I SA/Wr 1413/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi M. G., A. P. "A" s.c. we W. na interpretacje indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. G. i A. P. kwotę 457,00 zł ( czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w P.; zwanego dalej organem podatkowym) wydana na rzecz M. G., A. P. "A" s.c. (zwane dalej strona, wnioskodawca, podatnik, skarżący) z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym pismem z dnia 22 stycznia 2014 r., wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. Strona prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie projektowania i sprzedaży trwałej zabudowy meblowej (szafy wnękowe i garderoby) i kuchennej wraz z usługami montażu na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. Obiekty budowlane, w których wykonywane są usługi, ujęte są w dziale 11 Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych jako obiekty objęte społecznym programem mieszkaniowym. Wnioskodawca nie jest podmiotem produkującym zabudowy meblowe oraz kuchenne. Procedura sprzedaży polega na zaprojektowaniu zabudowy według koncepcji uzgodnionej z klientem, a następnie podpisaniu umowy na sprzedaż towaru wraz z dopasowaniem i trwałym zamontowaniem zabudowy w obiekcie budowlanym wskazanym przez kupującego, z wcześniej zakupionych materiałów (płyt metalowych, blatów, luster, szyb, części metalowych). Elementy zabudowy meblowej, zgodne z ustalonym projektem, spółka zamawia u swoich kontrahentów, sprzedając je następnie wraz z usługą montażu swoim klientom. Montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem, w sposób istotny, elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego i polega na przymocowaniu zabudowy meblowej/kuchennej do ścian konstrukcyjnych i działowych budynku za pomocą kotew, haków, kątowników, śrub i kołków. Niekiedy montaż zabudowy meblowej/kuchennej wymaga przebudowy istniejących ścian oraz instalacji (hydraulicznej i elektrycznej) bądź wykonania ścian działowych od nowa. Zabudowa meblowa/kuchenna nie może być w jakikolwiek sposób przemieszczona z uwagi na jej indywidulany charakter dopasowany do określonego obiektu. Ewentualny demontaż może spowodować dewastację ścian, nie wpływa jednak na główne elementy konstrukcyjne budynku. Zdemontowana zabudowa nie może funkcjonować w obrocie jako pełnowartościowy towar z uwagi na jej indywidulany charakter oraz nieprzydatność do użycia. W zakresie konstrukcji zabudowy strona wyjaśniła, że półki wykonywane są z lekkich materiałów drewnianych lub płyt wiórowych pokrytych fornirem lub okładziną MDF. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w stanie prawnym obowiązującym po 1 stycznia 2011 r. świadczenia kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatków od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 12 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej u.p.t.u.)?. Przedstawiając własne stanowisko w sprawie strona stwierdziła, że wykonanie na zamówienie klienta stałej zabudowy kuchennej lub meblowej mieści się w pojęciu modernizacja i w związku z tym usługa wykonania trwałej zabudowy w budownictwie objętym społecznym programem mieszkaniowym podlega opodatkowaniu według stawki 8 %, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Strona zwróciła uwagę, że wprawdzie, co do zasady, każde świadczenie dla celów podatku VAT powinno być traktowane odrębnie, tym niemniej jednak w sytuacji, gdy kilka świadczeń obejmuje jedną usługę, wówczas ta usługa nie powinna być sztucznie dzielona, by nie zakłócać systemu podatkowego VAT. Dalej skarżąca uznała, iż pomimo tego że realizacja zamówienia obejmującego wykonanie zabudowy meblowej bądź kuchennej wymaga dokonania wielu czynności, to są one nierozerwalnie ze sobą związane i prowadzą do jednego świadczenia jakim jest wykonanie stałej zabudowy meblowej/kuchennej. Podkreśliła, że dostawa materiałów jest jedynie koniecznym składnikiem dla realizacji zamówienia, a nie jego celem. Wszystkie te okoliczności, zdaniem strony, prowadzą do wniosku, że wykonanie trwałej zabudowy meblowej/kuchennej należy zakwalifikować do czynności modernizujących obiekt budowlany, w którym wykonywane jest zamówienie. Przy czym pojęcie modernizacji rozumiane jest przez stronę w znaczeniu potocznym jako ulepszenie, podwyższenie standardu czy też wartości techniczno – użytkowej lokalu. