IV SA/Wa 1550/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania zespołu siłowni wiatrowych I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: 1. § 5 ust. 5, 8 i 9; 2. § 6 ust. 7 pkt 2 i 3; 3. § 7 ust. 1 pkt 1 i 3, ust. 2, 3 i 4; 4. § 10 ust. 3 5. § 12 ust. 1 w zakresie sformułowania: "(...) prowadzone za zgodą i według warunków określonych przez jednostki zarządzające ww. sieci i urządzenia, ewentualnie w porozumieniu z zarządcą terenów tras komunikacyjnych, na których terenach sieci i urządzenia te mają być lokalizowane; 6. § 12 ust. 3 w zakresie sformułowania: "(...) oraz zgodnie z innymi, szczegółowymi warunkami, określonymi przez jednostki zarządzające i eksploatujące ww. sieci i urządzenia (...)"; 7. § 12 ust. 4 w zakresie sformułowania: "(...) oraz za zgodą właścicieli zajmowanych nieruchomości (...)"; 8. § 12 ust. 6 w zakresie sformułowania: "(...) przy czym ewentualną rozbudowę i/lub przebudową sieci wodociągowej należy prowadzić wg warunków określonych przez zarządcę sieci wodociągowej"; 9. § 12 ust. 17 w zakresie sformułowania: "(...) wg warunków technicznych określonych przez odpowiedniego zarządcę sieci i urządzeń elektroenergetycznych"; 10. § 12 ust. 18 w zakresie sformułowania: "(...) na warunkach określonych przez właściwego dysponenta tej sieci"; 11. § 12 ust. 20 w zakresie sformułowania: wg warunków technicznych określanych przez odpowiedniego zarządcę i eksploatatora sieci gazowniczej"; 11. § 12 ust. 22 w zakresie sformułowania: "(...) na warunkach uzyskanych od właściwych dysponentów sieci"; 12. § 13 ust. 1 pkt 3; 13. § 14 ust. 1 pkt 3; 14. § 15 ust. 1 pkt 2 w zakresie sformułowania: "(...) budynki gospodarcze związane z obsługą funkcji przeznaczenia podstawowego terenu (...). II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wymienionym w pkt I nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu [...] lutego 2013 r. Rada Gminy B. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania zespołu siłowni wiatrowych dla zakładu F. w sołectwie B. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł Wojewoda [...]. W skardze zarzucił uchwale naruszenie: - art. 15 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o p.z.p.", w związku z art. 7 Konstytucji RP, przez ustalenia zawarte w: § 5 ust 8 i 9, § 1 ust. 1 pkt 1 i 3, § 7 ust. 2, 3 i 4 oraz § 12 ust. 1, 3, 4, 6, 17, 18, 20 i 22 uchwały, - art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 27 ustawy o p.z.p., poprzez brak określenia w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia terenu, - art. 27 ustawy o p.z.p., poprzez ustalenia zawarte w § 5 ust. 5 i § 6 ust. 7 pkt 3 uchwały, - art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust, 2a, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 i 3, ustawy o p.z.p. oraz naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez ustalenia zawarte w § 6 ust. 7 pkt 2 i 3 uchwały, - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. poprzez brak parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy dla obiektów budowlanych dopuszczonych na terenie zieleni parkowej, - art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p., przez brak zgodności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B., w odniesieniu do ustaleń zawartych w § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały i wniósł o stwierdzenie nieważności: - § 5 ust. 8 i 9 uchwały, - § 7 ust. 1 pkt 1 i 3 uchwały, - § 7 ust. 2, 3 i 4 uchwały, - § 12 ust. 1 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) prowadzone za zgodą i według warunków określonych przez jednostki zarządzające ww. sieci i urządzenia, ewentualnie w porozumieniu z zarządcą terenów tras komunikacyjnych, na których terenach sieci i urządzenia te mają być lokalizowane", - § 12 ust. 3 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) oraz zgodnie z innymi, szczegółowymi warunkami, określonymi przez jednostki zarządzające i eksploatujące ww. sieci i urządzenia", - § 12 ust. 4 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) oraz za zgodą właścicieli zajmowanych nieruchomości (...)", - § 12 ust. 6 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) przy czym ewentualną rozbudową i/lub przebudową sieci wodociągowej należy prowadzić wg warunków określonych przez zarządcę sieci wodociągowej", - § 12 ust. 17 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) wg warunków technicznych określonych przez odpowiedniego zarządcę sieci i urządzeń elektroenergetycznych", - § 12 ust. 18 uchwały w