistotnymi odpowiednio udokumentowanymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, w pozostałym zakresie określonym w art. 59a ust. 2 pkt 1 -4, roboty te zostały wykonane zgodnie z dokumentacją budowlaną. Przeprowadzona kontrola wykazała jednak, że teren inwestycji nie został właściwie uporządkowany, gdyż po zakończonej budowie pozostawiono trzy obiekty tymczasowe, wybudowane bez pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, których status prawny obligował inwestora do ich całkowitej rozbiórki z chwilą zakończenia budowy. Argumentował w związku z tym organ, że ta stwierdzona nieprawidłowość odpowiada określonej w przepisie art. 59a ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego i stanowi podstawę do wymierzenia inwestorowi kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego. Kara taka została wymierzona inwestorowi postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. i stąd też należało, na podstawie art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego, odmówić pozwolenia na użytkowanie ww. części obiektu. Dodatkowo organ podał, że w dalszej kolejności zobowiązany będzie wszcząć postępowanie administracyjne, o którym mowa w art. 51 Prawa budowlanego w celu doprowadzenia tej zakończonej budowy do stanu zgodnego z prawem. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się L. S. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "S." w [...]. We wniesionym odwołaniu podkreślił, że organ I instancji przyjął błędną tezę o nieuporządkowaniu terenu budowy i terenu przyległego poprzez niedokonanie rozbiórki obiektów pierwotnie służących celom budowy. Argumentował w tym zakresie, że obiekty, które zdaniem organu I instancji winien rozebrać z chwilą zakończenia budowy, przestały pełnić swoją rolę wówczas, gdy w sposób skuteczny dokonał zmiany sposobu ich użytkowania, co nastąpiło w lipcu 2001 r. Starosta Prudnicki nie wniósł bowiem skutecznie sprzeciwu od dokonanej zmiany sposobu użytkowania wiat, które służyły celom budowy, na obiekty stałe służące celom magazynowym funkcjonującego zakładu pracy. Znaczenia przy tym nie ma to, czy zmiana sposobu użytkowania dokonana została zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz czy możliwe było dokonanie zmiany sposobu użytkowania obiektu tymczasowego na obiekt stały. Zaskarżoną decyzją z dnia 24 czerwca 2013 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał ustalenia będące następstwem przeprowadzonej kontroli i stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Uzasadniał, że wobec treści przepisu art. 59 i art. 59a Prawa budowlanego stwierdzenie w toku obowiązkowej kontroli choćby jednej z nieprawidłowości wymienionych w przepisie art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego skutkuje wydaniem decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę. Stwierdzenie zatem przez organ I instancji w trakcie kontroli, że teren budowy wraz z terenem bezpośrednio przyległym od strony północnej nie został uporządkowany, gdyż znajdują się tam pozostawione po zakończonej budowie trzy obiekty tymczasowe uzasadniało wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na użytkowanie. Przywołując art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego stwierdził, że budowa tymczasowych obiektów przeznaczonych do czasowego używania w trakcie realizacji robót budowlanych nie wymaga zgłoszenia, ani też pozwolenia na budowę. Jednakże obiekt tymczasowy, który przestał pełnić funkcję, o której mowa w ww. przepisie podlega rozbiórce na podstawie art. 51 ust. 1 w zw. z art., 51 ust. 7 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie nie jest zatem możliwe do zaakceptowania stanowisko i taka wykładnia przepisów, która prowadziłaby do tego, że tymczasowe obiekty budowlane funkcjonowałyby przez wiele lat z zupełnie innym przeznaczeniem niż pierwotne. Jeśli więc obiekt budowlany przestał pełnić funkcję, dla której mógł być zrealizowany bez pozwolenia na budowę (zgłoszenia), to należy dokonać jego rozbiórki i nie można zasadnie twierdzić, że po zakończeniu procesu budowlanego funkcjonuje on legalnie. Nieusunięcie zatem tymczasowego obiektu budowlanego stanowi naruszenie art. 59a ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego – braku uporządkowania terenu i jest przesłanką do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Nie zgodził się organ z twierdzeniami odwołującego o zmianie sposobu użytkowania tymczasowego obiektu. Wskazując ponownie na brzmienie art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego uzasadniał, że dokonane w tym zakresie przez odwołującego zgłoszenie było prawnie nieskuteczne. