IV SA/Wa 1698/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Protokolant ref. staż. Filip Rutkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP oddala skargę Zaskarżoną decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2013 r. nr. [...] na podstawie art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (j.t. Dz. U. z 2011r., Nr 264, pozycja 1573, z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zmianami), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. S., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].08.2012 r. Nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Stan sprawy przedstawiał się następująco. W dniu 20.12.2011r. E. S. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, uzasadniając go pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską, faktem posiadania z nią dzieci i wieloletnim pobytem na terytorium Polski. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2012 r. Nr [...] odmówił udzielenia stronie wnioskowanego zezwolenia. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki negatywne określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 i pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Od powyższego rozstrzygnięcia Wojewody [...] pełnomocnik cudzoziemca wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, zarzucając naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 80 w związku z art. 9 k.p.a., art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ww. odwołaniu wskazano, iż Wojewoda [...] zignorował przepisy o zatarciu skazania i niezasadnie oparł się na wyrokach Sądu Rejonowego dla [...] i [...] dot. popełnionych przez cudzoziemca wykroczeń. Pełnomocnik strony stwierdził, iż nie ulega wątpliwości skazanie aplikującego wyrokami Sądu Rejonowego w T. i Sądu Rejonowego w W., ale okoliczność powyższa, którą w ocenie pełnomocnika zbytnio w sprawie uwypuklono, nie powinna przesądzać o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony tym bardziej, że w wyniku popełnionych przez skarżącego czynów nie ucierpiał żaden uczciwy, polski obywatel, a szkoda wywołana przez niego nie była znaczących rozmiarów. Także wyrok Sądu Rejonowego w T., który jest obecnie wykonywany wobec cudzoziemca, dotyczy wydarzeń związanych z nieporozumieniami w obrębie diaspory ormiańskiej, cudzoziemiec nie używał przemocy, a jego rola w popełnieniu przestępstwa była marginalna. Skarżący, co prawda, wchodził w konflikt z prawem jednakże nie dopuszczał się poważnych przestępstw, nie wymierzono mu nigdy kary o charakterze izolacyjnym w wymiarze, który wykraczałby poza aspekt wychowawczy oraz nie był skazany w warunkach recydywy. Cudzoziemiec mieszka w Polsce od 1996 r., tu się wychował, tu ma rodzinę i dzieci, wobec czego, kierując się przepisami art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, należy poczynić dodatkowe ustalenia dot. jego sytuacji rodzinnej. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Organ rozpoznając sprawę wskazał, że stosownie do postanowień art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Zgodnie z art. 110 ww. ustawy pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemca zatrzymanego, umieszczonego w strzeżonym ośrodku, w areszcie w celu wydalenia, w stosunku do którego został zastosowany środek zapobiegawczy w postaci zakazu opuszczania kraju lub pozbawionego wolności wskutek wykonania orzeczeń wydanych na podstawie ustaw, uznaje się za legalny. Z akt przedmiotowego postępowania wynikało, że E. S. ubiega się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na pozostawanie od dnia 10.07.2008 r. w związku małżeńskim z obywatelką polską – E. F., tj. na okoliczność z art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach oraz z uwagi na pobyt z dziećmi. Małżonkowie posiadają dwoje małoletnich dzieci – I. S., ur. [...].07.2005 r. i A. S., ur. [...].01.2012 r., a w toku postępowania wyjaśniającego Wojewoda [...] stwierdził, iż małżonkowie prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Od 2008 r. cudzoziemiec przebywa w Polsce na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielanych na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6, a Wojewoda [...] badając związek małżeński cudzoziemca nie stwierdził aby został on zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu ww. zezwolenia. Organ uznał, że dalszy pobyt cudzoziemca w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego i w związku z tym zachodzą przesłanki, określone w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniające odmowę udzielenia mu wnioskowanego zezwolenia. Skarżący został skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].08.2011 r. Sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w związku z art. 279§1 kk i art. 279§1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk - za usiłowanie i dokonanie w nocy [...].04.2011 r. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami włamań do automatów do gier o niskich wygranych znajdujących się w W. na stacjach paliw "[...]" przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] i kradzież pieniędzy, za co wymierzono mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności i zawieszono jej wykonanie na okres próby 3 lat oraz zobowiązano do naprawienia szkody. Ww. wyrok uprawomocnił się w dniu [...].12.2011 r. Wyżej wymieniony wyrok figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym. - wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...].12.2011 r. Sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w związku z art. 282 kk tj. za to, że w okresie od maja do czerwca 2011 r. działając wspólnie z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, stosując przemoc i grożąc zamachem na życie i zdrowie oraz gwałtownym zamachem na mienie dwóm obywatelom Republiki [...] – G. S. i S. S., które to groźby wywołały u nich uzasadnione obawy, że zostaną spełnione, został skazany został na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyżej wymieniony wyrok figuruje w Krajowym Rejestrze Sądowym. Pismem z dnia [...].06.2012 r. Sygn. akt [...] Wydział Wykonywania Orzeczeń Karnych Sądu Rejonowego w T. poinformował organ I instancji, że skazany ww. wyrokiem cudzoziemiec nie rozpoczął odbywania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i w dniu [...].05.2012 r. został wydany nakaz doprowadzenia go do zakładu karnego. Ponadto, z uwagi na fakt ukrywania się cudzoziemca został za nim wydany list gończy. W trakcie postępowania odwoławczego Wydział Wykonywania Orzeczeń Karnych Sądu Rejonowego w T. pismem z dnia [...].01.2013 r. Sygn. akt [...] powiadomił urząd, iż cudzoziemiec rozpoczął w dniu [...].10.2012 r. odbywanie wykonywania kary pozbawienia wolności, a jej przewidywany koniec przypada na dzień [...].09.2013 r. Ponadto organ wskazał, iż cudzoziemiec był w przeszłości trzykrotnie skazany wyrokami, które uległy zatarciu, tj. wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].04.2008 r. Sygn. akt [...] za wzięcie udziału w podrobieniu w celu użycia jako autentycznego dokumentu w postaci prawa jazdy i wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego co do oryginalności ww. dokumentu i na tej podstawie wyłudzenie dokumentu w postaci polskiego prawa jazdy, tj. za czyny z art. 270 § 1 kk i art. 272 kk w zw. z art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk (kara 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata); wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].06.2009 r., Sygn. akt [...] za podrobienie dokumentów w postaci trzech zaświadczeń o posiadaniu rachunku walutowego i złotówkowego w banku, tj. za przestępstwo z art. 270§ 1 kk i art. 272 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (kara 7 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata); wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].04.2010 r. Sygn. akt [...] za wyłudzenie działania automatów do gry, tj. wykroczenie z art. 121 § 2 Kodeksu wykroczeń (kara grzywny). Okoliczności te stały się podstawą do zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Organ stwierdził co prawda, że trzy skazania wyrokami orzeczonymi wobec cudzoziemca w latach 2008, 2009 i 2010 uległy zatarciu, jednak fakt, iż cudzoziemiec w trakcie pobytu w Polsce, kilkakrotnie popełniał wykroczenia i występki, i dwukrotnie został skazany prawomocnymi wyrokami sądów, mają negatywny wpływ na ocenę jego postępowania w przyszłości. Istotna jest wielokrotność popełnianych czynów, a także fakt, iż ich waga ulega zwiększeniu – od wykroczeń po występek, jakim jest wymuszenie rozbójnicze. W chwili obecnej w sprawie niniejszej należy przede wszystkim uwzględnić wyrok, jaki zapadł wobec cudzoziemca w dniu [...].12.2011 r., jego niestawienie się w zakładzie karnym w celu odbycia kary, wystawienie za nim listu gończego oraz fakt, iż obecnie od dnia [...].01.2012 r. przebywa w zakładzie karnym. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie skarżącego cechuje się lekceważącym stosunkiem do obowiązującego w Polsce porządku prawnego i uzasadnia stwierdzenie, że jego dalszy pobyt na terytorium naszego kraju stanowi zagrożenie dla porządku prawnego obowiązującego w Polsce. Organ wskazał, że względy ochrony obronności lub bezpieczeństwa państwa oraz bezpieczeństwa i porządku publicznego, które uzasadniają odmowę udzielenia zezwolenia na czas oznaczony na podstawie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach są pojęciami nieostrymi. Przyjmuje się również, że przez pojęcie "porządek publiczny" rozumieć należy przestrzeganie norm prawa polskiego i stosowanie się do tych norm. Dlatego też Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, badając zasadność zastosowania wobec pana E. S. ww. artykułu, uwzględnił wielokrotność naruszeń względem porządku publicznego. Z uwagi na ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz uwzględniając interes naszego kraju, uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i korzystanie z uprawnień z niego wynikających możliwe jest tylko wówczas, gdy cudzoziemiec respektuje polski porządek prawny i w tym pozytywnym aspekcie wykazuje związek z państwem przyjmującym. E. S., pomimo wieloletniego pobytu w Polsce, nie respektuje polskiego porządku prawnego. W związku z powyższym sankcjonowanie takiego stanu rzeczy poprzez udzielenie panu E. S. