IV SA/Wa 1439/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę W dniu 6 marca 2012r. M. S. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu wniosku zainteresowana wskazała, że przebywa w Polsce od 2004r., była żoną obywatela polskiego, który zmarł i obecnie jest wdową, mieszka w [...], utrzymuje się z prac dorywczych, była karana, obecnie spłaca grzywnę, którą ma rozłożoną na raty, ma ustabilizowane życie w Polsce, od kwietnia 2007r. przebywa w Polsce nielegalnie i nieprzerwanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] działając na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 5 oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że pobyt strony na terytorium Polski stanowi obecne i przyszłe zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy. W ocenie organu I instancji strona wykazała natomiast spełnianie wymogu określonego w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r. M. S. wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ustawy o cudzoziemcach oraz art. 7 Kpa. M. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie jej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona podkreśliła w odwołaniu m.in. że fakt popełnienia przestępstwa umyślnego nie stanowi przesłanki obligującej do wydania decyzji negatywnej, że samo popełnienie przestępstwa nie może być przesłanką do przyjęcia zaistnienia okoliczności zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego w przyszłości. Po rozpatrzeniu odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na terytorium RP. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, iż w dniu [...].08.2004r. M. S. zawarła [...] małżeństwo z obywatelem polskim – P. S., który zmarł w dniu [...].11.2009r. W 2004r. strona wjechała do Polski na podstawie wizy wydanej jej w dniu [...].09.2004r. przez konsula RP [...], na czas pobytu 90 dni, z terminem ważności od dnia 16.09.2004r. do dnia 16.03.2005r. Z Systemu Informatycznego Pobyt wynika, iż w dniu [...].12.2004r. Wojewoda [...] udzielił cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 12.12.2006r., na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. W dniu 27.10.2006r. strona wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie jej kolejnego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W dniu [...].01.2007r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] odmówił udzielenia cudzoziemce wnioskowanego zezwolenia powołując art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o cudzoziemcach. Postanowieniem z dnia [...].03.2007r. nr [...] Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców stwierdził uchybienie terminu do złożenia przez stronę odwołania od w/w decyzji. W dniu [...].01.2007r. strona wjechała do Polski na podstawie wizy wydanej jej w dniu [...].01.2007r. przez konsula RP [...] na czas pobytu 90 dni, z terminem ważności do dnia 26.07.2007r. Nie odnotowano, aby po w.w. wjeździe strona przekraczała granicę Polski. W dokumencie podróży strony również nie ma pieczęci przekroczeń przez nią granicy Polski po dniu [...].01.2007r. W dniu 16.05.2012r. cudzoziemka zeznała, że od stycznia 2007r. nie wyjeżdżała z Polski. Z formularza wniosku wynika, iż na terytorium Polski nie zamieszkują członkowie rodziny cudzoziemki. W uzasadnieniu decyzji podano również, że w dniu [...].12.2009r. Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem sygn. akt [...] uznał M. S. winną popełnienia przestępstwa: • z art. 258 § 1 Kk, polegającego na tym, że w okresie od nieustalonego czasu do dnia [...].02.2007r. w [...] i innych miejscowościach woj. [...] wraz z innymi osobami, brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw wbrew przepisom, ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegających przede wszystkim na wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, handlu bronią palną i amunicją, handlu ludźmi w celu zatrudnienia ich w agencjach towarzyskich oraz czerpania korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez kobiety zatrudnianie w agencjach towarzyskich w [...] i innych miejscowościach (por. str. 10 wyroku); • z art. 253 § 1 w zw. z art. 65 § 1 Kk, polegającego na tym, że, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, uprawiała handel ludźmi w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami zajmowała się na terenie [...] wyszukiwaniem oraz werbowaniem do pracy w charakterze prostytutek bliżej nieustaloną liczbę kobiet narodowości [...], a następnie organizowała ich przyjazd do Polski i pobyt oraz zatrudnianie ich jako prostytutek w agencji towarzyskiej, otrzymując zapłatę za zwerbowanie do pracy prostytutek (por. str. 10 i 11 wyroku). W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd stwierdził, że M. S. wchodziła w skład kierownictwa grupy przestępczej. Cudzoziemka została skazana na: • karę 200 stawek dziennych grzywny przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 