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Zdaniem organu podatkowego w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę nie zachodzą przesłanki do zastosowania obniżonej stawki podatku od towarów i usług w stosunku do zamówienia obejmującego wykonanie zabudowy meblowej/kuchennej. W pierwszej kolejności Minister Finansów zgodził się ze skarżącą, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, opisane czynności składające się na świadczenie kompleksowe polegające na wykonaniu zabudowy meblowej z uprzednio nabytych komponentów należy uznać za świadczenie usług. Następnie organ podatkowy wyjaśnił, że w świetle art. 41 ust. 12 u.p.t.u. oraz powołanej uchwały, zakresem zastosowania regulacji szczególnej dotyczącej obniżonej stawki podatku od towarów i usług objęte są tylko takie sytuacje, w których zabudowa meblowa w sposób trwały zostanie połączona z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego. W rozpatrywanym przez organ przypadku wykonywane prace związane z umocowaniem nie prowadzą do trwałego zespolenia konstrukcji budynku oraz zabudowy meblowej/kuchennej. Opisana przez stronę skarżącą technika polega bowiem na przymocowaniu do ścian obiektu wykonanych elementów zabudowy z użyciem kotew, haków, kątowników, śrub oraz kołków, co nie może stanowić o trwałości takiego zespolenia. I choć sposób montażu wykorzystuje konstrukcję budynku/lokalu, nie na tyle jednak, aby wykonywane prace miały charakter modernizacji obiektu budowlanego. Przy czym nie są to działania nadmiernie skomplikowane technicznie oraz mają charakter odwracalny, gdyż demontaż zabudowy meblowej/kuchennej może nastąpić bez uszkodzenia konstrukcji budynku/lokalu. W wydanej interpretacji zaznaczono, że ww. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. nie może być podstawą do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z intencją strony, gdyż świadczonych przez stronę usług nie można traktować jako modernizacji, ze względu na sposób montażu trwałej zabudowy meblowej, opisany we wniosku, który w istocie jest zaopatrywaniem budynku (lokalu) mieszkalnego w elementy wyposażenia. Zgodnie zaś z ww. uchwałą modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudową określoną funkcje użytkową, np. wnętrze i półki szafy zostałyby wykonane z betonu, a jedynie dopasowane do całości byłyby fronty meblowe. Ponadto demontaż tej zabudowy musiałby spowodować naruszenie elementów konstrukcyjnych budynku, a jak wynika z wniosku do naruszenia elementów konstrukcyjnych budynku na skutek demontażu zabudowy wykonanej przez stronę nie dojdzie. Podsumowując swoje rozważania, organ podatkowy uznał, że opisana we wniosku kompleksowa usługa polegająca na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu zabudowy meblowej/kuchennej wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie może zostać uznana za modernizację wymienioną w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 247 ze zm.) – obowiązującego do 31 grudnia 2013 r. W związku z powyższym Minister Finansów uznał, że ww. usługa nie jest opodatkowana stawką 8 %, lecz zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 u.p.t.u. należna stawka wynosi 23 %. Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa. W piśmie z dnia z 10 marca 2014 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną M. G., A. P. "A" s.c. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postepowania sądowego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciły naruszenie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 41 ust. 12 oraz art. 146a pkt 2 u.p.t.u. polegające na ich błędnej wykładni uznającej, że kompleksowa usługa zaprojektowania, dopasowania oraz montażu trwałej zabudowy meblowej i kuchennej wykonywanej w obiektach budowlanych zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie stanowi modernizacji lokalu mieszkaniowego, a w konsekwencji uznaniu, że podlega ona opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 23 % W uzasadnieniu skargi podtrzymały dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. W ich ocenie organ podatkowy dokonał nieprawidłowej interpretacji pojęcia modernizacja obiektu budowlanego w kontekście uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13, stwierdzając, że elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego powinny stanowić część składową zabudowy i to w taki sposób, aby ewentualny demontaż zabudowy powodował uszkodzenie tych elementów. W ocenie strony do modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. dochodzi wówczas, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego poprzez ich połączenie i stworzenie w ten sposób trwałej zabudowy spełniającej jako całość określoną funkcję użytkową. Przedstawiony we wniosku stan faktyczny, opisujący sposób realizacji zlecenia wykonania zabudowy meblowej (kuchennej) spełnia powyższe kryteria, pozwalając tym samym zastosować w stosunku do niego obniżoną stawkę podatku od towarów i usług. Na poparcie swojego stanowiska odwołały się do interpretacji indywidualnych Ministra Finansów dotyczących montażu klimatyzatora (z dnia [...] r., znak [...] ) oraz saun i wanien SPA (z dnia [...]r., znak [...] ). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje zawarte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonej kognicji Sądu, skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczy oceny, czy art. 41 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, przewidujący obniżoną 8 % stawkę podatku (zgodnie z art. 146a pkt 1 ww. ustawy, stawka ta ma obowiązywać od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2016 r.) ma zastosowanie do opisanych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, czynności polegających na montażu trwałej zabudowy meblowej (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudowy kuchenne w obiektach budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 12 u.p.t.u. obniżoną stawkę podatku od towarów i usług (8%), o której mowa w art. 41 ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przy czym przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym należy rozumieć, zgodnie z art. 41 ust. 12a u.p.t.u., obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w PKOB w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w PKOB w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Przepis art. 41 ust. 12b u.p.t.u. stanowi, że do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, określonego w ust. 12a, nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m² oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m². W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostawię okoliczność, że wykonywane przez skarżącą czynności montażu trwałej zabudowy wnękowej miały miejsce w obiektach objętych społecznym programem mieszkaniowym, a do której to przesłanki odnosi się hipoteza art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Spór dotyczyły wyłącznie oceny, czy wykonywane przez skarżącą czynności zawierają w sobie element (noszą cechę) remontu, modernizacji czy przebudowy. Skarżąca twierdzi, że świadczone przez nią prace są usługami o charakterze modernizacji budynku (lokalu). Organ wydający interpretacje, uznając stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, twierdzi, że co prawda wykonywana przez skarżącą trwała zabudowa meblowa wykorzystuje elementy konstrukcyjne budynku, ale nie występuje na tyle istotny związek między tymi elementami a wykonaną zabudową, aby wykonane prace uznać za mające charakter modernizacji budynku. W ocenie organu, związek taki wystąpiłby wówczas, gdyby demontaż wykonanej przez skarżącą zabudowy skutkował uszkodzeniem konstrukcji budynku. Zaznaczyć wypada, że obie strony sporu prezentowały stanowisko, że skarżąca, wykonując trwałą zabudowę meblową, świadczy usługi (art. 8 ust. 1 u.p.t.u), co zgodne jest ze stanowiskiem, wiążącym Sąd, wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I FPS 2/13 (publikowane w internetowej centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie stwierdził, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonywane w obiektach budowlanych zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 u.p.t.u. Uznając ww. czynności za mające charakter usługi, wyjaśnił że elementem dominującym jest w takim przypadku ulepszenie lub unowocześnienie obiektu budowlanego lub jego części (lokalu mieszkalnego), wydanie zaś towaru w postaci elementów mebli wykonanych i dopasowanych do konkretnego obiektu, które