II GSK 2393/13

Sygn. akt II GSK 2393 /13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Maria Myślińska Protokolant Karol Sienkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. P. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 1091/13 w sprawie ze skargi G. P. Spółki z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. P. Spółki z o.o. w K. na rzecz Zarządu Województwa Z. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. wyrokiem z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1091/13 oddalił skargę G. P. Spółki z o.o. w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Spółka wystąpiła o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej pt. "Wdrożenie technologii systemu oceny stanu linii brzegowej i dna w sferach przybrzeżnych mórz, jezior i rzek" w konkursie nr [...] ogłoszonym w dniu [...] lutego 2012 r. przez Zarząd Województwa Z., działający jako Instytucja Zarządzająca w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata 2007-2013 (dalej: RPO WZ), Oś priorytetowa 1 Gospodarka – Innowacje – Technologie, Działanie 1.1 Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacje inwestycyjne, Poddziałanie 1.1.3 Inwestycje MSP w nowe technologie. Wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1121/12 WSA w Sz. stwierdził bezskuteczność dwóch informacji o negatywnej ocenie projektu na etapie oceny merytoryczno technicznej. Wyrok jest prawomocny. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Zarząd Województwa Z. po ponownym rozpatrzeniu wniosku, poinformował Spółkę, że jej projekt został poddany ocenie merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających, został oceniony negatywnie i został odrzucony, ponieważ nie spełnił kryterium nr 3.1 Spójność wewnętrzna projektu i dokumentacji aplikacyjnej, 3.2 Zgodność z celami/zakresem merytorycznym poddziałania i 3.5 Poprawność sposobu realizacji projektu. Rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2013 r. po rozpatrzeniu protestu Spółki Zarząd Województwa Z. uznał go za niezasadny. Organ nie znalazł podstaw do podważenia oceny projektu dokonanej przez dwóch ekspertów, którzy zgodnie stwierdzili, że projekt jest niestacjonarny, natomiast siedziba wnioskującej Spółki mieści się poza województwem [...], co wyklucza dofinansowanie w ramach RPO WZ. Zdaniem oceniających ekspertów specyfika projektu świadczy o jego niestacjonarnym charakterze i cechy tej nie zmienia stacjonarna obróbka danych, zatem wydatki na mobilny sprzęt są niezgodne z Wytycznymi dla wnioskodawców. W skardze do WSA w Sz. Spółka wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Spółka zarzucała błędną ocenę projektu a także brak równego dostępu do pomocy realizowanej w ramach programu operacyjnego i brak przejrzystości reguł. Skarżąca podnosiła, że w dokumentach programowych nie ma precyzyjnej definicji projektu stacjonarnego i niestacjonarnego. Nie zdefiniowano też pojęcia "lokalizacja inwestycji", mimo że jest to przesądzające dla możliwości dofinansowania. Z Wytycznych wynika, że niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu a nie ze specyfiki zakupywanych środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Projekt będzie stacjonarny, ponieważ centrum przetwarzania danych informatycznych, zebranych przy pomocy urządzeń mobilnych będzie się znajdowało w lokalu wynajmowanym przez Spółkę w K. Projekt będzie zlokalizowany i realizowany w Województwie Z., zatem siedziba Spółki w K. nie ma znaczenia. Gdyby organ prawidłowo uznał stacjonarność projektu, kryterium kosztów kwalifikowanych zostałoby spełnione. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Z. wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 16 października 2013 r. WSA w Sz. oddalił skargę. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2013 r., poz. 714), dalej: "ustawa zmieniająca" w przypadku postępowań w zakresie procedury odwoławczej wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy przyjmuje się, że wniesione środki odwoławcze oraz informacje przekazane wnioskodawcy przez właściwe instytucje spełniają wymagania określone w ustawie, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej w przypadku programów operacyjnych na lata 2007-2013, w ramach określonego programu operacyjnego, przysługują środki odwoławcze w postaci protestu albo protestu i odwołania, wnoszone do właściwej instytucji rozpatrującej te środki, jakie obowiązywały dla danego programu operacyjnego przed dniem wejścia w życie ustawy tj. 28 czerwca 2013 r. (art. 5). W niniejszej sprawie wnioskodawcy przysługiwał protest. Art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.pr. stanowi, że kontroli Sądu poddana jest dokonana ocena projektu. Z tego względu w sprawie dotyczącej rozstrzygnięcia podjętego przez organ w dniu [...] czerwca 2013 r. mają zastosowanie przepisy u.z.p.p.r. oraz odpowiednie regulacje RPO WZ, które obowiązywały w dacie negatywnej oceny projektu, w tym również postanowienia Wytycznych, określające prawa oraz obowiązki wnioskodawców. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Istotą sporu w sprawie jest odmienna ocena stacjonarności projektu będącego przedmiotem wniosku o dofinansowanie. Spółka utrzymuje, że projekt jest projektem stacjonarnym, dlatego że proces obliczeniowy dotyczący danych musi odbywać się stacjonarnie i będzie się odbywał w wynajmowanym lokalu w K., gdzie zostaną zainstalowane stacjonarne komputery i powstanie centrum przetwarzania danych. Zarząd Województwa Z., w ślad za ocenami ekspertów, przyjął, że projekt nie spełnia kryterium nr 3.1 Spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej, 3.2 Zgodności z celami/zakresem merytorycznym poddziałania i 3.5 Poprawności sposobu realizacji projektu, gdyż nie jest stacjonarny. Sąd wyjaśnił, że analiza projektu odbywa się na podstawie danych zawartych we Wniosku o dofinansowanie oraz załącznikach do wniosku, natomiast organ dokonuje oceny w oparciu o treść Wytycznych. W Wytycznych, jako cel działania 1.1, wskazano podnoszenie konkurencyjności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw realizujących projekty inwestycyjne na terenie województwa [...], natomiast jako cel poddziałania 1.1.3, wskazano, wspieranie projektów podnoszących konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Dalej wskazano (typy projektów 2.2), że w ramach konkursu nr [...] wspierane będą innowacyjne projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie województwa [...], podnoszące konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw poprzez wdrażanie w przedsiębiorstwie nowych technologii, które umożliwią wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych produktów, procesów lub usług i nie są stosowane na świecie dłużej niż 5 lat. Dla projektów niestacjonarnych, w ramach których nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, które ze względu na swoją specyfikę nie są instalowane na stałe, a zatem nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji, należy przyjąć, że decydująca jest siedziba wnioskodawcy. Musi ona znajdować się na terenie województwa [...]. W dalszej części Wytycznych (prawo do dysponowania nieruchomością 2.2.1) wskazano, że prawa do dysponowania nieruchomością nie muszą posiadać projekty, które ze względu na swoją specyfikę mają niestacjonarny charakter (np. projekt polega na podniesieniu konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup specjalistycznych maszyn budowlanych, dzięki którym wnioskodawca będzie świadczył usługi na terenie całego kraju). W przypadku takich projektów siedziba wnioskodawcy musi się znajdować na terenie województwa [...]. Niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki zakupywanych środków trwałych, czy wartości niematerialnych i prawnych. W Wytycznych zawarto uwagę, że podczas oceny merytoryczno-technicznej projektu zweryfikowane zostanie, czy opis projektu (jego specyfika) przedstawiony w dokumentacji aplikacyjnej potwierdza, że wnioskodawca słusznie zaznaczył, iż projekt jest niestacjonarny – nie posiada lokalizacji. Jeżeli wnioskodawca zaznaczył, że projekt jest niestacjonarny, a specyfika projektu wskazywać będzie jednak na jego stacjonarny charakter – projekt zostanie odrzucony. W ocenie Sądu z przytoczonych regulacji wynika, że wspierane mają być projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie województwa [...], czyli polegające na nabywaniu środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, które ze względu na specyfikę projektu są instalowane na stałe, taki projekt, to projekt stacjonarny, posiadający lokalizację. Projektowi stacjonarnemu, posiadającemu lokalizację, Wytyczne przeciwstawiają projekt niestacjonarny, czyli taki, w ramach którego nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, które ze względu na specyfikę projektu nie są instalowane na stałe, nie jest możliwe zatem określenie lokalizacji inwestycji. Przy projekcie niestacjonarnym siedziba wnioskodawcy musi się znajdować w województwie [...]