II SAB/Wa 218/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Danuta Kania (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej do rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego B. K. kwotę 344 (słownie: trzysta czterdzieści cztery złote), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. B. K. zwrócił się do Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej powoływanej jako: "U.d.i.p.", o udostępnienie informacji publicznej z akt znaku towarowego słownego [...] według zgłoszenia nr [...], w postaci pisma (pism) zgłaszającego, będącego odpowiedzią na pismo Departamentu Badań Znaków Towarowych Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż ww. pismo Departamentu Badań Znaków Towarowych zawierało zarzuty odnośnie braku znamion odróżniających ww. znaku. Skoro jednak, w następstwie udzielonej przez zgłaszającego odpowiedzi na ww. pismo, na przedmiotowy znak udzielono prawo ochronne, to można wnioskować, iż odpowiedź zgłaszającego przekonała Urząd Patentowy co do wtórnej zdolności odróżniającej tego znaku. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wnioskodawca wskazał, iż w świetle U.d.i.p. istotnym nie jest to, od kogo pochodzi dokument, lecz to, czy ów dokument dotyczy sprawy publicznej. Biorąc zaś pod uwagę, że prawa wyłączne udzielane przez Urząd Patentowy RP pozwalają uprawnionym zakazywać wszystkim, na terenie całej Polski, korzystania z chronionych rozwiązań lub oznaczeń, uznać należy, że sprawy udzielania ochrony są sprawami publicznymi. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] października 2012 r. Urząd Patentowy wyraził stanowisko, iż żądane dokumenty są dokumentami prywatnymi i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Organ zaznaczył, iż zgodnie z U.d.i.p., informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami władzy publicznej, a które na podstawie ww. ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji mających walor informacji publicznej, przy czym - jak wynika z przepisów ustawy - należy odróżnić dokumenty urzędowe od dokumentów prywatnych. Przymiot informacji publicznej posiadają wszelkiego rodzaju dokumenty urzędowe organu, wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań, a więc dokumenty powstałe w związku z prowadzeniem konkretnych spraw. Natomiast nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie jest istotne, jakiego rodzaju postępowanie wszczyna dokument prywatny i czy w ogóle wszczyna, bądź też, jakiej czynności organu oczekuje podmiot składając dokument prywatny. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ zauważył, iż zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszystkich informacji. Podkreślił nadto, iż dokument prywatny współtworzy wespół z innymi dokumentami całość akt sprawy prowadzonej przez organ administracji publicznej. Jednak fakt, że dokument prywatny trafia do organu i służy realizacji powierzonych prawem zadań organu, nie oznacza, że przez to nabiera on cech dokumentu urzędowego. Dokument skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny nigdy nie stanie się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Zawarta w art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej definicja legalna dokumentu urzędowego może być odczytywana wyłącznie przez pryzmat przepisów art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy, z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja w sprawach publicznych, mająca walor danych publicznych, w tym takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, a w szczególności obejmująca treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Organ stwierdził, iż dokumenty, o których udostępnienie zwrócił się wnioskodawca nie zawierają danych publicznych, co oznacza, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej, a tym samym nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wnioskodawca ponownie zwrócił się do Prezesa Urzędu Patentowego o udostępnienie dokumentów objętych wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., Urząd Patentowy podtrzymał dotychczasową argumentację, iż informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, nie jest informacją publiczną. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. B. K. ponowił swój wniosek o udostępnienie ww. informacji, zaś Urząd Patentowy pismem z dnia [...] marca 2013 r. podtrzymał uprzednio zajęte stanowisko. Pismem z dnia 15 kwietnia 2013 r. B. K. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej - dokumentu z akt zgłoszenia znaku towarowego [...], na który udzielono prawo ochronne nr [...], tj. odpowiedzi zgłaszającego znak towarowy na zarzuty Urzędu Patentowego, iż ów znak nie ma dostatecznych znamion odróżniających. Zdaniem skarżącego, bezczynność Prezesa Urzędu Patentowego polega na nieudostępnieniu wnioskowanego dokumentu przy jednoczesnym - sprzecznym z art. 1 ust. 1 U.d.i.p. - twierdzeniu, że przedmiotowy dokument nie jest informacją publiczną. W związku z powyższym zarzutem skarżący wniósł o: 1) ustalenie, że pismo zgłaszającego znak towarowy, kierowane do Urzędu Patentowego RP, będące odpowiedzią na zawiadomienie Urzędu o braku ustawowych warunków do udzielenia ochrony na znak towarowy, jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 U.d.i.p., 2) zobowiązanie Prezesa Urzędu Patentowego RP do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej z akt znaku towarowego, oraz do zakończenia tej sprawy poprzez udostępnienie informacji albo wydanie decyzji, którą będzie można poddać merytorycznej kontroli sądów administracyjnych - w terminie 14 dni od doręczenia wyroku, 3) przyznanie kosztów postępowania według spisu kosztów, który zostanie złożony na rozprawie, zaś w razie jego niezłożenia - według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podniósł, iż przedmiotem wniosku z dnia [...] października 2012 r. uczynił pismo zgłaszającego, stanowiącego odpowiedź na pismo Departamentu Badań Znaków Towarowych z dnia [...] czerwca 2005 r., które prawdopodobnie przekonało organ co do wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego słownego [...], co z kolei skutkowało wydaniem przez organ decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na ww. znak. Zgodnie bowiem z art. 130 ustawy z dnia 20 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 19, poz. 1117), nawet gdy znak towarowy nie ma dostatecznych znamion odróżniających, o których mowa w art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy, Urząd Patentowy nie może odmówić udzielenia prawa ochronnego, jeżeli zgłoszony znak wskutek jego używania nabrał znamion odróżniających. Wykazanie tzw. wtórnej zdolności odróżniającej wymaga udowodnienia przez zgłaszającego faktów świadczących o tym, że zgłaszane do ochrony oznaczenie, które ze swej natury (pierwotnie) nie posiadało znamion odróżniających, wskutek obecności na rynku jest już kojarzone przez konsumentów właśnie z przedsiębiorstwem zgłaszającego. W ocenie skarżącego, przyjęte przez Urząd Patentowy stanowisko, że objęte wnioskiem pismo zgłaszającego stanowi dokument prywatny i z tego względu nie podlega udostępnieniu w trybie U.d.i.p. - jest błędne. Ustawa nie ogranicza prawa do informacji wyłącznie do dokumentów urzędowych, nie jest bowiem istotne od kogo dokument pochodzi, lecz to, czy dotyczy sprawy publicznej. Zdaniem skarżącego, żądany dokument jest dokumentem prywatnym, niemniej posiada on wszelkie cechy informacji publicznej, gdyż taką informacją jest każda informacja o sprawach publicznych. Publiczny charakter informacji zawartej w żądanym piśmie zgłaszającego jest oczywisty, gdyż wszystkie prawa wyłączne udzielane przez Urząd Patentowy wprowadzają ograniczenia działalności gospodarczej dla podmiotów trzecich. Powszechne oddziaływanie praw wyłącznych (prawa ochronnego na znak towarowy) skutkuje tym, że sprawa uzyskania ochrony spełnia wszystkie kryteria sprawy publicznej, a dokumenty dotyczące tej sprawy, zarówno urzędowe, jak i prywatne - posiadają walor informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Patentowego RP wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej wskazując, iż wbrew stanowisku skarżącego Urząd Patentowy nie pozostaje w bezczynności. Zdaniem organu, odpowiedź zgłaszającego na pismo Departamentu Badań Znaków Towarowych z dnia [...] czerwca 2005 r. jest dokumentem prywatnym, który nie podlega udostępnieniu w trybie U.d.i.p., o czym skarżący został pisemnie poinformowany. Powołując obszerne fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych organ podzielił pogląd, iż dokument prywatny współtworzy wespół z innymi dokumentami całość akt sprawy prowadzonej przez organ administracji publicznej. Akta sprawy administracyjnej jako całość nie stanowią informacji publicznej, ale stanowią zbiór informacji, które są informacją publiczną i do nich, w ocenie Urzędu Patentowego, zalicza się wszystkie