II OSK 1476/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1696/11 w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 25 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.K. (dalej jako "skarżąca") na postanowienie Ministra Środowiska z [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z [...] marca 2011 r. Dyrektor Kampinoskiego Parku Narodowego odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie siedliska rolnego o budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy wraz z infrastrukturą techniczną, przebudowie istniejących budynków gospodarczych i rozbudowie budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...]. Jak wynika z akt sprawy, pismem z 2 marca 2011 r. Wójt Gminy Leszno wystąpił do Dyrektora Kampinoskiego Parku Narodowego o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Odmawiając uzgodnienia Dyrektor Kampinoskiego Parku Narodowego wyjaśnił, że zlokalizowanie inwestycji stanowiłoby element istotnego zaburzenia w chronionym krajobrazie parku narodowego i byłoby niezgodne z jednym z podstawowych celów powołania parku, określonym w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm. obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 627 – dalej jako "ustawa o ochronie przyrody"). Teren objęty granicami inwestycji położony jest w strefie ochrony krajobrazowej Kampinoskiego Parku Narodowego i jednocześnie w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków oraz Siedlisk Natura 2000 "Puszcza Kampinoska", co powoduje określone ograniczenia inwestycyjne wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Organ I instancji podkreślił, że celem ochrony krajobrazowej w tym konkretnym przypadku jest zachowanie tradycyjnego, zróżnicowanego krajobrazu rolniczego wsi Łubiec z ekstensywną gospodarką rolną i zabudową zagrodową (siedliskową) wzdłuż głównej drogi wiejskiej. Zabudowa działki nr [...], na której planuje się w zasadzie trzy budynki mieszkalne, położonej daleko od zabudowań wiejskich zarówno wsi Łubiec, jak i Kępiaste, może stać się powodem do tworzenia nowej zabudowy. Zdaniem organu I instancji, mogłoby to spowodować radykalną zmianę krajobrazu. Przedmiotowa działka znajduje się daleko poza pasem zabudowy obu wsi oraz w bliskiej odległości od głównego kompleksu leśnego Kampinoskiego Parku Narodowego, na którym stosuje się ochronę czynna ekosystemu. Wieś Łubiec wraz z sąsiednią wsią Kępiaste stanowią enklawę śródleśną, która ze względu na specyficzne położenie wewnątrz Parku oraz zachowany mozaikowaty, rolniczy charakter krajobrazu wsi ulicowych, pozostaje w obszarze ochrony krajobrazowej. Nadrzędnym celem planistycznym dla tego terenu jest zachowanie dotychczasowego charakteru zabudowy wiejskiej z tradycyjnym rolnictwem. Istnieją tu gospodarstwa rolne (siedliska) z luźną zabudową wzdłuż drogi na dużych, ponad hektarowych działkach. Zapewnia to jednorodność krajobrazu, a tym samym odpowiednio dużą powierzchnię biologicznie czynną. Tym samym niedopuszczalne jest budowanie jakichkolwiek obiektów, w tym również budynków mieszkalnych siedlisk rolniczych w rozproszonej zabudowie, które mogłyby wpływać na zmianę charakterystycznych cech danego krajobrazu. Zdaniem organu I instancji, zabudowa działki trzema budynkami mieszkalnymi w miejscu oddalonym od zabudowań wiejskich wsi Łubiec i Kępiaste, poza linią zabudowy tych wsi, mogłoby wpłynąć na zmianę charakterystycznych cech chronionego krajobrazu. Na powyższe postanowienie Dyrektora Kampinoskiego Parku Narodowego zażalenie wniosła skarżąca. Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r. Minister Środowiska, Minister Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. – zwana dalej jako "u.p.z.p.“). Minister Środowiska wyjaśnił, że ocena uwarunkowań przyrodniczych i prawnych planowanej inwestycji upoważniała Dyrektora Parku do zajęcia negatywnego stanowiska i odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Podkreślił, że działka nr [...], położona w strefie ochrony krajobrazowej Kampinoskiego Parku Narodowego, znajduje się poza zwartą zabudową wsi Łubiec. Planowana inwestycja byłaby rozbudową i budową infrastruktury oraz obiektów budowlanych w obszarze chronionym. Skutkiem jej byłoby zajęcie nowej powierzchni pod zabudowę na rozległej przestrzeni przyrodniczej pomiędzy głównymi zabudowaniami wsi Łubiec i Kępiaste. Stanowiłoby to zarazem realne zagrożenie w przyszłości poprzez stopniową zabudowę tego obszaru Parku, w rejonie którego od wielu lat obserwuje się narastająca presję zabudowy na przestrzenie otwarte, miejsca o dużej