I SA/Rz 775/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek NSA Jacek Surmacz Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2013r. sprawy ze skargi "A" R. P., S. P. spółka jawna w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2013r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Nissan Navara - oddala skargę- Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], którą określono spółce jawnej "A" R. P., S. P. (dalej w skrócie: skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki NISSAN NAVARA 2.5 DCI o numerze nadwozia: [...], roku produkcji 2006, pojemności silnika 2488 cm3, w wysokości 8.835,00 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej w skrócie Ordynacja podatkowa, art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 76 ust. 1 i ust.2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej w skrócie ustawa o podatku akcyzowym, § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.). Jak wynika z akt sprawy, a także uzasadnienia decyzji, podstawę do wszczęcia postępowania stanowiły uwierzytelnione kserokopie dokumentów otrzymanych od Urzędu Miasta R. Wydziału Komunikacji tj.: -faktura nabycia pojazdu nr 2800186 z dnia 15.04.2008 r. wraz z tłumaczeniem na język polski, -faktura VAT sprzedaży pojazdu nr RUR/A11/0000012 z dnia 06.06.2008 r. -luksemburski dowód rejestracyjny pojazdu wraz z tłumaczeniem na język polski, -zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr 1661/2008 z dnia 21.05.2008 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, -polski dowód rejestracyjny nr DR/BAE 2209791, -faktura VAT nr Z0009488 z dnia 30.07.2010 r., -faktura VAT nr 7/07/2010 z dnia 31.07.2010 r., Na podstawie powyższych dokumentów organ ustalił, że skarżąca zakupiła samochód w Wielkim Księstwie Luksemburg, w dniu 15.04.2008 r. za kwotę 19.200 Euro. Następnie dokonała przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju. Pojazd w dacie jego zakupu posiadał luksemburski dowód rejestracyjny. Wynikało z niego, że był to lekki samochód ciężarowy, 5-osobowy. W dniu 21.05.2008 r. pojazd został poddany pierwszym badaniom technicznym w Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów prowadzonej przez "B" Sp. z o.o. (RZ/014/P). Na potwierdzenie przeprowadzonych badań wystawione zostało zaświadczenie nr 1661/2008. W wyniku przeprowadzonych badań technicznych uprawniony diagnosta stwierdził, że samochód NISSAN NAVARA 2.5 DCI o numerze nadwozia: [...] był samochodem ciężarowym, podrodzaju: skrzynia, z pięcioma miejscami siedzącymi, włączając siedzenie kierowcy. Pojazd został zarejestrowany po raz pierwszy w kraju w dniu 9 czerwca 2008 r. jako samochód ciężarowy, 5-osobowy przez Prezydenta Miasta R. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji wezwał obecnego właściciela samochodu, M.B. do przedstawienia ww. pojazdu w Urzędzie Celnym celem przeprowadzenia oględzin oraz osobistego stawiennictwa w charakterze świadka, celem złożenia zeznań. O przeprowadzeniu powyższych czynności poinformowano skarżącą. W odpowiedzi na ww. wezwanie M.B. poinformował, że samochód został sprzedany do Rosji, zgodnie z fakturą nr 1/2013 z dnia 16.01.2013 r. Wyjaśnił przy tym, że pojazd był samochodem w całości przeszklonym, czterodrzwiowym, pięcioosobowym, posiadającym dwa rzędy siedzeń w układzie I rząd -2 siedzenia, II rząd - 3-osobowa kanapa, z pasami bezpieczeństwa, wyposażonym w dywaniki, wentylację, oświetlenie oraz popielniczki. Część ładunkową pojazdu stanowiła skrzynia wyposażona w punkty kotwiące służące do przymocowania przewożonych ładunków. Zaznaczono również, że samochód ten posiadał zabezpieczenie tylnej ściany kabiny pasażerskiej, profilowany zderzak ułatwiający załadunek towarów oraz sztywny most tylnego zawieszenia. Dołączył również kserokopię faktury sprzedaży, Wywozowego Dokumentu Towarzyszącego MRN 13PL 402010E0007302, wydruk z ECS, karty pojazdu nr KP/AAB 0980329, decyzji Prezydenta Miasta R. nr [...] z dnia 18.01.2013 r., pozwolenia czasowego nr PC/AAE 2595707. Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do NISSAN -Sales CEE KFT. Sp. z o.o. Oddział w Polsce z prośbą o wskazanie w jakiej wersji samochód marki NISSAN NAVARA 2.5 DCI o numerze nadwozia: [...] został wyprodukowany oraz jakie posiadał wyposażenie. Na ww. pismo nie uzyskano żadnej odpowiedzi. Skarżąca zwróciła się natomiast o: uzyskanie przez organ opinii Urzędu Statystycznego w R. na temat przeznaczenia przedmiotowego pojazdu, przeprowadzenie dowodu z porównania od strony technicznej Nissana Navary i samochodu TATA Xenon, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z procedury klasyfikacji celnej obu samochodów, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii rzeczoznawcy ds. motoryzacji celem stwierdzenia podobieństw i różnic obydwu samochodów. Organ I instancji odmówił przeprowadzenia zawnioskowanych dowodów i po wyznaczeniu skarżącej terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym wydał opisaną na wstępie decyzję. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: -art. 21 ust. 1 pkt. 1, ust. 3, art. 51 ust. 1, 3, 4, art. 63 ust. 1, art. 207 ust. 1 Ordynacji podatkowej, -art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt. 5, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt. 2, ust. 3 pkt. 3 oraz art. 81 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 2 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, -art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z poz. 59 Załącznika nr 1 do ustawy, -art. 76 ust. 1 oraz 81 ustawy o podatku akcyzowym, -art.3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, -art. 194 w zw. z art. 121 i art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej.. W uzasadnieniu wskazała, że organ I instancji pominął bardzo ważne dla sprawy dowody wskazujące na ciężarowy charakter nabytego pojazdu, tj. świadectwo homologacji, luksemburski dowód rejestracyjny, a ponadto przy klasyfikacji pojazdu nie wziął pod uwagę jego ładowności oraz faktu, że jego cechy wskazują na jego towarowe, a nie osobowe przeznaczenie. W jej ocenie kwalifikacja dokonana na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym powinna być wiążąca również w prawie podatkowym. Zarzuciła również organowi I instancji błędne ustalenie daty powstania obowiązku podatkowego. Powyższych zarzutów nie podzielił Dyrektor Izby Celnej, który wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Organ odwoławczy stwierdził prawidłowości zarówno przeprowadzonego postępowania dowodowego, oceny zebranych dowodów, a także wyciągniętych na ich podstawie wniosków. Organ nie miał wątpliwości, że samochód w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego zasadniczo przeznaczony był i jest obecnie do przewozu osób i powinien być zaklasyfikowany do pozycji CN 8703. Za przyjęciem takiej klasyfikacji przemawiały stwierdzone cechy pojazdu i elementy jego wyposażenia. Powołując się na wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r., w sprawie C-486/06 BVBA Van Landeghem przeciwko Belgische Staat, organ wskazał, że w przypadku klasyfikacji pojazdów typu pickup wykończenie wnętrza oraz wyposażenie w sposób istotny przyczynia się do ich prawidłowej klasyfikacji. W przypadku tych samochodów nawet wygląd, tj. czy jest bardziej kojarzony z autami osobowymi czy ciężarowymi, ma wpływ na klasyfikację pojazdu. W niniejszej sprawie wyposażenie i ogólny wygląd nadwozia wskazywał na to, że jest to samochód bardziej odpowiadający samochodom osobowym aniżeli towarowym, przy czym organ odwoławczy zwrócił uwagę, że pozycja 8703 nie posługuje się zwrotem "samochody osobowe" lecz obejmuje szerszy zakres, wskazując nie tylko na pojazdy samochodowe ale również na "pozostałe pojazdy mechaniczne". Użyty zwrot "zasadniczo do przewozu osób" nakazuje obejmować jego zakresem nie tylko pojazdy przeznaczone wyłącznie do transportu osób, ale również dopuszcza przewożenie rzeczy. Różnicą zaś między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji CN 8703, a 8704 (zgodnie z brzmieniem tych pozycji) jest to, że pojazdy z pozycji 8704 służą tylko do transportu towarowego. Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił, że dla klasyfikacji pojazdu nie mają znaczenia wcześniej wydane na terenie Belgii, potem w Polsce dokumenty rejestracyjne pojazdu, w których figuruje jako ciężarowy, gdyż przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym mają w sprawach podatkowych, w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany, bądź też nie na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Klasyfikacji pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego dokonuje się w oparciu o Nomenklaturę Scaloną, pomocniczo w oparciu o noty wyjaśniające. Porównując natomiast cechy pojazdów wymienionych w notach wyjaśniających dla pojazdów przeznaczonych do transportu osób z cechami pojazdów przeznaczonych do transportu towarowego organ stwierdził, że Nissan Nawara