stanowiska, wystąpienia, oceny dokonywane przez organ publiczny oraz takie informacje, które informacją publiczną nie są i do nich zalicza się znajdujące się w aktach sprawy dokumenty prywatne, tj. wnioski i stanowiska stron postępowania. Na gruncie U.d.i.p. udostępnieniu podlega jedynie informacja w sprawach publicznych, mająca walor danych publicznych, w tym takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, a w szczególności obejmująca treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W ocenie Urzędu, dokumenty kierowane do organu administracji przez podmiot prywatny nie zawierają danych publicznych i tym samym nie podlegają udostępnieniu na podstawie U.d.i.p. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 12 lipca 2013 r. Urząd Patentowy nadesłał kserokopię pisma będącego przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. pisma zgłaszającego z dnia [...] września 2005 r. stanowiącego odpowiedź na pismo organu z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy zauważyć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "U.d.i.p.", stanowiąca w art. 1 ust. 1 generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1. Jednym z nich jest udostępnienie informacji na wniosek (art. 10 U.d.i.p.). Wniosek taki złożył skarżący, organ zaś uznał, iż nie zachodzą warunki do udostępnienia informacji z tego względu, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy. W ocenie Sądu ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 U.d.i.p. W świetle ww. przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przy wykładni powołanego przepisu należy kierować się treścią powołanego wyżej art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość, dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. W taki sam sposób kwalifikowane są wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, lecz odnoszące się do tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, publ.: LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, publ.: https://orzeczenia. nsa.gov.pl). Przedmiot informacji publicznej konkretyzuje przepis art. 6 U.d.i.p., przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu U.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji, a nie forma jaką owa informacja przybiera. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych. Informacją publiczną są bowiem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Podkreślenia wymaga, że pojęcie dokumentu urzędowego różni się od dokumentu zawierającego informację publiczną. Istotne znaczenie ma zatem nie to, czy dokument został sporządzony przez funkcjonariusza publicznego w znaczeniu przepisów kodeksu karnego, lecz przede wszystkim to, czy zawiera on informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 4 ust. 1 U.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Obowiązek informacyjny nie musi być przy tym adekwatny do ustalonego zakresu działania danego podmiotu. Obowiązuje tutaj ogólna zasada wynikająca z art. 4 ust. 3 ustawy, iż do udzielenia informacji zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu takiej informacji. Przy tak określonym zakresie przedmiotowym i podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej nie ulega wątpliwości, że wniosek B. K. z dnia [...] października 2012 r. został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej na gruncie art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prezesa Urzędu Patentowego RP, a ponadto organ ten jest w posiadaniu wnioskowanej informacji. W ocenie Sądu, analiza treści dokumentu z akt znaku towarowego słownego [...], tj. pisma zgłaszającego z dnia [...] września 2005 r., stanowiącego odpowiedź na pismo Departamentu Badań Znaków Towarowych Urzędu Patentowego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] - prowadzi do wniosku, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną. Zauważyć należy, że ww. pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. organ poinformował zgłaszającego, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.), na znak towarowy słowny [...], zgłoszony w dniu [...] sierpnia 1999 r. przez [...], nie może być udzielone prawo ochronne ze względu na brak dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego (art. 7 ustawy). W związku z powyższym organ wezwał zgłaszającego do zajęcia stanowiska w przedmiotowej sprawie w zakreślonym terminie, pod rygorem rozstrzygnięcia sprawy na podstawie posiadanych materiałów. W