II SA/Wa 1381/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Janusz Walawski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opróżnienia kwatery tymczasowej – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: kpa), art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w związku z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.; dalej: Rozporządzenie) Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 kpa, art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy o Policji w związku z § 13 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, zobowiązującą M. B. do opróżnienia zajmowanej przez niego kwatery tymczasowej nr [...] przy ul. W. [...] w W. i przekazania jej do dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. M. B. na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] października 2002 r. otrzymał przydział tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. W. [...] w W.. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. M. B. został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. W związku z powyższym działając na podstawie art. 61 § 1 kpa wszczęto z urzędu postępowanie, administracyjne w sprawie opróżnienia tymczasowej kwatery nr [...] przy ul. W. [...] w W.. W dniu [...] października 2010 r. postanowieniem nr [...] Komendant Główny Policji zawiesił z urzędu postępowanie o opróżnienie kwatery tymczasowej w związku z zaistnieniem przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, skonkretyzowanej w postaci odwołania strony od rozkazu dotyczącego przeniesienia. W dniu 13 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. w przedmiocie przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] (sygn. akt II SA/Wa 1581/10). Mając na uwadze powyższe Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia 19 kwietnia 2011 r. podjął z urzędu postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie opróżnienia kwatery tymczasowej. W trakcie trwania okresu zawieszenia wskazanego postępowania, M. B. z dniem [...] stycznia 2011 r. został zwolniony ze służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. M. B. odwołał się od tego rozkazu personalnego, a Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2011 r. uchylił ten rozkaz co do daty zwolnienia ze służby, ustalając nową datę zwolnienia na dzień [...] lutego 2011 r., w pozostałym zakresie utrzymał rozkaz personalny w mocy. Wobec powyższego Komendant Główny Policji wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., nakazującą M. B. wraz ze wszystkimi osobami i rzeczami prawa ich reprezentującymi, do opróżnienia zajmowanej tymczasowej kwatery nr [...] przy ulicy W. nr [...] w W. i przekazania jej dysponentowi Komendantowi Głównemu Policji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że na mocy § 13 rozporządzenia, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. Rozpoznając sprawę stwierdzono, iż M. B., pomimo ustania jego służby w Komendzie Głównej Policji do dnia dzisiejszego nie wypełnił wskazanego w powyżej przytoczonym przepisie obowiązku, wobec czego konieczne stało się wydanie decyzji o nakazaniu opróżnienia lokalu. Od decyzji M. B. odwołał się, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przydzielenie mu zajmowanego dotychczas mieszkania, jako mieszkania służbowego lub przydzielenie innej kwatery. Uzasadniając swoje odwołanie, M. B. wskazał, że jest obecnie emerytowanym funkcjonariuszem Policji z wieloletnim stażem nienagannej służby, osobą samotną oraz schorowaną. Wskazał ponadto, że ostatnie lata pracy w Policji spędził na zwolnieniu lekarskim z powodu ciężkich dolegliwości zdrowotnych, objawiających się drętwieniem kończyn, bólami głowy oraz kręgosłupa. W wyniku badań przeprowadzonych przez Wojewódzką Komisję Lekarską stwierdzono u niego nadciśnienie tętnicze oraz schorzenie kręgosłupa. M. B. wskazał ponadto, że nie posiada własnego mieszkania ani środków na jego zakup. Zaznaczył, że mieszkanie przydzielone mu jako kwatera tymczasowa jest jego jedynym miejscem zamieszkania, nie korzystał nigdy z form pomocy mieszkaniowej, a jego wnioski o przydzielenie mieszkania służbowego były rozpatrywane negatywnie. W wyniku odwołania Komendant Główny Policji wydał opisaną na wstępie decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Uzasadniając swoją decyzję organ wyjaśnił kwestię właściwości Komendanta Głównego Policji do rozpoznania odwołania strony, zakwalifikowanego w związku ze zmianą właściwości organów jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Przechodząc zaś do meritum sprawy, Komendant Główny Policji przytoczył ponownie stan faktyczny sprawy i podkreślił, że zgodnie z § 11 powołanego rozporządzenia przydział tymczasowej kwatery w budynku jednostki organizacyjnej Policji, przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez policjanta w tej jednostce. Mając na uwadze powołane przepisy rozporządzenia M. B., który pełnił służbę w Komendzie Głównej Policji do dnia [...] maja 2010 r. zobowiązany był do rozliczenia się z zajmowanej kwatery do tego dnia. Organ zaznaczył, że zarówno z decyzji o przydziale kwatery tymczasowej nr [...] z dnia [...] października 2002 r. jak i z przepisów powołanego rozporządzenia wynika, że kwatery tymczasowe są przydzielane policjantom jedynie na czas pełnienia służby w danej jednostce Policji, a wraz z zakończeniem tego okresu policjant zobowiązany jest opróżnić przydzieloną mu kwaterę tymczasową. Jeśli tego nie uczyni, właściwy organ, będący dysponentem określonej kwatery – w tym przypadku Komendant Główny Policji – jest władny wydać decyzję nakazującą jej opróżnienie. Wobec powyższego organ nie znalazł podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji i utrzymał ją w mocy. Na powyższą decyzję M. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił decyzji Komendanta Głównego Policji naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 § 1 kpa oraz naruszenie interesu skarżącego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 88, art. 90, art. 95, art. 96, art. 97 ustawy o Policji w związku z przepisami rozporządzenia oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej oraz ich rodzin. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi M. B. ponownie wskazał, że obecnie jest emerytem policyjnym. Opisał również stan faktyczny sprawy, kładąc szczególny nacisk na swój pogarszający się stan zdrowia i liczne schorzenia powiązane ze służbą w Policji. Ponownie zaznaczył, że mieszkanie przy ul. W., jest jego jedynym miejscem zamieszkania i nie ma środków na zakup innego lokalu, a jego wnioski w przedmiocie przydzielenia mu mieszkania służbowego, składane jeszcze w czasie pełnienia służby, nie zostały rozpatrzone pozytywnie. Decyzji Komendanta Głównego Policji skarżący zarzucił niedostateczne zbadanie sytuacji, w jakiej znajduje się on obecnie oraz oparcie się na informacjach zgromadzonych 2 lata wcześniej. Ponadto Komendant nie rozpatrzył ponownie sprawy, a ograniczył się w decyzji II instancji jedynie do powtórzenia swojego wcześniejszego stanowiska. Powyższe uchybienia stanowią według skarżącego naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 15 kpa. Ponadto M. B. podniósł, że postępowanie w przedmiocie opróżnienia lokalu został wszczęte przedwcześnie, tj. zanim został on ostatecznie zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2011 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Wskazać należy, że zasady przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych pozostających w dyspozycji organów Policji regulują przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.). Zaznaczyć przy tym należy, że kwatera tymczasowa służy zaspokajaniu tymczasowych potrzeb funkcjonariuszy Policji na okres pełnienia służby celem wypełnienia ich obowiązków służbowych. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), zgodnie, z którym minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej, określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady przydziału i opróżniania oraz normy zaludnienia lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90, a także szczegółowe zasady przydziału lokalu mieszkalnego i tymczasowej kwatery policjantowi, opróżnienia lub zamiany tego lokalu i tymczasowej kwatery oraz organy właściwe do wydawania decyzji administracyjnych w tych sprawach, wysokość norm zaludnienia i sposób ich ustalania. W wykonaniu tej delegacji wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), które w § 11 stanowi się, że przydział tymczasowej kwatery w budynku jednostki organizacyjnej Policji, przeznaczonym na cele służbowe lub znajdującym się na terenie obiektu zamkniętego, może nastąpić tylko na okres pełnienia służby przez policjanta w tej jednostce, zaś zgodnie z treścią § 13 ust. 1 pkt 1, opróżnienie tymczasowej kwatery następuje w przypadku zwolnienia policjanta ze służby albo przeniesienia do służby w innej miejscowości lub do innej jednostki organizacyjnej Policji. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2002 r. nr [...]; wydaną na podstawie art. 97 ust. 5 ustawy o Policji w związku z § 10 ust. 2, § 14 ust. 1 pkt. 2a rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), przydzielono skarżącemu M. B. kwaterę tymczasową nr [...] przy ul. W. [...] w W.. Nie budzi wątpliwości również fakt, że powyższa decyzja jest ostateczna i prawomocna oraz nadal znajduje się w obiegu prawnym, zaś skarżący M. B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], a następnie zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2011 r. (rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.). Skoro zatem skarżący – jak już wykazano – zajmował kwaterę tymczasową i został zwolniony ze stanowiska i przeniesiony do Komendy Rejonowej [...], a następnie został zwolniony ze służby w Policji, to na mocy wspomnianych wyżej przepisów, opróżnienie tej kwatery na mocy zaskarżonej decyzji było zasadne. Stwierdzić ponadto należy, że Sąd nie podziela zarzutów skarżącego, dotyczących naruszenia przez organ wskazanych przez niego przepisów prawa materialnego. Zarzuty te dotyczą bowiem, poza art. 97 ustawy o Policji przepisów, które nie legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych w skardze, odnośnie naruszenia prawa procesowego, w tym art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 15 kpa. to Sąd stwierdził, że są one niezasadne bowiem wskazane w skardze przepisy nie zostały naruszone. Sąd, rozumiejąc sytuację lokalową skarżącego nie znalazł jednak podstaw do uwzględnienia skargi. Wskazać należy, że skarżącemu nadal przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego o czym organ, jak wynika z akt administracyjnych (pismo z dnia [...] października 2010 r. i z dnia [...] sierpnia 2010 r. - str. 4 akt adm.) informował skarżącego w trakcie trwającego postępowania w tej sprawie. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.