II SA/Sz 708/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi A. C. oraz E. C. na uchwałę Rady Miasta w sprawie uznania za bezzasadną skargi z dnia [...] r. na działalność Prezydenta Miasta w związku odmową zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] r. A. C. i E. C. , działając przez pełnomocnika, skierowali do Przewodniczącego Rady Miasta wniosek o rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej uchwałą rady odnośnie mienia komunalnego i decyzją przez Prezydenta Miasta , tj. bezprzetargowej sprzedaży na rzecz A. C. oraz E. C. nieruchomości położonej przy ul. [...] przyległej do nieruchomości oznaczonej numerem [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] Miasta , na której posadowiony jest budynek, w którym A. C. oraz E. C. posiadają lokal mieszkalny. W dniu [...] r. pełnomocnik A. C. oraz E. C. wystosował do Rady Miasta pismo w sprawie cofnięcia z porządku obrad sesji Rady w dniu [...] r. projektu uchwały Rady Miasta w sprawie uznania skargi skarżących A. C. oraz E. C. za bezzasadną, jako przedwczesnej z zarzutem, że wyjaśnienie Prezydenta Miasta zawarte w piśmie z dnia [...] r. jest gołosłowne, jednostronne i nie ma oparcie w stanie faktycznym i prawnym w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik w ww. piśmie wniósł jednocześnie o rozpoznanie przez Radę figurującego w porządku obrad II projektu uchwały dotyczącego przedmiotowej sprawy i mającego na celu zbadanie skargi skarżących z [...] r. na działalność Prezydenta Miasta , przez zlecenie Komisji Rewizyjnej zbadanie skargi z udziałem strony "Skarżącej" i ich pełnomocnika. W tej samej dacie, tj. [...] r. Rada Miasta , na podstawie art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 2013 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej zwanej "Kpa") podjęła uchwałę Nr XXXVIII/320/2013 w sprawie uznania skargi A. C. oraz E. C. z dnia [...] r. za bezzasadną. Na powyższą uchwałę A. C. oraz E. C. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o zmianę zaskarżonej uchwały przez jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Radzie Miasta oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w przedmiotowej sprawie. Zaskarżonej uchwale zarzucili: 1) naruszenie art. 233, art. 236 oraz art. 238 § 1 Kpa w związku z art. 1 i art.18 ust.2 pkt 9 lit."a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 , poz.1591 ze zm.) poprzez błędną wykładnię wskazanych norm wyrażającą się w tym, "że zaskarżona uchwała nie zawiera istoty rozstrzygnięcia i brak jest uzasadnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy" oraz przez to, "że na radzie gminy ciąży obowiązek ustawowy do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych dotyczących zasad zbywania nieruchomości z zarzutem, że organ wykonawczy - Prezydent Miasta bezprawnie, bezzasadnie, uporczywie odmawia także nabycia nieruchomości Stronie Skarżącej, ulegając zatrudnionym pracownikom, uprawiającym samowolę w omawianym temacie wbrew art.7 , art.8 ust.2 Konstytucji odbierając prawa i wolności obywatelskie z art.30, art.31 ust. 1 i 3, art.64 Konstytucji i związkowe przez dyskryminację z art.32 Konstytucji" 2) "brak rozstrzygnięcia dwóch uchwał w sprawie, a jedynie jedna z zarzutami podanymi w pkt 1 skargi Skarżących oraz brak również pouczenia o środkach odwoławczych w przedmiotowej sprawie, mimo takiego żądania". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na okoliczność, iż zaskarżona uchwała jako czynność podjęta w trybie postępowania skargowego uregulowanego przepisami działu VIII Kpa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.) oraz stosownie do rozwiązań przyjętych w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W kontekście przedstawionych regulacji dotyczących zakresu właściwości sądów administracyjnych, podstawowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest kwestia dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi na uchwałę Rady Miasta w sprawie uznania za bezzasadną skargi z dnia [...] r. na działalność Prezydenta Miasta w związku z odmową A. C. oraz E. C. zbycia nieruchomości w drodze bezprzetargowej. W przedmiotowej sprawie Rada Miasta kwalifikując pismo z dnia [...] r. złożone w imieniu skarżących przez zastępującego ich pełnomocnika – adw. B. K. za skargę w rozumieniu art. 227 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa), na podstawie art. 229 pkt 3 Kpa uznała tę skargę za bezzasadną. Okoliczności, iż pismo z dnia 23 kwietnia 2013 r. stanowiło skargę zdaje się nie kwestionować także pełnomocnik skarżących. W treści skargi zarzucił bowiem Radzie Miasta naruszenie art. 233, art. 236 i art. 238 § 1 kpa w związku z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit a) ustawy o samorządzie gminnym, wskazując błędną wykładnię wskazanych norm przez to, że zaskarżona uchwała nie zawiera istoty rozstrzygnięcia i brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego sprawy oraz przez to, że na radzie gminy ciąży ustawowy obowiązek do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych dotyczących zasad zbywania nieruchomości. Na powyższe wskazuje także treść pisma pełnomocnika skarżących z dnia [...] r. skierowanego do Rady Miasta , w którym domagał się zdjęcia z porządku obrad Rady Miasta projektu uchwały w sprawie uznania skargi za bezzasadną. W piśmie tym pełnomocnik A. C. oraz E. C. wskazał, że podjęcie ww. uchwały stanowić będzie czynność przedwczesną, w związku z tym że II projekt uchwały ma na celu zbadanie skargi skarżących z [...] r. na działalność Prezydenta Miasta realizowaną przez podległych mu pracowników. Zaznaczyć należy, że w myśl utrwalonego w doktrynie prawa administracyjnego stanowiska oraz orzecznictwie sądowym stanowiska, skarga, składana w trybie art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, uregulowana w Rozdziale II Działu VIII tego Kodeksu, zatytułowanego "Skargi i wnioski" stanowi odrębny, względem unormowanego w przepisach tego Kodeksu ogólnego postępowania administracyjnego, rodzaj jednoinstancyjnego postępowania o charakterze administracyjnym, prowadzonego przez organy administracji publicznej, na podstawie przepisów prawa administracyjnego i załatwianego w prawnej formie działania, jaką stanowi czynność materialno-techniczna, lecz który to sposób załatwienia sprawy nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zob. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 948/06, Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Lu 586/07 oraz Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. III SAB/Kr 59/09, wyroki dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Nadmienić należy przy tym, że w sytuacji, gdy w ocenie pełnomocnika skarżących, przedmiotowa sprawa stanowi sprawę indywidualną załatwianą w trybie postępowania administracyjnego, na co może wskazywać zarzut naruszenia art. 233 Kpa, to bezczynność w tego rodzaju sprawach podlega zaskarżeniu w odrębnym trybie niż tryb skargowy regulowany przepisami Działu VIII Kpa. Wyjaśnić należy także, że nawet w przypadku błędnej kwalifikacji pisma skarżących jako skargi i zastosowania trybu skargowego zamiast trybu postępowania administracyjnego poprzez wystosowanie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi w ramach unormowań Działu VIII Kpa, skarga na takie stanowisko organu do sądu administracyjnego także nie przysługuje. Zgodnie z art. 58 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosowne rozstrzygnięcie zapaść może na posiedzeniu niejawnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów art. 58 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji.