IV SA/Po 760/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na czynności Burmistrza Miasta S. w przedmiocie odmowy dopuszczenia do postępowania konkursowego postanawia odrzucić skargę Pismem z dnia 24 lipca 2013 r. K. P. wniosła skargę na czynności Burmistrza Miasta S. dotyczące odmowy dopuszczenia do postępowania konkursowego na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] w L., a jednocześnie na uchwałę podjętą w dniu [...].06.2013 r. przez Komisję Konkursową o odmowie dopuszczenia do postępowania konkursowego. W związku z powyższym sprawa została zarejestrowana pod dwoma sygnaturami. Skargę na uchwałę Komisji Konkursowej z dnia [...].06.2013 r. zarejestrowano pod sygn. akt IV SA/Po 761/13, natomiast skargę na czynności Burmistrza Miasta S., stanowiące przedmiot niniejszej kontroli pod sygn. akt IV SA/Po 760/13. Skarżąca podniosła, iż pismem z dnia 26.06.2013 r. została poinformowana o przyczynach odmowy dopuszczenia do dalszego postępowania konkursowego. Z uwagi na ich bezzasadność, Skarżąca pismem z dnia 03.07.2013 r. wezwała Burmistrza Miasta S. do usunięcia naruszenia prawa i ponowne przeprowadzenie czynności konkursowych z Jej udziałem. W ocenie Skarżącej Komisja Konkursowa niejednakowo potraktowała kandydatów biorących udział w konkursie na stanowisko Dyrektora. Pismem z dnia 05 lipca 2013 r. Burmistrz udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, uznając je za bezzasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę na czynności Burmistrza Miasta S. należało odrzucić, jako nie podlegające kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Wymaga podkreślenia, że akt lub czynność w rozumieniu powołanego przepisu powinien być skierowany do indywidualnego podmiotu i mieć charakter publicznoprawny, co oznacza, że skarga może dotyczyć aktów lub czynności tych organów, które są uprawnione do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia "działalności administracji publicznej". Ponadto, musi odnosić się do praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wymóg ten należy rozumieć w ten sposób, że dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Powyższe warunki muszą być spełnione łącznie (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, 2005, str. 61 i nast.). Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżone czynności tych warunków nie spełniają, nie są bowiem władczym działaniem, kształtującym uprawnienie bądź obowiązek w indywidualnej sprawie. Kandydata na stanowisko dyrektora szkoły wyłania się w drodze konkursu - art. 36 ust. 1 i ust. 2, art. 36a, art. 5 ust. 5 i art. 5c pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 256, poz. 2572 ze zm.). Organ prowadzący szkołę ogłasza konkurs na stanowisko dyrektora szkoły, powołuje komisję konkursową w celu przeprowadzenia konkursu oraz sprawuje nadzór nad prawidłowością postępowania konkursowego. Realizując ostatnio wymienione kompetencje, powyższy organ zatwierdza konkurs albo unieważnia konkurs i zarządza ponowne jego przeprowadzenie (art. 36a ust. 6 oraz § ust. 1 i § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 8 kwietnia 2010 r. w sprawie regulaminu konkursu na stanowisko dyrektora publicznej szkoły lub publicznej placówki oraz trybu pracy komisji konkursowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 60, poz. 373). Postępowanie konkursowe to zatem zespół czynności zmierzających do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora szkoły w ramach konkursu na to stanowisko. Organem wyłącznie właściwym do przeprowadzenia postępowania jest komisja konkursowa. O właściwości tego organu świadczy treść § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie konkursu, według którego komisja rozpoczyna postępowanie konkursowe (...). Postępowania konkursowego nie rozpoczyna i nie prowadzi organ prowadzący szkołę, lecz powołana przez ten organ komisja. W związku z powyższym kontroli sądu podlega tylko uchwała komisji konkursowej o odmowie dopuszczenia kandydata do konkursu na stanowisko dyrektora szkoły. Taki akt uznać należy za czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy p.p.s.a., gdyż jest czynnością z zakresu administracji publicznej i dotyczy sfery praw i obowiązków kandydata, wynikających z przepisów prawa. Stanowisko takie jest prezentowane zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak też wojewódzkich sądów administracyjnych. W związku z powyższym, uznając skargę za niedopuszczalną, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.