atrakcyjności położone najbliżej Parku. Minister Środowiska zaznaczył, że dotychczasowy sposób użytkowania siedliska, a w zasadzie brak użytkowania oraz zagospodarowanie i użytkowanie terenu, nie wpływa w istotny sposób negatywnie na ochronę przyrody, a w szczególności na unikatowe walory lokalne krajobrazu i przyrodniczych powiązań przestrzennych. Z ekologicznego punktu widzenia bardzo ważna jest ochrona mozaiki siedlisk przyrodniczych, dla ochrony których, między innymi, powołano Kampinoski Park Narodowy. Chodzi o swoiste, przyrodnicze powiązania pomiędzy przestrzenią leśną, a otwartą mozaiką pól, sadów i łąk. Przestrzenie na granicy lasów i pól, czy też użytków rolnych i łąkowych i na granicy z sadami stanowią miejsca występowania wielu cennych gatunków flory i fauny. Z przyrodniczej analizy wynika, że teren planowanej inwestycji zasiedla wiele cennych gatunków ptaków, takich jak: lerka, skowronek, dudek, trznadel, potrzeszcz, gąsiorek, jarzębata czy cierniówka. W ocenie Ministra Środowiska planowana zabudowa powierzchni działki obiektami budowlanymi, a szczególnie budynkami mieszkalnymi (posadowienie nowego budynku, rozbudowa istniejącego oraz przebudowa gospodarczego), w odosobnionym przestrzennie miejscu w obszarze parku narodowego, stanowiłoby realne zagrożenie dla wielu występujących gatunków fauny zajmujących chronione siedliska na styku terenów leśnych i otwartych Kampinoskiego Parku Narodowego. Głównym negatywnym czynnikiem byłaby codzienna komunikacja i dojazdy do posesji na długim niezabudowanym odcinku drogi. Ponadto emisja hałasu wynikająca z szeroko rozumianej aktywności ludzkiej w rejonie posesji i na trasie do niej prowadzącej, przyczyniłaby się do efektu płoszenia i być może nawet narażenia niektórych zwierząt na konieczność zmiany zajmowanych nisz ekologicznych. Skargę na postanowienie Ministra Środowiska wniosła skarżąca. Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, że parki narodowe stanowią najpełniejszą formę konserwatorskiej ochrony przyrody, a podstawę do tworzenia parków narodowych stanowi interes publiczny. W ocenie Sądu I instancji, zasadnicze znaczenie dla parków narodowych oraz rezerwatów przyrody mają wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zakazy dotyczące możliwości inwestowania na terenie parku w tym budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych, z wyjątkiem obiektów i urządzeń służących celom parku narodowego albo rezerwatu przyrody. Stanowi on regułę, od której przewidziano nieliczne odstępstwa m. in. określone w art. 15 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy, zgodnie z którym zakazów określonych w ust. 1 nie stosuje się do obszarów objętych ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub fizyczne oraz wykonywania prawa własności, zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy do czynienia z terenem prawnie chronionym i organ uzgadniający ma nie tylko prawo, ale i obowiązek oceniać, w jaki sposób projektowana inwestycja wpłynie na wartości przyrodnicze oraz estetyczne (krajobrazowe), dla których wyznaczony został dany teren parku narodowego. Zdaniem Sądu I instancji, rozstrzygnięcia organów obu instancji mogłyby zostać wzruszone jedynie w razie uzasadnionego zarzutu o ich dowolności czy arbitralności. Zarzutu takiego nie można im jednak postawić. W ocenie Sądu I instancji, zaskarżone postanowienia zostały obszernie uzasadnione, w sposób przejrzysty i wyczerpujący. Organy obu instancji trafnie wskazały, że dopuszczenie realizacji zamierzonej inwestycji może stanowić zagrożenie zewnętrzne w rozumieniu art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Planowana inwestycja ma polegać nie tylko na przebudowie istniejących na siedlisku rolniczym budynków mieszkalnego i gospodarczego, lecz zamiarem inwestora jest też powiększenie tego siedliska o nowy budynek mieszkalny oraz budynek gospodarczy. Sąd I instancji podzielił stanowisko zaprezentowane przez organy administracji. Wskazał, że skarżąca planuje w ramach istniejącego siedliska realizację trzech budynków mieszkalnych, co spowoduje zagęszczenie zabudowy, zapoczątkowanie nowej linii zabudowy, da impuls do zabudowy działek sąsiednich z uwagi na tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa. Jak wskazuje doświadczenie życiowe, stopniowe zwiększanie powierzchni zabudowy, kosztem terenów rolniczych, będzie prowadziło do zatracania rolniczego charakteru osady i przekształcania jej w kompleks mieszkaniowy, zasiedlony przez ludzi niezwiązanych z rolnictwem. Realizacja tej inwestycji może godzić nie tylko w ochronę krajobrazu na terenie parku narodowego, a więc zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu, które w tym przypadku stanowi rozproszona tradycyjna zabudowa wiejska, ale również w ochronę zagrożonych wyginięciem gatunków roślin i zwierząt lub siedlisk przyrody objętych ochroną na terenie tego parku narodowego. Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw, żeby kwestionować stanowisko posiadających wiedzę specjalistyczną organów uzgadniających. Podzielił więc opinię, że zagęszczenie zabudowy spowoduje zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej oraz zaburzy jednorodność dotychczasowego charakteru wsi Łubiec. Wieś ta, jak wynika z ustaleń organu, wraz z położoną w sąsiedztwie wsią Kępiaste stanowią enklawę wewnątrz obszaru Parku, która ze względu na swe położenie oraz bardzo dobrze zachowany mozaikowy, rolniczy charakter wsi ulicowej, z rozproszoną zabudową zlokalizowaną wzdłuż głównej ulicy, uzyskała status obszaru ochrony krajobrazowej. W tym parku narodowym utworzonym m.in. w celu ochrony walorów krajobrazu kulturowego Mazowsza, wyodrębniono bowiem także strefy ochrony krajobrazowej. Na terenach tych nie prowadzi się wykupu gruntów, ani nie odtwarza zniszczonych siedlisk przyrodniczych. Sąd I instancji wyjaśnił, że stanowisko organów uzgadniających może determinować sposób korzystania z nieruchomości i tym samym wykonywania prawa własności. Jednak zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP własność może być ograniczona, tylko w drodze ustawy i w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Jednymi z ustaw, które ograniczają właśnie prawo własności jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawa o ochronie przyrody. Oznacza to, że właściciel nieruchomości nie może w sposób dowolny zagospodarować swej działki. Obowiązują go pewne ograniczenia wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Sąd I instancji wskazał, że w przypadku inwestycji położnej na terenie parku narodowego organ powinien brać pod uwagę nie tylko słuszny interes strony, ale także interes społeczny. Parki narodowe powołane zostały w celu zachowania dziedzictwa środowiskowego, kulturowego i krajobrazowego. W ocenie Sądu I instancji, ingerencja w substancję parku powinna być jak najmniej uciążliwa i nie powodująca istotnych zmian, w tym krajobrazowych. Wobec tego organy współdziałające (dyrektorzy parków narodowych) mogą odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, jeśli w ich ocenie, realizacja zamierzonej inwestycji wpłynie w sposób negatywny na walory środowiskowe, architektoniczne, czy krajobrazowe parku narodowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. W pierwszej kolejności zarzuciła błędną wykładnię oraz zaakceptowanie niewłaściwego zastosowania przez organy przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody i art. 140 k.c., poprzez przyjęcie, że w omawianym stanie faktycznym, w przypadku działki położonej na obszarze parku narodowego, granice ustawowe korzystania przez właściciela z jego nieruchomości wyznacza art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody, wprowadzający ustawowo zakaz budowy i rozbudowy budynków mieszkalnych, bez uwzględnienia art. 15 ust. 2 pkt 5 cytowanej ustawy oraz art. 140 k.c. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów, w ocenie skarżącej kasacyjnie, polegało na braku wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, w tym dostarczonych organowi dokumentów, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia, które nie uwzględniało i nie odnosiło się do okoliczności podnoszonych przez skarżącą. Jako takie okoliczności skarżąca wskazała gospodarcze wykorzystywanie przez nią nieruchomości, wykonywanie jej prawa własności oraz zamiar korzystania z tej nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Po drugie, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych przez skarżącą zarzutów, co oznacza, że nie zostały rozważone wszystkie istotne okoliczności sprawy. W ocenie skarżącej, Sąd I instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jego motywów, co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Skarżąca wniosła uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a.") – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze wbrew zarzutowi kasacyjnemu Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. w związku z art. 6, 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wynika z niego jednoznacznie, że projektowana zabudowa przedmiotowej nieruchomości danymi obiektami