zakresie sformułowania: "(,..) na warunkach określonych przez właściwego dysponenta tej sieci", - § 12 ust. 20 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) wg warunków technicznych określanych przez odpowiedniego zarządcę i eksploatatora sieci gazowniczej", - § 12 ust. 22 uchwały, w zakresie sformułowania: "(...) na warunkach uzyskanych od właściwych dysponentów sieci", - § 5 ust. 5 uchwały, - § 10 ust. 3 uchwały, § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały, - § 14 ust. 1 pkt 3 uchwały, - § 6 ust. 7 pkt 2 i 3 uchwały, - § 15 ust. 1 pkt 2 uchwały w zakresie sformułowania: "(...) budynki gospodarcze związane z obsługą funkcji przeznaczenia podstawowego terenu W odpowiedzi na skargę organ wniósł o zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", podnosząc, że w dniu [...] lipca 2013 r. Rada Gminy w uchwale nr [...] uwzględniła w całości skargę Wojewody. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2013 skarżący nie poparł wniosku o zawieszenie postępowania. Sąd odmówił zawieszenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że mimo podjęcia przez Radę Gminy uchwały o uwzględnieniu skargi w całości do dnia rozprawy nie doszło do zmiany kwestionowanych przepisów uchwały z dnia [...] lutego 2013 r. Wobec tego Sąd był zobowiązany rozpoznać skargę merytorycznie i uwzględnił ją w całości. Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy o p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Art. 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, tj. w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, regulację zasad i trybu ich sporządzania określa ustawa o p.z.p. Ustawa o p.z.p. zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1 określa "1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawą tych działań ". Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy, dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2004, s. 253), określa m.in. art. 15 ustawy o p.z.p. Z wnioskiem tym korespondują rezultaty wykładni systemowej. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 ustawy o p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wartości, w tym m.in.: - wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p.); - walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy o p.z.p.); - wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o p.z.p.); - wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p.); - wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, (art. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy o p.z.p.); - prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o p.z.p.). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Zakres przedmiotowy władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona możliwość wpływu na sposób wykonywania prawa własności, przez właścicieli i użytkowników terenów objętych ustaleniami planu miejscowego, nie jest nieograniczony i został szczegółowo określony w ustawie o p.z.p. poprzez wskazanie obowiązkowej i fakultatywnej treści planu miejscowego (art. 15 ust. 2 i 3) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie planu" (§ 3, 4 i 7). Oznacza to, że nie każde rozstrzygnięcie związane swobodnie z przeznaczeniem, zagospodarowaniem i użytkowaniem terenu może być włączone do ustaleń planu, a jedynie takie, które mieści się ściśle w ramach tego, co ustawa określa ogólnie, jako ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego i określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, a konkretnie wylicza w art. 15 ustawy o p.z.p. Natomiast rozporządzenie w sprawie planu w § 4 uszczegóławia, jakie nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów mogą znaleźć się w ustaleniach planu miejscowego. Tymczasem ustalenia planu zawarte w § 5 ust. 8, ust. 9, § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 3, § 7 ust. 2 -. ust. 4, § 12 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 6, ust. 17, ust. 18, ust. 20, ust. 22 nie spełniają powyższych warunków. Wskazane uregulowania uchwały, wykraczają poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o p.z.p.), ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p.) oraz modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p.). Zakres przedmiotowy i granice ww. kompetencji skonkretyzowano w § 4 pkt 2, 4 i 9 rozporządzenia w sprawie planu, zgodnie z którym wspomniane zasady powinny zawierać: " (...) 