II SA/Łd 691/13

Dnia 23 października 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2013 roku sprawy ze skargi E. Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku warsztatu samochodowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. na rzecz skarżącego E. Z. kwotę 780 (siedemset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 16 kwietnia 2012 r. E. Z. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o dokonanie kontroli prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego – stodoły na dwustanowiskowy warsztat samochodowy oraz budową separatora substancji ropopochodnych. W piśmie wniósł o sprawdzenie, czy wszystkie roboty budowlane w budynku należącym do A. i R. małż. G., usytuowanym na działce nr 690/1 w m. B., gm. N., zostały wykonane zgodnie z przepisami i normami, czy po zakończeniu robót budynek został poddany kontroli właściwych ze względu na rodzaj użytkowania służb, czy został dopuszczony do eksploatacji, czy wokół budynku został prawidłowo posadowiony zbiornik retencyjny pod kątem samego usytuowania i jego szczelności, sprawdzenie w jaki sposób odprowadzane są wyziewy i czy zachowane są normy dotyczące hałasu. Poinformował, że inwestor usunął belkę spinającą mury w wyniku czego zagiął się dach i powstały szczeliny przy słupach nośnych. Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), umorzył w całości postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 16 kwietnia 2012 r. w sprawie budowy budynku warsztatu samochodowego. Organ wyjaśnił, że właścicielem działki nr 690/1 są A. i R. małż. G., przy czym właścicielem sąsiedniej działki nr 690/2 jest E. Z. Ugodą sądową z dnia 13 lipca 2007 r. (I Ns 398/06) budynek gospodarczy (stodoła) został podzielony na dwie części: część wschodnia budynku została przypisana do działki E. Z. (nr 690/2), natomiast część zachodnia została przypisana do działki A. i R. G. (nr 690/1). Organ wskazał, że w dniu 11 czerwca 2012 r. dokonano kontroli z udziałem stron, podczas której ustalono, że na działkach nr 690/1 1690/2 znajduje się parterowy, murowany budynek, z dachem dwuspadowym konstrukcji drewnianej, kryty w połowie blachą trapezową, w połowie papą. Budynek jest przedzielony ścianą poprzeczną, w części należącej do A. i R. G. znajduje się warsztat samochodowy, natomiast część E. Z. stanowi budynek gospodarczy. Warsztat samochodowy wyposażony jest w instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną oraz wentylację grawitacyjną. W trakcie kontroli stwierdzono, że ściana poprzeczna została dostawiona do istniejących ścian poprzecznych, nie jest z nimi połączona wiązaniem, przez co w miejscu styku ścian widoczna jest szczelina dylatacyjna. Organ ustalił, że Starosta [...] decyzją z dnia [...] udzielił A. i R. G. pozwolenia na roboty budowlane polegające na przebudowie, w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego-stodoły na dwustanowiskowy warsztat samochodowy oraz budowę separatora substancji ropopochodnych, według załączonego projektu budowlanego, na działce nr 690/1. Na prowadzenie robót budowlanych został wydany dziennik budowy Nr [...] z dnia [...]. Funkcję kierownika budowy pełniła osoba posiadająca uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności oraz należąca do właściwej izby samorządu zawodowego. Roboty budowlane zostały zakończone w dniu 10 kwietnia 2011 r. (zgodnie z wpisem w dzienniku budowy). Organ podniósł, że A. i R. G. złożyli protokół badania skuteczności ochrony przeciwporażeniowej oraz stanu rezystancji izolacji instalacji elektrycznej, protokół sprawozdawczo-opiniodawczy badania przewodów wentylacyjnych, protokół z próby szczelności wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej oraz wewnętrznej instalacji kanalizacyjnej dla ścieków technologicznych, protokół z próby szczelności wewnętrznej instalacji wodociągowej, protokół odbioru robót budowlanych ulegających zakryciu, dotyczących konstrukcji dachu oraz kopię rysunku z naniesionymi zmianami, potwierdzoną przez projektanta. Z treści złożonych dokumentów wynika, że elementy konstrukcyjne stropu zostały wykonane zgodnie z projektem, belka wykonana z dwuteownika 240 HEA zamontowana na poziomie 3,52 m, stanowiąca element konstrukcyjny stropu nie uległa ugięciu oraz że przeprowadzone próby i badania wykonanych robót dały wynik pozytywny. Ponadto, roboty budowlane wykonane w związku ze zmianą sposobu użytkowania części budynku gospodarczego (stodoły) na dwustanowiskowy warsztat samochodowy, zostały wykonane zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] i projektem budowlanym zatwierdzonym tą decyzją, ze zmianami "nieodstępującymi" w sposób istotny od zatwierdzonego projektu, dokonanymi za zgodą projektanta oraz zgodnie z przepisami i normami. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego, bowiem ustawa Prawo budowlane nie nakłada na inwestora obowiązku zgłoszenia zakończenia robót budowlanych wykonanych w istniejącym obiekcie budowlanym. Mają one zastosowanie wyłącznie do budowy obiektu budowlanego. Organ dodał, że budynek warsztatu samochodowego użytkowany jest zgodnie z przeznaczeniem, a zatem brak jest podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w trybie ustawy Prawo budowlane, tym samym postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe w całości. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł E. Z. zarzucając naruszenie art. 7, 77 §1, 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i art. 105 § 1 poprzez uznanie, że brak jest materialnego stosunku prawnego i w konsekwencji umorzenie postępowania. Zarzucił także naruszenie art. 54 i 55 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że przepisy te mają zastosowanie jedynie do budowy obiektu budowlanego, a nie do wykonywania robót budowlanych w istniejącym obiekcie i w konsekwencji niezastosowanie tych przepisów. Podniósł, że organ nie ustosunkował się do jego twierdzeń. Ponadto, uznał, że ma interes prawny we wszczęciu czynności kontrolnych, bowiem jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wyjaśnił, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy organ stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Bezprzedmiotowość postępowania wynikać będzie z kilku różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe, takie jak brak osoby posiadającej interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, bądź przyczyny przedmiotowe, to jest takie, które uniemożliwiają organowi dalsze prowadzenie postępowania, w tym przede wszystkim brak przedmiotu postępowania, czy też przepisu prawa materialnego uzasadniającego ingerencję organu. Podkreślił, że prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wskazał, że w toku przeprowadzonych czynności ustalono, iż przedmiotowe roboty budowlane polegające na przebudowie w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego - istniejącej stodoły na dwustanowiskowy warsztat samochodowy oraz budowa separatora substancji ropopochodnej wykonane zostały zgodnie z warunkami udzielonego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, a zatem w ocenie organu II instancji zasadne było przyjęcie, że w zaistniałej sytuacji dalsze prowadzenie postępowania stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu organ zaznaczył, że przepisy ustawy Prawo budowlane nakładają na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyłącznie w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 55. Rozciąganie tego obowiązku na sytuacje inne niż wprost wskazane w treści art. 55 ustawy jest niedopuszczalne. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obciąża inwestora jedynie w sytuacji, gdy realizuje on ściśle określone roboty budowlane, a mianowicie budowę obiektu budowlanego, przy czym przez budowę w świetle ustawy Prawo budowlane rozumieć należy "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowanego" (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Zauważył, że decyzja o pozwoleniu na roboty budowlane uzyskana przez inwestorów w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego - istniejącej stodoły na dwustanowiskowy warsztat samochodowy oraz budowa separatora substancji ropopochodnych, obejmowała przebudowę obiektu. Prowadzenie w funkcjonujących już obiektach robót budowlanych polegających na remoncie lub przebudowie nie tworzy po stronie inwestora obowiązku ponownego oddania takich obiektów do użytkowania. Remont i przebudowa nie stanowią budowy, a tym samym nie można stosować do nich regulacji przewidzianych przez ustawodawcę dla robót budowlanych odnoszących się wyłącznie do pojęcia budowy tj. art. 55 ustawy. Zaznaczył, że jakkolwiek w art. 54 jak i w art. 55 Prawa budowlanego prawodawca posługuje się pojęciem wzniesienia obiektu budowlanego to brak jest legalnej definicji "wzniesienia", dlatego też konieczne jest uwzględnienie ogólnych reguł języka potocznego w tym zakresie. "Wzniesienie" zdaniem organu oznacza "zbudowanie", "postawienie", "wybudowanie czegoś dużego". "Obiekt budowlany", to z kolei, jak wynika z definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Określenie zawarte w art. 54 i 55 Prawa budowlanego należy zatem odczytać w ten sposób, że chodzi o zbudowanie, postawienie budynku wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, zbudowanie budowli stanowiącej całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami lub zbudowanie obiektu małej architektury. Wskazał, że w obecnym stanie prawnym obowiązek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy nie dotyczy przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, który został wyremontowany, czy też przebudowany, nawet wówczas, gdy dokonanie takich prac wymagało uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ ocenił, że w sprawie nie doszło do naruszenia ani art. 7, ani art. 77 § 1 k.p.a. Wskazując jednocześnie, że odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce wtedy gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn nie może być wszczęte (art. 61 a § 1 k.p.a.). W przedmiotowej sprawie zaistniały natomiast przesłanki do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które wykazało, że brak jest podstaw do merytorycznego jej rozstrzygnięcia, a zatem zastosowanie mógł mieć jedynie przepis art. 105 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł E.Z., powielając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a nadto zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jego zdaniem remont i przebudowa winny podlegać regulacji budowy zdefiniowanej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem obiekt winien zostać oddany ponownie do użytkowania. Wymiary budynku, co prawda nie zmieniły się, ale w sposób istotny zmienił się jego sposób użytkowania. Podniósł, że w toku kontroli inwestor nie przedłożył dziennika budowy, protokołów badań i sprawdzeń istniejących w budynku instalacji, zatem skarżący nie wie na jakiej podstawie organ ustalił, że wykonane roboty budowlane są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami. Dodał, że postawienie ogniomuru bez jego zgody spowodowało przecięcie dachu i pęknięcie ściany w części należącej do skarżącego. Skarżący wyjaśnił, że wskutek zmiany sposobu użytkowania części budynku, sprzecznym z przeznaczeniem pierwotnym, doszło do sytuacji, w której w części gospodarczej znajdują się płody rolne tj. artykuły spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi i zwierzęta, a za ścianą lakiery, smary, oleje, chemikalia, substancje trujące, nadto odbywa się spawanie i inne czynności szkodliwe dla zdrowia i życia ludzi. Takie szkodliwe oddziaływanie części budynku, zdaniem skarżącego, nie zostało zbadane. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na skutek wniosku E. Z. o dokonanie kontroli prawidłowości wykonanych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego – stodoły na dwustanowiskowy warsztat samochodowy oraz budową separatora substancji ropopochodnych. Organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania powołał się na art. 61 k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. "postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu". W tym miejscu wskazać należy, że art. 61 § 1 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej będącej podstawą wszczęcia postępowania w danego rodzaju sprawie. Powołany przepis winien być interpretowany w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji oraz normują inicjatywę co do powstania stosunku prawnego określonej treści. Warto przypomnieć, że w przypadku, gdy przepis prawa nie reguluje expressis verbis inicjatywy wszczęcia postępowania w danej kategorii spraw administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli przedmiotem postępowania jest określenie ciążących na jednostce obowiązków, ograniczenie lub cofnięcie uprawnień - wszczęcie postępowania następuje z urzędu. Jeżeli zaś chodzi o ustalenie sytuacji prawnej jednostki w zakresie jej uprawnień, zgodnie z zasadą, że jednostka rozporządza swoim prawem, wszczęcie postępowania następuje na jej wniosek. Artykuł 61 § 1 k.p.a. określając podstawy wszczęcia postępowania administracyjnego posługuje się oznaczającym alternatywę zwykłą słowem "lub" dla obu w nim przewidzianych przypadków inicjujących rozpatrzenie sprawy, co oznacza, że pojawiają się sprawy, które mogą zostać wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek w przypadku uprzedniej inicjatywy strony. Tej ogólnej regulacji odpowiadają normy prawa materialnego różnych ustaw. O przyjęciu zasady skargowości lub zasady oficjalności przesądzają zatem przepisy prawa materialnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji nie wskazał podstawy prawnej, w oparciu o którą wszczął i prowadził postępowanie, a tym samym nie wskazał jego trybu. Nie wyjaśnił, czy podejmowane przez niego czynności miały charakter czynności kontrolnych w ramach nadzoru nad utrzymaniem obiektów budowlanych z punktu widzenia bezpieczeństwa ludzi i mienia tj. na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623, ze zm.), czy też organ badał stan techniczny obiektu oceniając jego zagrożenie dla zdrowia lub życia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia bądź środowiska tj. w trybie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego. Z