III SA/Wa 1051/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca) sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę P. S.A. (dalej jako: "Spółka" lub "Skarżąca") wnioskiem z dnia 24 września 2012 r. zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku Spółka przedstawiła następujący stan faktyczny: Spółka na podstawie zawartych umów z duńską Spółką E. AS. stała się członkiem podłączonym do sieci E. oraz otrzymała prawo do dokonywania, przy użyciu systemu komputerowego (należącego do E. AS), transferów płatności z jednego kraju do innych krajów członków sieci E.. Za korzystanie z systemu i członkostwo duńska firma otrzymuje, na podstawie wystawionych faktur, od swoich członków wynagrodzenie. W celu realizowania powyższych transferów płatności Spółka zawarła odrębne umowy z kontrahentami z innych krajów, są wśród nich operatorzy pocztowi oraz banki, będące również członkami sieci E.. Umowy te obejmują dwustronne warunki handlowe dotyczące nadawczo-odbiorczej wymiany płatności. Przedmiotowe usługi świadczone są w sposób nieprzerwany i częstotliwy, a schemat ich realizacji jest zawsze taki sam. W większości są to transakcje do wypłaty gotówką. Zdarzają się również umowy, na podstawie których kontrahenci mogą przesyłać do Polski płatności adresowane na rachunki bankowe, również Spółka może wysyłać transakcje adresowane na rachunki bankowe za granicą. Wynagrodzenie (prowizja) za wykonanie usługi należne Spółce i odwrotnie może być przekazywane wraz z kwotą przekazu, lub po zakończeniu miesiąca na podstawie odrębnego komunikatu z "żądaniem opłat" (MT191) sporządzanego przez instytucję wypłacającą. Dodatkowo na uzgodnione adresy mailowe wysyłana jest szczegółowa informacja o kopertach, dacie waluty i towarzyszącym im opłatach ujętych zbiorczo w (MT193). Spółka traktuje wszystkie wysyłane i odbierane transakcje jako przekazy pocztowe w obrocie zagranicznym. Dla przykładu Spółka wskazała umowę zawartą z włoskim operatorem pocztowym, która określa sposób przesyłania płatności z kierunku P. S.p.A do Skarżącej. Zgodnie z zawartą umową Spółce, z tytułu realizacji ww. czynności na terenie Polski przysługuje wynagrodzenie (określone w umowie) od każdego nadanego przekazu pocztowego, które przekazywane jest każdorazowo w dniu wpłaty przez nadawcę (Pocztę Włoch) środków pieniężnych na przekazy. Poczta włoska wysyła poprzez system E. tzw. koperty, w których znajduje się informacja o poszczególnych transakcjach i kwotach opłat. Wraz z kopertą wysyłany jest komunikat do banku (wspólnego dostawcy usług rozliczeniowych E.) w sprawie obciążenia rachunku instytucji wysyłającej i uznania rachunku instytucji wypłacającej przekazy. Natomiast realizacja przekazów pocztowych w Polsce (wystawienie przekazu dla adresata) następuje nie później niż w dniu roboczym następującym po dacie wpływu środków na rachunek P. Spółka podała też jako przykład realizację danej transakcji, w sytuacji, gdy nadawca przekazu pieniężnego z Włoch chce wysłać pieniądze do odbiorcy w Polsce. Wówczas Poczta włoska przyjmuje od nadawcy w walucie euro kwotę przekazu oraz kwotę opłat za realizację usługi. Za pośrednictwem sieci E. tworzy i wysyła kopertę z komunikatem o transakcji do zrealizowania, podając w niej dane adresata, kwotę przekazu i kwotę opłat należną Skarżącej. Do wysyłanej poprzez sieć koperty automatycznie tworzy się komunikat do banku rozliczającego z informacją o obciążeniu rachunku Poczty włoskiej i uznaniu rachunku Skarżącej kwotą koperty. Spółka odbiera kopertę z danymi o przekazie i opłatach i po odnotowaniu wpływu środków pieniężnych w EUR na swój rachunek wystawia (po przeliczeniu na złote polskie) i doręcza przekaz adresatowi. Jeśli przekaz adresowany jest na rachunek bankowy, Spółka robi przelew na ten rachunek przekazując kwotę w walucie, nie dotyczy to jednak umowy z Pocztą włoską. Spółka zapytała, czy prawidłowe jest jej stanowisko odnośnie udokumentowania i rozliczenia transakcji opisanej w stanie faktycznym w przypadku, gdy Spółka świadczy usługę realizacji przekazów na rzecz zagranicznego operatora pocztowego lub banku jak i sytuacji odwrotnej, gdy zagraniczny operator pocztowy lub bank świadczy usługę realizacji przekazów na rzecz Spółki? W ramach własnego stanowiska Spółka przytoczyła treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 