II OSK 1818/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary ( spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Teresa Zyglewska Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 37/13 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 37/13 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w punkcie 1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym działki oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...] z obrębu K., jednostka ewidencyjna W. w części oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunt leśny (Ls); w punkcie 2. stwierdził zaś, że zaskarżona uchwała w zakresie określonym w pkt 1 niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w skardze na uchwałę nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru wsi K. gmina W. Wojewoda Mazowiecki zakwestionował część tekstową oraz graficzną tej uchwały w zakresie dotyczącym działek nr [...], [...] i [...] z obrębu K. w części stanowiącej las, zarzucając jej naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) w zw. z art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 oraz art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Jak wskazano w skardze, ponieważ w odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym stwierdzono występowanie gruntów leśnych, to w związku z dyspozycją art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu zastosowanie będą miały przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w brzmieniu z dnia [...] listopada 2010 r.) przeznaczenie na cele nieleśne gruntów leśnych, nie stanowiących własności Skarbu Państwa wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej. Decyzja administracyjna wydana w tej sprawie stanowi podstawę do zmiany przeznaczenia w planie miejscowym. W toku procedury planistycznej organ sporządzający plan miejscowy nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczenia w odniesieniu do fragmentu leśnego działek nr ewidencyjny [...], [...] i [...] z obrębu K.. Jak podkreślono w skardze, z wnioskiem o wystąpienie do Sądu o stwierdzenie nieważności omawianej uchwały w części dotyczącej działki nr [...] z obrębu K. zwrócił się do Wojewody Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. Organ nadzoru w toku postępowania wyjaśniającego ustalił, że od dnia [...] listopada 2010r. (data podjęcia skarżonej uchwały) do dnia 25 kwietnia 2012 r. zapisy ewidencji gruntów nie uległy zmianie i zgodnie z nimi: - działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] z obrębu K. o łącznej powierzchni 1014 m² - wchodzi w jej skład rola na gruntach klasy V oraz las na gruntach klasy V (LsV) o powierzchni 808 m², - działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] z obrębu K. o łącznej powierzchni 1014 m² - wchodzi w jej skład rola na gruntach klasy V, inne tereny zabudowane oraz las na gruntach klasy V (LsV) o powierzchni 833 m², - działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] z obrębu K. o łącznej powierzchni 1014 m² - wchodzi w jej skład rola na gruntach klasy V, inne tereny zabudowane oraz las na gruntach klasy V (LsV) o powierzchni 848 m². Skoro w dacie podejmowania uchwały dokonano w planie zmiany zagospodarowania gruntu leśnego i przeznaczono go pod zabudowę mieszkaniową, to organ sporządzający plan winien uzyskać zgodę właściwego marszałka województwa na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wojewoda podniósł, że w oparciu o kopie wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, publikacji uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego oraz uchwały przekazanej skarżącemu przez Wójta Gminy W. ustalono, że działka nr ewidencyjny [...] z obrębu K. przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (jednostka terenowa 8MN), zaś działki nr [...] i [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (jednostka terenowa 8MN) oraz częściowo pod ciąg pieszo-jezdny (jednostka terenowa 2 KDP). Wójt Gminy W. stwierdził, że powodem braku wystąpienia o zgodę na zmianę przeznaczenia była mapa, na której wykonano rysunek planu. Natomiast zdaniem organu powoływanie się na oznaczenia użytków na mapie nie zwalniało sporządzającego plan od stosowania zapisów zawartych w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w W. wniosła o jej oddalenie wskazując, że po podjęciu uchwały z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu ogólnego rozpoczęto procedurę opracowywania projektu planu. Zakupiono mapę sytuacyjno-wysokościową z elementami ewidencji gruntów na potrzeby planowania przestrzennego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w L. Zgodnie z tą mapą na terenie działki nr [...] figurowała litera R – teren rolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zaznaczył, że ocena zgodności zaskarżonej uchwały powinna być dokonana pod kątem przepisów zawartych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przy jednoczesnym zastosowaniu przepisów innych aktów prawnych, które obowiązywały w okresie przeprowadzania procedury sporządzania planu, jeżeli ustawa do nich odsyła. Konieczność stosowania przepisów odrębnych tj. innych od ustawy o planowaniu wynikała z art. 15 ust. 1 tego aktu. Mianowicie wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Takimi przepisami odrębnymi jest m.in. ustawa z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak zauważył Sąd, według brzmienia przepisu w dacie podejmowania określonych czynności planistycznych, art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu wymagał, aby organ wykonawczy gminy uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Tryb i zasady udzielania tej zgody zostały określone w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wykładnia przepisów tego aktu prawnego wymaga, aby zgoda na zmianę przeznaczenia została udzielona w formie decyzji administracyjnej. W toku kontrolowanej procedury planistycznej Wójt Gminy W. zwrócił się do Marszałka Województwa Mazowieckiego o zgodę na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne, jednak ów wniosek nie uwzględnił działki nr [...]. Organ przyczyny pominięcia spornej działki przy zwracaniu się o zgodę na zmianę przeznaczenia upatruje w tym, że na mapie stanowiącej materiał planistyczny do opracowywania planu miejscowego figurowała ona jako teren rolny. Jednocześnie jednak w ewidencji gruntów omawiane działki w spornej części – tak obecnie, jak i w okresie prowadzenia procedury planistycznej - figurowały jako grunt leśny Ls. Ewidencja gruntów i budynków, w obowiązującym w dacie podejmowania badanej uchwały stanie prawnym, prowadzona była na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454). § 67 rozporządzenia stanowi, że użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na poszczególne grupy, tj. użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami i tereny różne, natomiast § 68 dotyczy podziału poszczególnych użytków gruntowych, wyszczególnionych w § 67 na szczegółowe kategorie, oznaczone wskazanymi tam symbolami. Z § 68 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Odrębnie natomiast zostały zakwalifikowane grunty rolne jako również użytek gruntowy. Podział na te dwie odrębne kategorie użytków wyraźnie wynika nie tylko z przepisów o ewidencji, lecz także z aktu normatywnego regulującego kwestie ochrony gruntów rolnych i leśnych tj. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Okoliczność powyższa ma znaczenie ze względu na to, że przedmiotowa działka przed podziałem na działki nr [...], [...] i [...] według Gminy stanowiła grunt rolny. Otóż ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych w art. 2 ust. 1 i 2 poprzez enumeratywne wyliczenie definiuje na swoje potrzeby oddzielnie grunty rolne i grunty leśne. Dalej w art. 3 określa sposób ochrony zarówno gruntów rolnych, jak i leśnych, różnicując rodzaj czynności, które mają temu służyć w zależności czy jest to grunt rolny czy leśny. W końcu - w zależności od rodzaju użytku rolnego ustawa wyznacza organ właściwy do wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia. W wypadku gruntów leśnych takim organem jest Minister Środowiska lub marszałek województwa, natomiast gruntów rolnych – Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Jak wskazał Sąd, w niniejszej sprawie problem polegał na tym, że sporne działki w części widniały w ewidencji gruntów jako działki leśne, choć taki charakter nie wynikał z mapy, która stanowiła podstawę do prac planistycznych. Tym samym przeznaczenie ich na cele nieleśne wymagało uzyskania decyzji marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), o którą organ wykonawczy gminy nie zwrócił się. Rada Gminy oparła się na mapie sytuacyjno - wysokościowej zakupionej na potrzeby sporządzenia planu. Obowiązujące w dacie prowadzenia procedury planistycznej i nadal, rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587) stanowi w § 5, że projekt rysunku planu miejscowego sporządza się w formie rysunku na kopii mapy, o której mowa w art. 16 ust. 1 ustawy, zawierającej obszar objęty projektem planu miejscowego wraz z jego niezbędnym otoczeniem. Z kolei przywołany ostatnio przepis stanowi, że plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Wobec tego jedynie została ustalona kwestia, że jako podstawę rysunku planu może stanowić mapa zasadnicza, ewentualnie katastralna o odpowiedniej skali. Rozporządzenie to natomiast nie przesądza, że przyjęte oznaczenia na mapie przeznaczonej na rysunek planu "zastępują" informacje wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Natomiast przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) stanowi, że podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu planistycznym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy w toku procedury planistycznej mają obowiązek opierać się na danych wynikających z tej ewidencji, nie zaś danych wynikających z map sytuacyjnych. Mapy te bowiem nie uzyskały statusu urzędowego i oficjalnego źródła informacji co do rodzaju użytku gruntowego. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. na obszarze wsi K. doszło do naruszenia obowiązku uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w omawianym zakresie, pomimo istnienia takiego obowiązku. W tej sytuacji, jak zaznaczył Sąd, należało rozważyć, czy brak wypowiedzi marszałka województwa poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w przedmiocie zmiany przeznaczenia omawianych działek w ich części na cele nieleśne mógł mieć wpływ na ustalenia planu. Sąd uznał, że odpowiedź na to zagadnienie jest twierdząca. Mianowicie sporny teren uzyskał w planie przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową oraz częściowo ciąg pieszo-jezdny, zatem przeznaczenie nieleśne. Nie można natomiast wykluczyć sytuacji, że marszałek nie wyraziłby zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, wówczas rozstrzygnięcie tej treści miałoby bezpośredni wpływ na zapisy planu. To właśnie owo potencjalne przełożenie braku zgody marszałka na treść planu powoduje, że zaniechanie uzyskania takiej zgody należy zakwalifikować jako istotne naruszenie trybu jego sporządzania. Wskazując na powyższe Sąd stwierdził nieważność planu w zaskarżonej części. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku Rada Gminy W., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego, tj. art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że organ uchwalając plan naruszył tryb w nim określony tj. nie uzyskał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych skoro z dokumentów nie wynikał taki obowiązek, co skutkuje naruszeniem zasady określonej w art. 8 k.p.a.; 2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy polegające na uznaniu, że mapy sytuacyjne wydane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12 ze zm.) nie mają statusu dokumentu urzędowego oraz oficjalnego źródła informacji i ustaleniu, że organ naruszył tryb wymagany przy ustalaniu planów miejscowych. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 15 października 2013 r. pełnomocnik Rady Gminy W. złożył pismo, w którym zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego uzasadniany okolicznością, iż aktualnie toczy się postępowanie w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostę L. celem doprowadzenia zgodności zapisów w rejestrze gruntów ze stanem faktycznym. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił nie uwzględnić wniosku o zawieszenie postępowania. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może zawiesić postępowanie z urzędu: jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Dla sądu kwestią wstępną będzie więc wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Nie może bowiem uzasadniać zawieszenia postępowania kasacyjnego prowadzone przez organ postępowanie, które miałoby sanować wady dostrzeżone przez Sąd I instancji w kontrolowanym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Natomiast wynikająca z przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z powołanym przez autora skargi kasacyjnej przepisem art. 17 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania czynności planistycznych poprzedzających podjęcie przez Radę Gminy W. uchwały stanowiącej przedmiot kontroli Sądu I instancji, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzyskuje zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jak wywodzi autor skargi kasacyjnej, powyższy obowiązek nie był wymagany w niniejszej sprawie w odniesieniu do działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...] z obrębu K., jedn. ew. W., co wynikało z danych zawartych w mapie sytuacyjnej stanowiącej podstawę do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższą argumentacją nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim wskazać należy, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego (...), gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższego wynika, że źródłem danych przyjmowanych przez organ planistyczny są przede wszystkim dokumenty ewidencji gruntów. Nie kwestionując waloru dokumentu urzędowego dla mapy sytuacyjno – wysokościowej wskazać należy, że z uwagi na rozbieżności w danych wynikających z ewidencji gruntów oraz mapy sytuacyjno – wysokościowej, podstawą ustaleń planistycznych nie mogły stać się jedynie dane wynikające z tej mapy. Podkreślić należy, że – jak wynika z rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały – mapa sytuacyjno–wysokościowa, na której naniesiono rysunek planu miejscowego została sporządzona według stanu archiwalnego na rok 1992, uchwałę zaś o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęto w dniu[...]kwietnia 2004 r. W tej sytuacji organ musiał liczyć się z tym, że oparcie dokonywanych ustaleń jedynie o dane zamieszczone na mapie sytuacyjno-wysokościowej obarczone było ryzykiem uwzględnienia danych nieaktualnych na dzień podejmowania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że uwzględnienie danych ewidencyjnych, wobec zamierzeń organu planistycznego co do sposobu zagospodarowania terenu obejmującego działki [...], [...], [...], wiązało się z koniecznością zwrócenia się do marszałka województwa o wydanie stosowniej decyzji na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Należy wspomnieć, że ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania procedury sporządzania projektu planu miejscowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Do tego typu uchybień należy zaliczyć brak wystąpienia przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, w sytuacji, gdy wymagają tego przepisy odrębne. W niniejszej sprawie uszło uwadze organowi, że brak jest jednolitości w dokumentach planistycznych w zakresie oznaczenia użytków na działkach o numerach [...], [...], [...] z obrębu K., jednostka ewidencyjna W.. Przyjęcie zatem danych zawartych na mapie sytuacyjno – wysokościowej przy jednoczesnym pominięciu zapisów ewidencyjnych dla tych działek, których uwzględnienie – w świetle art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - wiązało się z obowiązkiem wystąpienia o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, prowadziło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego. W związku z powyższym nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodzić się bowiem należy z Sądem I instancji, że w świetle danych wynikających z ewidencji gruntów dla działek nr [...], [...], [...] na organie planistycznym spoczywał obowiązek uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nieleśne, który nie został wykonany. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który autor skargi upatruje w błędnym przedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy oraz wadliwym przyjęciu przez Sąd, że mapy sytuacyjne nie mają statusu dokumentu urzędowego oraz oficjalnego źródła informacji. Stwierdzić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy uzasadnienie wyroku sądu I instancji nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Przykładowo, z przypadkiem takim będziemy mieli do czynienia, gdy lakonicznie i ogólnikowo uzasadniony wyrok uchylający decyzję administracyjną, pozbawił stronę informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia, a organ administracji także wskazówek co do kierunku dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego, tym samym może dojść do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2). Powyższe uchybienia nie występują w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Stwierdzić należy, że spełnia ono wymagania wynikające z art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności pozwalając na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.