2) ustalenia dotyczące zasad ochrony i i kształtowania ładu przestrzennego powinny zawierać określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ochrony, określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; (...) 4) ustalenia dotyczące zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej powinny zawierać określenie obiektów i terenów chronionych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów; (...) 9) ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny zawierać: a) określenie układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej wraz z ich parametrami oraz klasyfikacją ulic i innych szlaków komunikacyjnych, b) określenie warunków powiązań układu komunikacyjnego i sieci infrastruktury technicznej z układem zewnętrznym, c) wskaźniki w zakresie komunikacji i sieci infrastruktury technicznej, w szczególności ilość miejsc parkingowych w stosunku do ilości mieszkań lub ilości zatrudnionych albo powierzchni obiektów usługowych i produkcyjnych". W związku z powyższym organ uchwałodawczy gminy, nie może upoważniać innych organów czy instytucji do decydowania czy określone (projektowane) rozwiązania inwestycyjne odpowiadają ustalonym przez nią w miejscowym planie zasadom. Zatem ustalenia zawarte w § 12 ust. 1, 3, 4, 6, 17, 18, 20 i 22 uchwały, naruszają art. 3 ust. 1 oraz 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p.: Tymczasem Rada Gminy B., uzależniła możliwość dokonania określonych czynności przewidzianych w ustaleniach planu od uwzględnienia warunków i zasad, czy też uzyskania zgody (dokonania uzgodnienia), przez podmioty takie jak: zarządca drogi, zarządca sieci, konserwator zabytków, czy też właścicieli zajmowanych nieruchomości, przez co wykroczyła poza kompetencję przyznaną mocą art. 15 ust. 2 pkt 2, 4 i 10 ustawy o p.z.p. Ponadto w świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, iż każde działanie organu władzy, w tym także Rady Gminy B., musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. W zakresie konieczności przestrzegania granic kompetencji ustawowej oraz działania na podstawie i w granicach prawa należy przyjąć, iż organ stanowiący, podejmując akty prawne (zarówno akty prawa miejscowego, jak i akty, które nie są zaliczane do tej kategorii aktów prawnych) w oparciu o normę ustawową, musi ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem: wykonawczym a ustawą, co z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych odgrywa bowiem podwójną rolę - formalną, tworząc podstawę kompetencyjną do wydawania aktów prawnych, oraz materialną, będąc gwarancją spójności systemu prawa oraz koherencji treściowej przepisów. Zarówno w doktrynie, jak również w orzecznictwie ugruntował się pogląd dotyczący dyrektyw wykładni norm o charakterze kompetencyjnym. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Ponadto należy podkreślić, iż normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. sygn. akt K25/99, OTK 2000/5/141). Wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej stwarza ponadto ryzyko powtórzenia lub modyfikacji norm obecnych w innych aktach prawnych, w tym także norm hierarchicznie wyższych zawartych w ustawach. Skutki takie są trudne do przewidzenia, stąd konieczność ścisłego przestrzegania granic umocowania prawnego do podejmowania uchwał. Należy zatem zauważyć, że stosownie do § 7 ust. 2 uchwały, Rada Gminy B., wprowadziła obowiązek uzgadniania, z konserwatorem zabytków, wszelkich planowanych inwestycji w "rejonach stanowisk archeologicznych" zewidencjonowanych po uchwaleniu skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższe ustalenie, nie tylko wykracza poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad | dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wyrażoną w art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p., w tym określenia nakazów i zakazów, jakie mają obowiązywać w nie zewidencjonowanych (nieokreślonych) jeszcze strefach ochrony zabytków archeologicznych, ale również jest sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W związku z przedstawionymi uregulowaniami § 7 ust. 1 pkt 1 i 3, § 7 ust. 2, 3 i 4 uchwały, organ nadzoru wskazuje, iż w świetle art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, jedną z form ochrony zabytków są ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W planie ustala się, w zależności od potrzeb, strefy ochrony konserwatorskiej obejmujące obszary, na których obowiązują określone ustaleniami planu ograniczenia, zakazy i nakazy, mające na celu ochronę znajdujących się na tym obszarze zabytków. Kompetencja ta ściśle koresponduje