. Tym samym ażeby odpowiedzieć na pytanie, czy konkretny projekt ma charakter stacjonarny, czy niestacjonarny konieczna jest analiza specyfiki projektu. Analiza ta może się odbyć tylko na podstawie Wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. We Wniosku o dofinansowanie Spółka wskazała, że celem przygotowanego projektu jest podniesienie konkurencyjności firmy przez zakup technologii pomiarowej, nieznanej na świecie dłużej niż rok, do oceny stanu linii brzegowej oraz dna akwenów morskich oraz śródlądowych. W Biznes Planie wskazano zaś, że w ramach inwestycji wnioskodawca zamierza wdrożyć nową technologię wykonywania pomiarów batymetryczno-geodezyjnych. Odnośnie lokalizacji podano, że projekt będzie realizowany w wynajmowanym lokalu w K., którego powierzchnia, biorąc pod uwagę zakres rzeczowy inwestycji jest wystarczająca; w lokalu tym umieszczone zostaną środki trwałe kupione w inwestycji, sprzęt komputerowy wraz z zainstalowanym oprogramowaniem, odbiorniki i dołączone do nich akcesoria. W lokalu będą prowadzone prace analityczne na podstawie danych pozyskanych w trakcie pomiarów w terenie. Pomiar będzie się odbywał na obszarze wyznaczonym przez klienta, dodatkowo w teren będzie zabierany sprzęt komputerowy – laptopy, które będą wykorzystywane do przesyłania danych do siedziby firmy. Po realizacji pomiarów pracownicy firmy będą wracać ze sprzętem do siedziby, gdzie urządzenia będą bezpiecznie przechowywane. Zatem projekt polega na dokonywaniu w terenie pomiarów linii brzegowej przy użyciu najnowocześniejszego sprzętu i oprogramowania, gromadzeniu danych, przesyłaniu tych danych do siedziby firmy oraz przetwarzaniu danych. Z powyższego wynika, że jedynie przetwarzanie danych miałoby się odbywać w wynajętym pomieszczeniu w K. Do realizacji tych czynności nabyte miałyby być trzy komputery. W ocenie Sądu zgodzić się należy z organem, że ten jeden element nie może przesądzać, że projekt ma lokalizację na terenie województwa [...]. Przetwarzanie danych przy użyciu trzech jednostek roboczych może odbywać się w każdym miejscu, także i w siedzibie firmy w K., gdzie dane z przenośnych komputerów także mają być przesyłane. Pozostała część projektu ma typowo mobilny charakter, bo polega na dokonywaniu pomiarów i gromadzeniu danych w miejscach wskazanych przez klienta. Dodatkowo Sąd wskazał na rozkład wielkości środków przeznaczonych na poszczególne etapy projektu i niewielki udział w tych środkach wydatków przeznaczonych na zakup trzech komputerów mających znaleźć się w K. Wobec powyższego biorąc pod uwagę specyfikę całego projektu, za uprawniony Sąd uznał wniosek organu o jego niestacjonarnym charakterze. W takiej sytuacji nabiera znaczenia miejsce siedziby wnioskodawcy, które musi się znajdować – zgodnie z Wytycznymi – w województwie [...]. Poza sporem pozostaje, że siedziba Spółki nie znajduje się na terenie województwa [...]. Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. stanowiącego, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów zatwierdzonych przez Komitet Monitorujący, w ramach której projekt nie uzyskał minimum punktowego lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być zakwalifikowany do dofinansowania lub skierowany do dalszego etapu oceny. Ocena ekspertów o niespełnieniu kryterium dopuszczającego 3.1 Spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz 3.2 Zgodności z celami/zakresem merytorycznym poddziałania została dokonana prawidłowo. Eksperci dokonując analizy projektu pod kątem jego stacjonarności wzięli pod uwagę całość projektu i trafnie uznali, że nie zostało spełnione kryterium 