II OSK 1725/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2236/13 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2236/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco. Organ nadzoru budowlanego ustalił, że inwestor – A. M. w trakcie rozbudowy budynku gospodarczego, położonego na nieruchomości przy ul. [...] w S., usytuowanego bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiadów (działką nr [...] – stanowiącą własność W. i L. M. oraz działką nr [...] i [...] – stanowiących własność M. Z. M.) w sposób istotny odstąpił od decyzji Starosty M. z dnia [...] września 2001 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę (wykonano okna w ścianach usytuowanych przy granicy ww. działek; nie wykonano murków ogniowych; dokonano zmian wewnątrz budynku świadczących o zmianie sposobu użytkowania na warsztat stolarski; wydzielono biuro i zaplecze socjalne; powiększono antresolę; wykonano w.c.; wykonano dodatkowe instalacje wewnętrzne, tj. wodociągową, kanalizacji sanitarnej oraz grzewczą). We wszystkich pomieszczeniach inwestor przechowywał specjalistyczne maszyny i urządzenia stolarskie, a także surowiec i gotowe elementy stolarskie. Z zaświadczenia Wójta Gminy S. wynikało, że A. M. usługi stolarskie wykonuje od 26 maja 2011 r. w [...], a do 25 maja 2011 r. taką działalność wykonywał pod adresem ul. [...] w S.. W związku z ww. ustaleniami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "PINB", w M. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 i art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wstrzymał roboty budowlane przy rozbudowie budynku o część warsztatu stolarskiego z zapleczem socjalno-biurowym, zobowiązując inwestora do przedstawienia w zakreślonym terminie inwentaryzacji wykonanych robót wraz z ich oceną techniczną. Inwestor wykonał obowiązki wynikające z ww. postanowienia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], PINB w M., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi sporządzenie i przedstawienie w wyznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku gospodarczego (o część magazynowo-warsztatową z zapleczem socjalno-biurowym "zakładu usług stolarskich" oraz wykonanie określonych robót budowlanych, w celu doprowadzenia ww. inwestycji do stanu zgodnego z prawem, tj. likwidację okien wykonanych w ścianach oddzielenia pożarowego (wschodniej i północnej), usytuowanych bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami o nr ew. [...] i [...], przez zamurowanie otworów okiennych pustakiem szklanym typu luksfer bądź ich likwidacji, demontaż części połaci dachu wysuniętych poza lico ścian oddzielenia pożarowego oraz wykonanie murków ogniowych ścian przygranicznych (wyprowadzając ścianę pożarową ponad połać dachu na wysokość 30 cm). W następstwie ww. decyzji, Starosta M. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, uchylił swoją decyzję nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę ww. budynku gospodarczego. W toku dalszego postępowania ustalono, że inwestor nie wykonał obowiązków wynikających z decyzji nr [...] poza zamurowaniem otworów okiennych luksferami; inwestor działalność gospodarczą (usługi stolarskie) przeniósł pod adres ul. [...] w S.; jak również PINB podjął decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych. W związku z wadami decyzji nr [...] PINB wydał decyzję z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], zaś WINB decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], uchylił decyzję nr [...]. W wyniku tego zostało wszczęte z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], w którym została stwierdzona jej nieważność przez [...] WINB i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (decyzje odpowiednio z [...] listopada 2012 r. i [...] lutego 2013 r.). W związku z powyższym w dniu 13 maja 2013 r. PINB przeprowadził oględziny ustalając, że inwestor nie dokonał demontażu części połaci dachu wysuniętych poza lico ścian oddzielenia pożarowego oraz nie wykonał murków ogniowych ścian przygranicznych (wyprowadzając ścianę pożarową ponad połać dachu na wysokość 30 cm). Inwestor nie usunął maszyn i urządzeń stolarskich z pomieszczeń niezakończonej spornej rozbudowy. Nie przedłożył także żądanego projektu budowlanego zamiennego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], PINB w M., na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, nakazał inwestorowi – A. M. rozbiórkę niezakończonej inwestycji o nazwie "rozbudowa budynku gospodarczego" na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości S., przy ul. [...], w zakresie: dobudowanej części (magazynowo-warsztatowej z zapleczem socjalno-biurowym "zakładu usług stolarskich") o powierzchni zabudowy 214,40 m2, powierzchni użytkowej 217,60 m2 i kubaturze 799,20 m3. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inwestor nie wykonał ciążących na nim obowiązków, co musiało skutkować wydaniem nakazu rozbiórki. Odwołania od ww. decyzji wnieśli A. M. i L. M.. Zaskarżoną decyzją [...] WINB, po rozpatrzeniu ww. odwołań, utrzymał w mocy ww. decyzję o nakazie rozbiórki. W uzasadnieniu organ odwoławczy zrelacjonował dotychczasowy przebieg postępowania. Stwierdził, że przedmiotowa inwestycja została praktycznie zrealizowana (co wynika z akt sprawy), a wydanie nakazu jej rozbiórki w takim zakresie w jakim ją zrealizowano, czyli wg parametrów określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, było uzasadnione i ma na celu doprowadzenie rozbudowy do stanu zgodnego z prawem. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu L. M., organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte i swoim zakresem objęło odstępstwa od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę nie dotyczyło natomiast budynku gospodarczego powstałego przed rozbudową. Jednakże osobnym wnioskiem może ona wystąpić do PINB w M. o zbadanie legalności powstała pierwotnego budynku gospodarczego. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa nielegalnego użytkowania obiektu jest kolejnym etapem postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowlanego. Odnosząc się do argumentów podnoszonych w odwołaniu przez A. M., organ odwoławczy wskazał, że przedstawione przez skarżącego powody nieprzedstawienia projektu budowlanego zamiennego nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem nie jest obowiązkiem strony, a jej uprawnieniem i ma charakter dobrowolny. A zatem organ nadzoru budowlanego nie może egzekwować od inwestora spełnienia ww. obowiązku, tym bardziej, że zainteresowana strona nie wykazuje zainteresowania aby obowiązek wykonać. Ponadto przedstawione przez A. M. przesłanki zawieszenia niniejszego postępowania nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisów procedury administracyjnej, tym bardziej, że nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących, że przed sądem cywilnym toczą się postępowania o ustalenie prawa własności sąsiednich działek. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. przez zaniechanie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewyjaśnienie stanu faktycznego, zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak uzasadnienia faktycznego odnośnie zastosowania art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, jak również art. 50-51 i art. 36a pkt 5 Prawa budowlanego. W ocenie skarżącego w tej sprawie stwierdzone odstępstwa nie są istotne; rozbudowanego budynku nie zamierza przeznaczać na stolarnię; został wykonany projekt zamienny, który jednak wymagał poprawek, co miałoby się wiązać z wykonaniem drogich prac budowlanych. W odpowiedzi na skargę [...] WINB podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2236/13, oddalając skargę powtórzył okoliczności wynikające ze stanu faktycznego sprawy i stwierdził, że organ nadzoru budowlanego trafnie ocenił dokonane przez inwestora roboty budowlane jako istotne odstępstwo od zamierzonego sposobu użytkowania rozbudowanego budynku gospodarczego. Organ prawidłowo przyjął, że inwestor zmienił przeznaczenie rozbudowanej części budynku na potrzeby warsztatu usług stolarskich (część magazynowo-warsztatową z zapleczem socjalno-biurowym). Sąd wskazał, że na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa Budowlanego w decyzji nr [...] PINB nakazał inwestorowi sporządzenie i przedstawienie w wyznaczonym terminie projektu budowlanego zamiennego rozbudowy budynku gospodarczego o część magazynowo-warsztatową z zapleczem socjalno-biurowym "zakładu usług stolarskich". Jednak skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji, która aktualnie pozostaje w obrocie prawnym. Ponadto Sąd wskazał, że wyeliminowano z obrotu prawnego decyzję PINB nr [...]; zaś podczas oględzin z dnia 14 grudnia 2011 r. (k-138 akt) skarżący przedłożył do wglądu sporządzony wstępnie projekt zamienny przedmiotowej rozbudowy oraz pismo Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 listopada 2011 r. (k- 136 akt), z którego wynika, że brak spełnienia wymogów wymaganych dla zakładów stolarskich uniemożliwia uzgodnienie przedstawionej dokumentacji. W świetle przedstawionych dowodów