następnie zostaną trwale związane z tym obiektem, ma charakter pomocniczy, niezbędny do wykonania usługi, tak jak zamontowanie okien lub drzwi w obiekcie budowlanym lub jego części. Wykonane na wymiar do konkretnego budynku lub lokalu i trwale powiązane z jego elementami konstrukcyjnymi komponenty meblowe nie funkcjonują w obrocie tak, jak ma to miejsce w przypadku mebli wolnostojących. Z tego względu do celów podatkowych nie można ich utożsamiać z dostawą towarów w postaci gotowych mebli, które nie mają żadnego trwałego związku z obiektem budowlanym lub jego częścią. W powołanej wyżej uchwale wskazano także, że obniżona stawka podatku od towarów i usług znajduje zastosowanie wtedy, gdy montaż komponentów meblowych następuje z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu). Przy czym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie chodzi o jakiekolwiek wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego (lokalu) przy wykonywaniu zabudowy meblowej, ale wyłącznie takie, które przez konstrukcyjne połączenie komponentów meblowych i elementów obiektu budowlanego (lokalu) stworzy trwałą zabudowę spełniającą jako całość określoną funkcję użytkową. Tylko bowiem w takim zakresie można mówić o modernizacji obiektu budowlanego w rozumieniu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Oznacza to, że montaż komponentów meblowych, niezależnie od stopnia ich przetworzenia, do którego nie zostaną wykorzystane w sposób istotny elementy konstrukcyjne obiektu budowlanego (lokalu), nie jest objęty obniżoną stawką podatku od towarów i usług, na podstawie art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Po trwałym połączeniu komponentów meblowych z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części komponenty te podnoszą standard takiego obiektu. Wyjaśnić należy, że z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd, podzielając tezy przytoczonej uchwały, nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego i przedstawienia zagadnienia do ponownego rozstrzygnięcia. Dokonując oceny prawidłowości stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, mimo odwołania się do treści powołanej wyżej uchwały, nie uwzględnił, wynikającej z tej uchwały, wykładni przepisu art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Wnioski jakie wyprowadził z treści uchwały w odniesieniu do przedstawionego przez skarżącą stanu faktycznego, są niemożliwe do zaakceptowania, a stanowisko wyrażone w interpretacji narusza art. 41 ust. 12 u.p.t.u., co słusznie podnosi strona skarżąca. Opisane przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji czynności są znacząco zbliżone do przedstawionych w stanie faktycznym sprawy, na gruncie której została podjęta ww. uchwała. Decydujące znaczenie dla rozpatrzenia wniosku o interpretację w tej sprawie ma zatem ocena czy zabudowa meblowa, którą skarżąca wykonuje w ramach prowadzonej działalności, tworzy z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części (lokal) trwałą zabudowę meblową. Nie można zaakceptować stanowiska Ministra Finansów zmierzającego do uznania zabudowy meblowej za trwałą jedynie w przypadku gdy usunięcie takiej zabudowy doprowadzi do uszkodzenia konstrukcji budynku. W zaskarżonej interpretacji organ stwierdził "w analizowanej sprawie do montażu ww. zabudowy meblowej nie zostaną w sposób istotny wykorzystane elementy konstrukcyjne budynku/lokalu w taki sposób, aby ich demontaż spowodował uszkodzenie konstrukcji budynku". Stwierdził także, że "Zgodnie z uchwałą NSA I FPS 2/13, modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudowa określoną funkcję użytkową np. wnętrze i półki szafy zostałyby wykonane z betonu, a jedynie dopasowane do całości byłyby fronty meblowe". Odnosząc się do przywołanych fragmentów uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, Sąd stwierdza, że w powołanej przez organ uchwale faktycznie znajduje się jedynie stwierdzenie, iż modernizacją jest takie wykorzystanie elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, które stanowiłoby wraz z zabudowa określoną funkcję użytkową. Brak natomiast przytoczonego przykładu o wnętrzu i półkach szafy wykonanych z betonu oraz twierdzeń o konieczności uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku przez