odpowiada cechom pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Organ odwoławczy nie miał również wątpliwości co do ustalonej wysokości zobowiązania podatkowego, której skarżąca nie kwestionowała. Odnosząc się do postawionych w odwołaniu zarzutów organ wskazał, że dokumenty, na które powołuje się skarżąca tj. luksemburski dowód rejestracyjny, świadectwo homologacji oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym w kraju, z których wynika, że sporny samochód jest uznany za samochód ciężarowy, zostały wydane w oparciu o inne przepisy niż podatkowe i nie są wiążące dla organów podatkowych. Dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji samochodów będących przedmiotem opodatkowania akcyzą - są to postanowienia dotyczące Nomenklatury Scalonej Wspólnotowej Taryfy Celnej - art. 3 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Odnosząc się z kolei do zarzutu nieuwzględnienia przy klasyfikowaniu pojazdu kryterium ładowności, organ odwołał się do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Wr 208/13. Na kanwie tej sprawy również został podniesiony powyższy zarzut, który uznano za pozbawiony podstaw z uwagi, jak wskazano, na wyeliminowanie tego kryterium na 28 sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego w listopadzie 2001 r. i wprowadzeniu kryterium cech projektowych pojazdu. W ocenie organu odwoławczego nie doszło również do naruszenia zasad postępowania. Organ I instancji zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana ocena była logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Wbrew stawianym zarzutom nie było potrzeby powoływania biegłego, ponieważ kwestie, które według skarżącej miał rozstrzygnąć biegły, dotyczyły stanu prawnego, a nie faktycznego, do którego oceny właściwy był organ. Organ odwoławczy nie zgodził się również z zarzutem nieprawidłowego ustalenia daty powstania obowiązku podatkowego, tj. daty przeprowadzenia pierwszego badania technicznego na terytorium kraju. Jak wskazał organ odwoławczy był to pierwszy dzień, w którym z całą pewnością można było przyjąć, że samochód znajdował się w kraju, a ponadto odbyło się to z korzyścią dla skarżącej, ze względu na sprzyjający kurs waluty. Decyzja została zaskarżona do Sądu. W skardze podniesiono naruszenie art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 75 ust. 1 i ust. 3, art. 76 ust. 1 i ust. 2, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3 oraz art. 81 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym w zw. z poz. 59 Załącznika nr 1 do ustawy i art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie pojazdu do pozycji 8703 i określenie na tej podstawie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Wskazano również na naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L Nr 256 z 7 września 1987 r.) oraz rozporządzenia Komisji WE nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/97 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE 286 z 31 października 2007 r.), naruszenie zasad klasyfikacji taryfowej, 1 i 6 reguły Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej, a także pominięcie klasyfikacji dokonanej przez producenta pojazdu w oparciu o świadectwo homologacji, które zalicza pojazdy Nissan Navara do kategorii pojazdów N1 (Pojazdy zaprojektowane i wykonane do przewozu ładunków, których maksymalna masa nie przekracza 3,5 tony). Wreszcie zarzucono naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 194 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wybiórcze rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżąca zarzuca także, że pominięto ustalenia dotyczące ładowności oraz zaniechano ustalenia długości naczepy pojazdu i jej stosunku do rozstawu osi pojazdu, zaś ustaleń dotyczących głównych cech pojazdu dokonano w oparciu o zeznania świadka pomijając przeprowadzenie dowodu z oględzin pojazdu. Zarzuciła również organom wyciągnięcie błędnych wniosków z wyroku Trybunału Sprawiedliwości C-486/06. Wskazała, że w przeciwieństwie do niniejszej sprawy wyrok ten dotyczył sytuacji podatnika, który zaprzeczał by samochód marki Nissan Navara był samochodem ciężarowym, co leżało w jego interesie gdyż samochody te podlegały wyższemu cłu niż samochody osobowe. W ocenie skarżącej dla klasyfikacji pojazdu tego typu najważniejsze znaczenie powinno mieć kryterium ładowności. Powołała się na postanowienia 22 sesji Komitetu Zharmonizowanego z listopada 1998 r., zaprzeczając równocześnie, że