I SA/Ol 724/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), Protokolant p.o. Specjalisty Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. 1.uchyla zaskarżoną decyzję, 2.określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3.zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 5600 zł (słownie pięć tysięcy sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Ol 724/11 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania A. C. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" ustalającą zobowiązanie podatkowe z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2007r. w wys.136.558,00 zł. Jak wynika z akt sprawy, w wyniku przeprowadzonego wobec A. C. postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r., a także kontroli źródeł pochodzenia majątku oraz dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007r., Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił, że strona uzyskała dochody pochodzące ze źródeł nieujawnionych w wysokości 182.077,00 zł. Wydatki poniesione w 2007r. stanowiły kwotę 160.309,82 zł, natomiast stan środków pieniężnych na rachunku bankowym na dzień 31.12.2007r. wyniósł 53.509,66 zł. Źródłem pokrycia powyższych wydatków były przychody uzyskane w 2007r., w łącznej kwocie 31.739,58 zł oraz debet na karcie kredytowej Banku A. w kwocie (-) 2,99 zł, zarejestrowany na dzień 31.12.2007r. W konsekwencji dokonanych ustaleń organ I instancji wydał w dniu "[...]’, decyzję ustalającą stronie zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów za 2007r. w wysokości 136.558,00 zł. W odwołaniu od decyzji strona podała, że pod koniec 1997r. otrzymała od swoich rodziców darowiznę w formie gotówki w wysokości 200.000,00 zł, a Jej brat, który również był obecny w chwili przekazania darowizn, otrzymał kwotę w wysokości 250.000,00 zł. Pieniądze rodzice przekazali w domu i były to banknoty 100,00 zł. Darowane pieniądze przechowywane były w domu, w szafie na górze. Otrzymaną sumą pieniędzy mogła swobodnie dysponować, pomimo że kontrolę nad nimi sprawowała matka. Wyjaśniła, że ojciec zawsze miał w domu jakieś pieniądze, nigdy nie nosił wszystkich banknotów do banku. Strona podkreśliła, iż zarówno ona jak i jej brat byli nauczeni od małego, że nie wolno opowiadać nikomu o tym co dzieje się w domu, dlatego też nikt z ich znajomych i kolegów nie wiedział, że zostali obdarowani takimi sumami pieniędzy. W związku z czym, zawarte w decyzji gołosłowne stwierdzenie, że dzieci chwalą się koleżankom prezentami i je pokazują nawet wbrew zakazom rodziców jest, w ocenie Strony, zwykłym pomówieniem i generalizowaniem sprawy. Odnosząc się do opodatkowania ww. darowizny podatkiem od spadków i darowizn, Strona stwierdziła, iż nic na ten temat nie wie. Ojciec strony nie posiada już na dzień dzisiejszy dowodów w tym zakresie, ponieważ w 2001r. została skradziona cała dokumentacja księgowa za lata 1996-2000 oraz za okres I-V 2001r. Ojciec nie jest pewny czy, robiąc wykaz skradzionej dokumentacji do zawiadomienia o kradzieży dokumentacji księgowej z działalności gospodarczej, ujął również pozostałe dokumenty, w tym dotyczące przekazanych darowizn i innych spraw nie związanych z działalnością gospodarczą. Strona zarzuciła organowi kontroli skarbowej, iż bezpodstawnie nie dał wiary zeznaniom Jej rodziców oraz brata P., w których osoby te potwierdziły, że 14 lat temu w wieku 12 lat otrzymała darowiznę w gotówce w kwocie 200.000,00 zł. Zdaniem odwołującej się Urząd Kontroli Skarbowej nie może twierdzić, że te zeznania są niewiarygodne i nielogiczne, wyłącznie na podstawie domniemań. Wskazała na fakt, iż 14 lat temu rodziców stać było na to, żeby podarować Jej i Jej bratu pieniądze, gdyż dochód ojca w 1997r. wynosił 2.000.000,00 zł, również w latach wcześniejszych osiągał bardzo duże zyski. Zauważyła natomiast, że w latach 1999-2007 nie miał już większych oszczędności, ponieważ zaczęły się kłopoty finansowe firmy. Jednak mimo tych problemów ojciec nie wziął pieniędzy przekazanych im w formie darowizn, gdyż nie leżało to w jego naturze. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 10 ust.1 pkt 9, art.20 ust.1 i art.30 ust.1 pkt 7 o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r., Nr 51, poz. 307 z późno zm.- w brzmieniu obowiązującym w 2007r.). Organ odwoławczy wskazał, że strona poniosła wydatki pieniężne i zgromadziła mienie w łącznej kwocie 213.819,48 zł, obejmujące m.in.: wydatki związane z budową domu ponoszone sukcesywnie w okresie od 07.02 2007r. do 27.12.2007r., czesne za naukę w "[...]" Szkole B.; opłaty sądowe oraz koszty zawarcia aktu notarialnego Rep. "[...]" ; podatek od nieruchomości, wkład na pokrycie udziałów w spółce C. Sp. z o.o., zakup udziałów w spółce D. Sp. z o.o., koszty zawarcia umów dot. nabycia udziałów w spółce D. Sp. z o.o., podatek od czynności cywilnoprawnych związany z zakupem udziałów w spółce D. Sp. z o.o., opłata roczna za kartę "[...]", ubezpieczenie karty, inne wydatki wynikające z rachunku bankowego, wydatki poniesione na stacjach "[...]", "[...]", "[...]’; środki finansowe na rachunku bankowym w Banku A. Źródło pokrycia ww. wartości stanowiły środki, pochodzące ze źródeł opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania w łącznej wysokości 31.742,57 zł, na które złożyły się: dochód z wynagrodzenia ze stosunku pracy, dywidenda za 2006r. wypłacona przez spółkę E. Sp. z o.o., debet na karcie kredytowej Banku A. na dzień 31.12.2007r. Organ kontroli skarbowej odmówił wiarygodności oświadczeniom kontrolowanej, w zakresie posiadanych na dzień 01.01.2007r. środków finansowych z lat poprzednich w kwocie 49.729,81 zł na rachunku bankowym w Banku A. oraz w gotówce w kwocie 140.000,00 zł., iż pochodzą z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Organ wskazał, że w wyniku analizy osiągniętych dochodów i wydatków za lata 2005 i 2006 wystąpiła nadwyżka wydatków nad przychodami w kwotach odpowiednio 9.927,00 zł i 3.973,44 zł. Na podstawie powyższych danych, organ uznał, że kontrolowana nie mogła dysponować na początku 2007 r. żadnymi zasobami finansowymi pochodzącymi z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, tj. z ujawnionych źródeł, wręcz odwrotnie, posiadała nadwyżkę wydatków nad przychodami. W związku z powyższym posiadana na rachunku bankowym w Banku A. na dzień 01.01.2007r. kwota w wysokości 49.729,81 zł nie mogła stanowić źródła pokrycia wydatków poniesionych w 2007r. Ponadto organ odmówił również wiarygodności zeznaniom Strony, odnośnie sfinansowania ww. kwoty oraz wydatków 2007r. darowizną w wysokości 200.000,00 zł otrzymaną od rodziców w 1997r., uzasadniając, że nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wskazał m.in., że darowanie tak znacznej kwoty dziecku w wieku 12 lat i przechowywanie tych pieniędzy w domu bez żadnego zabezpieczenia przez około 10 lat, pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Z zeznań brata strony oraz jej rodziców wynikało, że mieli przekazać swoim nieletnim dzieciom – A. (miała wtedy 12 lat) oraz P. (miał wtedy 14 lat) darowizny pieniężne, odpowiednio w wysokości 200.000,00 zł oraz 250.000,00 zł. Pieniądze te nie były przeznaczone na żaden konkretny cel, miały im służyć na przyszłość. Rodzice dali je dzieciom w formie gotówki, która następnie była przechowywana w domu, w pawlaczu znajdującym się w sypialni. Pieniędzmi tymi opiekowała się matka, ale dzieci mogły nimi swobodnie dysponować i brać kiedy chciały. Rodzice zeznali również, iż nie chcieli trzymać pieniędzy w banku, bo gdyby im się coś stało, dzieci nie mogłyby ich wybrać z banku. W ocenie organu, zeznania B. C. (matki strony), która miała opiekować się rzekomymi darowiznami są ogólnikowe i niejednokrotnie sprzeczne. B. C. zeznała mianowicie, iż w ramach kontroli nad pieniędzmi dzieci, co jakiś czas zaglądała do pawlacza i sprawdzała czy one tam są. Wyjaśniła również, iż zostało ustalone, że jeśli dzieci będą chciały użyć ww. pieniędzy to ją o tym poinformują. Nie było takiej sytuacji, aby wzięły te pieniądze bez jej wiedzy, jednocześnie jednak nie pamięta kiedy A. czy P. pierwszy raz wzięli pieniądze. Nie była też w stanie odpowiedzieć na pytanie czy przedmiotowe pieniądze znajdowały się w schowku na początku 2007r., nie wiedziała również czy