I SA/Wa 535/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r. sprawy ze skarg A. B. i B. U. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargi. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1951 r. odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zabudowana nieruchomość [...] położona przy ul. [...] uregulowana w księdze wieczystej wpisem jawnym na rzecz F. i B. B. na mocy aktu z dnia [...] lipca 1926 r. za nr [...] i wniosku nr [...] z dnia [...].03.1928 r., objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 r. tj. z dniem wejścia w życie w/w dekretu grunt przedmiotowej nieruchomości przeszedł na własność gminy W., a następnie na własność Skarbu Państwa, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). W dniu 13 stycznia 1949 r. do Wydziału Polityki Budowlanej Zarządu Miejskiego w W. wpłynął wniosek F. i B. B. o przyznanie, za czynszem symbolicznym, zgodnie z art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, prawa własności czasowej do terenu nieruchomości położonej przy ul. [...]. Orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] kwietnia 1951 r. Prezydium Rady Narodowej w W. odmówiło dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu stwierdzając, że na podstawie opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości [...] położonej przy ul. [...] przeznaczony został pod użyteczność publiczną, w związku z czym dalsze korzystanie przez dotychczasowych właścicieli z gruntu będącego przedmiotem odmowy, nie da się pogodzić z jego przeznaczeniem według planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższemu orzeczeniu nadano klauzulę natychmiastowej wykonalności uzasadnionej interesem publicznym tj. koniecznością zagospodarowania terenu przez instytucję państwową, wykonawcę narodowego planu gospodarczego. Obecnie przedmiotowa nieruchomość położona jest w obrębie [...] i wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...], położonej przy ul. [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym P. Wnioskiem z dnia 13 listopada 2008 r. A. B. następca prawnego byłych właścicieli wystąpił o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [...] kwietnia 1951 r. Jednocześnie do akt sprawy dołączono postanowienia spadkowe, z których wynikało, że następcami prawnymi byłych właścicieli nieruchomości przy ul. [...], poza A. B. zostali, D. B., G. B., P. B. i B. U. Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1951 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że byli właściciele nie mogli realizować funkcji zapisanej dla nieruchomości położonej przy ul. [...] w planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie bowiem przedmiotowej nieruchomości pod przemysł, w szczególności na cele kolejowe, które organ najczęściej utożsamiał z celem użyteczności publicznej, spowodowało, iż organ dekretowy prawidłowo stwierdził, iż korzystanie z przedmiotowego gruntu, przez dotychczasowych właścicieli, nie dało się pogodzić z jego przeznaczeniem wskazanym w w/w planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organu brak zatem było podstaw do stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego. Po rozpoznaniu wniosku A. B. oraz B. U. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2011 r. Zdaniem Ministra poczynione w toku przedmiotowego postępowania ustalenia, nie pozwalają na stwierdzenie, aby orzeczenie administracyjne z dnia [...] kwietnia 1951 r. obarczone było wadą określoną w art. 156 § 1 kpa, a tym samym brak jest podstaw do uchylenia decyzji nadzorczej i stwierdzenia nieważności orzeczenia dekretowego. W ocenie organu bezspornym jest, że materialnoprawną podstawę kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1951 r. stanowił art. 7 ww. dekretu z dnia 26 października 1945 r. Zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu, gmina obowiązana była uwzględnić wniosek o przyznanie prawa własności czasowej, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dawało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (następnie planu zagospodarowania przestrzennego). W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji nieruchomość [...] ozn. nr hip. [...] objęta była "Ogólnym planem zabudowania W", zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...].08.1931 r. (nr [...]). W opracowaniu z dnia [...] kwietnia 2010 r. geodeta stwierdził, iż odczytanie funkcji z rysunku planu jest utrudnione, gdyż rysunek planu uległ zniszczeniu, a kolory wyblakły. Jednocześnie wskazał, iż można różnie odczytać funkcje planu - jako tereny kolejowe bądź jako tereny przemysłowe. Geodeta