3.5 Poprawności sposobu realizacji projektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 lit. a) oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE z dnia 31 lipca 2006 r. L 210, s. 25 ze zm.), dalej: "rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006" Sąd stwierdził, że z przepisów tych wynika zasada równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Naruszenia powyższej zasady Spółka upatruje w braku jednolitej definicji projektu o charakterze stacjonarnym i niestacjonarnym, co znalazło swój wyraz m.in. w rozbieżności ocen ekspertów. Sąd wyjaśnił, że znaczenie słowa "stacjonarny" w języku polskim jako "charakteryzujący się stałym miejscem pobytu, nie zmieniający położenia" jest tożsame ze znaczeniem w jakim tego słowa użyto w Wytycznych. Ponadto wbrew twierdzeniom skargi organ pojęciem "siedziba" posługuje się w jednym tylko znaczeniu tj. wynikającym z art. 41 k.c., wskazując konsekwentnie K. jako siedzibę wnioskodawcy. Natomiast pojęcia "lokalizacja" organ używa w znaczeniu wynikającym z Wytycznych, jako lokalizacja (umiejscowienie) na terenie województwa [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. Sąd podkreślił, że w tej sprawie nie ma zastosowania k.p.a., a zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało wydane z naruszeniem tego przepisu, bo zawiera treść rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie wraz z odniesieniem się do poszczególnych zarzutów protestu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu nie może być porównywane do uzasadnienia decyzji, ponieważ postępowanie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie jest postępowaniem specyficznym, nie przeprowadza się tu postępowania dowodowego, nie ma potrzeby wskazywania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom. Zamiast wyjaśnienia podstawy prawnej, uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu powinno zawierać ocenę wniosku w odniesieniu do Wytycznych oraz odniesienie się do oceny kryteriów dopuszczalności dokonanych przez ekspertów. Skarżone rozstrzygnięcie zawiera te elementy oraz przedstawia tok rozumowania organu. Okoliczność, że nie jest to rozstrzygnięcie satysfakcjonujące skarżącą, nie może przesądzać o trafności zarzutu naruszenia art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. II Skargę kasacyjną złożyła Spółka. Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego: 1. art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach RPO nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że taka ocena Sądu była nieuprawniona; 2. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 lit. a) oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd, że zarzut braku równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach RPO oraz braku zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów jest niezasadny, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kryteria wyboru projektów są nieprecyzyjne, w szczególności brak precyzyjnej definicji pojęcia "projekt o charakterze stacjonarnym"; 3. art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skarżącej zostało należycie uzasadnione przez organ; II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 4 art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą w skardze zarzutu wadliwej oceny projektu przez organ a także niewyczerpujące ustosunkowanie się przez Sąd do tego zarzutu, a także nieskonfrontowanie zarzutu i zastrzeżeń skarżącej ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że zaskarżony wyrok WSA w Sz. narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ specyfika projektu zakłada stworzenie centrum przetwarzania danych, opartego na komputerach stacjonarnych, zlokalizowanego w K., które będzie stanowiło "serce" systemu. Trudno zatem uznać, że planowane przedsięwzięcie, jak błędnie ocenił organ i Sąd, ma charakter niestacjonarny, czyli nie posiada lokalizacji – wg treści Wytycznych. Fakt, że w ramach projektu skarżąca chce kupić środki trwałe, które można transportować nie powinien przesądzać o kwalifikacji projektu. Sąd I instancji zupełnie pominął, że specyfika technologii wykorzystywanej w projekcie zakłada stacjonarny sposób obróbki zgromadzonych