II SA/Sz 671/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi Gminnej Spółdzielni A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia użytkowania nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Gminnej Spółdzielni A. kwotę [...]złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr[...] , wydaną na podstawie art.138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267), zwanej dalej "K.p.a.", oraz art. 210 ust. 3 w związku z art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Gminnej Spółdzielni w [...]od decyzji Burmistrza z dnia [...] r. znak: [...] o wygaśnięciu użytkowania nieruchomości zabudowanej młynem gospodarczym i pomieszczeniami mieszkalnymi o łącznej powierzchni [...] m2, położonej w [...] przy ul.[...] , stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych[...] ,wpisanej do rejestru zabytków[...] , oddanej w użytkowanie wieczyste Gminnej Spółdzielni w [..] decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Nr [...] z dnia [...] r. z przeznaczeniem na młyn gospodarczy - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Nieruchomość, której dotyczy postępowanie oddana została w użytkowanie Gminnej Spółdzielni w [...] decyzją Nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej [...]z dnia [...] r. Od decyzji tej Spółdzielnia złożyła odwołanie, jednak decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu wskazano m.in., że "...w niniejszej sprawie został spełniony warunek, aby przekazywane obiekty były czynne lub nadające się do eksploatacji. Fakt, że młyn położony w [...] przy ul. [...] jest czynny wynika z tego, iż został on ujęty w wykazie Wydziału Handlu, Przemysłu i Usług Prezydium PRN w [...] a nadto z opinii Prezydium MRN w [...] z dnia [...] r. Młyn ten świadczy usługi okolicznym rolnikom i zatrudnia [...] pracowników." Kolegium ustaliło również, że w pkt 3 dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, zatytułowanego "Wykaz obiektów przekazywanych spółdzielniom zrzeszonym w CRS "[...] " w opisie obiektu wpisano: młyn gospodarczy położony w [...]ul.[...] , natomiast w punkcie 4 - "Spis budynków" wpisano: a) budynek młyna wartości [...] zł, b) budynek magazynu zboża i przetworów wartości [...] zł, c) silosy komorowe wartości [...] zł, dalej zaś w tym samym punkcie wyszczególniono kilkadziesiąt urządzeń technicznych z podaniem ich ilości i wartości. Wymienione wyżej dokumenty Kolegium uznało wystarczające do przyjęcia, że nieruchomość oddana została w celu prowadzenia młyna. Organ ustalił również, że młyn, w chwili jego przekazania Spółdzielni, był czynnym obiektem świadczącym usługi okolicznym rolnikom, zaś w skład przekazanej Spółdzielni nieruchomości, poza młynem, wchodziły pomieszczenia magazynowe i gospodarcze, to jednak to obiekty te były funkcjonalnie powiązane z młynem i służyły do prowadzenia działalności młynarskiej. Świadczy o tym m.in. ich nazwa wpisana w "Wykazie obiektów przekazywanych spółdzielniom zrzeszonym w CRS "[...] " jako budynek magazynu zboża i przetworów oraz silosy komorowe. Według ustaleń organu, nieruchomość pełniła również funkcję mieszkaniową, o czym świadczą pisma z lat [...] i [...] jednego z najemców Z. A. w sprawie kupna mieszkania oraz korespondencja z organem w tej sprawie. Funkcja mieszkaniowa nie stanowiła jednak celu głównego, dla którego nieruchomość oddano Spółdzielni w użytkowanie, lecz cel uboczny. Organ odwoławczy wskazał również na zły stan techniczny nieruchomości będącej w użytkowaniu Spółdzielni oraz wykorzystywanie jej na cele niezgodne z przeznaczeniem, co potwierdził przeprowadzony w dniu [...] r. dowód oględzin oraz zalecenia pokontrolne Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków [...] w związku z wpisaniem nieruchomości przy ul. [...] w [...] do rejestru zabytków[...] . Kolegium stwierdziło nadto, że pozostałe przeprowadzone w sprawie dowody, w tym zeznania świadków złożone na rozprawach administracyjnych w dniach [...]r., [...]r. oraz [...] r. nie wskazują, iż w spornej nieruchomości prowadzona jest działalność młynarska. Z zeznań tych wynika natomiast, że użytkowane przez Spółdzielnię pomieszczenia pełnią funkcję magazynową, w tym zaplecza magazynowego dla pobliskiego sklepu, ich stan techniczny jest zły oraz panuje w nich