stwierdził, że z bardzo dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że dla nieruchomości ozn. nr hip. [...] plan z 1931 r. przewidywał funkcje przemysłowe. Znajdująca się w aktach sprawy legenda do "Ogólnego planu zabudowania m.st. W." uwidaczniająca zbliżoną kolorystykę odpowiadającą na planie terenom przemysłowym i terenom kolejowym nie pozwala przesądzić, który z nich w tym przypadku został zastosowany. Jednakże, zdaniem organu, biorąc pod uwagę ówczesny przebieg linii kolejowej, a także, znajdujące się w aktach własnościowych nieruchomości dokumenty świadczące, że bezpośrednio po wydaniu kwestionowanego orzeczenia teren przedmiotowej nieruchomości przekazano Państwowemu Przedsiębiorstwu "P." – [...] uzasadnione jest twierdzenie, iż teren nieruchomości przeznaczony był pod urządzenia kolejowe. Obowiązujące przepisy w zakresie funkcjonowania kolei (wyłącznie państwowych) przesądzały o konieczności zagospodarowania gruntu na cele państwowe, gdyż znajdował się on na obszarze inwestycji publicznych. Analiza akt własnościowych oraz dokumentacji geodezyjnej pozwoliła więc na ustalenie, że całość terenu nieruchomości położonej przy ul. [...], przeznaczona została na realizację celu wskazanego w obowiązującym wówczas planie zagospodarowania przestrzennego (planie zabudowania), a więc inwestycji o charakterze publicznym. Skoro nieruchomość przeznaczona została na cele publiczne - kolejowe, to zdaniem organu oczywiste jest, że nie mogła być oddana we własność czasową byłemu właścicielom. W odpowiedzi na wątpliwości skarżących odnoszące się do ustaleń poczynionych przez geodetę, organ wskazał, że ustalenia te w postępowaniu nadzorczym, stały się przedmiotem powtórnej analizy geodezyjnej. W jej wyniku geodeta uprawniony E. R. oznaczyła dokładne położenie nieruchomości przy ul. [...] na "Ogólnym planie zabudowania W.", zatwierdzonym w dniu [...] sierpnia 1931 r. Według opinii geodezyjnej sporządzonej w dniu [...] marca 2012 r. po odpowiednim przeskalowaniu mapy archiwalnej i wniesieniu położenia nieruchomości nr hip. [...] okazało się, że przedmiotowa nieruchomość leży w rejonie wskazanym uprzednio przez geodetę uprawnionego K. P. A zatem, jak wskazano we wcześniejszej opinii geodety K. P., nieruchomość położona jest na terenach, które nie były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Odnosząc się do kwestii obecnego stanu prawnego nieruchomości (wykorzystywania gruntu przez obecnych inwestorów), który jest odmienny od wskazań decyzji dekretowej i założeń planistycznych, organ wskazał, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej, organ nadzoru bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny, jaki istniał w chwili wydania kwestionowanego orzeczenia. Późniejszy sposób zabudowy gruntu przedmiotowej nieruchomości nie ma wpływu na ocenę, czy przy wydaniu orzeczenia odmawiającego przyznania prawa własności czasowej doszło do rażącego naruszenia prawa. Skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. B. oraz B. U. W swojej skardze z dnia 4 lutego 2013 r. A. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy tj. brak ustalenia jakie było przeznaczenie nieruchomości w obowiązującym planie zabudowy na datę wydania decyzji odmawiającej przyznania prawa własności czasowej. Jak również naruszenie zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP, art. 6 i art. 7 kpa, naruszenie art. 21 i art. 64 Konstytucji RP o ochronie prawa własności, poprzez nieuznanie istniejącego prawa własności i co za tym idzie nieprzyznanie pierwotnym właścicielom odszkodowania za wywłaszczenie oraz naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, określonej w art. 8 kpa. Skarżący wskazał, że jak dotąd nieruchomość przy ulicy [...] nie została zagospodarowana na cele przemysłowe przez P., w związku z tym powinna upaść argumentacja organu odwołująca się do ogólnego planu zabudowy W. z 1931 r. oraz uzasadnienie odmowy z 1951 r. odwołujące się do Dekretu Bieruta. Ponadto opieranie się organu na opinii geodety na temat zabudowy przemysłowej na podstawie planu z 1931 r. "z dużym prawdopodobieństwem" - oznacza brak pewności o przeznaczeniu tej nieruchomości. W skardze z dnia 6 lutego 3013 r. B.U. podobnie jak A. B. zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 kpa poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Skarżąca wskazała, że od orzeczenia z 24 kwietnia 1951 r. byli właściciele złożyli ustne odwołanie, jednakże urzędnicy je przyjmujący nie sporządzili odpowiedniej notatki potwierdzającej dokonana czynność. W ocenie skarżącej organ nie