danych, które w efekcie tworzą kompletną usługę. Jednakże obróbka danych to tylko jeden z procesów, jakie będą dokonywane w lokalu w K. Ponadto Sąd nie dostrzegł, że środki ruchome, które skarżąca planuje kupić będą przeznaczone do poszczególnych faz "produkcji", czyli powstawania usługi, która finalnie będzie powstawać przy użyciu stacjonarnego oprogramowania komputerowego zainstalowanego na stałe w lokalu w K. Mobilność części sprzętu nie może przesądzać o kwalifikacji całego projektu, jako niestacjonarnego, bez uwzględnienia sposobu i miejsca powstawania finalnej usługi. Sąd błędnie zinterpretował zapisy dokumentacji konkursowej przez przyjęcie, że w lokalu w K. będzie się odbywało jedynie samo przetwarzanie danych. Zgodnie z treścią Wniosku o dofinansowanie będzie tam powstawał finalny "produkt", czyli efekt korelacji pracy mobilnych urządzeń terenowych i pracy stacjonarnego oprogramowania komputerowego. Wnosząca skargę kasacyjną zwróciła uwagę, że kryteria wyboru projektów są nieprecyzyjne, w szczególności brakuje w nich definicji pojęcia "projekt o charakterze niestacjonarnym". Brak definicji "stacjonarności" powoduje nieprzejrzystość reguł przy wyłanianiu projektów ubiegających się o dofinansowanie, gdyż w takim wypadku rozstrzygnięcia odpowiedniej instytucji są w dużej mierze uznaniowe. W przypadku niezdefiniowanego kryterium, nie można porównać projektu z przesłankami definicji, nie można określić zakresu jej obowiązywania i sytuacji, kiedy można ją stosować. Nie określono, czy "stacjonarność" należy interpretować słownikowo czy inaczej. Sąd posłużył się definicją słownikową, ale Wytyczne nie wskazują, czy jest to prawidłowe. Prowadzi to do wniosku, że założenia konkursu nie są przejrzyste, a zatem jego uczestnicy na samym początku nie posiadają wiedzy odnośnie znaczenia oraz zakresu podstawowego dla nich kryterium wyboru projektów i nie są przez to w stanie przewidzieć czy ich projekt wygra konkurs. Trudno więc zgodzić się z Sądem I instancji, że brak zdefiniowania podstawowej przesłanki dopuszczalności projektów nie ma wpływu na przyznanie dofinansowania. Sąd I instancji uzasadnił swoje stanowisko niezwykle lakonicznie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Z. wniósł o jej oddalenie. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma nieusprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Za nietrafne uznać należy zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego przez Sąd I instancji tj. naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależytą kontrolę rozstrzygnięć Zarządu Województwa P. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przywołany przepis ustanawia zasadę sądowej kontroli administracji publicznej. Jednak to nie ten przepis jest podstawą kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne w stosunku do rozstrzygnięć organów realizujących programy operacyjne wdrażające politykę rozwoju z udziałem środków pochodzących z UE lub z innych źródeł zagranicznych. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową i stosują środki określone w tych przepisach. Taką ustawą szczególną jest u.z.p.p.r., która w art. 30c ust. 1 przewiduje sądową kontrolę oceny projektów pod kątem zgodności z prawem (art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r.). Zatem prawidłowość kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny należy oceniać, co do zasady, na podstawie jej zgodności z uregulowaniami u.z.p.p.r., a jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie na podstawie zgodności z p.p.s.a. Wskazanie w skardze kasacyjnej, że naruszony został art. 3 § 1 p.p.s.a. jest więc nietrafne, gdyż przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie. Nie jest także trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., choć ten przepis, na podstawie art. 30e u.z.p.p.r. sąd administracyjny stosuje wydając wyrok w sprawach dotyczących polityki rozwoju. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości teza, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas może być przyczyną uchylenia orzeczenia, gdy na skutek wadliwości nie poddaje się ono kontroli. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy sąd kasacyjny nie może ustalić czym kierował się sąd I instancji wydając rozstrzygnięcie, gdyż uzasadnienie jest niejasne lub niekompletne. W sprawie niniejszej uzasadnienie wyroku jest wyczerpujące i Sąd I instancji zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. przedstawił stan faktyczny sprawy, zarzuty skargi, stanowisko organów orzekających, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz motywy, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie. Sąd ten w sposób całkowicie jasny, precyzyjny i kompletny ustosunkował się do zarzutów skargi i wyjaśnił, dlaczego uznał, że ocena projektu nie naruszała prawa. W tym stanie rzeczy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione. Za nietrafny uznać należy trzeci zarzut kasacyjny, określony jako zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. naruszenie art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. polegające na wadliwym uzasadnieniu stanowiska Zarządu Województwa Z. zawartego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. o negatywnym rozstrzygnięciu protestu. Na wstępie uznać należy, że omawiany przepis określający wymagania ustawowe, co do treści informacji o wyniku rozpatrzenia protestu, jest przepisem o charakterze procesowym, nie zaś materialnoprawnym, bowiem reguluje sposób działania organu, nie zaś merytoryczną treść rozstrzygnięcia. Do naruszenia omawianego przepisu nie doszło. Z pisma Zarządu Województwa Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r. wynika, że spełnia ono wymagania przewidziane ustawą zmieniającą u.z.p.p.r. z dnia 19 kwietnia 2013 r., bowiem zawiera treść rozstrzygnięcia, wyraźnie zaprezentowane motywy rozstrzygnięcia oraz pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zatem pismo organu z dnia [...] sierpnia 2013 r., sporządzone po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej u.z.p.p.r. (dzień 28 sierpnia 2013 r.) spełnia wymogi z art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. Inną rzeczą jest kontrola trafności oceny protestu. Polemika z motywami podjętego rozstrzygnięcia może być prowadzona w ramach zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego, co będzie przedmiotem rozważań poczynionych niżej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w zw. z art. 60 lit. a) oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez ich błędną wykładnię, która doprowadziła do akceptacji przez Sąd naruszenia przy ocenie projektu zasady równego dostępu do pomocy oraz akceptacji braku przejrzystości reguł stosowanych przy tej ocenie. Jako uzasadnienie tych zarzutów skarżąca kasacyjnie wskazuje brak definicji "projektu o charakterze stacjonarnym", brak określenia w słowniczku zawartym w Wytycznych pojęcia "stacjonarny", "lokalizacja projektu", "realizacja na terenie Województwa Z." oraz "instalacja na stałe". Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908), którym można posłużyć się pomocniczo dla zbadania trafności rozpatrywanego zarzutu "W ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu", zaś zgodnie z § 146 ust. 1 "w ustawie lub innym akcie normatywnym formułuje się definicję danego określenia, jeżeli: 1) dane określenie jest wieloznaczne; 2) dane określenie jest nieostre, a pożądane jest ograniczenie jego nieostrości; 3) znaczenie danego określenia nie jest powszechnie zrozumiałe; 4) ze względu na dziedzinę regulowanych spraw istnieje potrzeba ustalenia nowego znaczenia danego określenia". Zaistnienie potrzeby ustalenia nowego znaczenia danego określenia ze względu na dziedzinę regulowanych spraw występuje zarówno wówczas, gdy istnieje powszechnie przyjęte znaczenie danego określenia, ale jest odmienne od znaczenia, którego wymaga regulacja danej dziedziny spraw, jak i wtedy, gdy nie istnieje powszechnie przyjęte znaczenie danego określenia (por. Wierczyński G., Komentarz do zał. § 146 ust. 1 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" [w:] Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Oficyna 2009, LEX nr 109101). Zatem umieszczenie definicji określenia użytego w akcie prawnym jest niezbędne tylko wtedy, gdy dane pojęcie jest wieloznaczne, nieostre, niezrozumiałe lub użyte w nowym znaczeniu. Gdy żadna z tych