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach stałoby w sprzeczności z interesem społecznym i obniżałoby autorytet polskiego porządku prawnego. Z uwagi na fakt, iż wobec E. S. zachodzą obligatoryjne przesłanki z art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, organ odwoławczy odstąpił od badania, czy w chwili obecnej spełnia on przesłanki do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Fakt odbywania przez cudzoziemca kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym legalizuje, zgodne z art. 110 ustawy o cudzoziemcach, jego pobyt w Polsce, wobec czego wobec aplikującego nie ma obecnie zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy. Odnosząc się do treści odwołania organ podkreślił że fakt złamania porządku prawnego przez cudzoziemca został potwierdzony prawomocnymi wyrokami polskich sądów, a argumenty pełnomocnika dotyczące niskiej szkodliwości czynów popełnionych przez cudzoziemca podważa fakt orzeczenia wobec zainteresowanego bezwzględnej kary więzienia, którą obecnie odbywa. Ponadto, twierdzenie pełnomocnika strony jakoby czyn zabroniony dokonany przez aplikującego miał mniejszą wagę, gdyż skierowany był nie wobec obywateli polskich a członków diaspory ormiańskiej, stoi w sprzeczności nie tylko z polskim porządkiem prawnym, ale i ogólnie przyjętymi normami prawa. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w wystarczającym zakresie, aby stwierdzić, iż E. S. w rażący sposób lekceważy wszelkie normy życia społecznego i notorycznie narusza porządek publiczny w różnych stopniach szkodliwości społecznej, wobec czego nie jest konieczne przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Natomiast odnosząc się do kwestii pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską i posiadania dzieci z tego związku organ wyjaśnił, iż w art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności stwierdza, iż każdy ma prawo do poszanowania swego życia prywatnego i rodzinnego i niedopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa za wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Przytoczony art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można bowiem interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania". W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, powyższe stanowisko nie narusza również przepisów ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483, sprostowanie Dz. U. z 2001 r., Nr 28, poz. 319). Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób nie wywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 83 Konstytucji R.P., każdy, w tym również cudzoziemca, ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 37 tej ustawy, cudzoziemcy mają prawo korzystania z praw zapisanych w Konstytucji z wyłączeniem okoliczności określonych w ustawach, a za taką okoliczność należy uznać przestrzeganie przepisów prawa określonych w ustawie o cudzoziemcach. Zdaniem organu II instancji Wojewoda [...] nie naruszył przepisów prawa materialnego i proceduralnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Materiał dowodowy sprawy był wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii odmowy udzielenia E. S. wnioskowanego zezwolenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pobyt skarżącego w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, istotne naruszenie art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach i w konsekwencji naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu strony. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na czynieniu przez organ ustaleń na podstawie wyroków karnych, które uległy zatarciu, co w ocenie skarżącego dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję. Specyfika pozostałych czynów, oraz fakt że skarżący żyje obecnie w zgodzie z porządkiem prawnym, sam zgłosił się do odbycia kary pozbawienia wolności i od kilku lat nie popełnił żadnego czynu zabronionego przemawiają za brakiem po jego stronie spełniania przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem skarżącego organ nie zadał sobie trudu ustalenia obecnego sposobu życia skarżącego, jego stosunku do czynów zabronionych, których dopuścił się w przeszłości, planów życiowych, zawodowych i rodzinnych, co ma istotne znaczenie dla oceny wyżej wskazanego przesłanki zagrożenia bezpieczeństwa porządku prawnego. Organ nie uwzględnił jego sytuacji życiowej, tego że pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską, ma troje dzieci. W tych okolicznościach organ powinien dać prymat interesowi indywidualnemu nad bliżej nie określonym interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu, ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Oceniając trafność a tym samym zgodność z prawem decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców Sąd uznał, że decyzja ostatecznie nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie pozwalają na ustalenie, że w toku rozpoznawania sprawy organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego lub prawa procesowego mogącego mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia co powodowałby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Organ w sposób wyczerpujący ustalił stan faktyczny a zaprezentowana w decyzji jego ocena pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń, choć istotnie brak było podstaw do czynienia ustaleń faktycznych na podstawie wszystkich czynów i wyroków jakich dopuścił się skarżący a więc i tych w stosunku do tych co do których nastąpiło zatarcie skazania. Zgodnie bowiem z art. 106 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. 1997, Nr 128, poz. 840 ze zm.), z chwilą zatarcia skazanie uważa się za niebyłe. Uchybienie to miałoby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia gdyby organ poczynił ustalenia tylko i wyłącznie na podstawie tych z wyroków co do których nastąpiło zatarcie skazania. Jednakże w tej sprawie organ swych ustaleń dokonał także na podstawie pozostałych wyroków tj. wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...].12.2011 r. Sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w związku z art. 282 kk, wyroku Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...].08.2011 r. Sygn. akt [...] za przestępstwo z art. 13 § 1 kk w związku z art. 279§1 kk i art. 279§1 kk w zw. z art. 91 § 1 kk , co znajdowało także potwierdzenie w informacji z krajowego rejestru sądowego (k 75 akt adm.) tj. za czyny popełnione w 2011 r. Uchybienie to nie miało ostatecznie istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisami ustawy o cudzoziemcach obywatel państwa obcego ma prawo ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas określony na terytorium R.P. w sytuacjach wymienionych m.in. w art. 53 -54 ustawy o cudzoziemcach a jedną z możliwości na uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie jest zawarcie małżeństwa z obywatelką polską –art. 53 ust. 6 ustawy. Jak wynikało z wniosku skarżącego to ta okoliczność w powiązaniu z faktem posiadania dzieci, była podstawą do ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie. Tą podstawą faktyczną organ był związany. W procedurze administracyjnej zmierzającej do uzyskania zezwolenia na zamieszkanie organ w pierwszej kolejności bada czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia. Są one szczegółowo wymienione w art. 57 ustawy i są nimi względy obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 1 pkt. 5). Ten przepis organ zastosował wywodząc, że skarżący naruszał i narusza porządek prawny i nie przejawia jego poszanowania. Wskazać w tym miejscu należy, że użyty w art. 57 zwrot "cudzoziemcowi odmawia się" jasno wskazuje, że w przypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie organ musi, a nie może odmówić uwzględnienia wniosku (por. wyrok WSA z 01.07.2009 SA/WA 1276/08, Lex nr. 562857). Nie ulega wątpliwości, że pojęcie "względy bezpieczeństwa i porządku publicznego" są pojęciem nieprecyzyjnym to jednak pod pojęciem porządku prawnego należy rozumieć przestrzeganie zasad obowiązującego w danym kraju ładu publicznego i przepisów prawa czyli norm prawa bezwzględnie obowiązującego. Zgodzić należy się z tym, że nie każde naruszenie przepisów prawa jest równoznaczne z istotnym naruszeniem porządku prawnego. Przy ocenie zatem czy cudzoziemiec swym zachowaniem stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego należy brać pod uwagę nie tylko sam fakt skazania ale o okoliczności w jakich doszło do naruszenia przez niego przepisów prawa. Przestępstwa za które został skazany cudzoziemiec to przestępstwa umyślne. Pierwsze z art. 279 § 1 w zw. z art. 14 § 1 kodeksu karnego to usiłowanie kradzieży z włamaniem, drugie z art. 13 § 1 i 282 Kodeksu karnego to usiłowanie wymuszenia rozbójniczego, które w swych znamionach ma przemoc i groźbę zamachu na życie i zdrowie i nakierowane jest na uzyskanie korzyści majątkowej. Nie są to przestępstwa nieumyślne tak jak np. przestępstwo z art. 177 kk. – wypadek drogowy. Umyślność to działanie z zamiarem popełnienia czynu