VIII SA/Wa 558/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi Rady [...] w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] Minister Finansów (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198, ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 poz. 267; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w W., reprezentowanej przez przewodniczącego T. L. (dalej: "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: T. L. działając w imieniu [...] z siedzibą w W. wystąpił z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1) wysokości funduszu nagród, o którym mowa w art. 93 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2009 – 2012 w Ministerstwie Finansów; 2) wysokości funduszu nagród, o którym mowa w art. 141 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2009-2012 w Ministerstwie Finansów; 3) wysokości funduszu nagród, o którym mowa w § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie zasad wynagradzania pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w urzędach administracji rządowej i pracowników innych jednostek, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2009-2012 w Ministerstwie Finansów; 4) przeciętnej liczby członków korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Ministerstwie Finansów w poszczególnych latach 2009-2012 r.; 5) przeciętnej liczby pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej zatrudnionych w Ministerstwie Finansów w poszczególnych latach 2009-2012; 6) przeciętnej liczby funkcjonariuszy celnych zatrudnionych w Ministerstwie Finansów w poszczególnych latach 2009-2012. Minister Finansów, po analizie przedmiotowego wniosku, informacje dotyczące przeciętnej liczby członków korpusu służby cywilnej, pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej i funkcjonariuszy celnych zatrudnionych w Ministerstwie Finansów w poszczególnych latach 2009-2012 (pytania nr 4, 5 i 6 wniosku) zostały przekazane skarżącej pismem z dnia [...] lutego 2013 r. znak:[...]. Natomiast w odniesieniu do pozostałej części wniosku, tj. pytań nr 1, 2 i 3 stwierdzono, że Ministerstwo Finansów nie posiada informacji, o którą wnosi skarżąca, a jej uzyskanie będzie wymagało wytworzenia przez podjęcie szeregu czynności, m.in. dokonania analizy dokumentów z lat 2009-2012, sporządzenia zastawień danych w podziale na poszczególne grupy pracowników w poszczególnych latach z podziałem na fundusz utworzony i rozdysponowany, odpowiedniego zestawienia informacji, w wyniku których powstanie jakościowo nowa informacja. Zabiegi te czynią, zatem żądane informacje informacją przetworzoną, której udzielenie uzależnione jest od istnienia przesłanki interesu publicznego. Wobec powyższego, pismem nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. skarżąca w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. została wezwana do wykazania, że uzyskanie żądanej przez nią informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] skarżąca nie wykazała, że żądana przez nią informacja publiczna przetworzona jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Natomiast stwierdziła, że wniosek [...] dotyczył informacji prostej, będącej w posiadaniu Ministerstwa Finansów, nie wymagającej dodatkowych działań, które należałoby zakwalifikować do przetwarzania informacji. Z tych też powodów żądanie wykazania szczególnego interesu publicznego, zdaniem skarżącej jest nieuprawnione. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., Minister Finansów działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 107 k.p.a. orzekł o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej dotyczącej wysokości funduszu nagród członków korpusu służby cywilnej, pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej i funkcjonariuszy celnych, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2009 - 2012 w Ministerstwie Finansów, określonej w punktach 1, 2 i 3 wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. znak:[...]. Uzasadniając odmowę Minister Finansów wskazał m.in., iż na dzień złożenia wniosku organ nie dysponował gotową informacją w zakresie żądanym przez skarżącą. Dlatego też wskazano, iż w celu przygotowania odpowiedzi dotyczącej wysokości funduszu nagród członków korpusu służby cywilnej, pracowników niebędących członkami korpusu służby cywilnej i funkcjonariuszy celnych, utworzonego i rozdysponowanego w poszczególnych latach 2009-2012 w Ministerstwie Finansów, niezbędne będzie dokonanie przeglądu dokumentacji z lat 2009-2012, w tym sprawdzenie dokumentacji posiadającej status dokumentów archiwalnych, a następnie na podstawie tych dokumentów sporządzenie nowych zestawień danych, a w dalszej kolejności zredagowanie otrzymanych informacji. Zdaniem Ministra Finansów wytworzenie żądanych informacji, o które wnosiła skarżąca, wymagać będzie od organu wykonania dodatkowych czynności, takich jak przegląd raportów dotyczących wykonania funduszu wynagrodzeń w podziale na poszczególne lata 2009-2012 oraz w podziale na poszczególne grupy pracownicze, o których mowa: w ustawie z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 227, poz. 1505 ze zm.), w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.; dalej: "u.s.c.") oraz w ustawie z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 ze zm.), sporządzenia nowych zestawień dotyczących funduszu nagród w podziale na fundusz utworzony i rozdysponowany, dokonania stosowanych obliczeń funduszu nagród dla każdej grupy pracowniczej, a następnie na podstawie wytworzonych informacji, opracowania informacji w zakresie utworzonego i rozdysponowanego funduszu nagród za lata 2009-2012 w podziale na poszczególne grupy pracowników. W ocenie Ministra Finansów przeprowadzenie wymienionych czynności czynią żądane informacje informacją przetworzoną, której udzielenie związane jest z istnieniem przesłanki interesu publicznego. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z ustawą uzyskanie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1). Tymczasem skarżąca nie wykazała, że żądana przez nią informacja publiczna przetworzona jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Wobec czego organ był zobowiązany sam ustalić i rozważyć, czy udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Minister Finansów uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego dla udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Konkludując organ podniósł, iż istota oraz charakter żądanych informacji wskazują, że zrealizowanie wniosku nie będzie skutkowało uznaniem przez skarżącą realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, zatem udostępnienie informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła do Ministra Finansów skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. oraz udostępnienie informacji publicznej w zakresie przedmiotowym określonym w punktach 1, 2 i 3 we wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: – art. 7, art. 61 ust. 1-3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, – art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz pkt 5, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p., – art. 6-9 oraz art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 in fine k.p.a., – art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 25 ust. 5, art. 93 u.s.c. Rozpoznając sprawę ponownie Minister Finansów, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Organ wskazał, iż decyzja z dnia [...] lutego 2013 r. zawiera wszystkie składniki, o których mowa w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., tj. m.in. uzasadnienie faktyczne, które zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu, których odmówił skarżącej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jednocześnie podniósł, iż w decyzji tej została także szczegółowo omówiona i uzasadniona zarówno kwestia uznania żądania informacji publicznej za informację przetworzoną, jak również kwestia braku związku między wnioskowanymi informacjami, a przedstawionymi celami pozyskania tych informacji skutkującego nie wykazaniem istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ wyjaśnił, iż z uwagi na fakt, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji "informacji przetworzonej", choć posługuje się tym pojęciem w art. 3 ust. 1 pkt 1, dla określenia cech, jakie powinna spełniać tego typu informacja konieczne jest sięgnięcie do zasad wykładni przepisów prawnych oraz do bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych w tej materii, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Finansów wyjaśnił także, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p na prawo do informacji publicznej składają się między innymi uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazał, iż za sprawę szczególnie istotną dla interesu publicznego uznaje się taką, która ze względu na rodzaj, czas, miejsce, sposób oraz okoliczności rozstrzygania i realizacji, w istotnym zakresie wpływa lub może wpływać na wykonywanie przez podmioty władzy publicznej ich uprawnień i obowiązków. W zakresie prawa dostępu do informacji oznacza to, że interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Dla uzyskania szczególnego interesu publicznego niezbędne jest więc wskazanie, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub będzie wywoływać skutki potencjalnie wobec dużego kręgu adresatów. Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, o które wnosi, nie dotyczą wyłącznie jego interesu, a ponadto zobowiązany jest określić okoliczności i fakty pozwalające na przyjęcie, że działa on w interesie publicznym, a sprawa, o której chce zostać poinformowany, ma szczególne znaczenie. Odnosząc się do wnioskowanych informacji Minister Finansów wskazał, iż z raportów z lat 2009-2012 należy wybrać raporty dotyczące wynagrodzeń dodatkowo w podziale na poszczególne grupy pracowników, następnie z powyższych raportów wyodrębnić kwoty nagród, a potem dokonać zsumowania wybranych kwot przypisanych do grupy pracowników. Zdaniem organu, dokonanie tego rodzaju czynności powoduje, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. Tymczasem skarżąca nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego dla pozyskania żądanych informacji przetworzonych, wskazując jedynie, że żądane informacje dotyczą informacji prostej i są w posiadaniu Ministerstwa Finansów. Konkludując Minister Finansów stwierdził, iż w jego ocenie charakter żądania udostępnienia informacji publicznej przetworzonej nie budzi wątpliwości. Natomiast skarżąca nie wykazała istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, a organ po zbadaniu sprawy również nie dopatrzył się istnienia takiego interesu, wobec czego brak jest podstaw do udostępnienia żądanej informacji publicznej przetworzonej. Ponadto skarżąca nie przedstawiła nowych, istotnych argumentów, które pozwoliłby na zmianę uprzednio wydanej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, ani nie stwierdzono wad, na które wskazała skarżąca, co uzasadnia utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] maja 2013 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji Ministra Finansów oraz nakazanie podmiotowi zobowiązanemu udostępnienie informacji publicznej stosownie do wniosku w terminie 14 dni od otrzymania z Sądu akt sprawy. Nadto skarżąca wniosła o włączenie do akt sprawy wnioskowanych informacji publicznych w celu wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia, że jest to informacja publiczna, której