postanowienia tej sesji zostały wykreślone na 28 sesji w listopadzie 2001 r. i zastąpione kryterium cech projektowych. Wskazała, że w obwieszczeniu Ministra Finansów w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej znajduje się zapis, zgodnie z którym do kategorii pojazdów mechanicznych (CN 8704) należą tzw. Pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy w typie vana, pojazdy typu pickup oraz niektóre SUV-y). W jej ocenie Nissan Navara posiada wiele cech, które upoważniają do tego by zaliczyć go do kategorii samochodów przeznaczonych do transportu towarowego jak: brak siedzeń lub ławek w części przeznaczonej do przewozu towarów, oddzielna kabina pasażerska oraz oddzielna naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą, brak wyposażenia części ładunkowej w sposób kojarzony z częścią przeznaczoną do transportu osób. W ocenie skarżącej, noty wyjaśniające, wbrew twierdzeniu organu mają charakter wiążący, na co powołała wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 kwietnia 2011 r. w połączonych sprawach C- 288/09, C-289/09. Zarzuciła ponadto, że klasyfikowanie pojazdu odmiennie niż inne europejskie organy celne państw członkowskich, wskazując tu niemieckie, słoweńskie i francuskie informacje taryfowe, stanowi naruszenie przepisów art. 250 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92, ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Zwróciła również uwagę na rzeczywiste wykorzystywanie tych samochodów przez Straż Pożarną, Straż Leśną. Wniosła również o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wskazania podobieństw i różnic samochodów TATA XENON i NISSAN NAVARA, oraz opinii Urzędu Statystycznego, na okoliczność prawidłowej klasyfikacji co do przeznaczenia samochodu, a także o przeprowadzenie oględzin samochodu na terenie Federacji Rosyjskiej. Podsumowując, zwróciła uwagę na niekonstytucyjność działania organów, które dopiero po kilku latach dokonują weryfikacji zgłoszenia dokonanego w zaufaniu do organów. Skarżąca podkreśla, że rejestrując pojazd jako ciężarowy nie widziała potrzeby dodatkowej weryfikacji jego klasyfikacji dla potrzeb podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazał na stosunkowo niewielką, w odniesieniu do maksymalnej masy, dopuszczalną ładowność pojazdu, która nie może wpłynąć na zmianę zasadniczego przeznaczenia pojazdu, zwłaszcza, gdy obiektywne cechy pojazdu pozwalają mu nadać inne przeznaczenie. Ponadto wskazał, że opinie Urzędu Statystycznego, o które wnosi skarżąca nie są w niniejszej sprawie wiążące, stanowią jedynie interpretację standardów i nomenklatur statystycznych. Odnosząc się z kolei do zarzutu pominięcia ustaleń dotyczących pomiarów skrzyni ładunkowej i porównania z rozstawem osi wskazał, że cecha ta nie może stanowić decydującego kryterium klasyfikacyjnego, a jedynie ich uzupełnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego, jak też naruszenia prawa procesowego. Spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia, czy samochód marki Nissan Navara w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia przez skarżącą był samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i winien być klasyfikowany do kodu CN 8703, czy też był samochodem przeznaczonym do transportu towarowego i winien być klasyfikowany, jak chciała skarżąca, do kodu CN 8704. Problem klasyfikacji pojazdu jako ciężarowego czy osobowego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym nie jest problemem nowym i wielokrotnie był rozstrzygany na gruncie orzecznictwa administracyjnego. Nie bez wpływu na powstanie powyższego problemu ma rozbieżność przepisów, które w jednym przypadku nakazują przyjąć dany pojazd za ciężarowy (prawo o ruchu drogowym) w innym przypadku odbierając im takiego charakteru, a przypisując charakter osobowy (ustawa o podatku akcyzowym), na co również zwraca uwagę skarżąca. Choć sytuacja, w której jednemu pojęciu nadaje się różne znaczenia prawne nie jest pożądana z punktu widzenia czytelności i jasności przepisów o tyle, biorąc pod uwagę autonomiczność poszczególnych gałęzi prawa, jest dopuszczalna, a sięganie do innych aktów prawnych możliwe jest w sytuacji, gdy ustawodawca nie uregulował pewnych kwestii na zasadzie wyjątku. Ustawa o podatku akcyzowym posługuje się własną definicją "samochodu osobowego", zamieszczoną w poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., zgodnie z którą samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. W