zabronionego a więc sytuacja, w której sprawca chce lub co najmniej godzi się z popełnienie czynu zabronionego, w przeciwieństwie do sytuacji w której mamy do czynienia z nieumyślnością tj. sytuacją w której sprawca nie ma zamiaru popełnienia czynu zabronionego jednakże popełnia go na skutek niezachowania wymaganej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach (art. 9 kodeksu karnego). Karalność za usiłowanie jest, co do zasady taka sama, jak za sprawstwo (art. 14 kodeksu karnego). Okoliczność ta świadczy o zamiarze popełniania czynów zabronionych. Poza tym czyny te zostały popełnione w 2011 r. a więc niespełna rok przed wydaniem decyzji przez organ I instancji co czyni zarzuty skargi o niskiej ich szkodliwości społecznej i o tym, że skarżący "żyje obecnie w zgodzie z porządkiem prawnym i nie popełnił od kilku lat żadnego czynu zabronionego" za gołosłowne. Nie bez znaczenia, dla oceny przesłanki o jakiej mowa w art. 57 § 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemców był fakt, że skarżący nie stawił się do odbycia kary pozbawienia wolności w rozmiarze 1 roku i 6 miesięcy– co wynikało z pisma z dnia 1 czerwca 2012 r. Wydziału wykonywania orzeczeń karnych Sądu Rejonowego w T. i w związku z tym stało się konieczne uruchomienie procedury poszukiwawczej. Wskazać należy, że wniosek o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony został przez skarżącego złożony w grudniu 2011 r. a więc tym bardziej skarżący powinien zadbać o to aby organ nie mógł mu zarzucić niezgodnego z prawem zachowania, a jak wynika z akt, tego nie czynił ponieważ nie stawił się do zakładu karnego już w toku procedury administracyjnej. Takie zachowania skarżącego jeszcze bardziej świadczą o braku woli przestrzegania przez niego porządku prawnego. Te wszystkie okoliczności trafnie doprowadziły organ do ustalenia, że cudzoziemiec w dalszym ciągu narusza prawo wykazując postawę lekceważącą do zasad porządku prawnego panującego w Polsce, nie stosuje sią do norm prawnych, co uzasadnia przekonanie, że jego pobyt na terytorium Polski stanowi zagrożenie dla tego porządku. Bez znaczenia w takich okolicznościach są plany skarżącego co do dalszego życia, wykonywanego zawodu czy plany rodzinne gdyż te mogłyby być uwzględniane tylko w wypadku gdyby nie zachodziły przesłanki wykluczające wydanie korzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Spełnienie się jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 57 ustawy o cudzoziemcach uprawniało organ do odstąpienia od badania przesłanek z art. 53 tej ustawy. W tym miejscu wskazać należy, że okoliczność dotycząca pozostawania przez skarżącego w związku małżeńskim z Polką i urodzone z tego związku dzieci, które to okoliczności miałby przemawiać za priorytetem interesu indywidualnego (dobro rodziny) nad interesem społecznym (bezpieczeństwo Państwa), były przez organ rozważane – co wynika z treści uzasadnienia. Przypomnieć należy, że powoływana przez skarżącego w szczególności w odwołaniu Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, przyjęta w Rzymie 4 listopada 1950 r. i podpisana przez Polskę 26 listopada 1991 r (Dz.U. 1993, Nr 61, poz. 284 ze zm.), nie gwarantuje niczym nieograniczonej ochrony rodzin przed rozłąką. Niewątpliwie interesy jednostki i interesy Państwa powinny być w tym wypadku wyważone. Ochrona interesów jednostki nie jest bezwzględna i dopuszczalna jest ingerencja władzy publicznej w interesy jednostki właśnie ze względu na ochronę porządku publicznego jako mająca na celu zapobieganie przestępstwom. Skarżący popełnił czyny wyczerpujące definicję przestępstwa o jakim mowa w art. 7 § 3 kodeksu karnego, ponadto nie stawił się do zakładu karnego, co słusznie doprowadziło organ do konstatacji, że skarżący nie zamierza przestrzegać porządku prawnego. Nawiasem mówiąc konstrukcja przepisów art. 57 ustawy o cudzoziemców wskazuje, że ustawodawca przewidział w jakich okolicznościach organ, w przypadku gdy przesłanką ubiegania się o zezwolenie na zamieszkanie jest zawarty związek małżeński z obywatelem polskim, i kiedy organ nie może odmówić tej zgody. Nie jest nim przesłanka o jakiej mowa w art. 57 ust. 1 pkt 5 ale wyłącznie przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 3 i pkt 7-9. – co wynika z art. 57 ust.3 ustawy. Ustawodawca ominął w tych uregulowaniach przesłankę względów bezpieczeństwa Państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, co świadczy o tym, że przedłożył interes bezpieczeństwa Państwa nad interesem jednostki. W tych okolicznościach nie zasadny jest zarzut naruszenia zasad postępowania w zakresie nienależytego zebrania materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty skargi są niezasadne a decyzja ostatecznie odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. D.U. z 2012, poz. 270), Sąd skargę oddalił.