nie można udostępnić bez wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, jak i włączenie do akt sprawy upoważnienia do podpisania decyzji udzielonego przez Ministra Finansów osobie, która złożyła podpis na decyzji. Autor skargi zarzucił organowi naruszenie: – art. 7 i art. 8 ust. 2, art. 61 ust. 1-2 oraz art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3, Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; – art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz pkt 5, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; – art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 25 ust. 5, art. 93 u.s.c. – art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a., w związku z art. 16 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.; Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła fakt powołania się przez Ministra Finansów w uzasadnieniu decyzji na art. 14 ust. 1 u.d.i.p., choć jej zdaniem nie był to przepis związany ze sprawą. Przywołała wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, w którym stwierdzono, że art. 14 nie jest związany ze stosowaniem art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Ponadto w ocenie skarżącej w decyzjach Ministra: – nie dokonano wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.; – błędnie wyłączono z dostępu kwoty nagród wypłaconych ze środków publicznych w organie administracji rządowej, co stoi w rażącej sprzeczności z przepisami art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przyjęcie rozszerzającej interpretacji ograniczenia prawa do informacji; – zaprezentowano taką interpretację art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., która w efekcie uniemożliwia uzyskanie informacji o działaniach władzy publicznej oraz niweczy jakąkolwiek formę kontroli społecznej; – nie ustosunkowano się do wszystkich zarzutów środka odwoławczego, czym naruszono art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.; – pominięto okoliczności faktyczne wskazane przez skarżącą, iż przepisy wewnętrzne w Ministerstwie regulują m.in. podawanie przez szefów komórek danych o przyznanych nagrodach, co pozwala stwierdzić, że takie dane już istnieją w Ministerstwie Finansów; – występują poważne wady uzasadnień decyzji pod względem prawnym, czym naruszono art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 in fine k.p.a.; – naruszono w trakcie postępowania art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, jednocześnie szczegółowo odnosząc się zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja, akt nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Badając skargę według ww. kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna, bowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje Ministra Finansów o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawiera definicję informacji publicznej stanowiąc, iż jest nią każda informacja o sprawach publicznych, podlegająca udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem w art. 2 ust. 1 ustawa przyznaje je każdemu, zakazując równocześnie w ust. 2 żądania od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z kolei w myśl art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (pkt 1), wglądu do dokumentów urzędowych (pkt 2) i dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów (pkt 3), a także uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.). W myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji, zaś zgodnie z art.16 ust. 2 tej ustawy do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym, że odwołanie rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1) oraz uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Jak wynika z przywołanego wyżej art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w przypadku, gdy informacja publiczna jest informacją przetworzoną jej uzyskanie jest możliwe w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W tych okolicznościach organ badając treść wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. obowiązany był do dokonania oceny czy żądanie obejmuje informację publiczną, o której mowa w ustawie, jak również czy jest możliwe jej udzielenie wprost, w oparciu o posiadaną dokumentację, bez dokonywania dodatkowych czynności, czy też udzielenie odpowiedzi na tak sprecyzowane żądanie wymaga zebrania informacji źródłowych, ich opracowanie i tym samym stworzenie nowej informacji, jakiej w dotychczasowym kształcie organ nie posiadał. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organ dokonując oceny złożonego przez skarżącą wniosku w zakresie objętym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją dokonał prawidłowej oceny charakteru żądanej informacji i nie dopuścił się wskazywanych w skardze naruszeń, jak i innych naruszeń uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu trafnie organ ocenił i wykazał, iż informacja określona w punktach 1, 2 i 3 wniosku stanowi informację przetworzoną. Wobec jej zakresu wymaga ona niewątpliwie zebrania poszczególnych informacji składających się na treść żądania. Nie budzi wątpliwości twierdzenie organu, iż opracowanie żądanej informacji wymagałoby dokonania przeglądu dokumentacji dotyczącej wszystkich grup pracowników objętych wnioskiem w latach 2009-2012 i w oparciu o te dokumenty stworzenia informacji, jakiej dotychczas organ nie posiada. Minister Finansów ponownie rozpoznając sprawę, w odpowiedzi na zawarty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzut posiadania objętych wnioskiem informacji, w odniesieniu do sprawozdania udostępnionego przez Szefa Służby Cywilnej podniósł, między innymi, iż nie obejmuje ono wszystkich grup pracowników, o które wnosi wnioskodawca. Wyjaśnienie to nie budzi wątpliwości