świetle tego co powiedziano, w zakresie wyczerpania regulacji prawnych, skoro ustawodawca przewidział legalną definicję "samochodu osobowego" dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym, to jedynie ta definicja ma istotny walor dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zwłaszcza, że zwolnienie w podatku akcyzowym samochodów towarowych z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wprowadzone zostało na zasadzie wyjątku. Powoływanie się na zapisy innych ustaw jak ustawa prawo o ruchu drogowym, czy sporządzone na ich podstawie dokumenty: dowód rejestracyjny pojazdu, nie będą mogły w postępowaniu akcyzowym odnieść zamierzonego skutku. Dokumenty rejestracyjne jak i prawo o ruchu drogowym będą miały znaczenie tylko w zakresie w jakim stwierdzają, że samochód jest zarejestrowany. Klasyfikacja pojazdu dla potrzeb podatku akcyzowego odbywać się będzie wyłącznie na podstawie ustaw regulujących powyższy podatek. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.) - art. 1 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z nią pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 11, poz. 62). Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu, którym ma być przewóz osób. Świadczyć o nim mają cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i jego ogólny wygląd. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006r. (M.P. nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. W wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazano, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które mają wskazywać na to, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów. Ponadto zgodnie ze zmianą do not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary ( typu pick-up). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Pojazdy takie mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50 % długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. Opisana wyżej procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN oznacza, że w pierwszej kolejności powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Zakwalifikowanie pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Dokonując weryfikacji postępowania organów w tym zakresie, stwierdzić należy, że organy prawidłowo dokonały klasyfikacji pojazdu. W pierwszej kolejności, jak wynika to z przyjętych reguł, dokonały jego oceny na podstawie cech zewnętrznych, konstrukcji i wyposażenia, które pozwoliły przypisać mu cechy właściwe dla pojazdów przeznaczonych do przewozu osób. Jak ustalono poddany kontroli Nissan Navara w momencie powstania obowiązku podatkowego jak i do chwili obecnej, był samochodem w całości przeszklonym, czterodrzwiowym, 5-osobowym, posiadającym dwa rzędy siedzeń, w układzie I rząd – dwa siedzenia, II rząd – 3 osobowa kanapa, z pasami bezpieczeństwa, wyposażonym w dywaniki, wentylację, oświetlenie oraz popielniczki. Część ładunkową pojazdu stanowiła skrzynia wyposażona w punkty kotwiące służące do przymocowania przewożonych ładunków. Samochód posiadał zabezpieczenie tylnej ściany kabiny pasażerskiej, profilowany zderzak ułatwiający załadunek towarów oraz sztywny most tylnego zawieszenia. Większość stwierdzonych cech pojazdu wskazuje na to, że jest to komfortowy samochód służący do przewożenia osób, a wykorzystanie jego dodatkowej funkcji - towarowej, udogodnionej choćby ze względu na nadwozie typu pickup, odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Do takich wniosków prowadzi również porównanie przykładowo wskazanych w notach wyjaśniających cech pojazdów klasyfikowanych do pozycji CN 8703 i do pozycji CN 8704. Samochody klasyfikowane do pozycji 8703 charakteryzuje: obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane, obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, (8704), posiadają: a) siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) oraz bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej, znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów, składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów, b) oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c) brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d) zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; e) brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Mając na uwadze stwierdzone wcześniej cechy pojazdu Nissan Navara na tle porównania wyżej wskazanych cech dwóch grup pojazdów, Sąd nie ma wątpliwości co do