treści rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie wynika jedynie, że zostało ono wszczęte i prowadzone na skutek pisma E. Z., brak jest zaś określenia jego przedmiotu. Powyższych wad stanowiących o naruszeniu przepisów art. 7 i 107 § 1 k.p.a. nie dostrzegł organ drugiej instancji, naruszając tym samym art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Niezależnie od powyższych uchybień, mając na uwadze, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nakładają na organy administracji obowiązek wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a.), podkreślić należy, że rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie zostały wydane co najmniej przedwcześnie. Otóż, organy nie odniosły się do całości żądań strony zawartych we wniosku z dnia 16 kwietnia 2012 r. tj. żądań w zakresie kontroli emisji "wyziewów" i hałasu, a także prawidłowego usytuowania i funkcjonowania zbiornika retencyjnego (pkt 3 i 4 wniosku). Ponadto, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na istnienie pęknięć w ścianie wspólnej (przedzielonego budynku) z obu stron, w części budynku E. Z. oraz w narożnikach od strony budynku Państwa G. (załącznik fotograficzny do protokołu z kontroli z dnia 11 czerwca 2012 r.). Stwierdzone szczeliny między ścianą wybudowaną, a słupkami mają grubość 0,5-1,0 cm. Organ nie odniósł się jednak do wątpliwości skarżącego co do ich wpływu na bezpieczeństwo ludzi i mienia. Nie wyjaśnił, mając na uwadze w szczególności charakter dokonanej zmiany sposobu użytkowania budynku, czy mogą one powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Kontrolując prawidłowość wykonanych robót budowlanych w odniesieniu do projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...], organ nie zbadał prawidłowości robót związanych z ochroną przeciwpożarową, w szczególności użytych materiałów zapewniających odporność ogniową wymaganą ze względu na funkcję części budynku należącego do E. Z. Mimo stwierdzenia przez organ, że w kontrolowanym obiekcie elewacje posiadają otynkowane ocieplenie, istnieje możliwość ustalenia (np. w drodze uzyskania oświadczenia od kierownika budowy), czy w rzeczywistości zastosowano pas z materiału niepalnego. Sąd nie podziela ponadto stanowiska organów, wedle którego do wykonanych robót budowlanych, w związku ze zmianą sposobu użytkowania objętych pozwoleniem na budowę, nie mają zastosowania przepisy art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Przepis art. 55 wymaga by przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli obiekt ten jest zaliczony do wymienionej w tym przepisie kategorii oraz na jego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę. Kontrolowany w niniejszym postępowaniu obiekt - dwustanowiskowy warsztat samochodowy – należy do kategorii XVII objętej normą zawartą w przepisie art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego. Na jego wzniesienie niewątpliwie jest wymagane pozwolenie na budowę. Co za tym idzie, jest on objęty obowiązkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nie ma tu znaczenia, jak argumentuje organ, iż budynek nie został wzniesiony od podstaw. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowała się szeroka interpretacja pojęcia "wzniesienie", które winno być utożsamiane również z powiększeniem obiektu budowlanego, jego odbudową, rozbudową czy nadbudową. Wzniesienie można bowiem uznać za synonim pojęcia "budowa" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a zatem nie można go ograniczać tylko do obiektów realizowanych od podstaw (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1487/08, nr LEX 597306; wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1124/06 nr LEX 394409; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 543/09 nr LEX 563773). Z przepisów art. 54 i 55 pkt 1 Prawa budowlanego jasno wynika, że dotyczą one inwestycji, na realizację której wymagane jest pozwolenie na budowę w rozumieniu art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego. Nie może umknąć z pola widzenia fakt, że uzyskania pozwolenia na budowę może wymagać wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali w pierwszej kolejności przedmiot, tryb i podstawę prawną prowadzonego postępowania, a następnie, uwzględniając poczynione wyżej rozważania, rozstrzygnie sprawę w oparciu o wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i dowodowego. Ustalenia i rozważania winny natomiast znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które odpowiadać musi wymogom, określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie, Sąd wyeliminował wydane w sprawie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt 1). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. B.A.