nieporządek. Powołując się na treść art. 46 ust. 1 i ust. 6 w związku z art. 210 ust. 3 (do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu) ustawy o gospodarce nieruchomościami, Kolegium wskazało na uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie wygaśnięcia użytkowania oraz wymogi jakie decyzja uznaniowa winna spełniać. W rozpatrywanej sprawie wygaśnięcie użytkowania podyktowane było stwierdzeniem, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o jego ustanowieniu. Wprawdzie w decyzji cel nie został wprost określony, jednakże celem tym było prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na produkcji młynarskiej. Pomieszczenia gospodarcze służyć miały właśnie na potrzeby młyna, z kolei mieszkania nie były z tą działalnością w żaden sposób związane. Mieszkali w nich pracownicy młyna (obecnie byli pracownicy, którzy nadal mieszkania zajmują). Nie może, w ocenie Kolegium, stanowić dowodu na wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z celem jej przeznaczenia fakt składowania w części magazynowej kontenerów po piwie, makulatury, innych opakowań czy palet. To, że pobliski sklep należący do Spółdzielni dysponuje zbyt małą powierzchnią magazynową, nie usprawiedliwia wykorzystywania nieruchomości na cele magazynowe - tym bardziej, że dostawy towaru do sklepu są bardzo częste, zatem przy okazji dostaw można zabrać niepotrzebne opakowania. Kolegium za okoliczność istotną uznało wpisanie obiektu do rejestru zabytków, gdyż stanowi wartość dziedzictwa kulturowego i jako taki winien być zachowywany w należnym zabytkom stanie. Tymczasem jego stan techniczny pozostawia wiele do życzenia, część prac remontowych wykonywali mieszkańcy, zaś brak wykorzystywania młyna na jego zasadnicze przeznaczenie może powodować dalsze pogarszanie się stanu technicznego obiektu (na ten aspekt zwracał również uwagę Konserwator Zabytków). Nadto, Spółdzielnia już w 2007 roku zrezygnowała z dalszego użytkowania nieruchomości położonej przy ul. [...] w ("młyn"- pismo z dnia [,,,] r.). Kolegium podkreśliło również, że obiekt został Spółdzielni przekazany w dobrym stanie technicznym z możliwością prowadzenia młyna. Organ odwoławczy stwierdził, że nie potwierdziły się zarzucane Burmistrzowi przez Spółdzielnię naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 67, art. 72, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., ani też art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 28 K.p.a. polegający na zaniechaniu wezwania do wzięcia udziału w sprawie w charakterze strony najemców lokali mieszkalnych położonych na przedmiotowej działce i tym samym uniemożliwienie im czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, którego wynik ma bezpośredni wpływ na ich prawa i obowiązki. W myśl art. 46 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona. Kolegium odwołało się w tej kwestii do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010 r. (sygn. akt I OSK 1405/09) oraz wyroku 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt I OSK 1995/06). Zdaniem organu II instancji, stroną w niniejszej sprawie jest wyłącznie Gminna Spółdzielnia w [...] , gdyż to właśnie na rzecz tej Spółdzielni ustanowione zostało użytkowanie i tym samym jedynie Spółdzielnia nabyła określone prawa i obowiązki wynikające z decyzji o ustanowieniu użytkowania. Praw takich z decyzji tej nie nabyli najemcy lokali. Gminna Spółdzielnia w [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Spółdzielnia, zarzucając zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenie prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a zwłaszcza: - art. 28 K.p.a. w związku z art. 46 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez bezzasadne przyjęcie, że najemcy budynku mieszkalnego nie powinni być stroną przedmiotowego postępowania, ponieważ, zdaniem obu organów administracji, nie mają interesu prawnego i tym samym statusu strony; - art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość stała się skarżącej zbędna "na cel określony w decyzji" i błędne przyjęcie, że wyłącznym celem oddania nieruchomości skarżącej było prowadzenie działalności młynarskiej, naruszenie przepisów postępowania istotnych dla wyniku sprawy, a zwłaszcza: - art. 7, art. 77, art. 80 i