jakieś pieniądze znajdowały się tam na koniec 2007r. Organ podkreślił również fakt, iż zarówno strona, jak i jej brat zeznali, że byli obecni przy tym jak rodzice przekazywali drugiemu dziecku darowiznę. Strona wyjaśniła, iż rodzice zawołali ją oraz jej brata i powiedzieli, iż są to pieniądze dla nich. Z zeznań matki strony wynikało natomiast, iż jej mąż otworzył neseserek, w którym znajdowały się pieniądze, pokazał je dzieciom i powiedział, które dziecko ile dostaje. Mimo to ani strona ani jej brat nie potrafili powiedzieć w trakcie przesłuchań, w jakiej wysokości darowiznę dostało drugie z nich. Pamiętali natomiast dobrze, że otrzymane pieniądze były w banknotach o nominałach 100 zł. Za niewiarygodne organ uznał okoliczności, że obdarowane dzieci zapamiętały nominały banknotów, a nie zapamiętały w jaki sposób były zapakowane banknoty czy jaką kwotę darowizny otrzymało drugie z nich, tym bardziej, że różniły się one znacznie. Ponadto sam fakt, iż świadkowie są najbliższą rodziną Strony, nakazuje oceniać ich zeznania z ostrożnością co do obiektywności. Uwzględniając powyższe organ za niewiarygodne uznał oświadczenie strony oraz zeznania rodziców oraz brata, że strona otrzymaną przedmiotową darowiznę zachowała do 2007r. w celu sfinansowania wydatków poniesionych w tym roku. Odnosząc się z kolei do sytuacji majątkowej darczyńców w latach 1997-2007 organ wskazał, że z zeznań ojca strony wynikało, że jego rodzina utrzymywała się z prowadzonej działalności gospodarczej, co znajduje także potwierdzenie w składanych przez niego i jego żonę zeznaniach rocznych, w których przychody wykazane z innych tytułów są niewielkie (w latach 1997-2007 wahały się od 117,60 zł do 4.236,00 zł). Na podstawie zeznań rocznych ustalono natomiast, iż z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęli oni następujące dochody: w 1997r. - 2.140.909,94 zł; w 1998r. - 1.602.223,62 zł; w 1999r. - 544.085,02 zł; natomiast od 2000r. do 2007r. ww. działalność gospodarcza przynosiła znaczne straty, np. w 2000r. strata ta wynosiła 1.010.481,38 zł, a w 2004r. - 1.803.863,09 zł. Jedynie w 2002r. uzyskano z niej niewielki dochód w wysokości 17.855,98 zł. Z przesłanych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym kart rozliczeniowych dotyczących postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec B. i S. C. wynikało, iż miały one bardzo dużo nieuregulowanych zobowiązań. Ponadto ojciec strony sam zeznał, że po 1999r. do 2007r. nie miał już większych oszczędności, ponieważ toczyły się sprawy sądowe związane z problemami finansowymi firmy. Uwzględniając powyższe za mało prawdopodobne organ uznał, że aby rodzice strony, mając kłopoty finansowe, nie wykorzystali zgromadzonej w domu gotówki na utrzymanie rodziny i prowadzenie domu czy też na wydatki związane z działalnością gospodarczą. Ponadto organ podkreślił, że fakt udzielenia Stronie rzekomej darowizny nie został zgłoszony właściwemu urzędowi skarbowemu oraz że czynność ta nie została opodatkowana. Z wyjaśnień ojca strony wynikało, że nie posiada on dowodów potwierdzających złożenie zeznania podatkowego o nabyciu przez Kontrolowaną w drodze darowizny pieniężnej kwoty w wysokości 200.000,00 zł oraz dowodów zapłaty podatku od spadków i darowizn od tej darowizny. Świadek zeznał, że w 2001r. została mu skradziona cała dokumentacja księgowa za lata 1996-2000 oraz za okres I-V 2001r. Powyższe potwierdził załączoną kserokopią zawiadomienia z dnia 09.07.2001r. o kradzieży dokumentacji księgowej za lata 1996-2001r. skierowanego do Urzędu Skarbowego w I. oraz kserokopię postanowienia Komendy Powiatowej Policji o umorzeniu dochodzenia. Z załączonego do ww. zawiadomienia z dnia 09.07.2000r., wykazu utraconych dokumentów wynikało, że dotyczyły one wyłącznie prowadzonej przez S. C. działalności gospodarczej pod nazwą Zakład E. Potwierdza to również umowa - zlecenie zawarta z Biurem F. w W., z której wynikało jaka dokumentacja miała zostać zweryfikowana. Przedłożony wykaz, w którym precyzyjnie zostały ponumerowane poszczególne dokumenty, nie zawierał dowodów potwierdzających złożenie zeznania podatkowego i zapłaty