II SA/Wa 757/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędziowie WSA Adam Lipiński Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2013 r. sprawy ze skargi Miasta [...] W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz Miasta [...] W. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] Burmistrz Dzielnicy M. Miasta W., powołując się na art. 177 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523), wystąpił do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o zwrot pustych lokali mieszkalnych, położonych na terenie Dzielnicy M., które dotychczas pozostawały w dyspozycji Służby Więziennej, a które stanowią własność Miasta W. Wskazał, że na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i przekazane do dyspozycji Służby Więziennej, przy jednoczesnym przyjęciu zasady, że przepisy ustawy o Służbie Więziennej nie naruszają wynikających z prawa własności uprawnień do rozporządzania lokalem mieszkalnym właściciela innego, niż Skarb Państwa. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Dyrektor Generalny Służby Więziennej, stosując art. 170 ust. 1, art. 172, art. 173 ust. 1, 2 i 3 w związku z art. 192 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.), przydzielił A.P. lokal mieszkalny nr [...], położony przy ul. W. w W. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Burmistrz Dzielnicy M. Miasta W. zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości – w trybie art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W. W motywach wniosku wskazano, że ustawa o Służbie Więziennej wprowadziła istotne zmiany, które powodują, że zasiedlanie lokali należących do Miasta W. przez organy Służby Więziennej pozbawione jest podstaw prawnych, o czym Dyrektor Generalny Służby Więziennej został poinformowany pismem Burmistrza Dzielnicy M. Miasta W. z dnia [...] listopada 2010 r. Wydanie zatem przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej decyzji o przydziale lokalu, mimo braku uprawnień do dysponowania lokalem i w sytuacji, gdy do Służby Więziennej została wystosowana prośba o zwracanie zwalnianych lokali właścicielowi, jest – zdaniem Miasta W. – naruszeniem obowiązujących przepisów i uprawnień właściciela do rozporządzania chronionej prawem jego własności. Przedmiotowy lokal od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowi własność Miasta W., czego potwierdzeniem jest decyzja Wojewody W. z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...], i jest niezbędny do realizacji ustawowych zadań Miasta. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 158 § 1, art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 kpa, odmówił Miastu W. stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przy wydaniu kwestionowanej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości, gdyż w dniu [...] października 2011 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej faktycznie dysponował przedmiotowym lokalem. Wprawdzie prawo własności lokalu przysługuje Miastu W., jednakże w chwili podejmowania decyzji organ Służby Więziennej mógł w oparciu o przepis art. 177 w związku z art. 192 pkt 2 lit. "a" ww. ustawy o Służbie Więziennej dokonać jego przydziału funkcjonariuszowi pełniącemu służbę w Centralnym Zarządzie Służby Więziennej, zważywszy że lokal ten od [...] r. pozostawał w dyspozycji organów Służby Więziennej. Skoro zatem organy Służby Więziennej od wielu lat rozporządzały lokalem, a w dniu [...] września 2011 r. został on przejęty przez Centralny Zarząd Służby Więziennej, to nie może budzić wątpliwości, że lokal ten pozostawał w dyspozycji organów Służby Więziennej i tym samym mogło dojść do zadysponowania nim poprzez przydzielenie funkcjonariuszowi. Powyższą decyzję Miasto W. uczyniło przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 kpa, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest właściwy do wydania decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu, który nie pozostaje w dyspozycji organów Służby Więziennej; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 kpa, poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego, w szczególności w aspekcie pozostawania lokalu w dyspozycji organów Służby Więziennej, oraz niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w lakonicznym uzasadnieniu decyzji. Formułując przedstawione zarzuty, Miasto W. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W. Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 158 § 1, art. 157 § 1 w związku z art. 156 § kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Miasto W. podniosło zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 w związku z art. 156 § 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W., w sytuacji, gdy decyzja ta rażąco narusza art. 177 ww. ustawy o Służbie Więziennej, jako że przydzielono funkcjonariuszowi Służby Więziennej lokal, który nie pozostaje w dyspozycji organów Służby Więziennej; art. 192 pkt 4 w związku z art. 177 ww. ustawy o Służbie Więziennej, poprzez przyjęcie, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest właściwy do wydania decyzji o przydziale lokalu, który nie pozostaje w dyspozycji organów Służby Więziennej; art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 w związku z art. 156 § 1 kpa, poprzez niedokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu zwyczajnym, w szczególności kwestii pozostawania w dyspozycji przydzielonego lokalu, nieoparcie się na materiale dowodowym zebranym w postępowaniu zwyczajnym, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wskazując na przedstawione zarzuty, Miasto W. wniosło o uchylenie obu podjętych w sprawie decyzji oraz o uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, powołując się w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na argumentację zaprezentowaną w podjętych w sprawie decyzjach. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2013 r. A.P., będący uczestnikiem niniejszego postępowania, wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych, służących wzruszaniu decyzji ostatecznych. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Zgodnie z tym przepisem, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych (tych, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem jego treści. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji może zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdzi, że decyzja obarczona jest jedną z kwalifikowanych wad, a więc, że została podjęta w okolicznościach określonych w przepisie art. 156 § 1 kpa. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ, przy czym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 1 i § 2). W rozpoznawanej sprawie postępowanie nadzwyczajne zostało wszczęte wnioskiem Miasta W., które zwróciło się do Ministra Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W., wskazując, że decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, gdyż organ Służby Więziennej nie był uprawniony do zadysponowania lokalem, poprzez jego przydzielenie funkcjonariuszowi Służby Więziennej, wszak prawo własności przedmiotowego lokalu przysługuje Miastu. Dla oceny legalności podjętych w sprawie decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji konieczne jest wykazanie, że Miasto W. ma interes prawny w domaganiu się wyeliminowania z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji, a także ustalenie, czy organ Służby Więziennej mógł w sposób władczy rozstrzygnąć o przydziale spornego lokalu. W postępowaniu administracyjnym, a takim jest także postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, interes prawny wnioskodawcy winien być oceniany w świetle art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że treść pojęcia "interes prawny" wypełnia najczęściej publiczne prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, bo orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (zob. J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 187). Artykuł 28 kpa nie stanowi zatem normy samoistnej. Podstawą do wyprowadzenia interesu prawnego są głównie przepisy prawa materialnego. Konieczne jest zatem odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. Nr 79, poz. 523 ze zm.) jako tej, której normy regulują przydział lokali pozostających w dyspozycji organów Służby Więziennej. Zgodnie z brzmieniem art. 177 ust. 1 ww. ustawy o Służbie Więziennej, na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i przekazane do dyspozycji Służby Więziennej. Przepisy ustawy nie naruszają wynikających z prawa własności uprawnień do rozporządzania lokalem mieszkalnym właściciela innego, niż Skarb Państwa (ust. 2). Ustęp 2 powołanego przepisu wskazuje wprost, że przydział lokali mieszkalnych funkcjonariuszom Służby Więziennej nie może naruszać uprawnień wynikających z prawa własności do rozporządzania lokalem, jeśli właścicielem lokalu nie jest Skarb Państwa. Zatem przysługujące w niniejszej sprawie Miastu W. prawo własności do przedmiotowego lokalu mieszkalnego korzysta z przewidzianej tym przepisem ochrony, który jednocześnie stanowi źródło interesu prawnego Miasta. Stosownie do art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Rzeczpospolita Polska chroni własność i prawo dziedziczenia. Artykuł 64 Konstytucji wskazuje, że każdy ma prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia (ust. 1). Prawa te podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej (ust. 2). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (ust. 3). Stosownie zaś do art. 165 ust. 1 Konstytucji RP, jednostce samorządu terytorialnego przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe. Z ochrony prawa własności należy wyprowadzić prawo przeciwdziałania naruszaniu własności i prawo, aby dysponowanie należącym do właściciela lokalem mieszkalnym pozostawało w zgodzie z jego wolą. Z treści prawa własności wynika bowiem, że właściciel może korzystać z rzeczy z wyłączeniem innych osób, o czym stanowi art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Ochrona własności zaś obejmuje zakaz naruszania własności w jakikolwiek sposób, a nie tylko przez pozbawienie właściciela faktycznego władztwa nad rzeczą (art. 222 § 2 kc). Tak więc również z tych przepisów wynika, że postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, będącego własnością Miasta W., a zadysponowanego przez organ Służby Więziennej, dotyczy interesu prawnego Miasta. Zatem zarówno przepis art. 177 ust. 1 i 2 ww. ustawy o Służbie Więziennej, jak i art. 140 kc oraz ww. przepisy konstytucyjne uprawniają Miasto W. do domagania się wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] o przydziale A.P. lokalu mieszkalnego nr [...], położonego przy ul. W. w W. Wypływający z tych przepisów interes prawny Miasta pozwala mu na formułowanie zarzutów pod adresem podjętego aktu administracyjnego, jako rozstrzygnięcia, które – poprzez przydział lokalu mieszkalnego osobie trzeciej – ogranicza i ingeruje w istotę przysługującego Miastu prawa własności. Miasto W., domagając się stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji, twierdzi