art.107 § K.p.a. poprzez dowolne ustalenia dokonane przez organy obu instancji, zarówno celu przekazania nieruchomości w użytkowanie, jak i ustalenia, że nieruchomość ta stała się zbędna dla skarżącej, w wyniku wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego i błędnego ustalenia podstaw prawnych i celu decyzji z dnia 29 stycznia 1972r. o przekazaniu w użytkowanie skarżącej przedmiotowej nieruchomości, - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Burmistrzowi. W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia podkreślała, że mieszkańcy budynku przy ul. [...] w [...] , zeznający także w niniejszej sprawie, którzy na zasadzie umowy najmu stale zamieszkują i są zameldowani w przedmiotowym budynku, mają przymiot strony w przedmiotowej sprawie. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślała, że najemcy i dzierżawcy mają oczywisty interes prawny w udziale w podobnych postępowaniach. Spółdzielnia zakwestionowała nadto ustalenia organów obu instancji, że skarżącej została oddana nieruchomość do korzystania z niej wyłącznie w celu prowadzenia młyna. Organy zauważyły, że cel przekazania nie został w decyzji określony, ale domniemanie tego celu można wywnioskować z podstawy prawnej decyzji o przekazaniu. Tym samym, zdaniem organów obu instancji, decyzja o przekazaniu w użytkowanie była od początku nieważna, skoro nie zawierała niezbędnego elementu rozstrzygnięcia. Skoro jednak decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym mimo braku określenia celu przekazania terenu, to winna ona być respektowana przez organy administracji, które nie mają podstaw prawnych do jej uzupełniania o treści, jakie nie zostały w niej zawarte. Zabieg taki dokonany bez podstawy prawnej, ma uzasadniać wygaszenie użytkowania na podstawie art.46 ust. 2 pkt 6 u.g.n. Tymczasem zgodnie z literalnym brzmieniem wskazanego przepisu organ winien wykazać, że nieruchomość stała się zbędna "na cel określony w decyzji o ustanowieniu zarządu". Skoro taki cel nie został określony, najwyraźniej było to zamierzone działanie organów administracji przekazujących teren w użytkowanie, a nie zwykłe "przeoczenie", jak wydaje się wskazywać uzasadnienie obu zaskarżonych decyzji. Spółdzielnia podniosła również, że żaden przepis prawa, ani obowiązujący na dzień wydania decyzji o przekazaniu ani obecnie, nie uprawnia do określania, czy jakiś cel jest "główny" i dlatego może być podstawą do wygaszenia użytkowania, czy tylko "uboczny". Kolegium przy tym błędnie stwierdza i przywołuje, jako uzasadnienie do swoistej rekonstrukcji "celu głównego", że "decyzja (z dnia [...] r.) wydana została na podstawie rozporządzenia RM z 2 lipca 1971r. w sprawie zasad i trybu przekazywania młynów gospodarczych". Tymczasem decyzja ta, jako podstawę wskazuje w pierwszym rzędzie art.8 ust.1 ustawy z 14 lipca 1961 r. Zgodnie z tym przepisem decyzja powinna zawierać jedynie czas i warunki użytkowania, przy czym, zgodnie z art.5 ww. ustawy, przez warunki użytkowania należy rozumieć użytkowanie zgodne z przeznaczeniem terenu w planie zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności decyzja powołuje § 4 ust.1 i 4 rozporządzenia z 31 maja 1962 r., które również nic nie wspomina o celu przekazania nieruchomości. Rozporządzenie, do którego Kolegium przywiązało tak duże znaczenie, wydane zostało ze względu na możliwe sytuacje prawne przewidziane w art.9 ust. 1 ustawy z 14 lipca 1961r. Tymczasem przekazanie terenu nastąpiło na podstawie art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Należy więc wskazać, że w świetle obowiązujących wówczas przepisów ustawy z 14 lipca 1961r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, przekazanie terenu nastąpiło prawidłowo, choć bez wyraźnego określenia celu tego przekazania. Obowiązujące wówczas przepisy wskazywały jedynie, aby użytkowanie następowało zgodnie z funkcjami terenu i nie sprzecznie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ przekazany obiekt spełniał kilka równorzędnych funkcji, w decyzji celowo i zgodnie z przepisami ww. ustawy, nie określono funkcji dominującej czy wyłącznej, pozostawiając uznaniu biorącego w użytkowanie, jak obiektem będzie zarządzał, byle było ono "zgodne z przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego" (art.5 