podatku od przedmiotowej darowizny. Ponadto organ zaznaczył, że z zasad doświadczenia życiowego nie wynika, że aby rodzice dawali swoim zaledwie 12-14 - letnim dzieciom gotówkę w wysokości 200.000,00 zł i 250.000,00 zł, a następnie przechowywali ją przez wiele lat w domu, rezygnując tym samym z korzyści w postaci dochodu z odsetek oraz narażając się na utratę realnej wartości na skutek inflacji. Organ uwzględnił również, że zgodnie z zeznaniami osób przesłuchanych w toku postępowania, dom w którym miały być przechowywane pieniądze nie miał żadnych zabezpieczeń antywłamaniowych. Nie było w nim także żadnego alarmu ani sejfu. Podsumowując organ stwierdził, że strona na dzień 01.01.2007r. nie posiadała żadnych środków finansowych pochodzących ze źródeł opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, którymi mogłaby sfinansować wydatki przekraczające dochód uzyskany w 2007r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1.art. 122 Op w zw. z art. 180 Op w zw. z art. 187 Op w zw. z art. 75 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka - księgowej darczyńcy "E. W.", na okoliczność ustalenia, że świadek S. C. dokonał darowizny na rzecz skarżącej w kwocie 200.000 zł, a czynność ta została następnie zarejestrowana w Urzędzie Skarbowym w I. oraz czy został odprowadzony podatek zgodnie z właściwą ustawą podatkową, 2. art. 7, art. 8, art. 11, art. 13 § 2, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 80 kpa w zw. z art. 180 , art. 187 Op, poprzez nie oparcie zaskarżonej decyzji na całokształcie zebranego i ujawnionego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie tych okoliczności podanych przez skarżącą, w jakiej wskazywała, iż dokumentację dotyczącą otrzymanej darowizny oraz sporządzonej na tę okoliczność deklarację PIT dokonywał ojciec S. C. wspólnie z księgową "E. W.", a w związku z powyższym: 3. art. 80 kpa, poprzez niewłaściwą i wybiórczą ocenę materiału dowodowego, tj. wydanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która oparta została na podstawie niepełnego materiału dowodowego, dotyczącego faktu uzyskania przez skarżącą darowizny od rodziców w roku 1997 r., w sytuacji, gdy ta okoliczność, mimo powzięcia przez organ niezbędnych informacji, nie została wyjaśniona poprzez nie uzupełnienie materiału dowodowego w części dotyczącej przesłuchania w charakterze świadka "E. W.", Z ostrożności procesowej podniosła również zarzut naruszenia: 4. przepisu art. 194a. § 1. Op., poprzez wydanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która oparta została na podstawie nie poświadczonego urzędowo materiału dowodowego, mimo, iż zgodnie z w/w przepisem dokumenty, o których mowa w art. 194 § 1 i 2 Op, należy urzędowo poświadczyć przez organ prowadzący postępowanie. II. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy, a także niezasadnym przyjęciu, iż skarżąca nie uprawdopodobniła osiąganych przychodów w roku podatkowym 2007, oraz nie przedstawiła wymaganych dowodów na poparcie swoich twierdzeń, w sytuacji gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego oceniona zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania prowadziła do przyjęcia odmiennych wniosków. Pełnomocnik Skarżącej w oparciu o przedstawione zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; stwierdzenie, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Ponadto, w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1) ppsa wniósł o wstrzymanie przez organ, który wydał decyzję, jej wykonania w całości oraz w oparciu o przepis art. 61 § 3 ppsa o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dni "[...]"