sytuacji nie występuje, a w szczególności określenie jest używane w znaczeniu potocznym, podstawowym, powszechnie przyjętym, tworzenie definicji nie jest niezbędne. Brak w słowniczku zamieszczonym w Wytycznych określeń "stacjonarny" i "niestacjonarny" oraz "lokalizacja projektu" i "instalacja na stałe" nie stanowi więc o braku przejrzystości reguł i braku równego dostępu beneficjentów do pomocy w sytuacji, gdy określenia zawarte w akcie konkursowym używane są w znaczeniu potocznym i powszechnie zrozumiałym, zgodnie z ich znaczeniem przedstawionym w Słowniku języka polskiego. Już z ogłoszenia o Konkursie wynika, że wspierane będą innowacyjne projekty inwestycyjne zlokalizowane na terenie województwa [...]. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego [M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. 2, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1978-1981] określenie "lokalizacja" oznacza przede wszystkim położenie, miejsce, w którym coś się znajduje. W takim właśnie znaczeniu słowo "lokalizacja" używane jest w ogłoszeniu o Konkursie i innych aktach konkursowych. Dodać należy, że określenia "stacjonarny" i "niestacjonarny" użyte są w rozumieniu powszechnym i ilustrowane są w Wytycznych i innych aktach konkursowych przykładami. Określenie "stacjonarny" rozumiane jest w Wytycznych zgodnie z regułami języka polskiego i oznacza "charakteryzujący się stałym miejscem pobytu, nie zmieniający położenia". Projekty "stacjonarne" to projekty posiadające lokalizację. Projekty "stacjonarne" muszą wykazać się prawem do nieruchomości. Zakup ruchomego środka trwałego nie niweczy stacjonarnego charakteru projektu – pkt 2.2.1 Wytycznych (s. 12). W Karcie oceny merytoryczno-technicznej wniosków s. 2, pkt 3.1, "projekt niestacjonarny" określony jest jako projekt nieposiadający lokalizacji. Z pkt 2.2 (s. 8) Wytycznych wynika, że projekt jest "niestacjonarny", kiedy nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji, a nabywane środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne nie są instalowane na stałe (np. specjalistyczne maszyny budowlane, dzięki którym wnioskodawca będzie świadczył usługi w całym kraju). Z pkt 2.2.1 Wytycznych (s. 12) wynika, że projekty niestacjonarne nie muszą posiadać prawa do dysponowania nieruchomością. Niestacjonarny charakter projektu musi wynikać ze specyfiki projektu, a nie ze specyfiki zakupywanych środków trwałych. Projekty niestacjonarne mogą uzyskać dofinansowanie z RPO WZ, jeżeli siedziba wnioskodawcy znajduje się na ternie województwa [...]. W świetle powyższych uregulowań i informacji wynikających z aktów Konkursu, nie ma wątpliwości, że "projekty zlokalizowane na terenie województwa [...]" mogą być zlokalizowane przez siedzibę wnioskodawcy lub przez miejsce realizacji projektu. Jeżeli wnioskodawca ma siedzibę na terenie województwa może realizować każdy projekt, zarówno umiejscowiony na terenie województwa (stacjonarny), jak i taki, który będzie realizowany poza województwem (niestacjonarny). Natomiast wnioskodawcy spoza województwa (mający siedzibę gdzie indziej) mogą ubiegać się o wsparcie projektów zlokalizowanych – umiejscowionych na terenie województwa tj. projektów stacjonarnych. Takie uregulowanie jest całkowicie zrozumiałe zważywszy, że mamy do czynienia z Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z., którego celem głównym jest rozwój województwa [...] zmierzający do zwiększenia konkurencyjności gospodarki, spójności przestrzennej, społecznej oraz wzrostu poziomu życia mieszkańców. Środki z tego programu są więc przeznaczone dla wnioskodawców miejscowych lub takich wnioskodawców z zewnątrz, którzy zrealizują projekt umiejscowiony (zlokalizowany) w województwie [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uregulowania powyższe są zupełnie przejrzyste i nie naruszają zasad równego dostępu do pomocy tych podmiotów, dla których ta pomoc jest przeznaczona w ramach RPO. Zatem, Sąd I instancji nie naruszył art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. i art. 60 i 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 uznając, że uregulowania konkursowe są zgodne z prawem. Omawiany zarzut kasacyjny jest więc