wobec tego, iż mimo wiedzy o treści tego sprawozdania skarżący formułuje żądania objęte wnioskiem, będącym przedmiotem zaskarżonej decyzji. Także wskazywanie w skardze na istnienie wielu sprawozdań w tym dotyczących funduszu nagród potwierdza argumentację organu o konieczności wyszukania i zebrania danych dla opracowania żądanej informacji. Tym samym prawidłowo wywiedziono, iż wniosek skarżącej w zakresie objętym decyzją stanowi żądanie udzielenia informacji przetworzonej. Trafnie w odniesieniu do powyższych wywodów w decyzji z dnia [...] lutego 2013 roku powołane zostały wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2006 roku sygn. akt I OSK 1347/05 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2009 roku sygn. akt II SA/Wa 1513/09, których argumentację skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Nie ulega zatem wątpliwości, iż dla udzielenia informacji wskazanej w zaskarżonej decyzji konieczne jest, aby informacja ta była szczególnie istotna dla interesu publicznego. Odnosząc się do powyższej kwestii w ocenie Sądu organ prawidłowo wobec braku wykazania powyższego przez skarżącą prawidłowo dokonał tej oceny samodzielnie. Trafnie przy tym wywiódł, iż brak jest podstaw do uznania, że zostały spełnione powyższe przesłanki w okolicznościach niniejszej sprawy. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż organ naruszył art. 1 ust. 1, art. 3 ust.1 pkt 1, art. 6 ust.1 pkt 4 lit. a i pkt 5, art. 13 ust. 1 i 16 ust. 1 u.d.i.p. Żądane informacje co do zasady podlegają rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej i w przypadku oceny, iż mamy do czynienia z informacją przetworzoną, odmowie jej udzielenia, gdy informacja ta nie jest istotna dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.c. limit mianowań urzędników w służbie cywilnej na dany rok budżetowy i środki finansowe na wynagrodzenia oraz szkolenia członków korpusu służby cywilnej określa ustawa budżetowa. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 5 tej ustawy Szef Służby Cywilnej realizuje zadania określone w ustawie, w szczególności monitoruje i nadzoruje wykorzystanie środków, o których mowa w art. 7 ust. 1. Art. 25 ust. 5 u.s.c. stanowi, iż dyrektor generalny urzędu do końca stycznia każdego roku składa Szefowi Służby Cywilnej sprawozdanie z realizacji zadań wynikających z ustawy za rok ubiegły. Art. 93 ustawy, o której mowa w ust. 1 stanowi, iż członkom korpusu służby cywilnej za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej można przyznać nagrodę ze specjalnie utworzonego w tym celu funduszu nagród w służbie cywilnej oraz w ust. 2. stwierdza, że fundusz nagród, o którym mowa w ust. 1, w wysokości 3 % planowanych wynagrodzeń osobowych pozostaje w dyspozycji dyrektorów generalnych urzędów i może być przez nich podwyższany w ramach posiadanych środków na wynagrodzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia powyższych przepisów podnieść wypada, iż z art. 7 ust. 1 u.s.c., art. 15 ust. 1 pkt 5 u.s.c. oraz art. 93 u.s.c. nie wynikają wprost treści objęte żądaniem spornego w niniejszej sprawie wniosku, zaś w odniesieniu do sprawozdań, o których mowa w art. 25 ust. 5 u.s.c. na zawarty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzut, organ w zaskarżonej decyzji zawarł nie budzące wątpliwości wyjaśnienie, o czym była mowa wyżej. Wykładnia zastosowanych przez Ministra Finansów przepisów wbrew twierdzeniom skarżącej nie narusza konstytucyjnej zasady działania organów publicznych na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji). Brak jest także podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 8 ust. 2 Konstytucji, jak i art. 61 ust. 1, 2, 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie. Tym samym prawidłowa wykładnia i zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, która określa tryb udzielania informacji nie pozwala na stwierdzenie wskazywanych w skardze naruszeń Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tym samym zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i z poszanowaniem zasady praworządności. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie został należycie uzasadniony. Skarżąca poza przytoczeniem orzeczeń sądów administracyjnych nie wskazała co do jakich dowodów, czy materiałów organ uniemożliwił stronie zapoznania się i wypowiedzenia. Z akt administracyjnych nie wynika też, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów gromadził dowody w sprawie. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż zasadny jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Zaskarżona decyzja została wydana po wyczerpującym i pełnym wyjaśnieniu sprawy, z odniesieniem się do zarzutów odwołania i ze wskazaniem obowiązujących w tej mierze przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, przytaczanego na poparcie własnych wnioskowań prawnych. W postępowaniu organ nie naruszył art. 15 k.p.a., art. 127 § 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej decyzje zostały sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 1 k.p.a. oraz uzasadnione z zachowaniem zasad określonych w art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Decyzja została też podpisana przez osobę legitymującą się stosownym upoważnieniem dołączonym do akt administracyjnych. Za zbędne należy uznać przywołanie w zaskarżonej decyzji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Nie stanowi to jednak naruszenia uzasadniającego uwzględnienie skargi. Wobec braku wskazania podstawy prawnej wniosku o włączenie do akt sprawy wnioskowanych informacji publicznych nie pozwala na odniesienie się do tego wniosku. W tych okolicznościach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił zgodnie z treścią wyroku.