rozpoznał wystarczająco przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości w dniu wydania orzeczenia administracyjnego. Nie wyjaśnił bowiem, czy w dacie orzekania istniał plan zagospodarowania przestrzennego gruntu przy ul. [...], który był podstawą odmowy do prawa własności czasowej. Czy był to plan uchwalony przez Naczelną Radę Odbudowy [...], ogłoszony w Monitorze Polskim zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lipca 1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy (Dz.U. Nr.52, poz 268), czy też podstawą do orzeczenia administracyjnego był Plan Ogólny Zabudowania W. zatwierdzony przez Ministra Robót Publicznych 11 sierpnia 1931 r. na podstawie Rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. (Dz.U. Nr.23, poz. 202) dotyczący zagospodarowania przestrzennego W., stanowiącego podstawę opracowania planów miejscowych. Tylko wówczas mogło Prezydium Rady Narodowej w W. (organ rozpatrujący wniosek) ustosunkować się nieprzychylnie do wniosku dotychczasowego właściciela jeżeli taki plan został prawidłowo wprowadzony w życie na terenie, na którym położona była nieruchomość objęta wnioskiem i gdyby wykazano, ze korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie dawałoby się pogodzie z jej przeznaczeniem w tym planie. Jednocześnie podobnie jak A. B., skarżąca zakwestionowała poprawność ustalenia położenia przestrzennego przedmiotowej nieruchomości przez powołanych w sprawie geodetów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Sąd połączył skargi A. B. oraz B. U. do wspólnego rozpoznania i orzekania oraz prowadzenia pod jedną sygn. akt I SA/Wa 536/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargi należy uznać za niezasadne. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można takie rozstrzygnięcie wzruszyć. Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, może mieć ono miejsce jedynie w przypadku, gdy badana w tym trybie decyzja dotknięta jest w sposób oczywisty przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc ponownie istoty sprawy, ale jedynie ocenia legalność wydanego w niej rozstrzygnięcia, na gruncie obowiązujących w dacie jego wydawania przepisów. Materialnoprawną podstawę weryfikowanego przez Ministra Infrastruktury, a po przekształceniach organizacyjnych mających miejsce w administracji centralnej, przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] kwietnia 1951r. r. stanowiły przepisy dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Mocą tego dekretu wszelkie grunty na obszarze W. przeszły na własność gminy W. (art. 1 dekretu), a następnie, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. nr 14, poz. 130 ze zm.) na własność Skarbu Państwa. Dekret ten stwarzał dotychczasowym właścicielom nieruchomości możliwość wystąpienia z wnioskiem o przyznanie na przejętym gruncie prawa zabudowy lub prawa wieczystej dzierżawy. Wspomniany wniosek należało złożyć w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez Gminę W. (art. 7 ust. 1 dekretu). Gmina zaś obowiązana była taki wniosek uwzględnić, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z planem zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu). Przyczyną nieuwzględnienia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej gruntu nieruchomości położonej przy ul. [...] jej dawnym właścicielom w kontrolowanym przez Ministra orzeczeniu administracyjnym było wskazanie, iż ze względu na przeznaczenie tej nieruchomości w prawomocnym planie zagospodarowania przestrzennego pod użyteczność publiczną i przydzielenie terenu do zagospodarowania inwestorowi publicznemu, jako wykonawcy narodowego planu gospodarczego, nie jest możliwe korzystanie z gruntu zgodnie z tym przeznaczeniem przez jego przeddekretowych właścicieli. Jak ustalono w postępowaniu nadzorczym, planem obowiązującym w dacie wydawania kwestionowanego orzeczenia dla terenu obejmującego przedmiotową nieruchomość był " Ogólny plan zabudowania W.", zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931r., wydany na podstawie art. 23 -28 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (t.j. z 1939r. nr 34, poz. 216 ze zm.). Na odrysie wykonanym z powyższego planu uprawniony geodeta K. P. oznaczyła kolorem niebieskim rejon, w którym położona jest przedmiotowa nieruchomość, a w opracowaniu z dnia [...] kwietnia 2010r. geodeta stwierdził, że odczytanie funkcji z rysunku planu jest utrudnione, gdyż rysunek planu uległ zniszczeniu, a kolory wyblakły. Jednocześnie geodeta wskazał, że można różnie odczytać funkcje planu - jako tereny kolejowe bądź jako tereny przemysłowe, przy