ustawy). Skoro tak, to powołana przesłanka wygaszenia użytkowania nie mogła mieć zastosowania. Podobnie przesłanką wygaszenia użytkowania nie mógł być stan techniczny budynku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Wniesiona skarga okazała się zasadna. Przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza stwierdzającą wygaśnięcie, na podstawie art. 46 ust. 1 i ust.2 pkt 6 w związku z art. 210 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zwanej dalej "u.g.n.", użytkowania nieruchomości zabudowanej młynem gospodarczym i pomieszczeniami mieszkalnymi o łącznej powierzchni [...] m2 , położonej w [...] przy ul.[...] , stanowiącej działki nr[...] , wpisanej do rejestru zabytków[...] , oddanej w użytkowanie Gminnej Spółdzielni w [...] decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej nr [...] dnia [...] r. Powołany w decyzji przepis art. 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 6 u.g.n. stanowi, że trwały zarząd wygasa z upływem okresu, na który został ustanowiony, albo na skutek wydania decyzji właściwego organu o jego wygaśnięciu (ust. 1). Właściwy organ może z urzędu wydać decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu w odniesieniu do nieruchomości lub jej części w razie stwierdzenia, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o ustanowieniu trwałego zarządu( ust. 2 pkt 6). Przepis art. 210 ust. 3 u.g.n. stanowi z kolei, że do użytkowania ustanowionego w drodze decyzji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące trwałego zarządu. Okolicznością w sprawie niesporną i nie kwestionowaną przez strony, bowiem wynikającą z decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r. jest przekazanie skarżącej na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.),w użytkowanie nieruchomości zabudowanej młynem gospodarczym, składającej się z budynku, w którym są urządzenia użytkowe oraz mieszkalne oraz z działki gruntu o powierzchni [...] m2 oznaczonej numerem geodezyjnym nr[...] . W decyzji orzeczono również o wartości budynków, tj. budynku młyna, budynku magazynu zboża i przetworów oraz urządzeń na podstawie wykazu Wydziału Przemysłu i Handlu PPRN (§ 2 decyzji), wskazano, że podmiot przejmujący nieruchomość - Gminna Spółdzielnia jest zwolniona od opłat z tytułu przejęcia nieruchomości na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1971r. w sprawie zasad i trybu przekazywania organizacjom spółdzielczym młynów gospodarczych (§ 3), wymienioną nieruchomość przekazuje się do użytkowania na czas nieoznaczony (§ 4) oraz zobowiązano Gminna Spółdzielnie do delegowania przedstawiciela w celu protokolarnego przekazania nieruchomości (§ 5). Stanowiący podstawę prawną ww. decyzji art. 8 ust. 1 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach stanowił, że [...] decyzja powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania. Przepis ten nie nakładał na organ upoważniony do wydania decyzji w sprawie przekazania terenu w użytkowanie określenia celu, w jakim to przekazanie następuje. Z kolei powołany przez organ przepis art. 46 ust. 2 pkt 6 jako powód wydania decyzji o wygaśnięciu użytkowania wskazuje zbędność celu określonego w decyzji o ustanowieniu użytkowania. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia przez Sąd stała się zatem możliwość wydania przez organ decyzji w przedmiocie wygaśnięcia użytkowania nieruchomości ze względu na to, że stała się zbędna na cel określony w decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie w sytuacji gdy, w decyzji ustanawiającej użytkowanie nie określono celu na jaki przekazano nieruchomość, bowiem przepis stanowiący podstawę tej decyzji nie nakładał na organ obowiązku wskazania celu, jak i cel ten wprost z tej decyzji nie wynikał, a co za tym idzie - ustalenie zbędności tej nieruchomości dla podmiotu, któremu ja przekazano. Punktem wyjścia dla oceny zbędności użytkowanej przez skarżącą nieruchomości stało się zatem precyzyjne ustalenie celu, na jaki nieruchomość jej przekazano, a następnie oceny na ile cel ten - o ile został precyzyjnie ustalony, determinujący sposób wykorzystania nieruchomości – już po wydaniu decyzji o ustanowieniu użytkowania i objęciu nieruchomości w użytkowanie przestał być aktualny. To