zakwalifikowania tego pojazdu jako przeznaczonego głównie do przewozu osób. Potwierdza to również powoływany przez organy wyrok Trybunału Sprawiedliwości, którego przedmiotem była również ocena kwalifikacji pojazdu Nissan Navara przez belgijskie organy podatkowe dla potrzeb podatku akcyzowego. Bez znaczenia przy tym pozostaje fakt, że w tej sprawie to podatnik upierał się przy osobowym przeznaczeniu tego pojazdu, jak również fakt, że wiązało się to z niższym opodatkowaniem tej grupy pojazdów. Dokonana przez ETS ocena ma charakter uniwersalny i znajdzie zastosowanie również w niniejszej sprawie pomimo innego stanu faktycznego. Trybunał, podobnie jak ograny i Sąd w niniejszej sprawie, stanął przed problemem klasyfikacji pojazdu typu pick – up. Wskazał, że samochody typu pick-up składające się z zamkniętej kabiny przeznaczonej na przestrzeń pasażerską, w której za siedzeniem lub kanapą kierowcy znajdują się składane lub wyjmowane siedzenia z pasami bezpieczeństwa o trzech punktach mocowania, oraz z przestrzeni ładunkowej, nie wyższej niż 50 cm, otwieranej jedynie z tyłu i nieposiadającej żadnego wyposażenia służącego do przytwierdzania ładunku, mające bardzo luksusowe wnętrze wyposażone w liczne opcje (w szczególności regulowane elektrycznie skórzane siedzenia, sterowane elektrycznie lusterka i szyby oraz sprzęt stereo z odtwarzaczem CD) i wyposażone w system hamulcowy ABS, silnik benzynowy o pojemności od 4 do 8 litrów z automatyczną skrzynią biegów o bardzo wysokim zużyciu paliwa, napęd na cztery koła oraz luksusowe (sportowe) felgi, należy klasyfikować, na podstawie ich ogólnego wyglądu i ogółu cech, w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Trybunał stwierdził równocześnie, że kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi nie może stanowić kryterium decydującego w klasyfikacji takiego pojazdu. Takiej interpretacji, jak podkreślił, sprzeciwia się fakt, że noty wyjaśniające do CN nie zastępują not do HS, lecz należy je traktować jako ich uzupełnienie. W świetle przedstawionej argumentacji Trybunału, wskazać należy, że kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi, czy też kryterium ładowności, na które zwracała uwagę skarżąca, mogą być brane pod uwagę pomocniczo w sytuacji, gdy dany samochód będzie spełniał cechy właściwe dla samochodów przeznaczonych do transportu towarowego, spełnienie dodatkowo kryterium stosunku długości podłogi do rozstawu osi oraz kryterium ładowności pozwoli zakwalifikować go do tej właśnie pozycji. Tymczasem w niniejszej sprawie cechy zewnętrzne pojazdu, jego konstrukcja jak również wyposażenie nie pozwalały na przyjęcie, że jest to pojazd przeznaczony wyłącznie do transportu towarowego, w związku z czym ocena tych dwóch dodatkowych kryteriów była zbędna. Uznając, że zarówno kryterium ładowności jak i stosunku długości powierzchni podłogi przeznaczonej do transportu towarów do rozstawu osi, nie będzie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd nie odniósł się do oceny obowiązywania bądź też nie kryterium ładowności na podstawie postanowień powoływanych sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego. Przeprowadzona przez organ klasyfikacja stanowiła wynik prawidłowo zebranego i ocenionego materiału dowodowego. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ złamał obowiązujące w tym zakresie zasady klasyfikacji w tym 1 i 6 reguły interpretacyjnej, nie uwzględnił kryterium ładowności czy też stosunku długości powierzchni ładunkowej do rozstawu osi. Jak wyżej wyjaśniono zgonie właśnie z tymi regułami dokonuje się klasyfikacji pojazdów do działów, pozycji, a dopiero gdy klasyfikacja na tej podstawie nie jest możliwa przechodzi się do kolejnych reguł interpretacyjnych. Noty wyjaśniające, wbrew temu co twierdzi skarżąca nie mają charakteru wiążącego lecz posiłkowy i jako taki zostały również wzięte pod uwagę w niniejszej sprawie. Ich posiłkowy charakter pozwala stwierdzić czy dokonana klasyfikacja w oparciu o działy, pozycje, znajduje potwierdzenie w przykładowo wskazanych cechach wymienionych w notach wyjaśniających, nigdy na odwrót. Tym zasadom odpowiadała przeprowadzona przez organy klasyfikacja pojazdu. Na podstawie ogólnych cech pojazdu organy stwierdziły, że jest to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, co potwierdziło się na podstawie porównania wymienionych w notach wyjaśniających cech pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób oraz towarowych. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że Nissan Navara posiada wiele cech pozwalających przypisać mu towarowe przeznaczenie, jeszcze raz należy podkreślić, na co wielokrotnie w swoich uzasadnieniach zwracały uwagę organy, że różnica pomiędzy tymi dwoma grupami pojazdów polega na tym, że o ile samochody klasyfikowane do pozycji 8703 –to samochody, które są przeznaczone do przewozu osób, ale mogą służyć również do przewożenia towarów, o tyle samochody klasyfikowane do pozycji 8704 – towarowe, to samochody, których główną funkcją jest przewóz towarów. Również wskazanie w notach wyjaśniających jako przykładu samochodów towarowych, samochodów typu pickup nie przesądza, wbrew wywodom skargi o kwalifikacji pojazdu, a należy tłumaczyć, zgodnie z opisanymi regułami, w ten sposób że wśród samochodów przeznaczonych do transportu towarowego mogą znaleźć się samochody typu pick-up, pod warunkiem, że cechy tego pojazdu nie będą spełniać warunków do zaklasyfikowania go do samochodu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób, których klasyfikacja wyprzedza klasyfikację towarową - niezaklasyfikowanie go do tej grupy daje podstawy do szukania cech właściwych kolejnej pozycji, w tym przypadku pozycji 8704. W uproszczeniu, jeżeli wygląd, wyposażenie oraz społeczne kojarzenie pojazdu, będą świadczyć o jego osobowym przeznaczeniu, podlegać on będzie klasyfikacji do pozycji 8703, bez względu na nadwozie typu pickup, a także dodatkowe kryteria: ładowności, czy stosunku powierzchni towarowej do rozstawu osi, czy też ilości osi. Nie można również zarzucić organom, że dokonał ustaleń w sprzeczności do zasad postępowania w tym zapewnienia stronie czynnego udziału i dokonanie ustaleń na podstawie zeznań świadka, a nie na podstawie oględzin pojazdu. Należy przyznać skarżącej rację, że dowód z oględzin byłby najwłaściwszym dowodem w sprawie ustalenia cech zewnętrznych pojazdu. Jednak w sytuacji, gdy przeprowadzenie tego dowodu wiązałoby się z nadmiernymi uciążliwościami, a ustalenie okoliczności było możliwe, jak w niniejszej sprawie, na podstawie innego dowodu, to nie można organom czynić z tego powodu zarzutu. Jak ustalił organ i co wynika z dołączonych dokumentów, przedmiotowy samochód znajduje się aktualnie w Rosji. Jego poprzedni właściciel, przesłuchany w charakterze świadka wskazał główne elementy wyglądu i jego wyposażenia, które pozwoliły na dokonanie jego klasyfikacji. Z przedstawionych przez niego informacji wynikało, że samochód odpowiada innym samochodom tej marki i typu, skarżąca zaś poza zarzutami dotyczącym nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin nie wskazywała na żadne inne, niż stwierdzone, cechy pojazdu, kwestionując jedynie wyciągnięte na podstawie już stwierdzonych cech, wnioski. W świetle powyższego, zarzut nie przeprowadzenia tego dowodu jawi się jako nieudolna próba podważenia prawidłowych ustaleń organu. Należy również wskazać, że zasadą, której musi odpowiadać postępowanie jest również zasada jego ekonomiki, szybkości, która w takiej sytuacji zostałaby złamana. Nie ma również uzasadnionych podstaw zarzut nie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Cechy warunkujące uznanie pojazdu za ciężarowy mają charakter obiektywny i zewnętrzny, a do ich stwierdzenia nie są konieczne wiadomości specjalne. Nie ma również przepisów, które uzależniałyby klasyfikację pojazdu od szczegółowych cech technicznych pojazdu, do których ustalenia konieczny byłby biegły. Również użycie przez Trybunał Sprawiedliwości stwierdzenia, "którego konstrukcja" nie oznacza, że chodziło tu o mechaniczne rozwiązania. Należy bowiem zwrócić uwagę, że sformułowanie to zostało użyte obok zwrotu "ogólny wygląd", "wyposażenie" co nakazuje przyjąć, że nie mogły to być cechy wymagające rekonstrukcji pojazdu, a jedynie zewnętrzne cechy konstrukcyjne, które pozwalają postawić samochód wśród przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, a nie wśród samochodów przeznaczonych wyłącznie do transportu towarów. Natomiast nie przyznanie mocy dowodowej dołączonym do sprawy dokumentom rejestrowym czy świadectwu homologacji nie było wynikiem złej woli organu, lecz wynikiem prawidłowego prowadzenia postępowania i przyznania waloru dowodowego jedynie dokumentom, z których w danym postępowaniu można było wywieść określone skutki prawne. Wskazać należy, że organ nie kwestionował powyższych dokumentów, ale prawidłowo wyjaśnił, że dla powyższego postępowania