II SA/Łd 798/13

Dnia 26 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 roku sprawy ze skargi A. K. i C. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania A. K. i C. C. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 7a, na terenie działki nr 143, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 200r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "K.p.a."), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – w dalszej części jako "ustawa"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy w dniu 29 listopada 2012r. C. U. O. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji, wniosek spełniał wymogi art. 52 ust. 2 ustawy, a teren inwestycji położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Po przeprowadzeniu analizy urbanistyczno – architektonicznej, stosownie do art. 53 ust. 3 ustawy i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 – w dalszej części przywoływane jako "rozporządzenie") organ uznał spełnienie warunków uzasadniających pozytywne załatwienie wniosku. Prezydent Miasta Ł. – w odniesieniu do przesłanek zastosowania normy art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy – stwierdził, iż sąsiednie nieruchomości, w tym bezpośrednio sąsiadujące z działką nr 143, leżące przy ul. A 7 i 9, dostępne z tej samej drogi publicznej co działka objęta wnioskiem, są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Warunek tzw. "dobrego sąsiedztwa" organ uznał za spełniony, podobnie jak i drugi z warunków, gdyż działka inwestycyjna ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej – ulicy A przez istniejący zjazd. Nadto potwierdzono spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy, gdyż istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, co potwierdzają załączone do wniosku umowy zawarte przez inwestora z gestorami poszczególnych sieci. Także warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy organ uznał za spełniony, gdyż – zgodnie z informacją z ewidencji gruntów – na terenie nieruchomości objętej wnioskiem nie występują grunty o klasyfikacji rolnej i leśnej, a nieruchomość określono jako użytek faktyczny "B", a zatem nie ma konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Wskazano nadto, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, co czyni zadość warunkowi opisanemu w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy. Mając powyższe na uwadze Prezydent Miasta Ł. rozstrzygnął o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia, czemu dał wyraz w decyzji z dnia [...]. W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. K. i C. C. zarzucili, iż realizacja projektowanej inwestycji na działce sąsiedniej ograniczy dostęp światła naturalnego do nieruchomości zamieszkiwanej przez ich rodziców, a przez to nasłonecznienie, co dla starszych osób będzie dużą dolegliwością. Dodali, iż postępowanie w sprawie toczy się od 2010r., a inwestor składając nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy nadal nie złożył ekspertyzy naświetlenia ich nieruchomości, do czego był zobowiązany decyzją Wojewody [...]. Zdaniem odwołujących ustalenie wysokości budynku do 6,5m jest niedopuszczalne, gdyż do nieruchomości ich rodziców nie będzie dochodziło światło. Zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem § 9 ust. 1 rozporządzenia, brak analizy urbanistyczno – architektonicznej, nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej, brak doręczenia załącznika graficznego. Konkludując wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium wskazało, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że projektowana inwestycja ma obejmować powierzchnię zabudowy 58m², a obiekt ma mieć wysokość dwóch kondygnacji – 6,5m. Do wniosku inwestor załączył pisma gestorów sieci potwierdzające możliwość korzystania z sieci gazowej, wodnej i kanalizacyjnej, oraz elektrycznej, zatem nie potwierdza się zarzut odwołania, jakoby nie spełniony był warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy. Dalej Kolegium wyjaśniło, iż w myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek zlokalizowanych na terenach pozbawionych planu miejscowego – co miało miejsce w niniejszej sprawie – możliwe jest jedynie w przypadku spełnienia łącznego warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Natomiast w świetle § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Granice tego obszaru wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50m. Wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną stanowią załącznik do decyzji. Z treści przywołanych przepisów wynika, jak podkreślił organ, że przystępując do