nieusprawiedliwiony. Pozostaje do rozważenia, czy Sąd I instancji naruszył art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. uznając, że ocena projektu skarżącej nie narusza prawa i czy trafnie zaakceptował pogląd organów oceniających, że projekt nie spełniał kryterium wyboru projektów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie uznał, że przy ocenie projektu nie doszło do naruszenia prawa. Nie ma racji skarżąca, twierdząc, że projekt ma charakter stacjonarny, gdyż zgodnie z Biznes Planem będzie realizowany w wynajmowanym pomieszczeniu przy ul. G. w K. Z omawianego dokumentu wynika bowiem, że spółka wnioskodawcy mająca siedzibę w K. obecnie sprzedaje sprzęt geodezyjny i świadczy usługi geodezyjne o zasięgu krajowym (s. 9). Projekt polega na wdrożeniu nowych technologii zintegrowanych pomiarów batymetrycznych poprzez zakup specjalistycznego sprzętu pomiarowego i komputerowego oraz oprogramowania, dzięki któremu firma będzie świadczyć innowacyjne usługi (k. 13) dla odbiorców z całego kraju. Projekt nie wymaga specjalistycznych prac instalacyjnych wartości niematerialnych i prawnych i środków trwałych. Urządzenia nie wymagają instalacji (k. 30). Specyfika projektu polega na gromadzeniu danych poprzez dokonywanie pomiarów w terenie w różnych miejscach kraju a następnie obróbce komputerowej tych danych. Spółka wskazuje, że obróbka komputerowa danych uzyskanych w wyniku pomiarów będzie odbywała się stacjonarnie w lokalu w K., ale jednocześnie z Biznes Planu wynika, że wszystkie dane będą przesyłane do siedziby firmy (k. 30 i k. 31) i tam będą wracać ze sprzętem pracownicy po dokonaniu pomiarów. Środki trwałe mają być dostarczone do siedziby firmy (k. 46). Wartość wyposażenia komputerowego do przetwarzania i archiwizacji danych wynosi 217.906 zł, natomiast całkowita suma wydatków kwalifikowanych 7.963.600 zł (k. 51 i 52), zatem kwota wydatków na sprzęt stacjonarny wynosi około 3% wartości projektu. Z powyższego zarówno eksperci, jak i Instytucja Zarządzająca wyciągnęli prawidłowy wniosek, że projekt jest niestacjonarny. Jego istota polega na wykonywaniu pomiarów w całym kraju (lub poza krajem) przy pomocy wysokospecjalistycznych urządzeń a następnie ich komputerowej obróbce, która może być wykonywana wszędzie, także w siedzibie spółki w K., do której dane będą wysyłane. Sprzęt komputerowy, który ma być umieszczony w K. nie wymaga instalacji i z istoty rzeczy może być przemieszczany, zaś jego wartość w stosunku do wartości projektu (pozostałego ruchomego sprzętu oraz wartości niematerialnych i prawnych) jest znikoma. Specyfika projektu wskazuje, że ze swej istoty nie jest on umiejscowiony, bowiem polega na przemieszczaniu i używaniu bardzo drogiego, specjalistycznego sprzętu pomiarowego oraz zbieraniu danych pomiarowych w terenie uzyskanych przy pomocy tego sprzętu. Działania te będą podejmowane wszędzie tam, gdzie występuje linia brzegowa i dno w sferach przybrzeżnych mórz, jezior i rzek, zatem w całym kraju albo także poza krajem. Z żadnych informacji nie wynika, że chodzi o usługę ściśle powiązaną z województwem [...], która musi być wykonywana na tym terenie. W tym stanie rzeczy, gdy mobilność pracowników i sprzętu wpisana jest w specyfikę projektu, wnioskodawca wadliwie oznaczył go, jako stacjonarny. Okoliczność, że wnioskodawca zakłada, iż komputerowa obróbka danych odbywać się będzie w K., nie wpływa na tę ocenę, bowiem obróbka ta może odbywać się wszędzie. Sprzęt do jej prowadzenia jest mobilny i nie wymaga instalacji, a istotą projektu jest właśnie brak powiązania z miejscem, czyli niestacjonarność. Zatem Spółka wadliwie wskazała, że projekt jest stacjonarny. Jeżeli projekt jest niestacjonarny, a siedziba Spółki znajduje się poza województwem [...], zasadne było odrzucenie projektu na etapie oceny merytoryczno–technicznej z uwagi na niespełnienie kryteriów dopuszczających 3.1, 3.2 i 3.5, bowiem nie mógł on uzyskać pomocy w ramach RPO WZ. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty kasacyjne za nieusprawiedliwione i działając na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach Naczelny Sąd Administracyjny orzekł stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 461).