I OSK 146/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt II SAB/Po 101/13 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę; 2. zwrócić J. K. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 101/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. W dniu 25 stycznia 2013 r. do Urzędu Miasta i Gminy Swarzędz wpłynął wniosek J. K. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia [...] lutego 1994 r. wraz z uchwałą i załącznikami stanowiącymi jej integralną część. Pismem z dnia 29 stycznia 2013 r. Kierownik Referatu Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta i Gminy w Swarzędzu poinformował J. K. o konieczności uiszczenia opłaty za sporządzenie kserokopii wnioskowanych dokumentów w kwocie 165,45 zł. Poinformowano, iż opłata obejmuje koszt kserokopii uchwały Rady Miejskiej, tekstu planu i rysunku planu (24 strony formatu A3, kolorowe) oraz koszt przesłania dokumentacji. Wraz z pismem z dnia 19 lutego 2013 r. przesłano wnioskodawcy kopię uchwały oraz tekst planu. Natomiast rysunek planu doręczono skarżącemu na płycie CD. Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. J. K. wezwał Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz do usunięcia naruszenia prawa polegającego na udzieleniu informacji publicznej w innej formie niż została ona zawnioskowana i opłacona. Wniósł o nadesłanie rysunków planu w formie kolorowych kserokopii formatu A3 bądź też do szczegółowego rozliczenia kosztów. Następnie w dniu 5 kwietnia 2013 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz w załatwieniu: 1. wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23 stycznia 2013 r. - kopii miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia [...] lutego 1994 r. wraz z uchwałą i załącznikami stanowiącymi jej integralną część, 2. wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 22 lutego 2013 r. Strona skarżąca zarzuciła, iż od złożenia wniosku w dniu 25 stycznia 2013 r. minęły ponad dwa miesiące, a Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, do tej pory nie udostępnił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem tj. nie przesłał żądanej informacji, ani też nie rozpoznał wniosku skarżącego w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, co oznacza, że organ pozostaje w bezczynności. Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz nigdy nie powiadomił o ewentualnych przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Podniesiono także, iż dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn czynność nie została dokonana zgodnie z wnioskiem. Skarga wpłynęła do siedziby organu w dniu 8 kwietnia 2013 r. Wraz z pismem z dnia 28 marca 2013 r. doręczonym J. K. w dniu 12 kwietnia 2013 r. Kierownik Referatu Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta i Gminy w Swarzędzu przesłał wnioskodawcy rysunek ww. planu miejscowego w wersji papierowej. Ponadto odnośnie uznania tekstu planu za część miejscowego planu ogólnego wyjaśniono, iż informacja taka została podana za Wojewódzkim Biurem Planowania Przestrzennego w Poznaniu, zgodnie z którym na miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego składały się: 1. Plansza podstawowa pt. Gmina Swarzędz miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego skala 1:10000; 2. Tekst planu, stanowiący integralną część dokumentu planistycznego; 3. Opis planu, stanowiący podstawowe informacje dotyczące między innymi procedury planu sporządzonego w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 12 lipca 1984 roku. Zdaniem organu, tekst planu stanowi integralną część miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na skargę Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż informacja publiczna została udzielona zgodnie z wnioskiem. Co prawda omyłkowo doręczono załącznik planu – rysunek planu – na płycie CD jednakże uchybienie to został skorygowane – pismem z dnia 28 marca 2013 r. doręczono J. K. żądane dokumenty w formie kolorowych kserokopii oraz udzielono mu wyjaśnień dotyczących przesłanych materiałów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Analizując stan faktyczny sprawy Sąd I instancji stwierdził, że wnioskowana przez J. K. informacja dotyczy w rzeczywistości treści całego aktu normatywnego prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy. Następnie Sąd I instancji przytoczył treść przepisu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i wskazał, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Z powyższego wynika, iż informację publiczną stanowi także m. in. treść aktów normatywnych, gdyż stanowią informację o działalności organów władzy publicznej. Z kolei zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Sąd I instancji wskazał, że tryb udostępniania informacji o obowiązującym prawie, w tym prawie miejscowym, został uregulowany w odrębnym akcie prawnym jakim jest ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U z 201 r. nr 197, poz. 1172 ze zm.). Zatem do wniosku o udostępnienie informacji poprzez udostępnienie tekstu aktu prawa miejscowego zastosowanie znajdą przepisy zawarte w tej ustawie. Jedynie w stosunku do informacji o projektowanych aktach prawnych, czy o aktach nieogłoszonych, wprost znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Uchwała nr [...] z dnia [...] lutego 1994 r. została natomiast opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego nr 4 z dnia 28 marca 1994 r. poz. 42. Sąd I instancji wskazał, że z art. 28b ust. 1a pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, w brzmieniu aktualnym na dzień złożenia wniosku o udzielenie informacji publicznej wynika, iż udostępnienie informacji o treści aktów normatywnych stanowionych przez gminę następuje m. in. na wniosek zainteresowanego podmiotu na zasadach i trybie określonym w ustawie z dnia 6 grudnia 2001 r. o dostępie do informacji publicznej z tym, że ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych przewiduje ściśle określoną formę, w jakiej jest udzielona jest ta informacja - za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Innymi słowy z treści art. 28b ust. 1a pkt 2 wynika, iż udostępnienie informacji o treści aktów normatywnych stanowionych przez gminę winno nastąpić w formie elektronicznej za pośrednictwem m. in. poczty elektronicznej lub poprzez przesłanie treści aktu normatywnego za pośrednictwem informatycznych nośników danych jak np. płyta CD, dyskietka, czy przenośna karta pamięć typu flash. W ocenie Sądu I instancji, osoba zainteresowana otrzymaniem informacji publicznej posiada możliwość wyboru jedynie jednej z wymienionych w powołanym przepisie art. 28b ust. 1a pkt 2 form udzielania informacji publicznej. Sąd I instancji wskazał, iż J. K. we wniosku opatrzonym datą 23 stycznia 2013 r. określił, iż domaga się udzielania informacji publicznej przez nadesłanie kopii ww. miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego. Mając na względzie treść art. 28b ust. 1a pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych Sąd I instancji stwierdził, iż wniosek strony w zakresie w jakim określono formę, w jakiej miała zostać udzielona mu informacja publiczna, nie wiązał organu. Organ zobowiązany był bowiem do udzielenia żądanych informacji w jednej z form określonych w art. 28b ust. 1a ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz udzielając częściowo informacji w formie, jakiej domagał się J. K. (przesłanie kopii tekstu przedmiotowego planu miejscowego i kopii tekstu uchwały wprowadzającej ten plan) wykroczył ponad obowiązek nałożony na niego w ustawie o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, niemniej przekroczenie to w żaden sposób nie stanowiło istotnego naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć wypływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że było zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Natomiast przesyłając stronie załącznik przedmiotowego planu na płycie CD organ realizował dyspozycje przepisów art. 28b ust. 1a pkt 2 ww. ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych (...). W ocenie Sądu I instancji, z powyższego wynika, iż na dzień wniesienia skargi (5 kwietnia 2013 r.) Burmistrz Miasta I Gminy Swarzędz nie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku J. K. z 22 lutego 2013 r. o udzielenia mu informacji publicznej, gdyż wnioskodawca otrzymał od organu żądaną informację. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. K., reprezentowany przez radcę prawnego. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie, zaskarżając wyrok w całości, wniósł o uchylenie wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania sądowego oraz o zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz na rzecz skarżącego – J. K. kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw w kwocie 797 zł. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 P.p.s.a. i art. 106 § 3 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie oraz art. 151 P.p.s.a. przez jego zastosowanie, w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. w aspekcie art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające w istocie na błędnym ustaleniu (przyjęciu) stanu faktycznego; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym; 3. art. 3 § 2 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na nieobiektywnym zbadaniu i dokonaniu oceny zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; 4. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 54 § 3 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. polegające na nieumorzeniu postępowania i na niezasądzeniu kosztów postępowania; 5. art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz w związku z art. 14 ust. 2 i art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w aspekcie art. 28b ust. 1a pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na niedostrzeżeniu przez WSA w Poznaniu tego, że: a. organ nie zastosował się do obowiązku powiadomienia wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości prawnych udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, b. organ nie zastosował się do obowiązku wskazania, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie i dlaczego. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 28 b ust. 1a w aspekcie art. 28 a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, tj. naruszenie prawa materialnego przez jego zastosowanie spowodowane błędną wykładnią. Jednocześnie skarżący kasacyjnie stwierdził, że ta podstawa skargi kasacyjnej ma kluczowe znaczenie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji nie ustalił, że data, którą opatrzono pismo nr RAU.1431-0006/003/2013 z dnia 28 marca 2013 r, nie jest w istocie datą sporządzenia tego pisma. Wskazał, że powyższe pismo nadano w placówce pocztowej dopiero 11 kwietnia 2014 r. Natomiast skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Swarzędz z dnia 5 kwietnia 2014 r. wpłynęła do organu 8 kwietnia 2014 r. W ocenie skarżącego kasacyjnie, nadanie na poczcie pisma z dnia 28 marca 2014 r. wraz z załącznikiem w postaci rysunku planu, stanowiącego realizację wniosku o udostępnienie informacji publicznej 3 dni po doręczeniu skargi, wskazuje na fakt udzielenia informacji publicznej w trybie autokontroli. Powyższe, zdaniem skarżącego kasacyjnie, oznacza, że w chwili orzekania przez Sąd I instancji zaistniała bezprzedmiotowość postępowania. W tej sytuacji Sąd I instancji powinien umorzyć postępowanie sądowe, a nie oddalić skargę. Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł, że uzasadnienie wyroku nie zawiera istotnych faktów. Sąd I instancji nie wskazał bowiem, że: - tego samego dnia 1 lutego 2013 r., tj. w dniu doręczenia skarżącemu wezwania do wniesienia opłaty "za sporządzenie kserokopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" skarżący dokonał przelewu wyliczonej przez organ kwoty na wskazane konto, - pismo nr [...] (wraz z żądaną informacją publiczną - rysunkiem planu w wersji papierowej) opatrzone datą 28 marca 2013 r. zostało nadane dopiero po doręczeniu skargi organowi (skargę doręczono w dniu 8 kwietnia 2013 r., a pismo nadano w dniu 11 kwietnia 2013 r.), - organ nie powiadomił pisemnie wnioskodawcy o tym, że brak jest możliwości prawnych udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem (art. 14 ust. 2 i art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 28b ust. 1a pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych), a wręcz przeciwnie - pouczając wnioskodawcę o konieczności wniesienia opłaty za sporządzenie kserokopii miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego w wersji papierowej organ złożył obietnicę (przyrzeczenie, zapewnienie, zobowiązanie) doręczenia skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 Konstytucji RP) w ciągu 14 dni. Uzasadniając kluczowy zarzut skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 28 b ust. 1a ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych skarżący kasacyjnie wskazał, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał treść tego przepisu. Wskazał, że stanowisko Sądu I instancji pozostaje w sprzeczności z treścią art. 28a ww. ustawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Burmistrz Miasta i Gminy Swarzędz, zastępowany przez adwokata, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd przepisów art. 28a i 28b ust. 1 a ustawy o ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych organ wskazał, że interpretacja skarżącego dotycząca wykładni tych przepisów jest błędna. Zauważył, że art. 28a stanowi jedynie o konkretnych przypadkach i rodzajach aktów normatywnych, których kopii można dokonywać, chodzi mianowicie o Dziennik Ustaw i Monitor Polski oraz zawarte w nich akty normatywne i inne akty prawne, w tym orzeczenia. Art. 28b ust. 1a, który miał zastosowanie w niniejszej sprawie stanowi natomiast o dziennikach urzędowych innych niż wymienione powyżej oraz zbiorach aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę lub zawartych w nich aktach normatywnych i innych aktach prawnych. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego udostępnienia żądał skarżący, opublikowany został natomiast w wojewódzkim dzienniku urzędowym, zatem do jego udostępniania ma zastosowanie przepis art 28b ust. 1a ustawy, który wyraźnie stanowi, że tego typu akty mogą zostać udostępnione wyłącznie w formie elektronicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w samej ustawie procesowej określony jest jako wynikający z trzech źródeł. Pierwszym z nich jest skarga kasacyjna, w której strona swoją wolą określa granice wiążące sąd. Pod tym względem działań strony dotyczy daleko posunięty rygoryzm formalny. Drugim jest ocena sprawy pod względem występowania podstaw nieważności wymienionych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Trzecie, wynikające z regulacji zawartej w art. 189 P.p.s.a., źródło to konieczność oceny czy skarga do sądu administracyjnego podlega odrzuceniu względnie czy postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Sąd administracyjny ma obowiązek badania dopuszczalności skargi z urzędu na każdym etapie rozpoznawanej sprawy i to niezależnie od tego czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zastosowanie art. 189 P.p.s.a. i czy zachodzą również brane z urzędu pod uwagę podstawy nieważności (por. J. P. Tarno. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2008 r., str. 487 – 488 oraz uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010/3/40). Z tego też powodu, również w niniejszej sprawie, niezależnie od granic skargi kasacyjnej, obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego była ocena czy skarga nie ulegała odrzuceniu przez Sąd I instancji. W sprawie niniejszej rozważyć należy zagadnienie, czy możliwość rozpoznania wniosku skarżącego w trybie przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej nie powinna zostać wyłączona z uwagi na przepisy szczególne. W świetle art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 782) – dalej jako "u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie uchybia w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie. Przypomnieć należy, że skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie kopii miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia [...] lutego 1994 r. wraz z uchwałą i załącznikami stanowiącymi jej integralną część. Zwrócić należy uwagę, że skarżący domagał się udostępnienia żądanej informacji nie w formie elektronicznej, za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ani też na informatycznym nośniku danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, ale w formie kopii papierowej. Żądanie udostępnienia informacji publicznej w takiej formie zostało powtórzone przez skarżącego w piśmie z dnia 22 lutego 2013 r. skierowanym do organu, stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie tym skarżący wskazywał, iż wnosi o nadesłanie rysunków planu w formie kolorowych kserokopii formatu A3. Zagadnienia związane z udostępnianiem aktów prawa miejscowego stanowionych przez organy jednostek samorządy terytorialnego uregulowane są w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych oraz innych aktów prawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 ze zm.). Stosownie do treści art. 28a tej ustawy w przypadkach, o których mowa w art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 3a oraz art. 28 ust. 3 ustawy, wydawanie wydruków aktów normatywnych i innych aktów prawnych jest odpłatne. Kierownik urzędu, w którym są udostępnione do wglądu dzienniki urzędowe i zbiory aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę, ustala cenę arkusza wydruku aktu normatywnego lub innego aktu prawnego, tak aby wydruki były powszechnie dostępne, a cena pokrywała wyłącznie koszty tych wydruków. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 tej ustawy starosta prowadzi w postaci elektronicznej zbiór aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat. W myśl zaś art. 28 ust. 2 ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi w postaci elektronicznej zbiór aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę. Do wglądu do zbiorów, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 4 (art. 28 ust. 3 ustawy). Należy także zwrócić uwagę na treść art. 28b ust. 1a cytowanej ustawy, zgodnie z którym dzienniki urzędowe inne niż wymienione w ust. 1 (tj. inne niż Dziennik Ustaw i Monitor Polski) oraz zbiory aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę lub zawarte w nich akty normatywne i inne akty prawne udostępnia się: 1) nieodpłatnie do wglądu i do pobrania w formie dokumentu elektronicznego na stronach internetowych organów wydających te dzienniki i zbiory; 2) za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, stosownie do wniosku zainteresowanego podmiotu, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Z treści powołanych wyżej przepisów wynika, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej będą miały zastosowanie wyłącznie w przypadku udostępniania za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę. Wskazuje na to wprost treść art. 28b ust. 1a pkt 2 cytowanej powyżej ustawy. W przypadku udostępniania treści tych aktów w formie tradycyjnej, tj. wydruku czy kopii papierowej, zastosowanie będzie miał art. 28a tej ustawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis ten stanowi samoistną podstawę załatwienia wniosku o udostępnienie wydruku (kopii) aktu prawa miejscowego jednostki samorządu terytorialnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma w tym przypadku zastosowania. Art. 28a ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych jest więc przepisem, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek skarżącego z dnia 25 stycznia 2013 r. nie podlegał zatem rozstrzygnięciu w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a., stąd też do skargi w tym zakresie nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a w konsekwencji również do skargi na bezczynność organu w tym względzie (art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do treści art. 189 P.p.s.a., jeżeli skarga ulegała odrzuceniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę. Z mocy wyraźnego uregulowania, uchylenie orzeczenia w trybie art. 189 P.p.s.a. następuje w formie postanowienia. Dotyczy to także sytuacji, gdy uchyleniu podlega wyrok. Zgodnie z wykładnią gramatyczną, przepis art. 189 P.p.s.a. powinien mieć zastosowanie w tych sytuacjach, kiedy droga do wydania wyroku była zamknięta, gdyż istniały przesłanki z art. 58 P.p.s.a. (por. J. Tarno, op.cit., s. 487). Przepis art. 189 P.p.s.a. pozwala bowiem Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na własną ocenę, czy w dacie orzekania przed wojewódzkim sądem administracyjnym istniały przesłanki do odrzucenia skargi, niezależnie od tego, jak w tym zakresie orzekł Sąd I instancji. Jak natomiast wskazuje art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W takiej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu obowiązany był skargę J. K. na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie w formie papierowej kopii miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Swarzędz, uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia [...] lutego 1994 r. wraz z uchwałą i załącznikami stanowiącymi jej integralną część, odrzucić. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a.