z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p. Wskazane upoważnienia zakreślają kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczególnych zasad, na jakich poszczególne zabytki, zależnie od indywidualnych uwarunkowań, mogą być chronione. Kompetencja ta nie oznacza jednak pełnej dowolności i musi być wykładana przez pryzmat obowiązującego prawa. Wskazane upoważnienia ustawowe nie obejmują możliwości umieszczania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uregulowań kwestii związanych z koniecznością uzyskania uzgodnienia organu ochrony zabytków przed podjęciem zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności przed wszelkimi planowanymi inwestycjami. Wszelkie kompetencje i formy działania organów nadzoru konserwatorskiego w zakresie m.in. współdziałania z organami administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego zostały już określone przez ustawodawcę, wobec czego Rada Gminy B. nie ma kompetencji do modyfikowania zakresu współdziałania organów w postępowaniu administracyjnym przy wydawaniu decyzji administracyjnych bądź też przed wszczęciem właściwego postępowania administracyjnego. Należy zauważyć, iż pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych j przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków wydawane jest w formie decyzji administracyjnej. Podstawą prawną do wydania decyzji administracyjnej może być wyłącznie przepis rangi ustawowej, a nie uchwała rady gminy. W tym kontekście, za niedopuszczalne należy uznać zobowiązywanie i nakładanie zadań w drodze uchwały rady gminy na organ administracji publicznej w zakresie procedury administracyjnej związanej z działaniami podejmowanymi przy zabytku. Ilekroć ustawodawca chce wprowadzić wymóg uzyskania pozwolenia, wprost o tym stanowi w ustawie. Z drugiej strony, brak również podstaw prawnych do nakładania na uczestników procesu budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia, bądź obowiązku konsultacji/uzgodnienia, związanego z zabytkiem znajdującym się w obszarze strefy ochrony zabytków archeologicznych, gdyż stanowi to wykroczenie poza zakres działań wymagających uzyskania pozwolenia wskazanych w ustawie (art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków wynika wprost z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Źródłem tego obowiązku jest ustawa, a nie uchwała Rady Gminy B. Należy jeszcze podkreślić, że ustawa nakłada taki obowiązek wyłącznie w odniesieniu do zabytków wpisanych do rejestru. Katalog działań wymagających uzyskania pozwolenia jest katalogiem zamkniętym i ani z przepisów ustawy o ochronie zabytków, ani też w szczególności z art. 15 ust. 2 pkt 4 ustawy o p.z.p. oraz z § 4 pkt 4 rozporządzenia w sprawie planu, nie można domniemywać kompetencji rady gminy do określania dodatkowych przypadków, w których wymagane jest pozwolenie, bądź jak w przedmiotowym przypadku uzgodnienie. Rada Gminy B. wprowadzając taki obowiązek, w odniesieniu terenów znajdujących się w jeszcze nie zewidencjonowanych (nieokreślonych) strefach ochrony zabytków archeologicznych, przekroczyła swoją kompetencję. Podobna sytuacja ma miejsce odnośnie § 5 ust. 8 i 9 uchwały. Powyższe ustalenie nie tylko bowiem, wykracza poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 15 ust. 2 pkt 2 ustawy o p.z.p.), ale również jest sprzeczne z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie zgłoszenia oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. Nr 130, poz. 1193 ze zm.), wzw. z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p. Rada Gminy B. § 5 ust. 8 i 9 uchwały, nałożyła obowiązek zgłaszania do właściwego organu, obiektów o wysokości 50 m i więcej (powyżej poziomu terenu), przed wydaniem pozwolenia na budowę. Tymczasem z § 2 rozporządzenia w sprawie zgłoszenia oraz oznakowania przeszkód lotniczych, nie wynika wprost, aby ww. zgłoszenie trzeba było dokonać przed uzyskaniem decyzji administracyjnej (pozwolenia na budowę). Ponadto, również § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia, w brzmieniu: " Posiadacz nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza, zgłasza Prezesowi i właściwemu organowi nadzoru nad lotnictwem wojskowym informacje o przeszkodzie lotniczej na piśmie lub za pośrednictwem poczty elektronicznej" o tym nie przesądza. Co więcej z literalnego brzemienia ww. paragrafu, można natomiast wywnioskować, że zgłoszenia dokonuje się gdy obiekt już istnieje. Zatem zgłoszenie winno nastąpić po uzyskaniu pozwolenia na budowę, a przed ukończeniem inwestycji (§ 10 ust. 2 pkt 9 rozporządzenia w sprawie zgłoszenia oraz oznakowania przeszkód lotniczych). Powyższe rozważania pozostają aktualne również odnośnie do przewidzianego we wskazanych wyżej regulacjach planu obowiązku uzyskania zgody/przyzwolenia innych podmiotów na podjęcie określonego działania, czy też na odstępstwo od ustaleń planu. I tak, np. kompetencja przewidziana w art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p., nie obejmuje możliwości regulowania w planie miejscowym zakresu spraw, które dotyczą uprawnień zarządcy drogi publicznej. Reguluje to bowiem art. 20 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260). Tymczasem Rada Gminy B., uzależnia realizację postanowień planu od porozumienia z zarządcą terenów tras komunikacyjnych (§12 ust. 1 uchwały). Należy zatem zauważyć, że ustalenia zawarte w § 5 ust. 8 i 9, § 7 ust. 1 pkt 1 i 3, § 7 ust. 2, 3 i 4 oraz § 12 ust. 1, 3, 4, 6, 17, 18, 20 i 22 uchwały, nie tylko naruszają granice kompetencji wyznaczonej w art. 15 ust. 2 pkt 2, 4 i 10 ustawy o p.z.p., ale prowadzą także do powtórzenia (m.in. art. 31, art. 32 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) lub modyfikacji określonych przepisów ustawowych dotyczących uprawnień zarządców dróg czy właściwego konserwatora zabytków. Zadania ww. organów określone są w aktach rangi ustawy i nie mogą być powtarzane, bądź modyfikowane w akcie prawa miejscowego. W zakresie zaś powtórzeń i modyfikacji przepisów ustawy, orzecznictwo wielokrotnie wskazywało, że powtórzenia i modyfikacje, jako wysoce dezinformujące, stanowią istotne naruszenie prawa (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1992 r. sygn. akt II SA 99/92, opublikowany ONSA 1993/2/44; wyrok NSA oz. we Wrocławiu z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt II SA/Wr 1179/98, opublikowany OSS 2000/1/17). Powtarzanie regulacji ustawowych, bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy uchwały może bowiem prowadzić do odmiennej, czy wręcz sprzecznej z intencjami ustawodawcy interpretacji. Trzeba, bowiem liczyć się z tym, że powtórzony, czy zmodyfikowany przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go zamieszczono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W takim kontekście, zjawisko powtarzania i modyfikacji w aktach prawnych przepisów zawartych w aktach hierarchicznie wyższych, należy uznać za niedopuszczalne. Stosownie do wcześniej zawartych wyjaśnień, zapisy planu miejscowego zawarte w § 5 ust. 8 i 9, § 7 ust. 1 pkt 1 i 3, § 7 ust. 2, 3 i 4 oraz § 12 ust. 1, 3, 4, 6, 17, 18, 20 i 22 uchwały, wykraczają poza dopuszczalny zakres ustaleń planu określony zarówno w ustawie o p.z.p., jak również w rozporządzeniu w sprawie zakresu planu, co stanowi tym samym o naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego i jako taki stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności ww. ustaleń planu na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu oraz rozmieszczenie inwestycji celu publicznego jest jednym z podstawowych elementów składających się na ustalenia planu miejscowego. Konkretyzację art. 4 ust. 1 ustawy o p.z.p., możemy odnaleźć w art. 15 tej ustawy, gdzie w sposób enumeratywny wymieniana jest materia, jaka winna znaleźć się w miejscowym planie. I tak, w myśl art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo "(,..) przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania". Stosownie do ustaleń § 10 ust. 1 uchwały, ustalono teren drogi publicznej, klasy głównej (jednostka ono rozmieszczenie inwestycji celu publicznego terenowa - KD-G). Zatem ustalono jej konkretny przebieg oraz szerokość w liniach rozgraniczających. Tymczasem na terenach użytków rolnych (jednostki terenowe - R1 i R2), sąsiadujących z ww. drogą dopuszczono "(...) poszerzenie pasa drogowego przyległych dróg publicznych, w tym drogi zlokalizowanej na terenie KD-G" (§ 14 ust. 1 pkt 3 uchwały). Również w ustaleniach § 10 ust. 3 uchwały, dla terenu KD-G, dopuszczono "(...) poszerzenie pasa drogowego drogi, o której mowa w ust 1, do parametrów wymaganych odpowiednimi przepisami techniczno - budowlanymi". Zatem Rada Gminy B., nie określiła w sposób jednoznaczny przeznaczenia na jednostce terenowej - R. Zwrócić warto uwagę na to, że tereny użytkowane rolniczo, są odmiennym sposobem przeznaczenia terenu od terenów komunikacji (dróg publicznych), co potwierdza załącznik nr 1 rozporządzenia w sprawie planu. Ponadto dla terenów zabudowy produkcyjnej (jednostki terenowe: P/EW.1 i P/EW.2), gdzie