28a, art. 28b ust. 1 i 3, art. 106 ust. 1, art. 19 ust. 19a i 19b, art. 31a ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm. – dalej jako: "ustawa o VAT") oraz § 26 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 68. poz. 360, dalej: "rozporządzenie z dnia 28 marca 2011 r."). Stwierdziła, że świadczone przez nią usługi na rzecz podatników niemających siedzib i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zaznaczyła, iż powyższe nie zwalnia jednak podatnika polskiego z prawidłowego udokumentowania fakturą VAT przedmiotowych czynności. Zdaniem Skarżącej, charakter świadczonych przez nią usług polegających na realizacji przekazów pocztowych na rzecz zagranicznych operatorów pocztowych i banków — członków sieci E., wypełnia kryteria umożliwiające zakwalifikowanie ich do usług ciągłych. Realizacja usług dokonywana jest w sposób jednolity, ma charakter stały i powtarzalny. Spółka uznała, że art. 19 ust. 9a ustawy o VAT ma zastosowanie jedynie do usług o charakterze ciągłym. Z przepisu tego wynika że Spółka powinna wystawić fakturę bez VAT (z adnotacją reverse charge) nie później niż z chwilą wykonania usługi, tj. ostatniego dnia miesiąca nie wcześniej niż 30 dni przed tą datą. Natomiast przy przeliczaniu waluty obcej w przypadku, gdyby faktura była wystawiona w momencie wykonania usługi lub po tym terminie, do przeliczenia waluty na złote należałoby przyjąć kurs średni danej waluty obcej ogłaszany przez NBP na ostami dzień roboczy poprzedzający dzień powstania obowiązku podatkowego, czyli dnia wykonania usługi, w myśl art. 31a ust. 1 ustawy o VAT. W sytuacji, gdyby faktura była wystawiona do 30 dni przed dniem powstania obowiązku podatkowego, do przeliczenia waluty na złote można uwzględnić kurs średni NBP dla danej waluty obcej z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury zgodnie art. 31a ust. 2 ustawy o VAT. W sytuacji odwrotnej, tj. gdy zagraniczny operator pocztowy świadczy usługi realizacji przekazów na rzecz Spółki, powstanie obowiązek rozpoznania importu usług, W takim przypadku Spółka zobowiązana będzie do rozliczenia podatku VAT w Polsce. Obowiązek podatkowy zgodnie z art. 19 ust. 19a pkt 1 ustawy o VAT w przypadku usług (ciągłych) powstanie z chwilą ich wykonania, tj. z upływem ostatniego dnia miesiąca. Spółka, zgodnie z art. 106 ust. 7 ustawy o VAT, zobowiązana będzie do wystawienia faktury wewnętrznej. Na wystawionej fakturze wewnętrznej za usługi przekazu pocztowego Spółka powinna zastosować zwolnienie z VAT, ponieważ korzystają one ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT, jako usługi pocztowe (powszechne) realizowane przez operatora obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych. Przy przeliczaniu waluty obcej na złote Spółka w myśl art. 31a ust. 1 ustawy o VAT winna uwzględnić kurs waluty z dnia poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego, który powstaje w ostatnim dniu miesiąca. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Finansów uznał, że stanowisko Skarżącej jest: - prawidłowe w odniesieniu do określenia miejsca świadczenia usług świadczonych i nabywanych - nieprawidłowe w pozostałym zakresie. Minister Finansów przytoczył w zasadzie te same przepisy co Skarżąca. Zgodził się ze Spółką, iż miejscem świadczenia a zarazem opodatkowania usług polegających na dokonywaniu transferu płatności na rzecz kontrahentów mających siedzibę poza terytorium kraju będzie miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności, tj. poza terytorium Polski oraz że w sytuacji nabycia tożsamych usług od kontrahentów posiadających siedzibę poza terytorium kraju Spółka będzie zobowiązana do rozliczenia importu usług zgodnie z an. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy o VAT, tym samym miejsce opodatkowania takich usług będzie znajdowało się na terenie Polski. Stwierdził, że Spółka wykonanie usług, o których mowa we wniosku, powinna udokumentować fakturą VAT w myśl art. 106 ust. 2 ustawy o VAT i zgodnie z przepisem rozporządzenia z dnia 28 marca 2011 r., bez wykazania stawki i kwoty podatku oraz kwoty należności wraz z podatkiem oraz z adnotacją, iż podatek rozlicza nabywca lub wskazanie właściwego przepisu ustawy lub dyrektywy, wskazującego, że podatek rozlicza nabywca, lub oznaczenie "odwrotne obciążenie", wystawioną nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego. Natomiast w związku z nabyciem przedmiotowych usług, Spółka obowiązana jest do wystawienia faktury wewnętrznej zgodnie z art. 106 ust. 7 ustawy o VAT ze stawką właściwą dla tych usług. Organ wskazał, że przedmiotowe usługi przekazów pocztowych, będące przedmiotem nabycia przez Spółkę, stanowiące import usług należy dokumentować fakturą wewnętrzną ze stawką zwolnioną na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 17 ustawy o VAT. Minister Finansów wyjaśnił, że w art. 19 ust. 19a ustawy o VAT sprecyzowano, co należy rozumieć przez wykonanie usługi w odniesieniu do usług rozliczanych w kolejnych okresach rozliczeniowych. I tak, jeśli okres rozliczeniowy jest nie dłuższy niż rok, a usługi są świadczone w powtarzających się stale okresach, wówczas usługa jest uznawana za wykonaną z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się rozliczenia lub płatności. Obowiązek podatkowy będzie zatem powstawał w ostatnim dniu danego okresu rozliczeniowego. Nie ma znaczenia termin płatności ani moment dokonania zapłaty a jedynie decyduje upływ okresu rozliczeniowego. Jeżeli natomiast okres rozliczeniowy jest dłuższy niż rok, wówczas usługę uznaje się za wykonaną w ostatnim dniu roku kalendarzowego. Organ stwierdził, iż analiza okoliczności sprawy i przywołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że wykonywane i nabywane przez Spółkę usługi nie stanowią usług ciągłych. Jak wynika ze stanu faktycznego odnośnie świadczonych jak i nabywanych usług, mimo iż Spółka wskazała, że usługi świadczone są w sposób nieprzerwany i częstotliwy, a schemat ich realizacji jest zawsze taki sam, to jednak nie są to usługi, dla których, w związku z ich świadczeniem, ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń. Ponadto Spółka posługując się przykładem zobrazowała sposób realizowanej usługi, z którego można wywieść, iż usługa zostaje zrealizowana w momencie doręczenia przekazu adresatowi. W związku z tym, w zakresie ustalenia momentu obowiązku podatkowego, zarówno dla usług świadczonych jak i nabywanych, z uwagi na fakt, iż usługi te nie są usługami ciągłymi, jak wskazała Spółka, Minister Finansów uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Dalej organ stwierdził, że do wyliczenia podstawy opodatkowania w związku ze świadczeniem przedmiotowych usług należy przyjąć wartość usługi wynikającą z faktury przeliczoną według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. dzień wykonania usługi. Przy czym dniem wykonania usługi a tym samym momentem powstania obowiązku podatkowego, jest dzień doręczenia przekazu adresatowi. Nie będzie to zatem ostatni dzień miesiąca, jako koniec okresu rozliczeniowego, na co wskazała Spółka w swoim uzasadnieniu. Według organu podobnie należy dokonać przeliczenia kwoty z tytułu importu usług. Nabywane przez Spółkę usługi są usługami, do których stosuje się art. 28b ustawy o VAT i i stanowią dla niej import usług. Spółka obowiązana jest rozpoznać obowiązek podatkowy i dokonać rozliczenia importu tych usług stosownie do treści art. 19 ust. 19a ustawy o VAT, tj, uznając dzień doręczenia przekazu pieniężnego adresatowi. Reasumując, Minister Finansów stwierdził, że do wyliczenia podstawy opodatkowania przedmiotowego importu usługi należy przyjąć wartość usługi wynikającą z faktury kontrahenta przeliczoną według średniego kursu NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień powstania obowiązku podatkowego z tytułu importu usług. Natomiast w sytuacji, wystawienia faktury przed dniem wykonania usługi wówczas do przeliczenia kwot na złote polskie należy dokonać według kursu średniego danej waluty obcej ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na ostatni dzień roboczy poprzedzający dzień wystawienia faktury. Spółka złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w odpowiedzi na które Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Na ww. interpretację indywidualną Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosła o uchylenie interpretacji w części, w której uznano stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 19 ust. 19 a oraz ust. 19b, ust 1 , art. 31a, art. 106 ust. 1 i ustawy o VAT oraz § 11 i § 26 rozporządzenia z dnia 28 marca 2011r. Zdaniem Skarżącej, pkt 