II SA/Ol 831/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" działający z upoważnienia Prezydenta A p.o. Dyrektor Zarządu Dróg i Mostów w A (dalej: MZDiM) wymierzył karę pieniężną w wysokości 6 005, 60 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy A w A (cz. dz. nr "[...]", obr. nr "[...]"), położonej w ciągu drogi gminnej, w okresie od 29 lutego 2012r. do 25 maja 2012r. poprzez umieszczenie reklamy o treści: "Gazeta A (...)" i powierzchni 7, 67m²., z wykorzystaniem zewnętrznej elewacji kiosku jako konstrukcji nośnej. W uzasadnieniu wskazano przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie, opisano przebieg postępowania dowodowego oraz lokalizację, wymiary i okres zajęcia pasa drogowego, jak też podano sposób obliczenia wysokości kary. Podkreślono, że kiosk, na którym umieszczona jest reklama usytuowany jest w pasie drogowym ulicy A, przed skrzyżowaniem z ul. B czyli na odcinku ulicy A od ulicy C do ulicy D. Jako okres zajęcia pasa drogowego przez reklamę przyjęto datę sporządzenia pierwszego protokołu kontroli, tj. dzień 29 lutego 2012r., natomiast jako końcowy termin – datę sporządzenia ostatniego protokołu kontroli stwierdzającego jej obecność na kiosku handlowym, tj. dzień 25 maja 2012r. czyli okres 87 dni. Podkreślono, że spółka A jako właściciel reklamy ponosi pełną odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. W decyzji zaznaczono, że postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia przedmiotowego pasa drogowego zostało umorzone decyzją z dnia "[...]" wobec właściciela kiosku, M. G.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka A, podnosząc, że kara za zajęcie pasa drogowego powinna zostać wymierzona właścicielowi kiosku handlowego, który wynajął spółce powierzchnię kiosku na umieszczenie reklamy. Podała, że strona nie kwestionuje, iż okleina kiosku handlowego miała charakter reklamowy, jak również tego, że usytuowana była w pasie drogowym. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że spółka A nie posiadała zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulicy A w A położonej w ciągu drogi gminnej, przez umieszczenie reklamy o treści "Gazeta A (...)" o powierzchni 7,67m², w okresie od 29 lutego 2012r. do 25 maja 2012r., a zatem nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie części reklamy w pasie drogowym ulicy A. Powyższe potwierdza kopia mapy zasadniczej w skali 1:500 sporządzona przez geodetę, na której zaznaczono usytuowanie tablicy reklamowej, granice pasa drogowego oraz granice działek. Z załączonej do akt sprawy kopii umowy zawartej pomiędzy Spółką A, a właścicielem kiosku handlowego wynika zaś, że właścicielem reklamy umieszczonej na kiosku handlowym jest Spółka A. W ocenie Kolegium analiza zgromadzonej dokumentacji, w tym, przeprowadzone z udziałem strony oględziny miejsca zajęcia pasa drogowego, pozwoliły na jednoznaczne ustalenie powierzchni reklamy i w tym zakresie organ pierwszej instancji przeprowadził prawidłowe wnioskowanie i obliczenia, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji. Wysokość orzeczonej kary pieniężnej nie budzi wątpliwości. Jest ona zgodna z zasadami określonymi w ustawie o drogach publicznych oraz powołaną powyżej uchwałą Rady Miasta A. Podkreślono, że strona nie kwestionuje, iż umieściła reklamę w pasie drogowym, a także okresu i powierzchni zajęcia pasa drogowego. Zaznaczono, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na gruncie aktualnego stanu prawnego podkreśla się, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia bez zezwolenia reklamy w pasie drogowym jest właściciel danej reklamy. Przepisy, na podstawie których nałożona została kara pieniężna mają charakter przepisów powszechnie obowiązujących, zaś cechą administracyjnej kary pieniężnej jest to, że jest ona nakładana na właściciela takiej reklamy z tytułu odpowiedzialności obiektywnej, a więc bez względu na jego winę czy świadomość bezprawności. W sprawie takiej organ nie jest uprawniony do badania przyczyn umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia, oceny stopnia winy strony. Brak jest też podstaw do miarkowania nałożonej kary. Stwierdzenie zaś faktu umieszczenia reklamy bez stosownego zezwolenia obligowało organ do wymierzenia stosownej kary ustalonej w myśl obowiązujących przepisów. Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A poprzez swojego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, sprowadzające się do nałożenia na spółkę A kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w sytuacji gdy na umieszczenie reklamy wymagane było jedynie uzyskanie zgody MZDiM przez właściciela kiosku M. G.. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przytacza jedynie obowiązujące przepisy prawa nie odnosząc się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wskazano, że na umieszczenie reklamy w pasie drogowym powinno być udzielone zezwolenie zarządy drogi, jednak zarządca drogi nie może - udzielając zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - decydować o treści reklamy. W niniejszej sprawie zaś MZDiM udzielił M. G. decyzją z dnia "[...]" zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez posadowienie części kiosku w granicach pasa drogowego. W tej sytuacji nie można uznać, że naklejenie na ścianie zewnętrznej kiosku reklamy Gazety A stanowiła zajęcie pasa drogowego. Gdyby przyjąć odmienny pogląd, to naklejenie jakiejkolwiek reklamy na banerze na którego ustawienie zostało udzielone zezwolenie, stanowiłoby również bezprawne zajęcie pasa drogowego, a tak przecież nie jest. W tej sytuacji w ocenie skarżącej zupełnie pozbawione są słuszności stwierdzenia zawarte w decyzji organu I Instancji, że skarżąca spółka powinna rozwiązywać z właścicielem kiosku wszelkie spory na drodze postępowania cywilnego, a kwestie te pozostają poza ustaleniami organami administracji i nie mają wpływu na treść decyzji. Zwrócono również uwagę, że zgodnie z decyzją z dnia "[...]" wydaną M. G. miał on prawo do umieszczania reklam na części kiosku znajdującego się w pasie drogowym za uprzednią zgodą MZDiM. Z powyższego wynika w sposób jednoznaczny, że posadowienie kiosku w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi skutkowało tym, że umieszczenie ewentualnej reklamy na tymże kiosku nie wymagało zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a jedynie uzyskania zgody M. G. na umieszczenie takiej reklamy na ścianie kiosku. Dlatego też spółka A nie była zobowiązana do ubiegania się o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w sytuacji, gdy w rzeczywistości tego pasa w żaden sposób nie zajmowała, a jedynie ograniczyła się do naklejenia reklamy na ścianie kiosku. Z decyzji organów administracji wynika więc, że umieszczenie reklamy na przedmiotowym kiosku wymagałoby jednocześnie uzyskania zgody przez M. G. i zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez skarżącą spółkę. Takie rozumowanie w ocenie strony skarżącej nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa i dowodzi tego, że wydane decyzje są błędne. Ponadto zaznaczono, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, na którym była umieszczona reklama skarżącej spółki udzielone było M. G.. Nie można przyjąć za dopuszczalną sytuację, aby na tę samą powierzchnię były wydane dwa odrębne zezwolenia. Dlatego też, jeżeli M. G. posiadał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, to organ I instancji nie mógł skutecznie dopominać się o wystąpienie o zezwolenie na ponowne zajęcie, zajętego już pasa drogowego, ani też nakładać karę za takie zajęcie. Takie stwierdzenie znajduje według strony skarżącej swoje odzwierciedlenie w decyzji z "[...]", gdzie przewidziano obowiązek uzyskania zgody przez M. G., jako adresata decyzji na umieszczenie reklamy na kiosku posadowionym w obszarze pasa drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" wymierzającą karę pieniężną w wysokości 6 005, 60 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi, pasa drogowego ulicy A w A (cz. dz. Nr "[...]", obr. nr "[...]"), położonej w ciągu drogi gminnej, w okresie od 29 lutego 2012r. do 25 maja 2012r., poprzez umieszczenie reklamy o treści: "Gazeta A (...)" o powierzchni 7,67m², z wykorzystaniem zewnętrznej elewacji kiosku jako konstrukcji nośnej. Ze zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji wynika, że skarżąca Spółka A, w okresie od 29 lutego 2012r. do 25 maja 2012r. umieściła na kiosku będącym własnością M. G., reklamę o treści "Gazeta A (...)" o powierzchni 7,67 m². Tym samym według organów nastąpiło zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przez umieszczenie części reklamy w pasie drogowym ulicy A w A. To zaś w ich ocenie skutkowało koniecznością nałożenia stosownej kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy pasa drogowego. Strona skarżąca podniosła natomiast, że w niniejszej sprawie MZDiM udzielił M. G. - decyzją z dnia "[...]", zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez posadowienie części kiosku w granicach pasa drogowego. W tej sytuacji nie można uznać, że naklejenie na ścianie zewnętrznej kiosku reklamy Gazety A stanowiło zajęcie pasa drogowego. W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą nie jest zasadna. Przede wszystkim należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi powołany w podstawie prawnej decyzji art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 260 j.t., dalej: u.d.p.), który stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4-6. Należy wyjaśnić, że pas drogowy w rozumieniu wyżej wskazanej ustawy, to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z treści wyżej cytowanej definicji pasa drogowego ustanowionej w art. 4 pkt 1 u.d.p. wynika, że objęcie przez ustawodawcę pasa drogowego szczególną ochroną prawną uzasadnione jest potrzebami prowadzenia, zabezpieczania i obsługą ruchu i potrzebami zarządzania drogą. Względy te legły zatem u podstaw wyrażonych w Rozdziale 4 ustawy przepisów dotyczących zarządzania pasem drogowym. Stąd czerpią swe uzasadnienie wyrażone w art. 39 ust. 1 zakazy dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a także precyzyjnie określone w art. 40 zasady zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg. Między innymi z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. wynika, że zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia reklam wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Jeśli zatem na budynku przylegającym do granicy pasa drogowego zamontowana jest reklama w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to zgodnie z wyżej cytowaną definicją ustawową pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę wymaga zatem zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. jest "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". W świetle tej definicji okoliczność, że umieszczenie reklamy następuje nie na "własnych" elementach konstrukcyjnych, lecz z wykorzystaniem już istniejących w pasie drogowym nośników (w przedmiotowej sprawie kiosku) nie powoduje, że sama reklama (nośnik informacji wizualnej) nie zajmuje pasa drogowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sama reklama, obojętnie w jakiej formie, ma postać materialną. Okoliczność zaś, iż nie posiada "własnych" elementów konstrukcyjnych, lecz do jej umieszczenia wykorzystywany jest inny już istniejący nośnik, jest bez znaczenia dla sprawy. Tak więc fakt, że na gruncie niniejszej sprawy właściciel kiosku, na którym umieszczona została reklama legitymował się stosownym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, nie zwalniał właściciela reklamy od uzyskania zezwolenia na zajęcie tego pasa drogowego przez rzeczona reklamę. Nie ma tu żadnego znaczenia to, że reklama ta niejako "korzystała" konstrukcji gabarytowej kiosku handlowego. Zauważyć bowiem należy, że w przepisie art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych ustawodawca nie postawił wymogu, aby reklama musiała posiadać wyłącznie "własne" elementy konstrukcyjne. Poza tym nie można pomijać, że w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych ustawodawca wyodrębnił zezwolenia na umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz zezwolenia na umieszczanie reklam. Tak więc, wydając zezwolenie na lokalizowanie w pasie drogowym m.in. obiektów budowlanych, organ może i powinien odmiennie oceniać, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", o jakim mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, w przypadku obiektu budowlanego niebędącego reklamą oraz obiektu, który spełnia ustawowe wymogi reklamy. Nie wymaga bowiem bliższego uzasadnienia, że reklama z uwagi na zawarte w niej informacje może zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego (rozpraszać uwagę kierowców), a sam obiekt budowlany niebędący reklamą takiego zagrożenia może nie stanowić.