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze L. S. żądał uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego; art. 8 K.p.a poprzez mało staranne i niezgodne z przepisami prawa prowadzenie postępowania, a tym samym brak zagwarantowania równości wobec prawa i podważenie tym samym zasady ogólnego pogłębiania zaufania do organów państwa; art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewykazanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność, a innym wiarygodności odmówiono. W uzasadnieniu skargi zauważył, że jego intencją nie jest podejmowanie próby udowodnienia, że możliwym jest pozostawienie bez rozbiórki, po zakończeniu budowy, obiektów wykonanych jako tymczasowe i funkcjonujących do końca tej budowy jako zaplecze budowy. Skarżący wskazując na zaistniały w sprawie stan faktyczny dowodził, że obiekty tymczasowe w postaci 3 wiat o konstrukcji stalowej, które spowodowały uznanie przez organy obu instancji jako elementy nieuporządkowania terenu budowy mają zmieniony status z obiektów tymczasowych na stałe obiekty magazynowe. Podkreślał, że dwukrotnie dokonał zmiany sposobu użytkowania tych wiat i te zgłoszenia nie zostały skutecznie oprotestowane przez organ - Starostę Prudnickiego. W ocenie skarżącego, zaistniały w sprawie stan faktyczny uprawnia stwierdzenie, że na terenie budowy nie istnieją formalnie obiekty stanowiące element "nieposprzątania terenu", a zatem odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu była niezgodna z obowiązującymi przepisami. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślał, że skarżący nie mógł skutecznie zgłosić zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektów, których przeznaczenie od początku miało charakter tymczasowy, służący do obsługi placu budowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 24 czerwca 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie prudnickim z dnia 10 maja 2013 r. odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie wybudowanej części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", która stanowiła zakończenie II etapu rozbudowy obiektu kat. XVIII, zlokalizowanego w [...] przy ulicy [...] nr [...] na działkach nr A. i B. km. [...]. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 59 ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 – zwanej dalej Prawo budowlane), który stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Zgodnie z art. 59a ust. 1 i 2 pkt 5 Prawa budowlanego właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, która obejmuje m.in. sprawdzenie uporządkowania terenu budowy. Przypomnieć należy w tym miejscu, że w sprawie doszło do wymierzenia skarżącemu postanowieniem PINB w powiecie prudnickim z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], kary pieniężnej w wysokości 5000zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku kontroli obowiązkowej zakończonej budowy części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.", które to postanowienie Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. uchylił ww. postanowienia (por. sygn. akt II SA/Op 328/13). Rozstrzygnięcie zatem w przedmiotowej sprawie winna determinować okoliczność, że organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia 8 maja 2013 r. wymierzył skarżącemu karę z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych w wyniku kontroli obowiązkowej zakończonej budowy części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S.". Wymierzenie kary nastąpiło na podstawie przepisy art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego w przypadku wymierzenia kary właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postpowanie, o którym mowa w art. 51. Ww. przepis użalenia więc wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu od postanowienia o wymierzeniu kary i taką podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał organ I instancji w decyzji o odmowie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Postanowienie o wymierzeniu kary za stwierdzenie nieprawidłowości, o których mowa w art. 59a ust. 2 Prawa budowlanego ma znaczenie materialnoprawne, gdyż rozstrzyga o istocie sprawy polegającej na zastosowaniu sankcji administracyjnej. Tym samym prawidłowa wykładnia art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego winna zmierzać do tego, że organ nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu dopiero wówczas, gdy postanowienie o wymierzeniu kary będzie ostateczne. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego uznać należało, że organ I instancji przedwcześnie uznał, że w sprawie wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Dopiero ostateczne zakończenie postępowania w zakresie wymierzenia grzywny pozwoli na podjęcie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu. W przedmiotowej sprawie decyzja o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie zakończonej budowy części biurowo-socjalnej budynku produkcyjnego PW "S." zapadła przed ostatecznym postanowieniem o wymierzeniu kary za stwierdzone nieprawidłowości w trakcie obowiązkowej kontroli, która przeprowadzona została w dniu 5 lutego 2013 r., a więc utrzymanie przez organ II instancji tej decyzji naruszało prawo. Dokonując dalszej kontroli legalności decyzji organu II instancji, który utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzić należy, że organ ten nie określił w sposób jasny i jednoznaczny podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Przywołanie w uzasadnieniu decyzji przepisu art. 59 i art. 59a Prawa budowlanego sugeruje, że podstawy rozstrzygnięcia organ upatruje w przepisie art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego, który przewiduje, iż właściwy organ, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i art. 57 ust. 1-4. Przepisy art. 51 stosuje się odpowiednio. Z powyższej regulacji wynika zatem, że podstawą decyzji o odmowie pozwolenia na użytkowanie są braki w dokumentacji zrealizowanej budowy, o których stanowi art. 57 ust. 1-4, i których to braków inwestor nie uzupełnił. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie i żaden z organów nie wskazywał na braki w dokumentacji, a tym samym przepis art. 59 ust. 5 Prawa budowlanego nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Podstawę prawną rozstrzygnięcia, przy tak ustalonym stanie faktycznym, stanowić winien przepis art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z regulacją zawartą w powyższym przepisie, jeżeli inwestorowi została wymierzona kara, o której mowa w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ ma obowiązek, w drodze decyzji, odmówić wydania pozwolenia na użytkowanie. Jeżeli przesłanka ta jest spełniona (wymierzenie kary ostatecznym postanowieniem), bez wpływu na wynik sprawy pozostają inne okoliczności, ponieważ samo wymierzenie kary automatycznie powoduje, że właściwy organ jest zobowiązany – w myśl art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego – do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie. W przypadku uchylenia postanowienia o wymierzeniu powyższej kary, odpada przesłanka obligująca organ do odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie, co sprawia, że wydana na podstawie art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego decyzja o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie traci rację bytu. Powyższe oznacza, że w sytuacji, gdy postanowienie w przedmiocie nałożenia kary w związku ze stwierdzeniem braku uporządkowania terenu zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego, eliminacji takiej podlega również podjęta na podstawie art. 59f ust. 6 Prawa budowlanego decyzja w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego budynku. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 10 października 2013 r. (sygn. akt II SA/Op 328/13) w sprawie ze skargi L. S. na postanowienie OWINB w Opolu w przedmiocie wymierzenia kary, o której stanowi art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, uchylił ww. postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie PINB w powiecie prudnickim. Konsekwencją powyższego jest konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że regułą jest, iż obiekt przeznaczony do czasowego używania (art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego) powinien być rozebrany lub usunięty z terenu budowy po zakończeniu budowy obiektu budowlanego, w związku z realizacją którego został wzniesiony obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania jako zaplecze techniczno-magazynowe, gdyż po tej dacie obiekt ten będzie stanowił samowolę budowlaną (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r.; sygn. akt II OSK 1278/08 - http://cbois.nsa. gov.pl.). Za datę zakończenia budowy, po której obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania traci przymiot obiektu legalnego, należy przyjąć dzień, w którym upłynęło 21 dni od dnia doręczenia przez inwestora organowi zawiadomienia o zakończeniu budowy i organ nie zgłosił sprzeciwu w drodze decyzji. Natomiast w przypadkach określonych przepisem art. 55 Prawa budowlanego, a więc wówczas, gdy wymagane jest pozwolenie na użytkowanie, o zakończeniu budowy można mówić po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (por. Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją A. Glinieckiego LexisNexis, Warszawa 2012, s. 220). Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że organ bezpodstawnie uznał, że o braku uporządkowania terenu świadczy pozostawienie przez inwestora na terenie budowy i terenie przyległym od strony północnej 3 wiat częściowo obudowanych o konstrukcji stalowej, które były obiektami przeznaczonymi do czasowego użytkowania jako zaplecze techniczno-magazynowe podczas budowy. Wymierzenie kary związanej z brakiem uporządkowania terenu służyć ma realizacji obowiązku utrzymania czystości i porządku na terenie na którym zrealizowana została inwestycja. Art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. nr 236, poz. 236 ze zm.) określają warunki, jakie winna spełniać nieruchomość w zakresie utrzymania na niej czystości i porządku. Organ w protokole z przeprowadzonej obowiązkowej kontroli obiektu nie wskazał, że nieruchomości nie zostały usunięte odpady i nieczystości związane z procesem budowlanym. Tylko stwierdzenie faktu braku uporządkowania terenu w kontekście doprowadzenia go do ładu poprzez usunięcie nieczystości i odpadów z terenu budowy pozwala na zastosowanie przepisu art. 59a ust. 2 pkt 5. Wskazania do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.