II OSK 1833/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie sędzia NSA Włodzimierz Ryms /spr./ sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 670/13 w sprawie ze skargi A. Ż. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 846/12 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po uwzględnieniu skargi A. Ż. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 846/12, uchylił kwestionowany wyrok oraz uwzględnił skargę B. M. i uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Lubińskiego z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Inwestor A. Ż. w dniu 6 lutego 2012 r. wystąpił z wnioskiem (kolejnym) o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z lokalem usługowym o funkcji biurowej wraz z instalacjami wewnętrznymi, w tym instalacją elektryczną, c.o. i gazu - kontynuacja budowy w celu ukończenia, na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb [...], przy ulicy N. w L. Starosta Lubiński decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z lokalem usługowym. Wojewoda Dolnośląski, na skutek odwołania B. M., decyzją z dnia [...] maja 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty Lubińskiego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na nieprawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (brak działki nr [...]), brak informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wadliwości i niekompletność przedłożonego projektu budowlanego. Starosta Lubiński, po uzupełnieniu dokumentacji przez inwestora, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria XIII obiektu budowlanego). W uzasadnieniu organ I instancji szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja obejmuje roboty budowlane, których wykonanie jest niezbędne dla ukończenia budowy. Zdaniem Starosty z przeprowadzonej oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Nr 46 miasta Lubina, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Lubinie nr LXXI/251/10 z dnia 27 kwietnia 2010 r., wynika, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji położony jest w obszarze jednostki urbanistycznej oznaczonej symbolem "2MN/U" o przeznaczeniu pod zabudowę jednorodzinną z usługami. Projekt budowlany jest zgodny z planem miejscowym, ponieważ projektowany budynek ma 3 kondygnacje (2 kondygnacje i poddasze użytkowe), a jego wysokość wynosi 11,08 m w najwyższym punkcie. Zdaniem Starosty, przepisy nie ograniczają ilości pomieszczeń takich jak łazienki i aneksy kuchenne w jednym lokalu mieszkalnym, dlatego też organy nie mogą narzucać inwestorowi rozwiązań funkcjonalnych budynku, ani też sposobu zagospodarowania działki, o ile jest on zgodny z obowiązującym przepisami prawa. Po rozpatrzeniu odwołania B. M. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy przyjął, w oparciu o art. 37 ust. 2 ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), że w sytuacji gdy inwestycja nie została zakończona, a inwestor na skutek wskazanych w powołanym przepisie okoliczności nie posiada wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, warunkiem kontynuacji procesu budowlanego jest uzyskanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatwierdzony taką decyzją projekt budowlany powinien obejmować zarówno już wykonane roboty budowlane, jak i te, których realizacja jest niezbędna w celu zakończenia inwestycji. Jedynie w oparciu o tę regulację możliwe jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 Prawa budowlanego, w sytuacji gdy część robót budowlanych została już wykonana na podstawie decyzji wyeliminowanej z obrotu prawnego. Sporna inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przedłożony projekt jest zgodny z przepisami technicznymi, a ponadto przedstawiono w nim analizę techniczną budynku w kontekście wymogów przepisów przeciwpożarowych oraz analizę zacieniania i przesłaniania potwierdzającą zgodność użytkowania budynku z przepisami prawa. W świetle art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nie przekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Mieszkanie zaś stanowi zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. Wojewoda podzielił zatem pogląd Starosty Lubińskiego, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny wkraczać w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne obiektu, o ile zgodne są one z przepisami prawa. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza akt rozpatrywanej sprawy, tj. porównanie projektów budowlanych, na podstawie których wnioskowana inwestycja była realizowana (projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Lubińskiego z dnia [...] lipca 2010 r. oraz decyzją z dnia [...] lutego 2011 r.) z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych nie wykazało wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wobec czego wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę należy do kompetencji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. B. M. wniosła skargę na tę decyzję. Skarżąca podniosła, że inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, uchylonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r. Wybudowany obiekt nie jest budynkiem jednorodzinnym, ponieważ jest w nim 5 lokali mieszkalnych, swoją kubaturą parokrotnie przekracza kubaturę budynków sąsiednich. Wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 846/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Lubińskiego z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Inwestor wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania, na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 marca 2013 r. Inwestor podniósł, że został pozbawiony prawa udziału w postępowania, ponieważ nie został o nim zawiadomiony. Według wnoszącego skargę o wznowienie postępowania Sąd winien był dokonywać mu doręczeń na adres siedziby przedsiębiorcy podany w ewidencji działalności gospodarczej. Tymczasem Sąd dokonywał doręczeń na inny adres, który to adres nigdy nie był ani adresem siedziby przedsiębiorcy, ani adresem jego zamieszkania. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania skarżąca wniosła o jej oddalenie i stwierdziła, że inwestor miał pełną wiedzę o wniesionej przez nią skardze na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę o wznowienie postępowania i uchylił zaskarżony wyrok oraz rozpoznał ponownie sprawę i uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Lubińskiego z dnia [...] lipca 2012 r. Sąd podzielił zarzut, że inwestor nie został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, ani nie zostały mu doręczone odpisy skargi, odpowiedzi na skargę oraz wyroku. W konsekwencji inwestor został pozbawiony możności działania w całym postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia 6 marca 2013 r., a zatem zachodziła podstawa wznowienia postępowania z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. i kwestionowany wyrok należało uchylić i rozpoznać ponownie skargę B. M. Rozpoznając ponownie skargę na decyzję z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że podlega ona uwzględnieniu, z uwagi na to, że nie dokonano oceny zgodności projektu obiektu budowlanego z obowiązującym w dacie wydawania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W planie miejscowym obszar inwestycji znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną z usługami (2MN/U). W Prawie budowlanym, ani też w żadnych innych przepisach nie zdefiniowano, poza pojęciami budynek i budynek mieszkalny jednorodzinny, pojęć "budynek mieszkalny wielorodzinny", czy też "budynek wielomieszkalny". Występuje niezgodność terminologiczna pomiędzy definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego na gruncie Prawa budowlanego, która dopuszcza dwa lokale mieszkalne, a klasyfikacją statystyczną, w której klasa budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie obejmuje budynków o dwóch mieszkaniach. W Prawie budowlanym, ani też w jego przepisach wykonawczych nie ma definicji "lokalu mieszkalnego". O lokalu mieszkalnym mowa jest w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, który stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji możliwość wydzielenia lokalu mieszkalnego należy utożsamiać ze spełnieniem wymagań świadczących o samodzielności lokalu mieszkalnego stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Oba organy administracji architektoniczno-budowlanej nie przeanalizowały wnikliwie czy w przedmiotowym budynku zrealizowanym na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego wydzielono pięć lokali mieszkalnych i jeden lokal użytkowy o funkcji biurowej, co wyłączałoby możliwość kwalifikowania go jako budynek mieszkalny jednorodzinny z lokalem usługowym, a w konsekwencji możliwość stwierdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne dla określenia, czy mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, czy wielorodzinnym jest poczynienie ustaleń, czy znajdujące się w przedmiotowym budynku zespoły pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych (pokoje, pokoje z aneksami kuchennymi, łazienki i przedpokoje) mają odrębne wejścia, są wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiają stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego. W skardze kasacyjnej od wyroku inwestor A. Ż. zarzucił naruszenie art. 3 pkt 2a, art. 20 ust. 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, § 3 pkt 2, 4 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, § 1 i § 15 uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lubina oraz § 24 uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 27 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lubina nr 46. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, że organy architektoniczno-budowlane nie wyjaśniły czy obiekt budowlany objęty pozwoleniem na budowę jest w istocie budynkiem jednorodzinnym czy wielorodzinnym. Niesłusznie Sąd pierwszej instancji z jednej strony stwierdza, że organy nie przeanalizowały wnikliwie, ile lokali wydzielono na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego w kontekście zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z drugiej zaś strony Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjmuje, że organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa i zasadami wiedzy technicznej, bowiem to gwarantuje oświadczenie projektanta. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może samodzielnie oceniać projektu budowlanego. Organ, opierając się na oświadczeniu projektanta co do zaprojektowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego z jednym lokalem mieszkalnym i jednym lokalem użytkowym, prawidłowo uznał, że projekt jest zgodny z obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto Sąd wadliwie nie zastosował uchwały z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przeznacza teren także pod zabudowę wielorodzinną. Sąd błędnie zarzucił, że organ nie dokonał analizy projektu budowlanego. Ponadto Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, powołując się na ustawę o własności lokali, że dla definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego niezbędne są trzy elementy: ustalenie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, samodzielności konstrukcji oraz niemożliwości wydzielenia dodatkowego lokalu mieszkalnego. Kwestia kwalifikacji co do samodzielności lokali jest kwestią prawną i możliwa jest dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Podnosząc takie zarzuty inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi B. M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy odnieść się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, że Sąd pierwszej instancji nie zastosował przepisów uchwały Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lubina, która określiła przeznaczenie terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany objęty zaskarżonym pozwoleniem na budowę, jako teren pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i wielorodzinne, oznaczone symbolem 6UM. Zdaniem inwestora zmiana planu miejscowego oznacza, że oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy dokonać z uwzględnieniem aktualnie obowiązującego planu miejscowego, ponieważ sąd administracyjny wydaje wyrok według stanu prawnego obowiązującego na dzień wyrokowania, a tym samym nie można mówić o niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) i nie ma potrzeby wyjaśniania, czy pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, czy budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Stanowisko to jest wadliwe. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), co oznacza, że kontrola aktów administracyjnych zaskarżonych do sądu administracyjnego polega na ocenie, czy zaskarżony akt został wydany przez organ zgodnie z prawem. Konsekwencją tego jest to, że sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonego aktu według stanu faktycznego ustalonego przez organ i według stanu prawnego obowiązującego w czasie wydania aktu przez organ. Stan prawny obejmuje także przepisy prawa miejscowego, a takim przepisem prawa miejscowego jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), obowiązujący w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego powinna być zgodna z uchwałą Rady Miejskiej w Lubinie z dnia 27 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lubina, ponieważ ten plan obowiązywał w dacie wydawania decyzji. Okoliczność, że plan miejscowy został zmieniony po wydaniu zaskarżonej decyzji uchwałą z dnia 11 lutego 2014 r. nie ma znaczenia dla oceny legalności tej decyzji. Nie można więc podzielić zarzutu, że pominięcie zmiany planu miejscowego przez Sąd pierwszej instancji stanowi naruszenie prawa. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, że podstawę oceny zaskarżonej decyzji stanowił plan miejscowy z 2010 r. jest prawidłowe. Zgodnie zaś z tym planem działki inwestora, na których usytuowano obiekt budowlany objęty zaskarżoną decyzją, znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną. Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów sprowadza się w istocie rzeczy do tego, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji z tego powodu, iż nie zostało wyjaśnione przez organy administracji, czy pozwolenie na budowę i zatwierdzony projekt budowlany dotyczy rzeczywiście budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zdaniem inwestora, skoro projektant określił, że obiekt budowlany jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a podstawowym obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, to organ wydający pozwolenie na budowę i zatwierdzający projekt budowlany nie może ingerować w uprawnienia projektanta i oceniać, czy projekt budowlany dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i czy jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tym stanowiskiem wnoszącego skargę kasacyjną inwestora nie można się zgodzić. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika wprost, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ (organ architektoniczno-budowlany) sprawdza zgodność projektu budowlanego w ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tego obowiązku organu nie wyłącza to, że obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z uwagi na ustalenia planu miejscowego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, konieczne było ustalenie i wyjaśnienie, czy obiekt budowlany jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego (budynek, w którym wydzielono nie więcej niż 2 lokale mieszkalne albo 1 lokal mieszkalny i lokal użytkowy o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku), zwłaszcza w sytuacji gdy skarżąca B. M. zarzucała, iż w budynku jest 5 lokali mieszkalnych. Stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż kwestia ta nie została przez organy wyjaśniona i ustalona jest prawidłowe. Skarżący słusznie jedynie podnosi, że ustalenie, ile lokali mieszkalnych zaprojektowano w budynku nie może być dokonywane w oparciu o kryteria samodzielnego lokalu mieszkalnego określone w ustawie o własności lokali (art. 2 ust. 2). Nie oznacza to jednak, że inwestor może w sposób dowolny określać co jest domem jednorodzinnym, w sytuacji gdy definicję domu jednorodzinnego przyjęto w Prawie budowlanym. Obowiązkiem organu jest dokonanie oceny, czy określone przedsięwzięcie inwestycyjne może być traktowane jako dom jednorodzinny. Trafnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że oceny takiej należało dokonać na podstawie analizy całego projektu budowlanego. Należy przy tym uwzględnić, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] października 2012 r., obiekt budowlany został prawie w całości wykonany, co oznacza, że zatwierdzony tą decyzją projekt budowlany dotyczył obiektu już istniejącego. Konieczne więc było ustalenie na podstawie jakiego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego oraz w jakim czasie obiekt został wybudowany. Pierwsze pozwolenie na budowę z [...] lipca 2010 r., utrzymane w mocy decyzją Wojewody z [...] września 2010 r., dotyczyło budynku jednorodzinnego. Decyzje te zostały uchylone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 713/10. Jednakże przed wydaniem tego wyroku, w czasie gdy skarga na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2010 r. oczekiwała na rozpoznanie, Starosta Lubiński, na wniosek inwestora, wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., którą zmienił decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. i zatwierdził projekt budowlany zamienny w zakresie zmiany funkcji z budynku jednorodzinnego na budynek usługowy (usługi komercyjne). Natomiast po wydaniu wyroku, inwestor złożył wniosek wraz z projektem budowlanym na budowę budynku usługowego (usługi zamieszkania zbiorowego oraz pomieszczenia biurowe), z zaznaczeniem, że jest to kontynuacja budowy. W takiej sytuacji nie jest wystarczająco udokumentowane stwierdzenie w zaskarżonej decyzji, że "porównanie projektów budowlanych, na podstawie których wnioskowana inwestycja była realizowana (projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Lubińskiego Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. oraz decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.) z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych nie wykazało wystąpienia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę, wobec czego wydanie nowej decyzji o pozwoleniu na budowę należało do kompetencji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej". Konieczne było wyjaśnienie, jakie roboty budowlane i w jakim czasie były wykonane oraz na podstawie którego pozwolenia na budowę, ponieważ może to być pomocne w ustaleniu, czy inwestor realizował budynek jednorodzinny oraz czy roboty budowlane były wykonywane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wyżej przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.