czym, jego zdaniem, z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że dla nieruchomości ozn. hip. [...] plan z 1931r. przewidywał funkcje przemysłowe. W sprawie niniejszej powtórnie została przeprowadzona analiza geodezyjna i w jej wyniku geodeta uprawniony E. R. sporządziła w dniu [...] marca 2012r. opinię geodezyjną, zgodnie z którą przedmiotowa nieruchomość leży w rejonie wskazanym uprzednio przez geodetę K. P.. Dodać należy, że do opinii z dnia [...] marca 2012r. załączone zostały fragmenty " Ogólnego planu zabudowania W.", na których geodeta oznaczył dokładne położenie przedmiotowej nieruchomości. Z powyższych dowodów wynika, wbrew twierdzeniom skarżących, w sposób niebudzący wątpliwości, że tereny, na których położona jest przedmiotowa nieruchomość nie były przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową. Dodać należy, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ nadzoru wynika, że bezpośrednio po wydaniu kwestionowanego orzeczenia teren przedmiotowej nieruchomości przekazano Państwowemu Przedsiębiorstwu " P."- [...].(k. 4, 7 i 9 akt administracyjnych). Nie budzi wątpliwości Sądu, że przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości na cele kolejowe jest nie do pogodzenia z możliwością korzystania z niego przez dotychczasowego właściciela. Jak trafnie podniósł Minister obowiązujące w dacie wydawania orzeczenia dekretowego przepisy prawa (podobnie jak ma to miejsce obecnie) nie przewidywały możliwości urządzenia komunikacji kolejowej na gruncie stanowiącym własność prywatną, bowiem przepisy ustawy z dnia 3 stycznia 1946r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. nr 3, poz. 17) niejako zrównały sytuację prawną wszystkich terenów kolejowych, gdyż w wyniku jej wejścia w życie na własność Państwa przeszły wszystkie rodzaje komunikacji kolejowej, co w konsekwencji spowodowało, że Państwo uzyskało monopol w dziedzinie transportu i infrastruktury kolejowej, co z kolei oznacza jak zasadnie wskazał Minister, że tereny przeznaczone do prowadzenia eksploatacji kolei wraz ze znajdującymi się na nich budowlami i urządzeniami służącymi temu celowi oraz wszelkimi przynależnościami, traktowane były w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1951r. jako niezbędne na cele państwowe. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie, jak słusznie podkreślił Minister, pozostaje treść uzasadnienia kwestionowanego orzeczenia w odniesieniu do nadania mu rygoru natychmiastowej wykonalności, a mianowicie konieczność zagospodarowania terenu przez instytucję państwową, wykonawcę narodowego planu gospodarczego. Przy czym zasadnie organ nadzoru wskazał, że w świetle treści przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, wykonawcą narodowych planów gospodarczych nie mógł być inwestor prywatny. Skoro więc zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, ze przedmiotowy grunt dekretowy przeznaczony był na cele kolejowe, to niewątpliwie wykorzystywanie tego gruntu w sposób zgodny z tym przeznaczeniem nie mogło być realizowane przez osobę fizyczną, a to wykluczało możliwość uwzględnienia wniosku przeddekretowych właścicieli. W tym miejscu podkreślić należy, że skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy niniejszej potwierdziła, że tereny, w skład których wchodziła przedmiotowa nieruchomość w okresie Polski Ludowej były rzeczywiście wykorzystywane przez P. na cele publiczne, przechodziły przez nią tory kolejowe, rampy i baraki, a sytuacja ta uległa gruntownej zmianie w latach obecnych - torowiska zostały zniesione, część gruntów i zabudowań albo jest wynajęta albo leży odłogiem. Zasadnie Minister wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia dekretowego, organ nadzoru bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny, jaki istniał w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia, zaś późniejszy sposób zabudowy gruntu przedmiotowej nieruchomości nie ma wpływu na ocenę czy przy wydawania orzeczenia odmawiającego przyznania prawa własności czasowej doszło do rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji uznać należy, że organ nadzoru prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia z dnia [...] kwietnia 1951r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej, a postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych określonych w kodeksie postępowania administracyjnego zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym zarzuty skarg są niezasadne, Sad nie dopatrzył się również naruszenia Konstytucji RP czy Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.