II SA/Rz 428/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], którą utrzymano w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] znak: [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie istniejącego budynku w celu zmiany sposobu użytkowania na cele rekreacyjne, usytuowanego na działce nr ewid. 69/1 położonej w miejscowości R. W podstawie prawnej organ powołał art. 17 pkt 1, art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz J. i R. M. warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. A S.A. Oddział [...] w S. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o stwierdzenie nieważności tej decyzji, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazano, że organ ustalił warunki zabudowy dla obiektu, który został samowolnie wybudowany w 1994 r., na terenach nieprzeznaczonych pod zabudowę. Działka nr 69/1 w miejscowości [...], w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "W", co oznacza wody stojące. Zwrócono uwagę, że zarządzeniem z dnia [...] września 1971 r. nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. ustaliło strefę przybrzeżną dla zbiornika wodnego na rzece S. w [...]. Podano, że działka nr 69/1 w miejscowości R. znajduje się w obszarze wywłaszczenia terenu wokół zbiornika dla potrzeb Elektrowni. Stanowi część zbiornika wodnego i niezbędna jest dla bezpiecznej i prawidłowej pracy zbiornika [...]. Podkreślono, że w obowiązujących do 31 grudnia 2002 r. miejscowych planach zagospodarowania terenu, działka ta położona była w obszarach RZ – łąk i pastwisk bez prawa zabudowy lub RP – terenach rolnych bez prawa zabudowy. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wskazując na przepis art. 156 § 1 k.p.a SKO podało, że istotą postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie czy kwestionowana decyzja obarczona jest wadami wymienionymi w tym przepisie. W podstawie wniosku wskazano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium dokonało zatem oceny czy kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uznało, że żaden z argumentów podniesionych przez wnioskodawcę nie wskazuje na naruszenie prawa i brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A S.A. Oddział [...] podtrzymało stanowisko zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Podkreślając, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podało, że obiekt budowlany dla którego ustalono warunki zabudowy został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1994 r., bez zgody właściciela działki i został usytuowany na terenach, które w dacie budowy obiektu nie były przeznaczona pod zabudowę. Działka na której zrealizowano obiekt, według ewidencji gruntów, oznaczona jest symbolem "W" co oznacza wody stojące. Znajduje się na obszarze wywłaszczenia terenu wokół zbiornika dla potrzeb Elektrowni, stanowi część zbiornika wodnego. Teren został wyłączony z innej działalności niż eksploatacja zbiornika dla potrzeb Elektrowni i stanowi strefę zabezpieczenia przed zagrożeniem ze strony aktywnego oddziaływania spiętrzonych wód zbiornika. Pozostawienie w obiegu prawnym decyzji o warunkach zabudowy doprowadzi do legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Ta sytuacja spowoduje konieczność wykazania zmian w użytkach gruntowych i klasyfikacjach bonitacyjnych części działki a to z kolei wpłynie na wysokość podatku od nieruchomości. Może również powodować podejmowanie prób dokonania zmian w użytkach gruntowych i klasach bonitacyjnych działki inwestycyjnej, bez zgody właściciela tej działki, co z kolei może wywołać czyn zagrożony karą. Powyższe stanowi dodatkową przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a.). Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. W uzasadnieniu przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania organ stwierdził brak podstaw prawnych do zmiany stanowiska, wyrażonego w uzasadnieniu kwestowanej decyzji. Podał, że oceny czy doszło do rażącego naruszenie prawa należy dokonać z uwzględnieniem merytorycznych przepisów regulujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 – zwana dalej ustawą). SKO wskazało, że w dacie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, na terenie objętym inwestycją nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem istniała konieczność wydania dla planowanego budynku decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ustaw. 1 ustawy). Kolegium uznało, że z zestawienia treści tej decyzji z art. 61 ust. 1 ustawy nie wnika, by Wójt ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowego obiektu wbrew literalnemu brzmieniu obowiązujących przepisów. Zwrócono uwagę, że w decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazano, że działka inwestycyjna zabudowana jest m.in. budynkiem objętym przebudową i zmianą sposobu użytkowania a stan faktyczny na gruncie jest niezgodny z zapisami w ewidencji gruntów. Ta okoliczność rozważana była (w decyzji Wójta Gminy [...]) w kontekście art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy i nie rzutuje ona na prawidłowość weryfikowanej decyzji. Kolegium podało, że kwestionowana decyzja nie narusza przepisów odrębnych (tj. dotyczących ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, przepisów z zakresu prawa geologicznego i górniczego, prawa wodnego). Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczących okoliczności, że pozostawienie w biegu prawnym decyzji doprowadzi do prób legalizacji samowoli budowlanej czy dokonania zmian w użytkach gruntowych i klasach bonitacyjnych, SKO wyjaśniło, że stwierdzenie nieważności decyzji wywołuje skutek od momentu jej wydania (skutek ex tunc). Oceną zaś obejmuje się materiał dowodowy zgromadzony do momentu wydania decyzji i dokonuje się jej w aspekcie przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie poddaje się analizie całego postepowania zwykłego lecz dokonuje się oceny decyzji w takim zakresie, który pozwala na ustalenie czy jej wydanie wiąże się z zaistnieniem przesłanek nieważnościowych. W ocenie Kolegium decyzja Wójta Gminy [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W skardze na tą decyzję A S.A. Oddział [...] – reprezentowana przez T. G. zawnioskowała o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Strona skarżąca niezgadzając się ze stanowiskiem Kolegium, podtrzymała dotychczasową argumentację i wskazała, że zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami, ochrony gruntów rolnych. Uwzględniać nadto należy wymagania ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz osób niepełnosprawnych (pkt 5 tego przepisu). Strona skarżąca podała, że kwestionowana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dotyczy obiektu, usytuowanego na terenach znajdujących się pod wodami płynącymi. W jej ocenie doszło zatem do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy, gdyż decyzja Wójta prowadzić może do zmiany sposobu gospodarowania wodami oraz do naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy, gdyż ustalenie warunków zabudowy dla obiektu znajdującego się na wodach, stanowić może zagrożenie dla zdrowia i życia użytkowników lub mienia. Raz jeszcze podkreślono, że działka nr 69/1 w miejscowości R. wchodzi w skład zbiornika wodnego [...] i wykorzystywana jest do celów produkcji energii, nie może być wykorzystywana dla celów rekreacyjnych. Zwrócono uwagę, że w "Ekspertyzie dotyczącej stref wpływu piętrzenia zbiornika [...] na tereny przylegające do linii brzegowej zbiornika" z sierpnia 2005 r. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej w W. stwierdził, że obecnie istniejąca granica wywłaszczenia pod zbiornik jest niezbędna do pełnienia funkcji. W dalszej części uzasadnienia podtrzymano argumentację dotyczącą możliwości legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu i możliwości wprowadzenia zmian i przeklasyfikowania w użytkach gruntowych i klasyfikacjach bonitacyjnych działki nr 69/1 w R., co spowoduje niekorzystne dla strony skarżącej skutki ekonomiczne (podniesienie wysokości podatku od nieruchomości) i gospodarcze (zmiana klasyfikacji gruntów i gospodarowania wodami). Końcowo zwrócono uwagę na toczące się przed organami nadzoru budowlanego postępowania w sprawie samowolnie wybudowanych obiektów na działce nr 69/1 w R. oraz podjęcie kroków w celu wydania na jej rzecz dzierżawionego przez J. i R. M. terenu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do treści art i § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Oznacza to więc, że badanie legalności zaskarżonej decyzji powinno dotyczyć przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a w przypadku przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7, tak jak w rozpoznawanej sprawie, z uwzględnieniem merytorycznych przepisów regulujących wydanie decyzji o warunkach zabudowy określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naprowadzić nadto należy, że zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności, a więc stanowiącej wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznej określonej w art. 16 § 1 k.p.a. Oznacza to, jak to słusznie podniósł orzekający organ, że w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas jest możliwe usunięcie decyzji z obiegu prawnego jeżeli została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym przesądza jedynie oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punku widzenia wymagań praworządności jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa /wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., III SA/1705/93, Wspólnota 1994, nr 42, s. 16, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, BS 1997, nr 2, poz. 26, wyrok SN z dnia 20 czerwca 1995 r., lII ARN 22/95, OSNPU 1995r nr 24, poz. 297, wyrok NSA z dnia 2 września 2011 r., II OSK 743/10, wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., II OSK 1521/10, wyrok NSA z dnia 89 lutego 2012 r., II OSK 1280/11 http://orzeczenia,nsa.gov.pl/. Jednocześnie wskazać należy, że w postępowaniu nieważnościowym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, nie ma miejsca na ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy, która przecież została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną lecz jedynie pod kątem ściśle interpretowanych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. /wyrok SN z dnia 11 maja 2000 r., IIl RN 62/00 OSNAPiUS 2001, nr 4, poz. 100/. Mając na uwadze powyższe uwagi, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W rozpoznawanej sprawie postępowanie w sprawie zainicjowane zostało wnioskiem skarżącej Spółki z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] na ustalającej warunki zabudowy dla obiektu rekreacyjnego na działce nr 69/1 w miejscowości R. Prowadząc postępowanie w rozpoznawanej sprawie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji organ wykluczył zaistnienie przesłanek nieważnościowych określonych art. 156 § 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6 k.p.a., która to konstatacja znajduje uzasadnienie w aktach sprawy, a nadto nie