1 art. 19 ust. 19a ustawy o VAT ma zastosowanie jedynie do usług o charakterze ciągłym. Spółka podniosła, że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w prawie podatkowym, jednakże zgodnie z przyjętą praktyką należy je rozpatrywać "zgodnie z zasadami prawa cywilnego, odnosząc je do pojęcia zobowiązania o charakterze ciągłym. I tak, dla uznania świadczenia, za "ciągłe" wystarcza, iż składa się ono z pewnych następujących po sobie aktów (czynności), o ile tworzą razem funkcjonalną całość, która ma to do siebie, że trwa w czasie, że czas jest jej miernikiem i, że interes jednej strony jest zaspokojony właśnie dlatego, że odpowiednie zachowanie się drugiej strony ma charakter trwały" (decyzja Izby Skarbowej w R. [...] z [...] marca 2007 r.). Skarżąca powołała się na stanowisko Urzędu Skarbowego w L. zawarte w postanowieniu z dnia 5 września 2007 r. odnośnie do znaczenia pojęcia "usługa ciągła". Skarżąca uznała, iż mając na uwadze kryteria wskazane przez ww. organy podatkowe, należy uznać, że charakter świadczonych przez nią usług polegających na realizacji przekazów pocztowych na rzecz zagranicznych operatorów pocztowych i banków - członków sieci E., wypełnia kryteria umożliwiające zakwalifikowanie ich do usług ciągłych. Realizacja usług dokonywana jest w sposób jednolity, ma charakter stały i powtarzalny. W konsekwencji Spółka powinna wystawić fakturę bez VAT (z adnotacją reverse charge) nie później niż z chwilą wykonania usługi, tj. ostatniego dnia miesiąca nie wcześniej niż 30 dni przed ta datą. Skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w zakresie dotyczącym przeliczania waluty obcej. Podkreśliła, iż uznanie jej stanowiska za nieprawidłowe w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, wystawiania faktur z tytułu realizowanych usług oraz przeliczania na złote kwot podanych na fakturach jest konsekwencją twierdzenia organu, że świadczone przez Spółkę usługi, nie stanowią usług ciągłych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W niniejszej sprawie u podstaw sporu legło stanowisko Ministra Finansów, iż opisane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej usługi, polegające na realizacji przekazów pocztowych na rzecz zagranicznych operatorów pocztowych, nie są usługami o charakterze ciągłym. Jak słusznie zauważyła Skarżąca w skardze, konsekwencją takiego stanowiska było uznanie jej stanowiska za nieprawidłowe w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, wystawiania faktur z tytułu realizowanych usług oraz przeliczania na złote kwot podanych na fakturach. Zasadniczą więc kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest, czy zgodnie z twierdzeniem Ministra Finansów ww. usługi nie mogą być kwalifikowane jako usługi o charakterze ciągłym. Zgodnie z przywoływanym przez obie strony sporu art. 19 ust. 19a ustawy o VAT w przypadku usług, do których stosuje się art. 28b, stanowiących import usług, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wykonania usług, z tym że: 1) usługi, dla których, w związku z ich świadczeniem, ustalane są następujące po sobie terminy płatności lub rozliczeń, uznaje się za wykonane z upływem każdego okresu, do którego odnoszą się te rozliczenia lub płatności, do momentu zakończenia świadczenia tych usług; 2) usługi świadczone w sposób ciągły przez okres dłuższy niż rok, dla których, w związku z ich świadczeniem, w danym roku nie upływają terminy rozliczeń lub płatności, uznaje się za wykonane z upływem każdego roku podatkowego, do momentu zakończenia świadczenia tych usług. Regulacja ta niewątpliwie odnosi się do usług o charakterze ciągłym, z tym że w punkcie 1 unormowano obowiązek podatkowy dotyczący takich usług (poprzez wskazanie momentu uznania ich za wykonane), które w ciągu roku mają określone terminy rozliczeń lub płatności, a punkt 2 reguluje obowiązek podatkowy takich usług ciągłych, w stosunku do których w danym roku nie upływają terminy rozliczeń lub płatności. W wyroku z dnia 17 kwietnia 2012 r., I FSK 935/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że cechą istotną usług o charakterze ciągłym, na gruncie podatku od towarów i usług, jest to, że obejmują one czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Ich charakter powoduje, że trudno określić moment ich wykonania, gdyż ich treść i