zaś, że stan zbędności nieruchomości odnosić się musi do stanu faktycznego zaistniałego po ustanowieniu użytkowania, wynika z posłużenia się przez ustawodawcę w redakcji przepisu art. 46 ust. 6 u.g.n. zwrotem "stały się zbędne", a więc zwrotem wskazującym na zaistniałą po wydaniu decyzji ustanawiającej to prawo i objęciem nieruchomości w użytkowanie zmianę tego stanu. Zdaniem Sądu, nie stanowi więc i nie może stanowić o zbędności nieruchomości w rozumieniu powołanego wyżej przepisu okoliczność, że część nieruchomości nie jest faktycznie wykorzystywana na cel określony w decyzji, jeżeli już w dacie objęcia celu tego nie określono. Jak już wyżej wspomniano, ani to przepis ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, jak i sama decyzja nie określają celu, na jaki nieruchomość została przekazana. Z decyzji z dnia [...] r. wynika, że przekazaniu na rzecz skarżącej wraz z terenem podlegał budynek z pomieszczeniami użytkowymi oraz mieszkalnymi oraz to, że przejęcie nieruchomości następuje w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1971 r. w sprawie zasad i trybu przekazywania organizacjom spółdzielczym młynów gospodarczych. Z przepisu § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, na który powołał się organ wynika jedynie, że przekazywanie obiektów położonych na obszarze miast i osiedli następuje na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 1962 r. w sprawie przekazywania terenów w miastach i osiedlach ( ust. 1 ) oraz, że przekazanie obiektu następuje na podstawie decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej rady narodowej, podjętej na wniosek sporządzony w formie wykazu tych obiektów przez właściwy do spraw przemysłu organ prezydium powiatowej rady narodowej w porozumieniu z zainteresowaną organizacją spółdzielczą. Z analizy decyzji, w zestawieniu z treścią przytoczonych w niej przepisów, nie wynika zatem, na jaki w istocie cel skarżącej została nieruchomość przekazana. Skoro skarżącej przekazano wraz z terenem pomieszczenia użytkowe i mieszkalne to cel przekazania można jedynie domniemywać. Jednak jak już wyżej Sąd wskazał, celu przekazania nie można domniemywać- cel ten winien być określony precyzyjnie. Nie może mieć zatem znaczenia, z punktu widzenia oceny zbędności celu przekazania nieruchomości, czy skarżąca prowadziła młyn gospodarczy, czy zaniechała jego prowadzenia oraz, czy przekazane jej pomieszczenia wykorzystuje na działalność młynarską lub na inne cele użytkowe. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nie przyznania najemcom lokali znajdujących się w użytkowanej przez skarżącą nieruchomości statusu strony postępowania, Sąd podzielił w tym względzie pogląd wyrażony przez Kolegium, a znajdujący swoje oparcie w przepisie art. 46 ust. 3 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nieruchomość, w stosunku do której wygasł trwały zarząd, była wynajęta, wydzierżawiona lub użyczona, to wygaśnięcie trwałego zarządu jest równoznaczne z wypowiedzeniem umów najmu, dzierżawy lub użyczenia z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia. Brzmienie przepisu wskazuje na to, że wypowiedzenie umów następuje po wygaśnięciu trwałego zarządu. Reasumując, Sąd stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wygaśnięciu użytkowania na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, albowiem organy obu instancji nie wykazały w istocie, na jaki cel przekazano skarżącej sporną nieruchomość, a w konsekwencji nie mogły ocenić na ile rzeczona nieruchomość stałą się zbędna na cel, na który została przekazana. Domniemanie celu nie jest argumentem wystarczającym do wykazania zbędności użytkowanej nieruchomości. Ze względu na stwierdzenie w decyzji Burmistrza uchybień tożsamych z uchybieniami stwierdzonymi w decyzji Kolegium, które nie pozostają bez wpływu na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uchylił decyzje organów obu instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt. I wyroku. W kwestii wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy (pkt II), natomiast o kosztach na podstawie art. 200 ( pkt III). Organy orzekając ponownie w niniejszej sprawie uwzględnią wykładnię przepisu art. 46 ust. 6 u.g.n .zaprezentowaną przez Sąd w uzasadnieniu niniejszego wyroku.