jest sporna między stronami. Dokonując badania ostatecznej decyzji pod kątem obarczenia jej wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., tak jak tego domagała się skarżąca, organ dokonał oceny tej decyzji pod kątem jej zgodności z powołaną podstawą prawną, tj. art. 61 ust. 1 - 5 ustawy z dnia 27 mara 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania — [...] listopada 2010 r. W/w przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków; 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystanie terenu, 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej, 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1, 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ, odmawiając stwierdzenia decyzji o warunkach zabudowy prawidłowo przyjął, że decyzja o warunkach zabudowy, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca, wydana została zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż dotyczy zmiany sposobu użytkowania na cele rekreacyjne istniejącego kontenera. Dostęp do drogi publicznej zapewniony jest istniejącym zjazdem z drogi powiatowej. Uzbrojenie terenu jest wystarczające dla tego obiektu, a teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na nierolnicze i nieleśne. Nadto decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca jest zgodna z przepisami odrębnymi, a katalog tych przepisów, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności inwestycji zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Do przepisów odrębnych należy w tej sprawie niewątpliwie zaliczyć regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, ochrony gruntów rolnych i leśnych, melioracji wodnych. Z akt sprawy wynika, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 i ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu z Powiatowym Zarządem Dróg w L. z/s w B. Nadto projekt decyzji o warunkach zabudowy został uzgodniony z Marszałkiem Województwa [...] na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 w/w ustawy jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. W oparciu o uregulowania zawarte w art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji wraz z załącznikami graficznymi przesłany został Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W tym stanie sprawy, skoro wniosek inwestora odpowiadał uregulowaniu zawartemu w art. 52 ust. 2 ustawy, sporządzona została w toku postępowania analiza urbanistyczna, dla terenu, na którym posadowiona jest inwestycja nie ma obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i spełnione zostały przesłanki ustawowe określone art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu to organ był zobligowany do wydania decyzji o warunkach zabudowy, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca. W ślad za Trybunałem Konstytucyjnym, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., P 37/06 /Dz. U. z 2007/247/1844/ badał zgodność art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, dokonując wykładni charakteru prawnego decyzji o warunkach zabudowy wskazać należy, że decyzja ta nie stanowi substytutu prawa miejscowego na obszarze, dla którego plan taki nie został uchwalony. W ocenie Trybunału decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju, przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości obiektu budowlanego, który może na danym terenie powstać przy uwzględnieniu ustawowych ograniczeń. Konkludując wskazał, że decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą per se porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc w istocie tym samym szczegółową urzędową informację o tym jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na tym terenie wznieść bez obrazy przepisów prawa /OTK-A 2007/11/160/. W tym stanie sprawy, wbrew zarzutom skarżącej Spółki, ani Zarządzenie nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L., ani nieobowiązujące już plany zagospodarowania przestrzennego, czy też sprzeczny z powyższymi charakter zapisu w ewidencji gruntów i budynków, który epilog znalazł przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie mogą ograniczać praw wynikających z ustawy, czy też kształtować normy zawarte w ustawie, tj. w art. 61. Jakkolwiek w art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca upoważnił właściwego ministra do określenia w drodze rozporządzenia sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu to jednak, jak wynika z ustępu 7 tego przepisu, dotyczą one linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu. Z przyczyn wyżej naprowadzonych nie może znaleźć uzasadnienia zarzut skarżącej o możliwej w przyszłości zmianie w użytkach gruntowych i klasyfikacji bonitacyjnej działki nr 69/1, a więc zaistnienia w jej ocenie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności, gdyż te kwestie, jako przyszłe i niepewne, pozostają bez wpływu na przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozostałe zaś zarzuty skarżącej, w tym kwestie rozwiązania umowy dzierżawy tego terenu mogą być dochodzone w innych postępowaniach, nie zaś w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, której elementy przesądza treść uregulowania zawartego w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a jako przepis rangi ustawowej nie dopuszcza innych, niż wskazanych w tym przepisie ograniczeń. W świetle powyższego, skoro zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie wykazuje obarczenia jej wadami określonymi w art. 156 § 1, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.