., w całości. W ocenie Pełnomocnika, Dyrektor Izby Skarbowej bezzasadnie przyjął, że organ I instancji nie uchybił zasadom postępowania, a przedstawione przez Stronę stanowisko nie pozwala na wyciągnięcie wniosków odmiennych, niż przyjęte w sprawie. Poza rozważaniami organu pozostał fakt, iż postępowanie dowodowe nie zostało do końca prawidłowo przeprowadzone. Aktywność procesowa organu zarówno I jak i II instancji koncentrowały się wyłącznie na przerzucaniu na Skarżącą inicjatywy dowodowej i negowaniu wszelkich jej ustaleń oraz formułowaniu na kolejnych etapach postępowania - nowych twierdzeń i tez dowodowych, które za wyjątkiem uznania organu, nie wspierały żadne wiarygodne kontrargumenty. Pełnomocnik przyznał, iż faktycznie po stronie Skarżącej wystąpiła nadwyżka wydatków nad przychodami w roku 2007. Jednocześnie podkreślił, iż kontrolowana wskazała, że nadwyżka ta wynika z faktu sfinansowania części poczynionych wydatków darowizną w kwocie 200.000 zł jaką otrzymała od rodziców w 1997r. Wskazał, że to organ podatkowy odmówił wiarygodności twierdzeniom Strony w tym zakresie uznając, iż nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. W ocenie pełnomocnika, organ bezzasadnie zarzucił bierność dowodową Strony. Skarżąca wskazała bowiem, iż nadwyżka wydatków została pokryta z darowizny, jaką otrzymała od swoich rodziców. Przesłuchani w charakterze świadków rodzice, którzy jednoznacznie wskazali, iż do darowizny faktycznie doszło w roku 1997. Podkreślił, że w tym czasie Skarżąca była w wieku lat 12, a więc nie posiadała zdolności do czynności prawnych. Obowiązek złożenia stosownych dokumentów spoczywał na jej rodzicach. Stwierdził, że podczas przesłuchania ojciec Skarżącej zeznał, iż darowizna zgodnie z wymogami została opodatkowana stosownym podatkiem od spadków i darowizn, na tę okoliczność złożono deklarację podatkową PIT do Urzędu Skarbowego. Z uwagi jednak na upływ lat 10 organ nie był w posiadaniu w/w dokumentacji. Nie można było zatem ani potwierdzić ani wykluczyć okoliczności, na jaką powoływała się Skarżąca. W ocenie Pełnomocnika organy całkowicie niezasadnie uznały, iż przekazanie darowizny było sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Stwierdził, że rodzice Kontrolowanej posiadali znaczny majątek, pozwalający im na dokonywanie jeszcze większych podarunków, Wskazuje, iż mimo przekazania darowizny kontrolowanej, w dalszym ciągu rodzice, jako przedstawiciele ustawowi, byli dysponentami przekazanej kwoty. Nie ulega wątpliwości, iż w sytuacji wpłaty jej na konto istniało ryzyko zajęcia tej kwoty na potrzeby toczącego się postępowania komorniczego. Co więcej, przekazanie tak znacznej kwoty dziecku, w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego mogłyby narazić rodziców skarżącej na zarzut upłynniania majątku w celu pokrzywdzenia wierzycieli. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że podczas przesłuchania w charakterze świadka ojciec Skarżącej wskazał, że osobą która przygotowywała wymaganą dokumentację dotyczącą opodatkowania dokonanej darowizny na rzecz Skarżącej była jego księgowa "E. W.", nadto podał jej dotychczasowe miejsce zamieszkania. Jego zdaniem, organ odwoławczy powinien zgodnie z art. 136 kpa. w zw. z art. 180 O.p., przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w tym zakresie. Za niezasadne pełnomocnik uznał motywy, jakimi kierowały się organy prowadzące postępowanie. Podkreślił przy tym, że organy podatkowe nie dokonały rzetelnej oceny wszystkich dowodów w sprawie, a wydając decyzję na podstawie niepełnego materiału dowodowego przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów (art. 191 Op). W ocenie Skarżącej organy podatkowe obu instancji, nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy przepisów procesowych, zarówno gdy chodzi o zasady tego postępowania (art. 121, art. 122 i art. 127 Op), jak i przepisy kształtujące postępowanie dowodowe (w tym art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Op). W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Faktem bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż w trakcie postępowania odwoławczego prowadzonego przez organ podatkowy drugiej instancji w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego ustalonego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2007 r., skarżąca kilkakrotnie powołała się na okoliczność otrzymania środków pieniężnych od ojca S. C. w wysokości 200.000 zł, jako darowizny uczynionej w 1997 roku. Powyższą okoliczność potwierdziły również zeznania złożone przez S. C. (ojca strony) oraz B. C. (matkę strony). Skarżąca nie zakwestionowała