(por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2009r., II GSK 740/08) Nie ulega również wątpliwości Sądu, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi, jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Dlatego też, to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Przepisy ustawy o drogach publicznych, na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego, mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący. Tego charakteru wskazanych przepisów nie może zmienić umowa jaką skarżąca spółka zawarła z M. G. (właścicielem kiosku, na którym zawisła reklama). Innymi słowy, kwestii legitymacji do bycia stroną w postępowaniu o nałożenie sankcji o charakterze publicznoprawnym, wynikającej z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, nie jest władna zmienić umowa. Umowa, jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś nie będący jej stroną organ administracji publicznej. (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2008r., II GSK 560/08). Z wyżej przedstawionego stanu prawnego wynika jasno, że uzyskanie przez podmiot umieszczający w pasie drogowym reklamę, zezwolenia właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, na którym reklama ta jest zamocowana lub wydzierżawienie powierzchni niezbędnej do umieszczenia na tym obiekcie reklamy, nie stanowi wykonania obowiązku administracyjnego wynikającego z art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p.. Organ nie jest bowiem w żaden sposób związany umową cywilnoprawną zawartą miedzy podmiotami prywatnymi. Niesłuszny jest argument strony skarżącej mówiący, że zgodnie z decyzją z dnia 27 grudnia 2011r. (akta adm., k. – 7) wydaną M. G., miał on prawo do umieszczania reklam na części kiosku znajdującego się w pasie drogowym za uprzednią zgodą MZDiM, posadowienie zaś kiosku w pasie drogowym za zgodą zarządcy drogi skutkowało tym, iż umieszczenie ewentualnej reklamy na tymże kiosku nie wymagało zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a jedynie uzyskania przez M. G. zgody na umieszczenie takiej reklamy na ścianie kiosku. Dodatkowo według skarżącej nie znajduje uzasadnienia stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji, że umieszczenie reklamy na kiosku wymaga uzyskania zgody przez M. G. i zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez spółkę. Wskazać bowiem należy, że wspomniana decyzja z dnia "[...]" skierowana jest do M. G. i nie jest ona przedmiotem oceny w niniejszej sprawie. Niezależnie od tego jak oceniać zapis decyzji z dnia "[...]" o konieczności uzyskania zgody ZDMiD na umieszczenie reklamy na obiekcie, to wskazać należy, że przepisy powszechnie obowiązujące w postaci regulacji prawnych ustawy o drogach publicznych precyzują, kiedy niezbędne jest uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Do takiego zaś zajęcia pasa drogowego przez sporną reklamę niewątpliwie doszło na gruncie rozpoznawanej sprawy. Dodatkowo decyzja z dnia "[...]" o tyle nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, że skarżąca spółka nie była jej stroną, a uprawnień i obowiązków z tej decyzji nie można przenosić na osoby trzecie. Przede wszystkim jednak, jak wskazano wyżej należy rozróżnić uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na umieszczenie w pasie drogowym obiektu budowlanego od uzyskania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Uzyskanie zezwolenia na umieszczenie obiektu budowlanego w pasie drogowym nie oznacza jeszcze, że dany podmiot może umieścić na takim obiekcie budowlanym reklamę bez odrębnego zezwolenia zarządcy drogi. Zgodnie zaś z art. 40 ust. 3 za zezwolenie na zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, której wysokość i zasady obliczania określone zostały w dalszych przepisach tego artykułu. W tej sytuacji, na zarządcy drogi ciążył obowiązek prawny wynikający z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Wydanie natomiast decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego powinno poprzedzać ustalenia w zakresie podmiotu zajmującego pas drogowy, czasookresu, miejsca i powierzchni zajęcia psa drogowego. Wszystkie te wyżej wskazane okoliczności zostały w niniejszej sprawie prawidłowo ustalone. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.