Sąd uznał, że organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, co powoduje niezasadność zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a. Obszerny materiał dowodowy w postaci protokołów oględzin, dokumentacji zdjęciowej, wydruku strony internetowej zakładu usług stolarskich, zaświadczenia Wójta Gminy S. z dnia 1 września 2011 r. dawał organom nadzoru budowlanego dostateczną podstawę do przyjęcia, że skarżący w sposób istotny odstąpił od warunków pozwolenia na budowę, dokonując zmiany zamierzonego sposobu użytkowania rozbudowanego budynku gospodarczego (art. 36a ust. 5 pkt 6 Prawa budowlanego). W ocenie Sądu, wyjaśnienia skarżącego dotyczące przyczyn, dla których nie wykonał obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W świetle powyższych ustaleń podnoszone w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Organ orzekający w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie oraz odpowiednio i obszernie przedstawił motywy swojego rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył A. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. polegające na naruszeniu prawdy materialnej jakoby rozbudowana część budynku gospodarczego była przez skarżącego użytkowana oraz błędnej ocenie materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że na obiekcie budowlanym występują odstępstwa, które mają charakter odstępstw istotnych w zakresie jego użytkowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] WINB wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. M. wniosła o jej uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną L. i W. M. M. wnieśli o jej oddalenie, niezgadzając się także ze stanowiskiem W. M. zawartym w ww. odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za błędnie sformułowane i niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że skarga kasacyjna, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego w sformułowanych zarzutach, nie przywołuje żadnego przepisu procedury sądowoadministracyjnej, na podstawie których sądy administracyjne prowadzą postępowanie i wydają orzeczenia. Wbrew sformułowanym zarzutom takimi przepisami nie są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które to przepisy odnoszą się wyłącznie do określenia reguł postępowania przed organami administracyjnymi. Oczywiście te przepisy mogą stanowić przedmiot oceny sądu administracyjnego, ale tylko w odniesieniu do legalności zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (w tym decyzji administracyjnej). Jeżeli strona dostrzega w tym zakresie jakieś wady w tak dokonanej ocenie przez sąd administracyjny I instancji, to tego rodzaju uchybienia na etapie skargi kasacyjnej powinna powiązać z konkretnymi przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Wynika to z tego, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być oparta na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (stąd tzw. "przymus adwokacki" przy jej sporządzeniu – art. 175 § 1 p.p.s.a.). A więc nie chodzi tutaj o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, w tym także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stosowanego przez organy administracji publicznej, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może pozostawać z zarzutami naruszenia K.p.a. w sposób pośredni. Oznacza to, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. z naruszeniem przepisów p.p.s.a., jak również brak ich odniesienia do postępowania przed sądem I instancji w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, prowadzić musi do uznania tego zarzutu za niezasadny (por. wyroki NSA: z 14 lutego 2013 r., II OSK 2535/12; z dnia 8 stycznia 2015 r., II GSK 2620/14). Ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego powiązano wyłącznie z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 K.p.a., już chociażby z tej przyczyny tak sformułowane zarzuty należało uznać za niezasadne. Świadczy to o błędnym rozumieniu przez autora skargi kasacyjnej istoty środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny nie może za stronę domyślać się o jakie naruszenie prawa procesowego stronie chodziło. Takiej kompetencji Sądu nie można wywieść na podstawie obowiązujących przepisów, a wręcz odwrotnie – sformalizowanie skargi kasacyjnej oznacza, że to na stornie spoczywa właściwe jej skonstruowanie także w zakresie stawianych zarzutów. Niemniej wyjaśnienia wymaga, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego składa się z kilku etapów, w których zapadają oddzielne ostateczne rozstrzygnięcia, które dopóty podlegają wykonaniu, dopóki pozostają w obrocie prawnym. W tej konkretnej sprawie mamy do czynienia wyłącznie z oceną zapadłego nakazu rozbiórki, który wynikał z tego, że inwestor nie wykonał obowiązku wynikającego właśnie z ostatecznej decyzji PINB w M. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]. W zasadzie okoliczność niewykonania obowiązku wynikającego z ww. ostatecznej decyzji jest bezdyskusyjna. Oceny tej nie zmienia okoliczność podnoszona przez stronę skarżącą kasacyjnie, że przedstawiono organowi do wglądu sporządzony wstępnie projekt zamienny. Tak czy inaczej nie była to forma projektu, który można by uznać za wykonanie obowiązku wynikającego z art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zresztą na etapie wykonywania ww. obowiązku inwestor miał problemy z uzyskaniem stosownych opinii innych organów, z uwagi na projektowaną w przedmiotowym budynku działalnością zakładu stolarskiego. Ponadto sam inwestor podnosił w trakcie postępowania przed organami, jak i w skardze do Sądu Administracyjnego, na niecelowość sporządzenia i przedłożenia wymaganego projektu zamiennego skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyklucza na terenie jego działki działalność gospodarczą uciążliwą. Jednocześnie do czasu wydania decyzji nr [...], nie kwestionował, że ma zamiar w przedmiotowym budynku wykonywać tego rodzaju działalność, o czym świadczyły wykonane roboty budowlane przystosowawcze, ale również przedstawiona inwentaryzacja powykonawcza, w której wskazywano szeroko na możliwość wykonywania w tym budynku działalności usługowej (a więc nie gospodarczego tylko dla "obsługi" istniejącego budynku mieszkalnego). Wreszcie podczas oględzin z dnia 27 czerwca 2012 r. sam skarżący wskazał na budynek gospodarczy, do którego dobudowano sporną rozbudowę, jako ten w którym prowadzona jest produkcja wyrobów stolarskich. Ponadto nie podważył oceny, zgodnie z którą przy przedmiotowej rozbudowie doszło do istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. W tej sprawie trafnie oceniono, że wykonanie okien w ścianach usytuowanych przy granicy ww. działek; brak murków ogniowych; dokonanie zmian wewnątrz budynku świadczących o zmianie zamiaru sposobu użytkowania na warsztat stolarski, wydzielenie biura i zaplecza socjalnego; powiększenie antresoli; wykonanie w.c.; wykonanie dodatkowych instalacji wewnętrznych, tj. wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz grzewczej – świadczy o dokonaniu istotnych odstępstw, tym bardziej, że pozwolenie na rozbudowę dotyczyło tylko budynku gospodarczego; zaś już chociażby z inwentaryzacji powykonawcze wynika, że miały w tym budynku znajdować się pomieszczenia magazynowe i ewentualnie usługowe. W zakresie zatem użytkowania można na tej podstawie przyjąć, że ww. odstępstwa miały prowadzić do zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części (nawet niezależnie czy miałoby to dotyczyć zakładu stolarskiego), co wymagało uzyskania dodatkowych opinii i uzgodnień inspekcji sanitarnej i z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, że nie dokonał w trakcie realizacji inwestycji istotnych odstępstw w rozumieniu art. 36a ust. 1 i 5 Prawa budowlanego. Tym samym w trakcie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego nie podważył oceny, zgodnie z którą dokonane przez inwestora roboty budowlane stanowiły istotne odstępstwo od zamierzonego sposobu użytkowania rozbudowanego budynku gospodarczego. Ponadto fakt braku złożenia projektu budowlanego zamiennego uniemożliwia sformułowanie oceny w zakresie tego, czy rzeczywiście obowiązek wynikający z decyzji nr [...] był niewykonalny, z uwagi na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do działalności nieuciążliwej. Jeżeli w tym zakresie istnieją konkretne zarzuty, to mogą stanowić podstawę do wszczęcia, ale innego postępowania, tj. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], które pozwalałoby na skontrolowanie czy w decyzji administracyjnej organ może domagać się wykonania obowiązku (przedstawienia projektu stolarni), który byłby sprzeczny z prawem (postanowieniami planu miejscowego). Tego rodzaju rozważania nie mieszczą się w granicach tej sprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie mógł sformułować w tym zakresie żadnej oceny, tym bardziej, że przedmiotem postępowania wyjaśniającego nie była kwestia zgodności inwestycji z postanowieniami planu miejscowego, lecz czy inwestor wykonał obowiązek wynikający z decyzji nr [...]. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.