faktu otrzymania darowizny środków pieniężnych. Jednocześnie bezsporne jest też, że nie uiściła nałożonego od darowizny podatku. Organy podatkowe zakwestionowały tę darowiznę i zakwalifikowały wydatki strony poniesione w 2007 roku, przede wszystkim na budowę domu jednorodzinnego, wyliczając podatek od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu w wysokości 136.558zł, powołując jako podstawę prawną art.20 ust.3 i art.30 ust.1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Sądu spór między skarżącą a organami podatkowymi sprowadza się do tego, jak zakwalifikować darowiznę pieniężną w wysokości 200.000 zł, dokonaną w 1997 roku przez ojca S. C., w którym to roku osiągnął dochód z działalności gospodarczej w wysokości 1.700.000 zł, co wynikało z zeznania podatkowego. W ocenie Sądu zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajdzie dyspozycja art. 15 ust. 4 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1513 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny lub polecenia darczyńcy podlega opodatkowaniu według stawki 20 %, jeżeli obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się podatnika przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej w toku czynności sprawdzających, postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego na okoliczność dokonania tej darowizny, a należny podatek od tego nabycia nie został zapłacony. W myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 222, poz. 1629) - przepis art. 15 ust. 4, w brzmieniu nadanym tą ustawą, ma zastosowanie również do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze darowizny lub polecenia darczyńcy, które miało miejsce przed dniem wejścia w życie tej ustawy, jeżeli obowiązek podatkowy powstał wskutek powołania się na fakt nabycia po dniu wejścia w życie znowelizowanej ustawy. Zgodnie z art. 5 ww. ustawy, ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. Oznacza to, iż pomimo faktu, że przepis regulujący 20 % sankcyjną stawkę podatkową wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., to opodatkowaniu według tej stawki podlega również nie opodatkowane nabycie, które miało miejsce przed tą datą, w przypadku gdy powołano się na to nabycie po dniu 31 grudnia 2006 r. Z tego względu w ocenie Sądu, w świetle zebranego materiału dowodowego, znajduje uzasadnione twierdzenie, że nabycie w drodze darowizny 1997r. przez skarżącą środków pieniężnych, na które powołała się kilkakrotnie w 2007 roku, w trakcie postępowania odwoławczego przed Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej i Dyrektorem Izby Skarbowej , podlega opodatkowaniu sankcyjną stawką 20 %. Dyspozycje art.15 ust.5 i art.6 ust.4 upds, nie uwzględniają osobistej sytuacji podatnika jako przesłanki, która mogłaby "usprawiedliwić" nie zgłoszenie nabycia darowizny do opodatkowania oraz stanowić przyczynę odstąpienia od opodatkowania takiego nabycia 20 % stawką podatkową. Pierwszy z tych przepisów wskazuje kiedy powstaje ponowiony obowiązek podatkowy (jest to chwila powołania się na darowiznę). Natomiast drugi, stanowi w jakich przypadkach znajduje zastosowanie sankcyjna stawka podatku. W tym świetle, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest argumentacja skarżącej, że w chwili przekazania środków pieniężnych, była osobą małoletnią. Ustalając zakres zastosowania 20 % stawki w podatku od spadków i darowizn, ustawodawca nie uwzględnił powyższych okoliczności jako przesłanek zwalniających z możliwości jej zastosowania. Wobec tego, że w świetle powyższego zarzuty skargi podlegały uwzględnieniu w całości, dlatego na podstawie art.145 §1 pkt lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu ze względu na naruszenie prawa materialnego art.20 ust.3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jako kwalifikacji stanu faktycznego. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 ppsa. Kosztach orzeczono na podstawie art. 205 ppsa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej przeprowadzi szczegółową analizę zebranego materiału dowodowego, z uwzględnieniem poglądu wyrażonego w niniejszym wyroku zgodnie art.153 ppsa.