budowlanymi polegająca na rozbudowie siedliska rolnego o budynek mieszkalny jak i budynek gospodarczy łącznie z infrastrukturą techniczną, jak i przebudowie istniejących budynków gospodarczych i rozbudowie budynku na działce nr ew. [...] we wsi Łubiec w odosobnionym przestrzennie miejscu na terenie parku narodowego byłaby istotnym zagrożeniem dla wielu występujących gatunków fauny, które zajmują chronione siedliska na styku właśnie terenów leśnych i otwartych danego parku narodowego. Należy bowiem zaznaczyć, że park narodowy jest to tego rodzaju obszar specjalny o charakterze ekologicznym w obrębie którego obowiązuje specjalny reżim prawny w postaci zakazów określonych przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a które są następnie recypowane do rozporządzenia Rady Ministrów tworzącego tę prawną formę ochrony przyrody. Ma to służyć celowi publicznemu jego utworzenia czyli funkcji nadrzędnej właściwego zagospodarowania parku narodowego, którą określa art. 8 ust. 2 cyt. ustawy o ochronie przyrody, w świetle której jest to zachowanie jego różnorodności biologicznej. Park narodowy jest to tego rodzaju obszar, specjalny o charakterze ekologicznym, który wyróżnia się szczególnymi wartościami przyrodniczymi, naukowymi, społecznymi, kulturowymi i edukacyjnymi o powierzchni co najmniej 1000 ha, na którym ochronie podlega cała przyroda oraz walory krajobrazowe. Po drugie, z tych względów w przedmiotowej sprawie oznacza to, że wykładnia art. 15 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 140 k.c. dokonana przez Sąd I instancji w stanie faktycznym tej sprawy jest prawidłowa. Wynika to z tego, że dyspozycja art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie przyrody, która wyjątkowo zezwala na odejście od zakazu budowy lub rozbudowy wszelkich obiektów i urządzeń technicznych oprócz tych, które służą celom parku narodowego (art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody) precyzyjnie wyznacza ich zakres podmiotowy i przedmiotowy. Po pierwsze, muszą to być obszary objęte ochroną krajobrazową w trakcie ich gospodarczego wykorzystywania przez jednostki organizacyjne, osoby prawne lub osoby fizyczne. Po drugie, zakres wykonywania prawa własności w powyższym zakresie musi być zgodny z przepisami k.c. Dlatego też, dyspozycja art. 15 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy o ochronie przyrody, biorąc także pod uwagę ratio legis ustawodawcy w zakresie celu utworzenia parku narodowego, dotyczy działalności, która daje możliwość użytkowania danego obszaru przez ich właściciela na dotychczasowych zasadach, czyli stanowi to kontynuację tej funkcji w trakcie ich gospodarczego wykorzystania w obrębie obszaru objętego ochroną krajobrazową. Oznacza to, że jeżeli na terenie takiej nieruchomości w granicach parku narodowego i objętej ochroną krajobrazową prowadzone jest gospodarstwo rolne, art. 15 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy pozwala, oczywiście z uwzględnieniem innych przepisów, ewentualną rozbudowę, budowę czy modernizację obiektów w ramach istniejącego siedliska, oczywiście także w ramach wykonywania prawa własności zgodnie z przepisami k.c. (art. 140 k.c.) lecz tylko pod warunkiem zachowania różnorodności biologicznej na danym terenie (art. 8 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody) jak i braku naruszenia równowagi przyrodniczej. Należy bowiem podkreślić, że teren projektowanej inwestycji jest zlokalizowany w strefie ochrony krajobrazowej tego parku narodowego jak i w granicach Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków oraz Siedlisk Natura 2000 "Puszcza Kampinoska", co także statuuje dodatkowe ograniczenia w tym zakresie. Ponadto dyspozycja art. 117 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody w związku z art. 5 pkt 8 tejże ustawy stanowi, że na gruntach użytkowanych gospodarczo stosuje się ochronę krajobrazową, której podstawowym celem jest właśnie zachowanie cech charakterystycznych danego krajobrazu. Po trzecie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie wymagane przez ten przepis elementy, w tym także zawiera prawidłową podstawę prawną i jej wyjaśnienie oraz zawiera ocenę stanu faktycznego ustalonego w tej sprawie przez właściwe organy i przyjętą przez Sąd I instancji. Ponadto przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) jeżeli uzasadnienie orzeczenia Sądu I instancji nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09), co w tej sprawie oczywiście nie wystąpiło. Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.