rozmiar świadczeń, polegających na określonym działaniu lub zaniechaniu, determinowane są elementem czasu. Wynikają one z zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Stąd też uznaje się je za wykonane z upływem określonych okresów, wyznaczanych terminami rozliczeń lub płatności. O podziale zobowiązań na ciągłe oraz jednorazowe decyduje kryterium czasu. Zobowiązania ciągłe, w odróżnieniu bowiem od zawierających obowiązek spełnienia świadczeń jednorazowych, definiowane są przez odwołanie się do czynnika czasu. Jest to konieczne dla określenia treści i rozmiaru obowiązku dłużnika spełnienia świadczenia okresowego lub ciągłego. W świadczeniach okresowych (np. renta, czynsz, odsetki) obowiązek ten sprowadza się do określonych zachowań, które mają następować co pewien czas (cyklicznie), z góry oznaczony. Z reguły świadczenie obejmuje to samo zachowanie (np. zapłatę sumy pieniężnej, przeniesienie własności rzeczy zamiennych), w równych odstępach czasu (np. co miesiąc), przy czym całkowity rozmiar świadczenia zależy od ustalonego czasu trwania stosunku obligacyjnego. W świadczeniach ciągłych obowiązek dłużnika polega na pewnym stałym zachowaniu w czasie trwania stosunku obligacyjnego. Stałość zachowania oznacza niemożliwość wyodrębnienia powtarzających się czynności dłużnika, co charakteryzuje świadczenia okresowe. Najczęściej spotykanymi w obrocie cywilnoprawnym świadczeniami ciągłymi są świadczenia polegające na zaniechaniu, świadczenia określone umowami o korzystanie z rzeczy (np. najem, dzierżawa) oraz umowami o świadczenie usług (np. zlecenie, agencja, przechowanie, skład). Świadczenia ciągłe od jednorazowych odróżnia głównie to, że przy tych ostatnich dla określenia treści i rozmiaru powinnego zachowania się dłużnika nie trzeba odwoływać się do czynnika czasu. Świadczenie jednorazowe dokonuje się w pewnym dłuższym lub krótszym odcinku czasu, jednakże element ten nie wpływa na treść i rozmiar świadczenia, lecz wskazuje moment jego wykonania. Powyżej przytoczone stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd orzekający w niniejszej sprawie w podziela w pełni. Ze stanu faktycznego podanego we wniosku o wydanie interpretacji wynika, że bez większych przeszkód można wyszczególnić zarówno moment rozpoczęcia poszczególnej usługi, jak i jej zakończenia oraz określić przedmiot poszczególnych usług. Skarżąca podała bowiem, że przedmiotem świadczonych usług w większości są transakcje do wypłaty gotówką, zdarzają się również płatności adresowane na rachunki bankowe, Spółka może również wysyłać transakcje adresowane na rachunki bankowe za granicą. Wynagrodzenie (prowizja) za wykonanie usługi należne Spółce i odwrotnie może być przekazywane wraz z kwotą przekazu lub po zakończeniu miesiąca na podstawie odrębnego komunikatu z "żądaniem opłat" sporządzanego przez instytucję wypłacającą. Dla przykładu Spółka wskazała umowę zawartą z włoskim operatorem pocztowym, która określa sposób przesyłania płatności z kierunku P. S.p.A do Skarżącej. Zgodnie z zawartą umową Spółce, z tytułu realizacji ww. czynności na terenie Polski przysługuje wynagrodzenie (określone w umowie) od każdego nadanego przekazu pocztowego, które przekazywane jest każdorazowo w dniu wpłaty przez nadawcę (Pocztę Włoch) środków pieniężnych na przekazy. Poczta włoska wysyła poprzez system E. tzw. koperty, w których znajduje się informacja o poszczególnych transakcjach i kwotach opłat. Zatem mamy do czynienia ze świadczeniami jednorazowymi dokonywanymi w ustalonych okresach czasu, które można wyodrębnić, jako samodzielne świadczenia, określone jednoznacznie co do przedmiotu oraz czasu ich realizacji. Oznacza to, iż stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej w tym zakresie jest prawidłowe, podobnie jak i w zakresie dotyczącym momentu powstania obowiązku podatkowego, wystawiania faktur z tytułu realizowanych usług oraz przeliczania na złote kwot podanych na fakturach. Organ dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do wskazanych w zaskarżonej interpretacji norm prawnych, nie ma więc potrzeby ponownie przytaczać te same przepisy i podnosić podobne argumenty. W świetle powyższego zarzuty skargi trzeba uznać za niezasadne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2012 r., poz. 270, ze zm.), orzeczono jak w sentencji. .