PLN (str. 18 wyroku); • karę 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności (str. 11 wyroku). W dniu [...].06.2010r., po rozpatrzeniu apelacji wniesionej m.in. przez obrońcę [...] M. S. Sąd Apelacyjny w [...] wyrokiem sygn. akt [...] zmienił w/w wyrok w ten sposób, że w części dot.: M. S. w miejsce kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności wymierzył jej karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. W uzasadnieniu swojej decyzji Szef Urzędu Do Spraw Cudzoziemców wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy, cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy podał iż M. S. spełnia wymogi określone w art. 1 pkt 1 ustawy. Pobyt strony na terytorium Polski datuje się co najmniej od dnia 20.12.2007r. i jest on nieprzerwany, był on nielegalny w dniu 01.01.2012r., tj. w dniu wejścia wżycie ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Ponadto wniosek o udzielenie stronie niniejszego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony w terminie określonym w art. 3 ust.1w/w ustawy. Materiał dowodowy sprawy w ocenie organu uzasadnia jednak stwierdzenie, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy obligująca organ odwoławczy do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu wojewódzkiego. Dalszy pobyt strony na terytorium Polski pozostawałaby w sprzeczności z interesem społecznym. Organ uznał, iż dalszy pobyt cudzoziemki w Polsce stanowiłby zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na powyższe stwierdzenie, zdaniem organu, istotny wpływ ma okoliczność pozostawania przez cudzoziemkę w działającej na terytorium Polski zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegających przede wszystkim na wprowadzeniu do obrotu znacznych ilości narkotyków, handlu bronią palną i amunicją, handlu ludźmi w celu zatrudnienia ich w agencjach towarzyskich oraz czerpanie korzyści majątkowych z uprawiania prostytucji przez kobiety zatrudniane w agencjach towarzyskich w [...] i innych miejscowościach, za co została ona skazana prawomocnym wyrokiem. Ponadto zainteresowana, działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej uprawniała handel kobietami, za co również została skazana powyższym wyrokiem. Należy zauważyć, iż strona popełniała w/w przestępstwa w nieustalonym okresie czasu, do dnia [...].02.2007r., tj. do dnia jej zatrzymania i aresztowania na okres roku. Tak więc zaprzestanie przez stronę działalności w ramach zorganizowanej grupy przestępczej było bezpośrednim wynikiem aresztowania jej w prowadzonym postępowaniu karnym. Przestępstwa, których dopuszczała się cudzoziemka w sposób powtarzalny i w nieustalonym okresie czasu zostały zakwalifikowane w Kodeksie karnym, jako przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu (por. rozdział XXXII Kodeksu karnego). Nie bez znaczenia w sprawie jest fakt, iż strona jak wynika z uzasadnienia wyroku skazującego ją Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] stanowiła stały skład w/w zorganizowanej grypy przestępczej. Z uzasadnienia w/w wyroku, a także wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...].06.201Or. wynika, iż rola M. S. w zorganizowanej grupie przestępczej była istotna, a jej udział w niej świadomy, wbrew twierdzeniom strony zawartym w odwołaniu. Z treści odwołania wynika, iż strona umniejsza swoją rolę w grupie, a także ciężar i wagę popełnionych przestępstw, usprawiedliwiając je trudną sytuacją ekonomiczno-społeczną [...], czy faktem, iż proceder, w którym uczestniczyła jest tam powszechnie tolerowany. Swoją rolę w działaniach grupy strona określiła, jako: "jedynie pomoc, choć naganną prawnie i moralnie, w świadomym wyjeździe kobiet w celu prostytucji do Polski." Również ze sprawozdania z zakończenia wobec M. S. dozoru kuratora sądowego wynika, iż stara się ona umniejszać swoją rolę w zorganizowanej grupie przestępczej twierdząc, iż niesłusznie została wplątana w całą sprawę, gdyż znała osoby z marginesu społecznego oraz stwierdzając, iż nie jest winna. Postawa strony, wyrażona w trakcie rozmów z kuratorem, a także w odwołaniu od zaskarżonej decyzji nie cechuje się poczuciem winy z powodu przestępstw, których strona się dopuszczała, świadomością ich wagi i ciężaru, czy jednoznacznie krytycznym do nim stosunkiem, a raczej wskazuje na bagatelizowanie i umniejszanie przez stronę swojego udziału w zorganizowanej grupie przestępczej oraz wagi czynów, których w ramach grupy się dopuszczała. To, iż strona nie czuje się winna popełnienia przestępstw za które została skazana, a czyny wyczerpujące znamiona przestępstwa określa, jako "jedynie pomoc w świadomym wyjeździe kobiet w celu prostytucji do Polski" świadczy o braku jednoznacznie krytycznego stosunku do przestępstw, których się dopuszczała, a także o umniejszaniu ich wagi i ciężaru, czy braku świadomości wagi i ciężaru tych czynów. Tymczasem przestępstwa, których strona się dopuściła cechuje szczególny stopień szkodliwości społecznej, co znajduje odzwierciedlenie w szczegółowym uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w [...] sygn. [...]