I OZ 1236/13

Dnia 10 stycznia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Dębnie z dnia 27 czerwca 2013 r., nr XXXVIII/305/2013 w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Dębna postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1297/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił W. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 19 września 2013 r. (uzupełnionym pismem z dnia 3 października 2013 r.) W. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Dębnie z dnia 27 czerwca 2013 r. Nr XXXVIII/305/2013, w której to uznano skargę W. B. na działalność Burmistrza Dębna, dotyczącą utrudniania procedury wykupu mieszkań, za bezzasadną. Do skargi skarżący załączył, sporządzony na formularzu PPF, wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżona uchwała nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wskazując na powyższe Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga W. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Dębnie w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Dębna jest niedopuszczalna, a zatem została spełniona przesłanka oczywistej bezzasadności umożliwiająca odmówienie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył W. B. wnosząc o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi (por. Bogusław Dauter "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", LexisNexis Warszawa 2008 r., s. 472 i 473). Oczywista bezzasadność polega zatem na tym, że bez konieczności dokładniejszego badania, czy też oceny merytorycznej niewątpliwym jest, że skarga podlega odrzuceniu. W tym miejscu wyjaśnić stwierdzić należy, że przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie była uchwała Rady Miejskiej w Dębnie, uznająca za bezzasadną skargę W. B. na działalność Burmistrza Dębna. Podkreślić należy, że skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Trzeba pamiętać, że w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno-techniczną. Organy jednostek samorządu terytorialnego podejmują co prawda uchwały we wszystkich sprawach należących do ich właściwości (co sugerowałoby możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego), jednakże uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a. (a z taką uchwałą mamy do czynienia w niniejszej sprawie) są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uznanie zatem, że w sytuacji, gdy załatwienie skargi, o której mówi art. 227 k.p.a., nastąpiło w formie uchwały, na którą służy skarga do sądu administracyjnego, powodowałoby niczym nieuzasadnioną nierówność prawną podmiotów, bowiem tym podmiotom, których skarga nie została załatwiona w formie uchwały, skarga do sądu na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi nie służyłaby (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 2783/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego należało zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, że skarga W. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Dębnie w przedmiocie rozpatrzenia skargi na działalność Burmistrza Dębna jest niedopuszczalna, a zatem została spełniona przesłanka oczywistej bezzasadności umożliwiająca odmówienie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.