następstwie uzyskania odpowiedzi zgłaszającego w formie pisma z dnia [...] września 2005 r., decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Prezes Urzędu Patentowego RP udzielił prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...], co potwierdził obecny na rozprawie pełnomocnik organu. Decyzja ta nie zawierała uzasadnienia. Z powyższego wynika, że argumentacja zawarta w ww. odpowiedzi zgłaszającego stanowiła podstawę do przyjęcia przez organ, że w sprawie spełnione zostały warunki ustawowe wymagane do uzyskania prawa ochronnego na ww. znak towarowy. Innymi słowy, zgłaszający przedstawił w ww. odpowiedzi stosowną argumentację (odnośnie tzw. wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego), która w istocie przekonała organ o zasadności wydania pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawie. W tym kontekście, w ocenie Sądu, zgodzić należy się ze skarżącym, że treść pisma zgłaszającego z dnia [...] września 2005 r. stanowi informację publiczną, gdyż dotyczy zadań publicznych realizowanych przez organ władzy publicznej. Jest to informacja, którą organ posłużył się w celu realizacji ustawowych zadań związanych z wydaniem rozstrzygnięcia administracyjnego w przedmiocie prawa wyłącznego (prawa ochronnego na znak towarowy). Prawa wyłączne udzielane przez Urząd Patentowy wprowadzają ograniczenia działalności gospodarczej wobec osób trzecich. Powszechne oddziaływanie praw wyłącznych skutkuje tym, że sprawa uzyskania prawa ochronnego spełnia kryteria sprawy publicznej. Podsumowując, Sąd stwierdza, że objęte wnioskiem pismo zgłaszającego z dnia [...] września 2005 r. stanowi informację publiczną. Zawiera bowiem dane publiczne w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 U.d.i.p., w oparciu o które organ wydał decyzję administracyjną udzielając prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...]. Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 U.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji publicznych (o danych publicznych). Jego funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii takich danych. Użyte w ww. przepisie sformułowanie "w tym" przesądza o otwartym, niepełnym charakterze zawartego w nim wyszczególnienia. Nie można zatem przyjąć, że informacja, która nie została wymieniona w art. 6 ust. 1 pkt 4 U.d.i.p., nie jest informacją publiczną, o ile oczywiście - jak w sprawie niniejszej - dotyczy wykonywania zadań publicznych przez organy władzy publicznej, a więc sfery życia publicznego kształtującej prawa i obowiązki obywateli. O zakwalifikowaniu wnioskowanej informacji jako informacji publicznej w rozumieniu U.d.i.p. zadecydowała jej treść i charakter, nie zaś forma w jakiej istnieje. Zgodnie z art. 13 ust. 1 U.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną i następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób i w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 1 i 2 U.d.i.p.). Udzielenie informacji publicznej może podlegać ewentualnemu ograniczeniu. Zgodnie bowiem z art. 5 U.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Zatem, jeśli organ stanąłby na stanowisku, że wnioskowana informacja podlega tym ograniczeniom, to wówczas w myśl art. 16 ust. 1 U.d.i.p., może odmówić jej udostępnienia w procesowej formie decyzji administracyjnej. Skoro skarżący nie otrzymał żądanej informacji oraz w sprawie nie doszło do wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanego dokumentu, to Prezes Urzędu Patentowego RP pozostaje w stanie bezczynności. Stwierdzona bezczynność nie ma jednak postaci kwalifikowanej. Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę, iż organ w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] października 2012 r. poinformował skarżącego kolejnymi pismami o swym stanowisku w sprawie (choć nieprawidłowym), nie można uznać, że dopuścił się rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie rozpatrzenia wniosku skarżącego nie wynikało z celowego działania, czy opieszałości organu, lecz z błędnej interpretacji przepisów U.d.i.p. Z powyższych względów, Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. W świetle powyższego należało zobowiązać Prezesa Urzędu Patentowego RP do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] października 2012 r. bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia zgodnie z art. 16 ust. 1 U.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. - jak w pkt 3 sentencji.