ustalenia granic obszaru w celu przeprowadzenia analizy organ ma przede wszystkim na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Kolegium podkreśliło, że nie może zgodzić się z zarzutem braku analizy i co za tym błędnego przyjęcia przez organ I instancji, iż spełniona została zasada dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy wskazał, iż podstawową przesłanką do ustalenia warunków zabudowy jest istnienie na działce sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, zabudowy posiadającej określone cechy, które determinują cechy planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wyznacznikiem dla nowej zabudowy jest zabudowa istniejącą w obszarze analizowanym, a w zasadzie jej cechy, co z kolei wynika z istoty "dobrego sąsiedztwa". Stąd też określenie charakterystyki istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy jest bezwzględnym obowiązkiem organu I instancji, bez niej nie jest możliwa ocena spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa i wyznaczenia parametrów, o których mowa w § 4 – 8 rozporządzenia. Kolegium podkreśliło, że przeprowadzona dla potrzeb niniejszej sprawy analiza jest prawidłowa pod względem formalnym i sporządzona została zgodnie z wymogami ustawy. Niewątpliwie planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej, występującej w obszarze analizowanym oraz zachowuje cechy istniejącej tam zabudowy, co w konsekwencji decyduje o tym, że spełnia warunek dobrego sąsiedztwa. Z kolei wyznaczone gabaryty planowanej inwestycji organ odwoławczy uznał za zgodnie z prawem, jak bowiem wskazał, nie sposób pominąć, iż na działce inwestycyjnej znajduje się już budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch kondygnacjach, uzbrojony w media: zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków, gaz i energię elektryczną. Działka zabudowana jest do pełnej szerokości frontu działki, a wskaźnik powierzchni istniejącej zabudowy do powierzchni działki wynosi 0,25. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia wyznaczono linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy budynku zlokalizowanego na działce sąsiedniej przy ul. A 7. Z kolei zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia ustalono wskaźnik zabudowy, po stwierdzeniu, iż w obszarze analizowanym wskaźnik ten kształtuje się w graniach od 0,03 do 0,44, średnio 0,27. Dla planowanej inwestycji wielkość powierzchni zabudowy (istniejącej i projektowanej) w stosunku do powierzchni działki ustalono na nie więcej niż 0,40. Organ podkreślił, iż jest to wskaźnik występujący na analizowanym obszarze, a taki bądź zbliżony wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy posiadają działki znajdujące się przy ul. A 10, B 8 i B 14. Dalej organ wskazał, iż stosownie do § 6 rozporządzenia wyznacza się szerokość elewacji frontowej, jednakże planowana inwestycja nie wnosi zmian w tym parametrze bowiem na działce znajduje się już budynek o szerokości elewacji frontowej równej szerokości działki, a zatem organ I instancji zasadnie odstąpił od wyznaczenia tego parametru, Ustalając, stosownie do § 7 rozporządzenia wysokość elewacji frontowej organ ustalił, iż budynki mieszkalne jednorodzinne na obszarze analizowanym mają jedną, dwie, trzy a nawet cztery kondygnacje nadziemne łącznie z poddaszem użytkowym. Najwyższy jest budynek mieszkalny usytuowany na działce przy ul. B 10a – około 11m. Organ podkreślił, iż obiekt objęty wnioskiem ma w części zachodniej, od strony nieruchomości przy ul. A 7, wysokość równą jednej kondygnacji naziemnej, natomiast w części wschodniej, od strony nieruchomości przy ul. A 9, wysokość równą kondygnacji nadziemnej i poddasza użytkowego. Zgodnie z wnioskiem inwestycja będzie nawiązywała do istniejącej wysokości obiektu. Organ zaakcentował, iż dla zamierzenia ustalono wysokość części rozbudowanej maksymalnie do dwóch kondygnacji nadziemnych łącznie z poddaszem użytkowym, co koresponduje z istniejącym już obiektem. Nadto na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji znajdują się wyłącznie obiekty mieszkalne o dwóch kondygnacjach, w tym z poddaszem. Stosownie do § 8 rozporządzenia ustalono geometrię dachu: jedno, dwu lub wielospadowy, z kalenicą usytuowaną równolegle lub prostopadle do frontu granicy działki, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych do 30º. W obszarze analizowanym występują budynki mieszkalne jednorodzinne przykryte dachami płaskimi – ul. A 5, 7, 9, 11, 11a, 12, 14 oraz ul. B 6, 8, 12/12a – znajdują się także obiekty przykryte dachami o kącie nachylenia połci dachowych do 30º – na przedmiotowej działce oraz przy ul. B 8a, 10, 10a. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, iż spełnione zostały wszystkie przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, stąd organ I instancji prawidłowo ustalił warunki zabudowy na wniosek inwestora. Odpowiadając na zarzuty odwołania Kolegium wskazało, iż niniejsze postępowanie jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego, a ochrona interesów osób trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na obecnym etapie ta ochrona jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno – budowlanej. Stosownie do wymogów ustawy – Prawo budowlane, na etapie występowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organy właściwe będą kontrolowały zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed możliwością korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a także dopływem światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Kolegium podkreśliło, iż wydana decyzja zapewnia ochronę interesów osób trzecich w takim zakresie w jakim umożliwia to ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a więc nie wkraczając w uprawnienia organów architektoniczno – budowlanych. Podnoszone w odwołaniu, jak i w toku postępowania zarzuty sprowadzające się do braku ochrony interesów osób trzecich, organ odwoławczy uznał za przedwczesne na etapie ustalania warunków zabudowy, dlatego też nie mogły one zostać uwzględnione. Natomiast zachowanie inwestora co do wykonania zaleceń innych organów, wydanych w innych postępowaniach wykracza poza zakres niniejszego postępowania. Organ wskazał także, że w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenie warunków zabudowy następuje w drodze decyzji i poszczególne parametry inwestycji ustalane są w oparciu o sporządzoną indywidualnie dla konkretnej sprawy analizę urbanistyczno – architektoniczną uwzględniająca zastany sposób zagospodarowania danego obszaru. Organ zaznaczył, iż wydanie decyzji ustalającej warunki nie oznacza, iż ostatecznie planowane zamierzenie zostanie zrealizowane, gdyż aby tak było inwestor musi uzyskać pozwolenie na budowę poprzedzone zatwierdzeniem projektu budowlanego. Odnośnie zarzutu niedoręczenia załącznika graficznego – Kolegium stwierdziło, iż okoliczność tę należy traktować w kategoriach uchybienia procesowego, które nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż strona miała zagwarantowane prawo czynnego udziału w postępowaniu zarówno przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, a A. K. zapoznała się z aktami sprawy dniu 4 czerwca 2013r.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. K. i C. C. zarzucili, iż odwołanie nie powinno być rozpatrywane przez ten sam skład organu co poprzednie odwołanie z dnia [...], gdyż tak wydana decyzja może być nieobiektywna i niezgodna z prawem. Nadto zrzucili naruszenie § 9 ust. 1 rozporządzenia, brak wizji lokalnej oraz ekspertyzy oświetleniowej, brak spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa i ochrony osób trzecich. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi wyjaśniając, iż brak jest tożsamości spraw między sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z dnia [...], nr [...], a sprawą niniejszą. Wówczas bowiem wniosek inwestora obejmował wyłącznie rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. A 7a, obecny zaś obejmuje rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, a więc nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, powoływana dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 25 września 2009r., w sprawie sygn. akt I OSK 1403/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Należy zgodzić się z organami administracji, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.). W przepisie art. 4 ust. 2 ustawa stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą m.in. planowany sposób zagospodarowania terenu oraz charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, oraz parametrów technicznych inwestycji. Z kolei przepis art. 59 ust. 1 ustawy mówi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy. 