. W wyroku tym Sąd podkreślił m.in., iż handel ludźmi jest zachowaniem sprzecznym z prawem, polegającym na traktowaniu ludzi jako przedmiotu obrotu. (...) Organ podkreślił, iż w dniu 15 listopada 2000r. został przyjęty przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych Protokół o zapobieganiu, zwalczaniu oraz karaniu za handel ludźmi w szczególności kobietami i dziećmi, uzupełniający Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej. Protokół ten ratyfikowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, po wyrażeniu na to zgody przez Sejm ustawą z dnia 18 grudnia 2002 roku, wszedł w życie po jego ogłoszeniu w dniu 31 stycznia 2005r. (Dz.U. nr 18 z 2005r., poz. 160). Od tego dnia pojęcie handlu ludźmi użyte w art. 253 §1 Kk może być rozumiane zgodnie z art. 3 tegoż Protokołu, Zdefiniowano w nim, że handel ludźmi oznacza werbowanie, transport, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osób z zastosowaniem gróźb lub użyciem siły lub też z wykorzystaniem innej formy przymusu, uprowadzenia, oszustwa, wprowadzenia w błąd, nadużycia władzy lub wykorzystania słabości, wręczenia lub przyjęcia płatności lub korzyści dla uzyskania zgody osoby mającej kontrolę nad inną osobą, w celu wykorzystania. Wykorzystanie obejmuje, jako minimum, wykorzystanie prostytucji innych osób lub inne formy wykorzystania seksualnego. Zgoda ofiary handlu ludźmi na zamierzone wykorzystanie, o którym mowa powyżej nie ma znaczenia, jeżeli posłużono się którąkolwiek ze wskazanych metod." W postanowieniu z dnia [...].10.201Or. o warunkowym przedterminowym zwolnieniu strony Sąd Okręgowy w [...] stwierdził, iż prognoza penitencjarna jak i kryminologiczno-społeczna cudzoziemki została określona, jako umiarkowana. Nie ma informacji wskazujących, aby strona w okresie dozoru kuratora popełniła czyny zagrożone odpowiedzialnością karną. Jednocześnie ze sprawozdania z dnia 30.10.2012r. z zakończenia dozoru wobec cudzoziemki wynika, iż pomimo wykonywania przez nią na terytorium Polski pracy nie spłaca ona w całości stosunkowo niskich rat orzeczonej przez nią kary grzywny. Jak zostało już podkreślone treść sprawozdania z zakończenia dozoru, a także treść odwołania wskazuje, iż strona nie czuje się winna popełnienia czynów za które została skazana, twierdząc, że w "całą sprawę" została wplątana, pomimo, iż jak wynika z uzasadnienia wyroków Sądów wchodziła ona w stały skład zorganizowanej grupy przestępczej, jej udział w grupie był świadomy, więzi między członkami grupy miały charakter trwały, a rola M. S. w grupie była istotna. Strona jednocześnie umniejsza i bagatelizuje wagę popełnionych przez nią czynów twierdząc, iż jedynie pomagała kobietom w świadomym ich wyjeździe w celu prostytucji do Polski. Powyższa postawa nie cechuje się krytycyzmem wobec popełnionych przez cudzoziemkę przestępstw, strona zdaje się nie oceniać tych czynów, jako szkodliwych społecznie, czy nawet nagannych. Organ odwoławczy podkreślił, że: "...podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce uzyskać zezwolenie na zamieszkanie na terytorium RP jest obowiązek lojalności wobec polskich władz..." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.02.2000r. sygn. akt VSA 2523/00). Uwzględniając charakter popełnionych przez cudzoziemkę przestępstw, z popełniania których czerpała ona korzyści majątkowe, a w szczególności ich wagę i szkodliwość społeczną fakt, iż przestępstwa te popełniała do czasu zatrzymania i tymczasowego aresztowania, mając na uwadze stosunek cudzoziemki do popełnionych przestępstw, w ocenie organu, zalegalizowanie pobytu cudzoziemki pozostaje w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzenie to wyczerpuje przesłankę z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy. Przytoczone okoliczności, w szczególności waga i ciężar popełnionych przez stronę przestępstw, fakt, iż strona popełniała je dla korzyści finansowej, duży stopień ich szkodliwości społecznej, okoliczności w jakich zaprzestała ona ich popełniania, a także obecny stosunek i postawa cudzoziemki wobec popełnionych czynów, za które została skazana uzasadniają ponadto stwierdzenie, iż dalszy pobyt zainteresowanej na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa i ochrony porządku publicznego. Strona nie wykazuje krytycznego stosunku do pełnionych przez siebie przestępstw, usprawiedliwia je, umniejsza i bagatelizuje ich wagę, szkodliwość społeczną, a także swoją rolę w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej, twierdzi też, że jest niewinna, a w całą sprawę został niesłusznie wplatana. Postawa taka w ocenie organu nie daje gwarancji przestrzegania przez stronę obowiązującego porządku prawnego w przyszłości. Organ podkreślił także, iż decyzja nie narusza Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 ust. 