usunięcie trwałej zabudowy meblowej. Zdaniem Sądu, z zabudową meblową (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudową kuchenną o charakterze trwałym mamy do czynienia także wówczas, gdy demontaż takiej zabudowy powoduje uszkodzenie elementów tej zabudowy, a także uszkodzenia trwałych elementów budynku (lokalu), wynikające z usunięcia mocowania elementów meblowych. Natomiast sama konstrukcja budynku rozumiana jako fundament, nadproża, stropy, dach nie doznaje uszczerbku poprzez fakt demontażu mebli. Wnioski organu o konieczności uszkodzenia konstrukcji budynku, w ocenie Sądu, są zbyt daleko idące i niczym nieuzasadnione, nie wynikają też ani z sentencji, ani z uzasadnienia uchwały. We wniosku o wydanie interpretacji skarżąca wskazała, że demontaż zabudowy meblowej oraz kuchennej wykonanej i dostosowanej pod konkretny wymiar będzie skutkować uszkodzeniem elementów meblowych oraz uszkodzeniem elementów budynków, w szczególności ścian, gdyż meble montowane są do tych ścian za pomocą kotew. Nie jest także możliwe przeniesienia zdemontowanej zabudowy do innego pomieszczenia. Uwzględniając opisany we wniosku stan faktyczny oraz treść powołanej uchwały, nie sposób wyprowadzić wniosku, że wykonywana przez skarżącą zabudowa meblowa (szafy wnękowe i garderoba) oraz zabudowa kuchenna nie jest połączona w sposób trwały z elementami budynku (lokalu), a tym samym, że zabudowa ta nie może być uznana za modernizację budynku (lokalu). Zdaniem Sądu organ niesłusznie pojęcie "trwałości zabudowy" (oraz "trwałości połączenia") wiąże z "nierozerwalnością" łączenia, z tym, że zabudowy nie będzie można zdemontować bez istotnego uszkodzenia elementów konstrukcyjnych budynku. Ogólnie rzecz ujmując, "rozłączność" połączenia konstrukcyjnego (rozłączne, bądź nierozłączne) zasadniczo zależy od techniki łączenia (determinującej użycie określonych łączników), która jest właściwa z technicznego punktu widzenia, uwzględniającego rodzaj łączonych elementów oraz spełnianą przez nie funkcję. Przykładowo, zespolenie elementów stalowych poprzez spawanie będzie miało charakter nierozłączny, zaś ich skręcenie śrubami – rozłączny. Jednakże trafnie zwraca uwagę skarżąca, że sposób montażu przygotowanej "na wymiar" zabudowy meblowej oraz kuchennej, z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych budynku (ścian, stropów – ich górnej bądź dolnej części) jest zasadniczo taki sam we wszystkich przypadkach i następuje przy użyciu kołków, śrub, wkrętów i tym podobnych łączników. Zaprojektowana przez skarżącą zabudowa może być, inaczej niż w przypadku mebli wolnostojących, zamontowana jedynie w konkretnym pomieszczeniu i w ściśle określonej konfiguracji. Po zespoleniu z elementami konstrukcyjnymi budynku (ścianami, stropami) zabudowa ta nie może być w łatwy sposób przemieszczana, lecz tylko po uprzednim demontażu. Te okoliczności zasadniczo powodują, że zabudowa ma cechę trwałości, to jest zdatności do użytku przez dłuższy czas. W znaczeniu potrzebnym dla przedmiotowej kwalifikacji podatkowej "trwałość" zabudowy meblowej jest oderwana od faktycznego okresu wykorzystywania, lecz wynika, tak jak to wskazano, z jej zindywidualizowanego charakteru (dopasowania do konkretnego pomieszczenia) oraz odpowiedniego połącznia z elementami konstrukcyjnymi budynku, uniemożliwiającego przemieszczanie elementów zabudowy bez ich uprzedniego demontażu (rozłączenia z elementami obiektu budowlanego). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ interpretujący naruszył art. 41 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego wadliwą wykładnię. Błędne jest bowiem stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej interpretacji, odmawiające uznania opisanych we wniosku czynności jako modernizacji, o której mowa w art. 41 ust. 12 u.p.t.u. Tym samym błędny jest pogląd organu o wysokości stawki podatku od towarów i usług od usługi opisanej we wniosku o wydanie interpretacji. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a,, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153). Zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie 457,00 zł obejmują uiszczony wpis w wysokości 200,00 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240,00 zł i opłaty skarbowej za pełnomocnictwo w kwocie 17,00 złotych.