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności wyniki analizy architektoniczno – urbanistycznej, to potwierdzić należy prawidłowość wniosku organów administracji, iż projektowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w powyższym przepisie. W szczególności nie budzi wątpliwości konstatacja organów o spełnieniu wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa". Charakter istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, tak na działce inwestora, jak i na działkach sąsiednich, w tym na działce należącej do strony skarżącej, nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów w tym zakresie. Ponieważ zarówno w skardze, jak i we wcześniejszym odwołaniu strona skarżąca nie podnosiła zarzutów w tej kwestii, to badając z urzędu sprawę w jej całokształcie należy jednoznacznie wskazać, iż planowana inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 ustawy. Godzi się w tym miejscu powiedzieć, że skarżący formułowali co prawda zarzut naruszenia "zasady dobrego sąsiedztwa", jednakże pojęcie to nie było przez nich rozumiane w kontekście przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jako kontynuacja funkcji i parametrów kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, która wynika z zabudowy nieruchomości sąsiednich, lecz raczej jako potrzeba zachowania relacji dobrosąsiedzkich. Tak rozumiane naruszenie "zasady dobrego sąsiedztwa" wymyka się kontroli sądu administracyjnego wobec braku w prawie administracyjnym odpowiedniego wzorca kontroli. Powyższa konstatacja dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma jednak ograniczone znaczenie bowiem pozwala uznać jedynie, iż planowana inwestycja funkcjonalnie pozostaje w zgodzie z ogólnymi wymaganiami stawianymi przez omawianą ustawę, nie przesądza natomiast o parametrach, cechach i wskaźnikach projektowanej zabudowy, w tym o gabarytach i formie architektonicznej obiektów budowlanych, a w szczególności o linii zabudowy. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Dokonując oceny kwestionowanej decyzji z punktu widzenia powyższej regulacji należy wskazać, iż odpowiada ona prawu, bowiem kształtując niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, wysokość elewacji frontowej, geometrię dachu, czyni to w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji. Sposobu dokonania owej analizy i wypływających z niej wniosków nie kwestionowano w toku dotychczasowego postępowania. Kontestowano natomiast dopuszczoną w decyzji wysokość nadbudowy, ale nie z punktu widzenia określonych w rozporządzeniu przesłanek jej wyznaczenia (§ 7 rozporządzenia) lecz z uwagi na możliwość przesłaniania światła słonecznego. Mając na uwadze, iż powyższa okoliczność nie stanowi przesłanki do wyznaczenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, to zasadnie organy zarzutom formułowanym w powyższym zakresie odmówiły doniosłości w niniejszym postępowaniu. Kwestia przesłaniania nasłonecznienia może mieć istotne znaczenie, jednakże dopiero w postępowaniu prowadzonym na gruncie ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r, nr 243, poz. 1623 ze zm.) przy ewentualnym udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę. Kwestie stawianą w zarzucie reguluje bowiem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 ze zm.), którego domeną są postępowania z zakresu spraw budowlanych, nie zaś z zakresu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zagadnienie to prawidłowo przybliżył organ odwoławczy wskazując, iż zakreślone przez prawo ramy postępowania o ustalenie warunków zabudowy uniemożliwiają wzięcie pod uwagę problematyki związanej z przesłanianiem nasłonecznienia. Tak więc nawet jeśli w ramach innego postępowania sądowego lub administracyjnego na inwestora został nałożony obowiązek przedłożenia opracowania o przesłanianiu nasłonecznienia działek sąsiednich, to okoliczność ta nie ma znaczenia dla kontrolowanego postępowania. Nie budzi zastrzeżeń Sądu wykreślenie na załączniku graficznym nr 1 do decyzji organu I instancji linii wyznaczających obszar planowanej inwestycji. Obszar ten obejmuje działkę należącą do inwestora. Wyznaczenie obszaru inwestycji, a więc terenu, na którym inwestycja winna być zlokalizowana, dokonane zostało poprzez zaakceptowanie wniosku inwestora. W realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności, które pozwalałyby takie stanowisko organów zakwestionować. Podobnie, w zgodzie z wymaganiami rozporządzenia wykreślona została na powyższym załączniku graficznym linia zabudowy, będąca przedłużeniem linii istniejącej już zabudowy na tej działce sąsiedniej, która znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, co pozostaje w zgodzie z § 4 ust. 3 rozporządzenia. Linia ta wyznacza najmniejszą odległość inwestycji od linii pasa drogowego i tym samym ogranicza obszar przewidziany do zabudowy od strony drogi. Zarzuty skargi odnoszące się faktu samego wydania decyzji, jako skutku uwzględnienia wniosku inwestora, jak i do kształtu tej decyzji (w zakresie wysokości projektowanej zabudowy) nie mają żadnego oparcia w prawie, lecz jak się wydaje są wyłącznie dążeniem do supremacji interesu skarżących kosztem inwestora. Do takiego celu nie nadaje się niniejsze postępowanie mające wyłącznie ustalić, czy teren projektowanej inwestycji z punktu widzenia norm zagospodarowania przestrzennego możliwy jest do wykorzystania w sposób przewidziany przez inwestora. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi bowiem prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co więcej o decyzję taką może wystąpić każdy, niezależnie od tego czy ma prawo do gruntu. Wydanie takiej decyzji uzależnione jest wyłącznie od spełnienia warunków ustawowych, wśród których nie jest wymieniona potrzeba uwzględnienia oczekiwań wobec terenu inwestycji zgłaszanych przez osoby trzecie. Interesy, które artykułują w niniejszym postępowaniu skarżący nie mają charakteru interesów uzasadnionych i stąd nie tylko nie mogą wpływać na treść decyzji ale także nie powinny być brane pod uwagę w toku prowadzonego postępowania. Wbrew stanowisku skarżących decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją "związaną", a więc organ administracji nie może odmówić jej wydania jeśli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny dostarczyło argumentów świadczących o zgodności wniosku inwestora z przepisem art. 61 ust. 1 ustawy. W takiej sytuacji organ nie miał podstaw do tego aby w ramach niniejszego postępowania badać kwestie niezwiązane za sprawą tyczące chociażby przesłaniania nasłonecznienia. Powyższe ustalenia dla niniejszego postępowania nie miałyby istotnego znaczenia i zasadnie zostały przez organy pominięte. Nietrafiony jest także zarzut naruszenia § 9 rozporządzenia. Decyzja organu I instancji ustalająca warunki zabudowy zawiera część tekstową i graficzną, a stosowne załączniki znajdują się w aktach sprawy. Są one przejrzyste i strony mogły się z nimi zapoznać w toku postępowania. Naruszenie przepisu art. 10 K.p.a. przez organ I instancji miało miejsce, na co zasadnie wskazywał organ odwoławczy, ale należy zgodzić się z tym, iż niezależnie od tego, że zastało ono sanowane w toku postępowania odwoławczego, to jeszcze nie miało charakteru istotnego, o jakim mówi art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Ponadto należy zwrócić uwagę, że dla stwierdzenia przez sąd administracyjny naruszenia art. 10 K.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie kontrolowanego aktu nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Oprócz wykazania, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, konieczne jest ustalenie, iż uniemożliwiło ono stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej – co z kolei miało istotny wpływ – na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji przedstawienia organom administracji zarzutu braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu (vide: wyrok NSA z dnia 24 maja 2007r., w sprawie sygn. akt GSK 4/07; wyrok NSA z dnia 2 września 2009r., w sprawie sygn. akt II OSK 1317/08 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności, z których można byłoby wyprowadzić wniosek, że strona skarżąca uchybienie art. 10 K.p.a., wiąże z konkretnymi skutkami, w szczególności z uniemożliwieniem podjęcie konkretnie wskazanej czynności dowodowej. Analiza skargi nie dostarcza jakichkolwiek informacji w powyższym zakresie, a zatem naruszenie art. 10 K.p.a. uznać wypada za takie, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Ponadto wskazać wypada, iż przepis § 3 rozporządzenia jednoznacznie stanowi jakie działania winien podjąć organ w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Z powyższego punktu widzenia brak przeprowadzenia przez organ I instancji "wizji w terenie" nie może być odczytywany jako naruszenie przepisów rządzących gromadzeniem materiału dowodowego (art. 7 i 77 § K.p.a.), tym bardziej, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające dostarczyło materiału dowodowego pozwalającego na wszechstronną ocenę istotnych okoliczności sprawy (art. 80 K.p.a.). Chybiony jest także zarzut naruszenia przepisów o wyłączeniu pracownika organu odwoławczego. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. stanowi bowiem, iż pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy jednokrotnie rozstrzygał w niniejszej sprawie, a zatem żaden z jego pracowników nie miał okazji brać już udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność, iż organ odwoławczy rozstrzygał wcześniej przedmiotowo inną sprawę zainicjowaną wnioskiem tego samego inwestora nie wypełnia dyspozycji "brania udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", a zatem brak jest zastrzeżeń co do składu organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. a.bł.