przeznaczeniem podstawowym jest " (...) produkcja pozarolniczą, w tym urządzenia do produkcji energii wiatrowej — siłownie o mocy powyżej 100 kW ustalono przeznaczenie dopuszczalne: " (...) budynki i budowle w zabudowie produkcyjnej, związane z funkcją zakładów zlokalizowanych na terenach objętych miejscowymi planami zagospodarowana przestrzennego, uchwalonymi uchwałami Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] lipca 1995 r. i [...] Rady Gminy B. z dnia [...] maja 1998 r.)" - § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały. Powyższe ustalenie planu zaś, może w kontekście definicji przeznaczenia podstawowego, zamieszczonej w § 3 ust. 1 pkt 6 uchwały doprowadzić do tego, że przeznaczenie dopuszczalne będzie przeznaczeniem podstawowym na terenach P/EW.1 i P/EW.2. Zwłaszcza przy zastosowaniu drugiego wyznacznika tj. intensywności zabudowy. Należy również dodać, że ustalenie zawarte w § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały, odwołujące się do funkcji zakładów ustalonych w innym planie miejscowym (graniczącym ze skarżonym planem), oznacza, że zmiana funkcji w planie miejscowym przyjętym uchwałami nr [...] i nr [...], powodować będzie automatycznie zmianę funkcji budynków, które mogą być usytuowane na terenie P/EW.2. Zatem, zdaniem Sądu, ustalenia planu: § 13 ust. 1 pkt 3 i § 14 ust. 1 pkt 3 uchwały naruszają art. 4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p. Przedmiotowy plan miejscowy w zakresie terenów: R1, R2, P/EW.1 i P/EW.2, nie określa, w sposób jednoznaczny i precyzyjny przeznaczenia ww. terenów. Dodatkowo § 10 ust. 3, § 13 ust. 1 pkt 3 i § 14 ust. 1 pkt 3 oraz ustalenia § 5 ust. 5, które zostały sformułowane na wypadek zdarzenia przyszłego i niepewnego oznaczają de facto zmianę przeznaczenia, bądź warunków zagospodarowania terenu ustalonego w planie, bez zachowania procedury, zgodnie z wymogiem art. 27 ustawy o p.z.p. Z literalnego brzmienia art. 27 ustawy o p.z.p. wynika, iż zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane, zatem dokonanie zmiany przeznaczenia: terenu rolniczego na tereny dróg publicznych, czy terenów produkcji energii wiatrowej na teren zabudowy produkcyjnej, czy też zmiana planu, prowadząca do uchylenia części jego ustaleń, nie może być dokonana z pominięciem trybu przewidzianego w ustawie. Wszystkie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą być dokonywane z zachowaniem procedury planistycznej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1980/10). Rację ma skarżący, twierdząc, że wprowadzenie odmiennego, w rozumieniu alternatywnego, przeznaczenia terenu po zaistnieniu zdarzeń przyszłych i niepewnych, bez zachowania ustawowej procedury określonej w art. 14-20 ustawy o p.z.p. stanowi istotne naruszenie trybu jej sporządzenia, w rozumieniu art. 28 ust. 1 w związku z art. 27 ustawy o p.z.p. Jednocześnie część ustaleń przedmiotowego planu miejscowego, pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi unormowaniami zawartymi w uchwale tego samego organu Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...].04.2000 r., zmienionej uchwałą Nr [...] Rady Gminy B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie uchwalenia częściowej zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. dla rejonu lokalizacji zespołu siłowni wiatrowych w sołectwie B. Wiążący charakter studium wynika z przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o p.z.p.: " Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych". Zarówno plan miejscowy, jak i studium składają się z części tekstowej i graficznej, a ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to w celu zbadania, czy plan miejscowy nie narusza ustaleń studium, konieczne jest nie tylko porównanie tekstu planu z tekstem studium, ale i odniesienie się do części graficznej (rysunku) planu i studium. Podkreślić również należy, że stopień związania planu miejscowego z ustaleniami studium jest uzależniony m.in. od szczegółowości zapisów studium. Niemniej jednak cytowany przepis prawa wymaga aby, co do zasady plan miejscowy nie zawierał sprzecznych ze studium ustaleń. Konsekwencją ww. przepisu, są również wymogi art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p., zgodnie z którymi wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego zgodnie z zapisami studium, a rada gminy uchwala plan dopiero po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Należy także zauważyć, że w studium dokonuje się kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Chociaż nie ma ono mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą być zatem przeznaczone w planie miejscowym pod zabudowę lub funkcję danego rodzaju, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gmina wskaże te obszary, jako przewidziane pod taką zabudowę lub taką funkcję. Ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Analiza rysunku studium, przedstawiająca kierunki rozwoju przestrzennego wraz z legendą oraz tekstu studium, prowadzi do wniosku, że wbrew opisanej powyżej zasadzie, zapis § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały pozostaje w sprzeczności z ustaleniami studium. Wyżej wymieniona jednostka terenowa (P/EW.2) w studium zlokalizowana jest na terenie określonym jako rolna przestrzeń produkcyjna. W odniesieniu zaś do gruntów ornych i użytków zielonych określono w studium następujące rodzaje dopuszczalnego zainwestowania: "na terenie obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej, zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych dopuszcza się sytuowanie obiektów, budynków i urządzeń, takich które służą produkcji rolnej (np. budynki inwentarskie, składowe, gospodarcze i produkcyjne związane z produkcją rolniczą, mieszkaniaj rolników, urządzenia i instalacje zaopatrzenia w wodę, utylizacji ścieków i odpadów, inne urządzenia i obiekty infrastruktury technicznej oraz komunikacji związane z gospodarką rolną gminy); należy dopuszczać także lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, które bezpośrednio nie służą rolnictwu ale są niezbędne do funkcjonowania zainwestowania przewidzianego w Studium lub w planach miejscowych, a także infrastruktury o charakterze ponadlokalnym; obiekty o wyżej wymienionych funkcjach należy lokalizować, o ile to możliwe, w sąsiedztwie obszarów wskazanych pod zainwestowanie,] lub w obrębie obszarów już zainwestowanych" (str. 52 Studium). Jak wynika z przytoczonych powyżej ustaleń studium, na gruntach ornych nie dopuszcza się sytuowania budynków i budowli, innych niż związanych z produkcją rolniczą. Realizacja polityki przestrzennej gminy, zawartej w ustaleniach studium, winna następować w planach miejscowych, co w przypadku przedmiotowej uchwały nie ma miejsca. Z przytoczonego § 13 ust. 1 pkt 3 uchwały, jednoznacznie wynika, że narusza ono ustalenia studium. W związku z powyższym należało na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdzić nieważność § 5 ust 5, § 10 ust. 3, § 13 ust. 1 pkt 3 oraz § 14 ust. 1 pkt 3 uchwały. Zgodnie z art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 ustawy o p.z.p. jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energią z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko w miejscowym planie ustala się ich rozmieszczenie. Powyższe przepisy ustawy zobowiązują więc gminę, w sytuacji, gdy ma zamiar realizować na swoim terenie ww. urządzenia, do rozmieszczenia obszarów ich lokalizacji najpierw w akcie polityki przestrzennej, zawierającym wytyczne do planów miejscowych, a następnie w planie miejscowym, realizującym tę politykę gminy. Ustawodawca zwrócił, przy tym uwagę na obowiązek uwzględnienia również, w obu aktach planistycznych, granic stref ochronnych tych urządzeń, związanych z ich oddziaływaniem na otoczenie, powodującym ograniczenia w jego zagospodarowaniu i użytkowaniu. Warto zatem podkreślić, że w granicach stref ochronnych inwestycji wykorzystujących energię wiatrową do wytwarzania energii elektrycznej, będą obowiązywały ograniczenia w zabudowie, zwłaszcza budynków przeznaczony na pobyt ludzi. Ograniczenia te są uwarunkowane m.in. poziomem hałasu jaki będą wytwarzać ww. inwestycje. Zatem istotne są również tu przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.) Zaskarżona uchwała umożliwia realizację inwestycji wykorzystujących energię wiatrową do wytwarzania energii elektrycznej o łącznej mocy powyżej 100 kW, dlatego też zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, w planie miejscowym ustalono (granice ich stref ochronnych, które zgodnie z § 4 ust. 7 uchwały pokrywają się z granicami planu). Jednocześnie na terenach w granicach planu, zgodnie z powyższym, wykluczono możliwość realizacji budynków mieszkalnych (§14-ust. 9 i §15 ust. 9-uchwały). Zaznaczyć również należy, że na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami określonymi w decyzji o środowiskowych 71 ust. 1 ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową". Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 i § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), urządzenia te, w zależności od łącznej mocy nominalnej instalacji je zawierających, zaliczone zostały do przedsięwzięć zawsze lub potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, planowana inwestycja w granicach przedmiotowego planu miejscowego, winna być zgodna z jego ustaleniami. Zatem oddziaływanie urządzeń na otoczenie, które będą realizowane na terenach P/EW.1 i P/EW.2, winno zamykać się w strefie o której mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o p.z.p., tj. w granicach skarżonego planu (§ 4 ust. 7 uchwały). Co więcej, właściwy organ, który wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może wydać ww. decyzji, jeżeli jest ona sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Zatem zdaniem organu nadzoru, jeżeli z dokumentów wymaganych na etapie pozwolenia na budowę wynikało by, że inwestycja wykorzystująca energię wiatrową do wytwarzania energii elektrycznej, będzie również oddziaływała na tereny znajdujące się poza wyznaczoną strefą ochronną w planie miejscowym (tu poza granicami skarżonego planu), to właściwy organ wydający pozwolenie na budowę, winien odmówić wydania pozytywnej decyzji administracyjnej. Ponadto ww. inwestycja musi również spełniać warunki wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, którą to inwestor uzyskuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej). Tymczasem ustalenia § 6 ust. 7 pkt 2 i pkt 3 dopuszczają sytuację, w której oddziaływanie inwestycji wykorzystującej energię wiatrową do wytwarzania energii elektrycznej, może wykroczyć poza strefę ochronną wyznaczoną w planie, a więc poza obszar objęty planem. Powyższe ustalenia planu, są sprzeczne z założeniami ustawowymi, zwłaszcza z art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a ustawy o p.z.p., a także art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Ponadto wykraczają poza dopuszczalny zakres ustaleń planu określony w ustawie o p.z.p. Sąd podziela stwierdzenia organu nadzoru, że ustaleniami planu nie można "nakazać likwidacji" inwestycji, którą ten plan dopuszcza (§ 13 ust. 1 pkt 1 uchwały). Co więcej, granice obszaru dla jakiego będzie sporządzony przyszły plan miejscowy ostatecznie zostały określone w uchwale Nr [...] w sprawie zmiany uchwały Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zespołu siłowni wiatrowych dla zakładu [...] w sołectwie B. Zatem ustalenia planu mogą jedynie dotyczyć obszaru, który został określony w załączniku do ww. uchwały (art. 14 ust. 2 ustawy o p.z.p.). Tymczasem ustalenia § 6 ust. 7 pkt 2 i 3 uchwały wykraczają poza granice skarżonego planu. Ze względu na naruszenie art. 15 ust. 3 pkt 3a w zw. z art. 10 ust. 2a, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o p.z.p. oraz naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p. Sąd stwierdził nieważność § 6 ust. 7 pkt 2 i 3 uchwały na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Mając na uwadze treść art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. obligatoryjność zakresu planu musi być rozpatrywany każdorazowo w odniesieniu do poszczególnych sytuacji gmin. Jednakże skoro Gmina B. na terenach zieleni parkowej (jednostka terenowa - ZP) realizację obiektów budowlanych (budynków 1 pkt 2 uchwały), w tym kubaturowych, przedmiotowa uchwała dla tych terenów powinna zawierać ustalenia przewidziane w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. (możliwość realizacji ww. inwestycji również potwierdza § 7 ust. 1 pkt 3 uchwały). Jedynym wskaźnikiem zagospodarowania terenu, ustalonym w planie dla terenu ZP, jest powierzchnia biologicznie czynna w stosunku do powierzchni terenu (§15 ust. 6 ustawy), przy czym stosownie do przywołanego wyżej art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p., minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej winien odnosić się do powierzchni działki, nie zaś terenu. Brak jest natomiast określenia pozostałych wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu, tj.: maksymalnej i minimalnej intensywności zabudowy, maksymalnej wysokości zabudowy, minimalnej liczby miejsc do parkowania oraz linii zabudowy i gabarytów obiektów. Dlatego też na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność § 15 ust. 1 pkt 2 uchwały, w zakresie sformułowania: ,;(...) budynki gospodarcze związane z obsługą funkcji przeznaczenia podstawowego terenu (...)". Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji. W punkcie II sentencji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.