I OSK 197/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. NSA Janusz Furmanek, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 961/12 w sprawie ze skargi R. L. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 961/12 oddalił skargę R. L. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu wyroku podano, że skarżący st. szer. R. L. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku kierowcy drużyny likwidacji skażeń – Pluton Likwidacji Skażeń – kompania likwidacji skażeń – Dowództwo – 5 Batalion Chemiczny (WL). Pismem z dnia 5 czerwca 2009 r. złożył do Dowódcy Wojsk Lądowych wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej, oświadczając jednocześnie, że znane są mu ustawowe warunki wypowiedzenia, w piśmie zawarł wniosek o skrócenie okresu wypowiedzenia do trzech miesięcy, tj. do dnia 31 sierpnia 2009 r. Następnie, będąc na zwolnieniu lekarskim, wnioskiem z dnia 29 czerwca 2009 r., które wpłynęło do JW 3390 w Tarnowskich Górach w dniu 7 lipca 2009 r., zwrócił się do Dowódcy Kompanii Likwidacji Skażeń (HRF) o wycofanie powyższego wypowiedzenia. Ponieważ przełożony w tym czasie przebywał na urlopie pismo odłożono do powrotu dowódcy z urlopu. Kilka dni później skarżący skontaktował się telefonicznie z szefem sekcji personalnej jednostki wojskowej, informując go o wniosku z dnia 29 czerwca 2009 r. Uzyskał wówczas odpowiedź, że dowódca kompanii przebywa na urlopie, nie jest osobą uprawnioną do wycofania wypowiedzenia, jednocześnie pouczono skarżącego, że wycofanie wypowiedzenia należy złożyć drogą służbową do Dowódcy Wojsk Lądowych. Dowódca Wojsk Lądowych rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] na podstawie art. 111 pkt 9 lit. a, art. 114 ust. 6 i art. 115 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 79, poz. 669) oraz § 11 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. Nr 23, poz. 137 ze zm.), z dniem 31 sierpnia 2009 r. zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Powyższy rozkaz został doręczony skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2009 r. Pismem z dnia 18 sierpnia 2009 r., skierowanym do Szefa Sztabu Generalnego WP, skarżący zwrócił się o "cofnięcie Rozkazu Personalnego Nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2009 r. o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej". Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz Dowódcy Wojsk Lądowych. W uzasadnieniu podał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nastąpiło na podstawie właściwych przepisów prawa i zgodnie z żądaniem skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. L. zakwestionował powyższą decyzję. Podał, że był niewłaściwie traktowany w jednostce wojskowej, a jego wnioskowi o wycofanie wypowiedzenia, który złożył do dowódcy kompanii nie nadano biegu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1721/09 oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez R. L. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 871/10 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu stwierdzono m.in., że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej stanu faktycznego, jako zasadniczego elementu stanu sprawy, nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dotyczy to przede wszystkim kwestii skutków prawnych złożonego przez skarżącego w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. cofnięcia wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z dnia 5 czerwca 2009 r. dokonanego przed wydaniem przez Dowódcę Wojsk Lądowych rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej. W odpowiedzi na skargę organ wojskowy fakt ten przyznał. Natomiast w aktach sprawy brak jest tego wniosku. Znajdują się w nich jedynie wyjaśnienia dotyczące przyczyn zaniechania przesłania tego wniosku Dowódcy Wojsk Lądowych. Uwzględnienie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy czyni przedwczesnym rozważania w zakresie wykładni przepisów powołanych w ramach materialnoprawnych podstaw zaskarżenia. Ocena w zakresie wykładni prawa materialnego w sprawie będzie możliwa dopiero po przesądzeniu zaistniałego w niej stanu faktycznego. W piśmie procesowym z dnia 24 lutego 2011 r. skarżący powołał się na postępowanie przed Prokuraturą Garnizonową w Krakowie, które potwierdziło "patologię organizacyjną w obiegu dokumentów tejże Jednostki Wojskowej". Pełnomocnik organu pismem z dnia 15 marca 2011 r. poinformował, że nie posiada oryginału wniosku z dnia 29 czerwca 2009 r., a jedynie kopię zamieszczoną na k. 53 akt postępowania administracyjnego, bowiem oryginał – jak wynika z postanowienia Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Krakowie z dnia 18 listopada 2010 r. – został zniszczony przez ustalonego oficera młodszego z JW 3390 w Tarnowskich Górach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpatrując skargę R. L. wyrokiem z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 377/11 uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy podając, że zgodnie z przepisem § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wycofanie wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić na pisemny wniosek żołnierza, za zgodą organu zwalniającego. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżący pismem z dnia 29 czerwca 2009 r. adresowanym do Dowódcy Kompani Likwidacji Skażeń, wycofał wypowiedzenie z dnia 5 czerwca 2009 r., przy czym nie dotarło ono do organu zwalniającego. Stąd też na dzień wydania rozkazu personalnego, tj. [...] lipca 2009 r. Dowódca Wojsk Lądowych – bez względu na okoliczności temu towarzyszące – nie dysponował powyższym oświadczeniem woli skarżącego i jego rozstrzygnięcie w świetle obowiązujących przepisów prawa, jest prawidłowe. Natomiast w piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 r., słusznie uznanym, zdaniem Sądu, przez organ drugiej instancji za odwołanie od powyższego rozkazu personalnego, skarżący stwierdził m.in., że "wniosek swój motywuję zaistniałymi w ostatnim czasie ważnymi sprawami rodzinnymi, które skłoniły mnie do podjęcia owej decyzji bez konsultacji z przełożonymi". W tej sytuacji organ winien zastosować art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 k.p.a. Szef Sztabu Generalnego, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, nie wyjaśnił rzeczywistej intencji skarżącego i nie wiedział o złożonej przez skarżącego woli wycofania wypowiedzenia. Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2009 r. nr 61 o zwolnieniu st. szer. R. L. z zawodowej służby wojskowej z terminem wykonania na dzień 31 sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał na wytyczne zawarte w dotychczasowych orzeczeniach sądów administracyjnych w sprawie R. L. Organ powołał się na oświadczenie Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 6 marca 2012 r. (zwane stanowiskiem Dowódcy Wojsk Lądowych) złożonym zgodnie z treścią § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, z którego wynika, że organ, po zapoznaniu się z całością sprawy, a w szczególności ze złożonym po wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej wycofaniem tego wypowiedzenia przez R. L., nie wyraził zgody na wycofanie tego wypowiedzenia. Brak zgody na cofnięcie wypowiedzenia uzasadnia podjęte rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. L. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania jak i przepisów materialnoprawnych. W odpowiedzi na skargę Szef Sztabu Generalnego WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na związanie organu wytycznymi wskazanymi w uzasadnieniach wyroków Naczelnego Sąd Administracyjny z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 871/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 377/11 i stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Sąd I instancji podał, że wytyczne zawarte w powyższych wyrokach sprowadzały się do umożliwienia organowi zwalniającemu wypowiedzenie się w kwestii cofnięcia przez skarżącego wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, zgodnie z treścią § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej, bowiem organ zwalniający nie zapoznał się przed wydaniem decyzji z dokumentem sporządzonym przez żołnierza, zawierającym cofnięcie wcześniej dokonanego wypowiedzenia. Sąd wskazał, że przepis § 11 ust. 5 powołanego rozporządzenia uzależniał skuteczność czynności cofnięcia wypowiedzenia od zgody tego organu. Stanowisko Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 6 marca 2012 r. nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż organ ten, gdyby wiedział o cofnięciu wypowiedzenia nie wyraziłby zgody na wycofanie wypowiedzenia. Sąd nie podzielił też zarzutu skargi dotyczącego badania sprawy w kontekście przepisów dotyczących cofnięcia oświadczenia woli zawartych w Kodeksie cywilnym. Zagadnienie cofnięcia przez żołnierza zawodowego wcześniej złożonego wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej reguluje treść § 11 ust. 5 wskazanego rozporządzenia, zatem pomocnicze stosowanie tu rozwiązań cywilistycznych Sąd uznał za zbędne. Ponadto Sąd zauważył, że skarżący pomija tu okoliczność bardzo mocnego akcentowania w cywilistycznej instytucji cofnięcia oświadczenia woli konieczności, aby oświadczenie cofające wpłynęło do adresata nie później niż oświadczenie pierwotne. Zaznaczono też, że w prawie administracyjnym brak jest pojęcia błędu w oświadczeniu woli. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. L. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżonemu w całości wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji nie naruszyły prawa (w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11, 77 i 80 k.p.a.) wydając decyzje w niniejszej sprawie i niedostrzeżenie nieprawidłowości w działaniu organu administracyjnego II instancji, który będąc do tego zobowiązanym nie naprawił przeoczenia organu administracyjnego I instancji polegającego na rozstrzygnięciu sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego oraz przekroczenie granic tzw. uznania administracyjnego, w konsekwencji czego naruszony został również art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 111 pkt 9 lit. a/ ustawy pragmatycznej i § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2008 r. Nr 23, poz. 137 ze zm.). 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest art. 111 pkt 9 lit. a/ ustawy pragmatycznej i § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż w przypadku spełnienia przesłanek, o których mowa w ww. przepisach nie ma możliwości uwzględniania kryteriów pozaprawnych, w sytuacji gdy w ocenie skarżącego przy wydaniu rozstrzygnięcia należało uwzględnić interes skarżącego i jego szczególną sytuację, a także art. 65 § 1, 82, 84, 88 k.c. poprzez nieuznanie wycofania wypowiedzenia przez [...] za oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli, pomimo tego, że w chwili składania oświadczenia woli w ww. zakresie skarżący działał z wyłączeniem wolnej woli (pod wpływem błędu co do treści czynności prawnej, a także będąc zmuszonym do jej złożenia), w konsekwencji czego wypowiedzenie nie powinno być brane pod uwagę, a [...] w ogóle nie powinien był zostać zwolniony ze służby. Wskazując na powyższe zarzuty R. L. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz rozpoznanie skargi i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez uchylenie decyzji Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r., ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. W razie oddalenia skargi kasacyjnej wniesiono o odstąpienie od obciążania skarżącego kosztami zastępstwa procesowego strony przeciwnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono uzasadnienie poszczególnych zarzutów, podkreślając, że przy wydawaniu rozstrzygnięć organy zobowiązane były uwzględnić interes skarżącego i jego szczególną sytuację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 ustawy, w postępowaniu kasacyjnym mogły być rozważone wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Zarzuty te okazały się nieusprawiedliwione. Przed przystąpieniem do szczegółowego rozważenia zarzutów kasacyjnych przypomnieć trzeba, na co zwrócił również uwagę w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że w sprawie występuje związanie wcześniejszymi wyrokami – Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 871/10 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 377/11. Tym ostatnim wyrokiem uchylono jedynie decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] sierpnie 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W wyroku tym Sąd stwierdził, że na dzień wydania rozkazu personalnego, tj. [...] lipca 2009 r. Dowódca Wojsk Lądowych – bez względu na okoliczności temu towarzyszące – nie dysponował oświadczeniem woli skarżącego zawartym w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r. i rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji uznał w tej sytuacji za prawidłowe w świetle przepisów prawa materialnego wcześniej przez Sąd omówionych. Ponadto Sąd stwierdził, że słusznie pismo skarżącego z dnia 18 sierpnia 2009 r. przyjęte zostało przez organ drugiej instancji jako odwołanie i nakazał wyjaśnienie rzeczywistej intencji skarżącego oraz wzięcie pod uwagę pisma z dnia 29 czerwca 2009 r. Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego przeprowadził ponowne postępowania odwoławcze zgodnie z powyższymi zaleceniami. Ostatecznie, po złożeniu przez Dowódcę Wojsk Lądowych oświadczenia z dnia 6 marca 2012 r. o niewyrażeniu zgody na cofnięcie przez R. L. wypowiedzenia została wydana zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2012 r., utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2009 r. Powyższe uwagi dotyczące dotychczasowego postępowania w sprawie należało przedstawić przed przystąpieniem do rozważenia zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w sposób, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie mogły być skuteczne. Przypomnieć trzeba, że ponowne rozpatrzenie sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. obejmowało postępowanie odwoławcze, bowiem w tym prawomocnym orzeczeniu Sąd ocenił, że decyzja pierwszoinstancyjna jest zgodna z prawem. Dlatego też stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty nawiązujące do postępowania przed organami administracji publicznej rozważane być mogą jedynie w odniesieniu do czynności podejmowanych w toku prowadzonego ponownie przez Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego postępowania odwoławczego. Słusznie Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł w działaniach tego organu naruszeń przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wcześniej wskazano, organ odwoławczy wykonał zalecenia Sądu, nie pominął wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, uzyskał stosowne oświadczenie Dowódcy Wojsk Lądowych, dlatego prawidłowo uznano, że nie wystąpiły przesłanki do zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji nie uchybił obowiązkom wynikającym z art. 134 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie orzeczenia sporządzone zostało zgodnie z regułami określonymi w art. 141 § 1 p.p.s.a. Nie można podzielić wyrażonego w skardze kasacyjnej poglądu, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach uznania administracyjnego. Art. 111 pkt 9 lit. a/ ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi: "Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego". Takie sformułowanie przytoczonej normy, podobnie jak i pozostałych przypadków, o których mowa w art. 111 ustawy pragmatycznej, zobowiązuje organ do zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby w razie zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie. Przypadki zaś zwolnienia w oparciu o decyzję uznaniową przewidziane zostały w art. 112 tej ustawy i dotyczą wyłącznie sytuacji tam wskazanych. Zgodnie z § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej wycofanie przez żołnierza wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej może nastąpić na pisemny wniosek żołnierza, za zgodą organu zwalniającego. Skoro organ takiej zgody nie wyraził (vide pismo Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia 6 marca 2012 r.), to konieczne stało się utrzymanie w mocy rozkazu z dnia [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skoro zagadnienie cofnięcia przez żołnierza zawodowego wypowiedzenia stosunku zawodowej służby wojskowej uregulowane jest w § 11 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 stycznia 2008 r., to nie ma podstaw do korzystania co do tej materii pomocniczo z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących cofnięcia oświadczenia woli. Podobne stanowisko wyrażone zostało także w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., I OSK 2282/11. Kwestie związane ze zwalnianiem żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej uregulowane zostały kompleksowo w ustawie z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i w powołanym wyżej rozporządzeniu. Nie ma podstaw do posiłkowania się w tych sprawach przepisami Kodeksu cywilnego dotyczącymi cofnięcia oświadczenia woli czy uchylenia się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu, co postulowano w skardze kasacyjnej, zarzucając naruszenie wskazanych w niej przepisów Kodeksu cywilnego. Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.