bowiem, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej nie był uprawniony do podjęcia ww. decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego, gdyż organ ten nie miał prawa do dysponowania lokalem. Nie powinno budzić wątpliwości, że organy Służby Więziennej na podstawie przepisów ww. ustawy o Służbie Więziennej mają prawo wydawać wobec podległych im funkcjonariuszy, zgodnie z przepisami tej ustawy, decyzje w przedmiocie przydziału lokali mieszkalnych, będących w dyspozycji organów tej Służby. Powyższe stwierdzenie wynika wprost z treści art. 170 ust. 1 i art. 177 ust. 1 w związku z art. 192 pkt 2 lit. "a" ww. ustawy o Służbie Więziennej i ma to swoje odzwierciedlenie także w kwestionowanej decyzji. Istota sprawy nie dotyczy więc problemu właściwości organu, jak mylnie wskazuje Miasto W. w swym wniosku inicjującym niniejsze postępowanie, wywodząc, że ww. decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, wszak Dyrektor Generalny Służby Więziennej jest organem właściwym do podjęcia decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego podległemu funkcjonariuszowi. Problem prawny dotyczy natomiast tego, czy organ Służby Więziennej mógł w sposób władczy zadysponować tym konkretnym lokalem w dniu [...] października 2011 r., będącym własnością Miasta. Przepis art. 177 ust. 1 ww. ustawy o Służbie Więziennej wskazuje, że na lokale mieszkalne lub kwatery tymczasowe dla funkcjonariuszy przeznacza się lokale uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej oraz pozostające i przekazane do dyspozycji Służby Więziennej. Przedmiotowy lokal mieszkalny nie został uzyskany w wyniku działalności inwestycyjnej Służby Więziennej, a zatem konieczne jest wykazanie, że lokal ten jest lokalem "pozostającym i przekazanym do dyspozycji Służby Więziennej". Ma to istotne znaczenie prawne dla oceny prawidłowości kwestionowanej decyzji, jako że tylko w przypadku posiadania dowodów świadczących o przekazaniu organom Służby Więziennej spornego lokalu do dyspozycji i istnieniu zgody na dalsze jej kontynuowanie, lokal ten mógł w tej dyspozycji pozostawać w chwili podejmowania przez Dyrektora Generalnego Służby Więziennej decyzji z dnia [...] października 2011 r. nr [...]. Minister Sprawiedliwości nie wskazał jednak takiego dokumentu (np. porozumienie, oddanie do dyspozycji, przekazanie w zarząd, etc.), z którego wynikałoby, że Dyrektor Generalny Służby Więziennej na moment wydania kwestionowanej decyzji posiadał uprawnienie do zadysponowania tym konkretnym lokalem. Brak dowodów w tym względzie świadczy o nieprawidłowym i wadliwym motywowaniu rozstrzygnięć przez Ministra. Powoływanie się w tym przypadku jedynie na okoliczności faktyczne, mające świadczyć o pozostawaniu lokalu w zasobach organów Służby Więziennej od [...] r., jest niewystarczające dla odparcia argumentów Miasta W., jako właściciela, o nieuprawnionym zadysponowaniu spornym lokalem przez organ Służby Więziennej. Co więcej, niewskazanie dowodów świadczących o przekazaniu przedmiotowego lokalu organom Służby Więziennej do dyspozycji prowadzi do wniosku, że takich dowodów po prostu może nie być. Nawet jeżeli po wejściu w życie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) i potwierdzeniu faktu nabycia prawa własności przedmiotowego lokalu przez Miasto W. mocą decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. nr [...] organ Służby Więziennej nadal dysponował spornym lokalem, to w przypadku braku jakichkolwiek dowodów, dysponowanie to odbyło się jedynie na zasadzie wyrażonej w sposób dorozumiany zgody (per facta concludentia). Jednakże z chwilą, w której Burmistrz Dzielnicy M. Miasta W. pismem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], powołując się na art. 177 ww. ustawy o Służbie Więziennej, wystąpił do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej o zwrot pustych lokali mieszkalnych, a takim lokalem z pewnością był w chwili przydziału w dniu [...] października 2011 r. lokal mieszkalny nr [...], położony przy ul. W. w W., wyrażona w sposób dorozumiany zgoda właściciela lokalu na dysponowanie nim mogła zostać uznana za cofniętą, a wobec tego odpadła przesłanka pozostawania przekazanego lokalu w dyspozycji organów Służby Więziennej. Jeśli natomiast istniały po stronie organu wątpliwości co do tego, czy rzeczone pismo Burmistrza pozbawiało Służbę Więzienną dysponowania tym konkretnym lokalem, to Minister winien wątpliwości te wyjaśnić w toku postępowania administracyjnego. Uszło to uwadze Ministra Sprawiedliwości, a ma to istotne znaczenie prawne dla oceny legalności kwestionowanej decyzji, zwłaszcza w aspekcie jej kwalifikowanych wad. Zadysponowanie bowiem spornym lokalem w formie władczej przez organ Służby Więziennej w sytuacji skutecznego cofnięcia zgody przez właściciela na dysponowanie nim, świadczy o naruszeniu interesu prawnego Miasta W., wywodzonego z art. 21 i art. 165 Konstytucji RP, art. 177 ust. 1 i 2 ww. ustawy o Służbie Więziennej i art. 140 kc, które to naruszenie Minister winien odnieść do treści kwestionowanej decyzji i zawartego w niej rozstrzygnięcia, by zbadać, czy podjęcie takiego aktu nie narusza w sposób rażący wskazanych przepisów, o czym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Uznając zatem skargę za uzasadnioną, stosując art. 135 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego Miasta W. kwotę 440 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, oraz kwotę 240 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i w związku z § 2 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).