nie będą one miały znaczenia jakie chciała mu nadać skarżąca. Prawidłowe jest stanowisko organu, że posłużenie się w tych dokumentach pojęciem samochodu ciężarowego, pozostaje bez wpływu na ustalenia w niniejszym postępowaniu, na co wskazuje autonomiczny charakter przepisów ustawy o podatku akcyzowym, o którym była mowa na wstępie. Klasyfikacji pojazdu dla potrzeb zwolnienia od podatku akcyzowego nie mógł również przesądzać producent tego pojazdu w wystawionym świadectwie homologacji. Bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również kwestia konstrukcji pojazdu TATA XENON, i jej porównanie do NISSANA NAVARY. Przedmiotem niniejszego postępowania jest NISSAN NAVARA, a nie samochód TATA XENON, w świetle powyższego wnioski dowodowe, które zmierzały do porównania tych dwóch samochodów nie mogły zostać uwzględnione. Bez znaczenia pozostają również powoływane przez skarżącą informacje taryfowe, które nie są normą prawną, a są wydawane w indywidualnych sprawach i wiążą jedynie organy celne oraz osobę w stosunku do której zostały wydane, nie może na nią powoływać się nabywca. (wyrok NSA z dnia 8 maja 2003 r., sygn. akt V SA 3416/2001, III SA/Po 568/12). Nie można również mówić w tym przypadku o naruszeniu wskazywanego przez skarżącą art. 250 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny(Dz.Urz. UEL Nr 302, poz. 1). Zgodnie z tym przepisem jeżeli procedura celna realizowana jest w kilku Państwach Członkowskich, - podjęte decyzje, przyjęte środki identyfikacyjne oraz dokumenty wydane przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają takie same skutki prawne w innych Państwach Członkowskich jak decyzje podjęte środki administracyjne i dokumenty wydane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich; - ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzanych przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają taką samą moc dowodową w innych Państwach Członkowskich jak ustalenia dokonane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich. Z taką sytuacja nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z kolei jeśli chodzi o zarzut pominięcia opinii Urzędu Statystycznego wskazać należy, że zgodnie z art. 3 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (ust. 1). Podczas gdy do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym (jak w niniejszej sprawie ) stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Uznanie powyższych zarzutów za bezzasadne, czyni również nieuzasadnionymi wnioski dowodowe sformułowane w skardze, zwłaszcza, że postępowanie dowodowe w procesie sądowoadministracyjnym jest ograniczone i dopuszcza, jedynie w drodze wyjątku, przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów. Nie można również mówić o naruszeniu art. 2 Konstytucji, które skarżącą upatruje w nałożeniu na nią obowiązku podatkowego po kilku latach od zdarzenia. Na przeciw tym argumentom wskazać należy, że to skarżąca dokonując nabycia wewnatrzwspołnotowego zobowiązana była do dochowania wszelkich wymogów z tym związanych. Dokona w dopuszczalnym okresie kontrola organu miała umocowanie w prawie, w związku z czym nie można upatrywać w niej bezprawnego działania organów. Kończąc rozważania Sąd pragnie zauważyć, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) i obowiązujące w niej zasady powinna przebiegać w taki sposób, aby dany towar zawsze był klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Nissan Navara, był wielokrotnie przedmiotem postępowania w sprawie podatku akcyzowego z tytułu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia czy dostawy. We wszystkich tych sprawach organy celne, a następnie Sądy nie miały wątpliwości co do tego, że jest to samochód przeznaczony do przewozu osób podlegający klasyfikacji do pozycji CN 8703. (I SA/Rz 345/13, I SA/Gd 497/13, I SA/Op 127/13 Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawie www.cbois.nsa.gov.pl), co potwierdza prawidłowość dokonanej klasyfikacji. Skarżąca wprawdzie wskazuje na niejednolitość orzecznictwa w tym zakresie, jednak nie powołuje żadnych orzeczeń Sądu, które miały by przemawiać za prawidłowością jej stanowiska. Skoro zwolnieniu podlegają samochody przeznaczone do transportu towarowego to za prawidłowe należy ocenić działanie organów, które od podatku akcyzowego zwalniają samochody zasadniczo przeznaczone do tego transportu, a nie, których funkcją dodatkową jest transport. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.