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. zakazujących nieuzasadnionych ingerencji władzy publicznej w życie rodzinne i osobiste. Zgodnie z art. 37 ust. 1 Konstytucji kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych Konstytucji. Z tym, że art. 37 ust. 2 Konstytucji stanowi, że wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa. W tym wypadku ustawa z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach, która w przypadku stwierdzenia zaistnienia wobec cudzoziemca przesłanki z art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy obliguje organ rozpatrujący do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. Organ podkreślił także, że art. 8 ww. Konwencji nie ustanawia generalnego obowiązku respektowania dokonanego przez imigrantów wyboru kraju osiedlenia się (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20.01.2010r. sygn. akt II OSK 27/09). Regulacja zawarta w w/w artykule nie może być interpretowana w sposób prowadzący do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania. W ocenie organu skutki wydania odmownego rozstrzygnięcia wobec strony nie mogą być uznane za dolegliwe, gdyż rodzina zainteresowanej zamieszkuje [...], utrzymuje ona kontakt z rodziną strona pochodzi z kraju bliskiego kulturowo Polsce, do którego jak twierdzi nie wyjeżdżała w ostatnim czasie jedynie z obawy przed zakazem wjazdu na terytorium Polski. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy ("cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 1, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli..") podjęcie rozstrzygnięcia orzekającego o odmowie udzielenia w/w zezwolenia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005 s. 130 - 131) jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.wyrok NSA z dnia 25 lutego 2002r., II SA 3126/00, lex nr 81779, czy wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006r., II OSK 297/06; niepubl.). W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji na korzyść cudzoziemki i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Skargę na powyższą decyzję Szefa Urzędu Do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. C. W skardze zarzucono kwestionowanej decyzji naruszenie prawa tj. art. 3 ust. 2 pkt 5 oraz art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędne przyjęcie, że popełnione przestępstwa spełniają negatywne przesłanki określone w tym przepisie. Wskazano także na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewskazanie w postępowaniu dowodowym, iż została spełniona przesłanka negatywna, określona w art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca podniosła, że fakt popełnienia przestępstwa w przeszłości nie świadczy o tym, że w przyszłości będzie stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku prawnego. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało prawidłowo. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdza, że działające w sprawie organy administracji zasadnie uznały, że w sprawie niniejszej zachodzi negatywna przesłanka do udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony M. S. w trybie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zalegalizowaniu pobytu niektórych cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy o cudzoziemcach. Art.. 3 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy, stanowi, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja określona w powyższym przepisie. Zasadnie zdaniem Sądu, organy administracji uznały, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego przemawiają za tym, aby odmówić zalegalizowania pobytu na terytorium Polski osobie, która dopuściła się bardzo poważnych przestępstw, za które została skazana prawomocnym wyrokiem. Skarżąca dopuściła się tak poważnych przestępstw jak współudział (w ramach zorganizowanej grupy przestępczej) w handlu narkotykami, handlu ludźmi i handlu bronią. W tej sytuacji nie można uznać, aby interes Rzeczypospolitej Polskiej przemawiał za tym, aby taka osoba uzyskała prawo legalnego pobytu. Legalizacja pobytu cudzoziemca i zapewnienie mu prawa zamieszkiwania na terytorium RP winno być uznane za pewnego rodzaju dobrodziejstwo, które jest przyznawane z woli polskiego ustawodawcy. Dobrodziejstwo to nie może jednak być formą premii dla osób, które dopuściły się bardzo groźnych i wyjątkowo nagannych moralnie przestępstw takich jak handel ludźmi czy narkotykami. Osoby, które dopuścił się (z żądzy zysku) tego rodzaju przestępstw mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej. W zakończeniu trzeba jedynie dodać, że względy humanitarne nie przemawiały za legalizacją pobytu skarżącej, ponieważ jej rodzina przebywa [...] a nie w Polsce. Nie było zatem mowy o konieczności ochrony życia rodzinnego skarżącej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.