III SA/Lu 630/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Stażysta Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. S. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej oddala skargę. Zaskarżonym orzeczeniem z dnia 3 lipca 2013 r. – wydanym na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 w zw. z art. 133 ust. 6 oraz art. 135n. ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Komendant Wojewódzki Policji rozpatrzył odwołanie podinsp. Z. S. i utrzymał w mocy orzeczenie nr Kd-459/13 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 10 maja 2013 r. o wymierzeniu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu organ odwoławczy argumentował, że postępowanie dyscyplinarne wszczęte dniu 12 lutego 2013 r. wykazało, że podinsp. Z. S. w okresie od 10 do 22 maja 2012 r. ujawnił osobie nieuprawnionej informacje dotyczące postępowania przygotowawczego 2Ds-843/12 prowadzonego przez KMP w C. oraz nie wykazał właściwej reakcji na złożoną mu propozycję korupcyjną, dopuszczając się przez to przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji i polegających na naruszeniu zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Organ podniósł, że Z. S. przekazał L. J. informacje na temat postępowania karnego w sprawie 2Ds 843/12 (w sprawie rozboju na szkodę W. M. oraz T. W.) oraz nie wykazał właściwej reakcji na korupcyjną propozycję ze strony L. J. (oferującego pieniądze w zamian za załatwienie sprawy). Podinsp. Z. S. zajmował wówczas stanowisko Naczelnika do walki z Przestępczością Gospodarczą KMP w C., to jest komórki organizacyjnej Policji powołanej i wyspecjalizowanej do zwalczania właśnie tego typu przestępstw. W tej sytuacji czyny popełnione przez podinsp. Z. S. zyskują szczególny charakter przewinień dyscyplinarnych o znacznym ciężarze. Z tego powodu kara dyscyplinarna w postaci ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku jest w pełni adekwatna do popełnionych czynów i stopnia zawinienia. Wymierzona kara uwzględnia również zachowanie obwinionego oraz jego dotychczasowy przebieg służby udokumentowany pozytywną opinią służbową. W skardze do WSA w Lublinie profesjonalny pełnomocnik Z. S. zarzucił między innymi naruszenie: I. art. 135 ust. 4 w związku z art. 135 ust. 6 ustawy o Policji, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej po upływie roku od popełnienia przez niego czynu objętego postępowaniem dyscyplinarnym, tj w dniu 3 lipca 2013 r. w sytuacji, gdy zarzucane skarżącemu czyny (przewinienia dyscyplinarne) miały miejsce w maju 2012 r. (stosownie do art. 135 ust. 6 ustawy o Policji, w razie wniesienia odwołania postępowanie dyscyplinarne uważa się za zakończone z chwilą wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego); II. art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, pomimo wydania go w wyniku przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania, dotkniętego istotnymi uchybieniami tj.: a) zaniechaniem przesłuchania kluczowych dla sprawy świadków, w tym przede wszystkim L. J., i oparcie się w tym zakresie jedynie na protokołach zeznań złożonych w toku postępowania karnego (prawomocnie umorzonego), w sytuacji gdy postępowanie dyscyplinarne wobec policjanta jest samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego postępowaniem, w związku z czym, biorąc pod uwagę charakter sprawy, polegający na braku bezpośrednich dowodów winy, a obecności jedynie dowodów poszlakowych, w tym przede wszystkim dowodów z zeznań świadków, konieczne jest dokonanie przez organ samodzielnych ustaleń i przeprowadzenie niezbędnych dowodów, w tym przesłuchanie świadków, w oparciu o zeznania, których organ wywodzi wniosek o winie skarżącego (naruszenie art. 135e ust. 1 ustawy o Policji); b) ustaleniem winy skarżącego i okoliczności faktycznych sprawy w oparciu o dokonanie wybiórczej, nie zaś kompleksowej analizy dostępnego w sprawie materiału dowodowego, jak również nie przeprowadzenie czynności zmierzających do samodzielnego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy (naruszenie art. 135g ust. 1 ustawy o Policji); c) przekroczeniem 30-dniowego terminu przewidzianego na czynności sprawdzające, które w sprawie niniejszej trwały od 18 grudnia 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. (naruszenie art. 134i ust. 4 ustawy o Policji); III. art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, polegające na zaniechaniu uzupełnienia materiału dowodowego o niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy zakres wskazywany przez skarżącego już w toku postępowania przed organem I instancji (zgromadzony przez ten organ materiał nie jest kompletny i wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy, z uwagi na jego fragmentaryczność); przeprowadzenie wskazywanych przez skarżącego dowodów zmierzało do ustalenia rzeczywistego przebiegu i charakteru zdarzeń objętych przedmiotowym postępowaniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu. Z uwagi na charakter prowadzonego w niniejszej sprawie sporu, należy wyjaśnić, że problematykę odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów reguluje rozdział 10 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. zatytułowany "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 cyt. ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Stosownie do treści art.132a w/w ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (ust. 1), nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (ust. 2). Katalog kar dyscyplinarnych określa art. 134 ustawy o Policji. Jedną z kar jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (art. 134 pkt 3 ustawy). Kara ta oznacza – według art. 134c/ ustawy - wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną. Ustawa o Policji reguluje w art. 134i kwestie proceduralne związane z wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Może je – w myśl art. 134i ust. 4 - poprzedzać postępowanie wyjaśniające prowadzone w celu usunięcia zachodzących wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy; postępowanie wyjaśniające i czynności niezbędne w tym zakresie prowadzi się na zlecenie przełożonego dyscyplinarnego; czynności wyjaśniające należy ukończyć w terminie 30 dni. Przepis art. 135 ust. 3 przewiduje, że postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od daty powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Zasadą jest - stosownie do treści art. 135 ust. 4 ustawy o Policji, że kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zgodnie z art. 135 ust. 6 ustawy o Policji, w przypadku wydania orzeczenia o ukaraniu w pierwszej instancji przed upływem roku od dnia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, postępowanie to uważa się za zakończone z upływem terminu do wniesienia odwołania, a jeżeli wniesiono odwołanie, z chwilą wydania orzeczenia przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego. Stosownie do art. 135a ust. 1, postępowanie dyscyplinarne prowadzi rzecznik dyscyplinarny. Zbiera on materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia (art. 135e ust. 1 ustawy). W myśl jej art. 135g ust.1, rzecznik dyscyplinarny jest obowiązany badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego. Z regulacji zamieszczonej w art. 135f ust. 1 ustawy wynika, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do zgłaszania wniosków dowodowych (pkt 2), przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego (pkt 3). Zgodnie z art. 135f ust. 7, wniosek dowodowy obwiniony zgłasza na piśmie rzecznikowi dyscyplinarnemu, który rozstrzyga o uwzględnieniu wniosku albo odmawia, w drodze postanowienia, uwzględnienia wniosku, jeżeli: 1/ okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy; 2/ dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności lub nie da się przeprowadzić; 3/ przeprowadzenie dowodu jest sprzeczne z prawem. W myśl art. 135f ust. 9 ustawy o Policji, nieusprawiedliwiona nieobecność obwinionego w służbie, zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby oraz nieusprawiedliwione niestawiennictwo na wezwanie rzecznika dyscyplinarnego nie wstrzymuje biegu postępowania dyscyplinarnego, a czynności, w których jest przewidziany udział obwinionego nie przeprowadza się albo przeprowadza w miejscu jego pobytu. Stosownie do art. 135i ust. 1, rzecznik dyscyplinarny, po przeprowadzeniu czynności dowodowych i uznaniu, że zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, zapoznaje obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego. Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie (art. 135i ust. 5 ustawy). Obwiniony ma prawo w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z uzupełnionymi aktami postępowania dyscyplinarnego zgłosić wniosek o ich uzupełnienie w zakresie wynikającym z przeprowadzonych czynności dowodowych uzupełniających akta tego postępowania (art. 135i ust. 6). Przepis ten w ust. 7 przewiduje, że rzecznik dyscyplinarny, po zapoznaniu obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego, wydaje postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych. W myśl art. 135j ust.1 ustawy o Policji, na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o: 1/ uniewinnieniu albo 2/ odstąpieniu od ukarania albo 3/ ukaraniu albo 4/ umorzeniu postępowania. Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że przedmiotem kontroli sądowej jest orzeczenie Nr 8/13 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 lipca 2013 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 10 maja 2013 r. nr Kd-459/13 wymierzające Z. S. karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, za popełnione przez skarżącego przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu przez niego zasad etyki zawodowej. Stosownie do § 12 Załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", policjant nie może wykorzystywać swojego zawodu do celów prywatnych, a w szczególności nie może wykorzystywać informacji uzyskanych w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych ani uzyskiwać informacji do tych celów przy użyciu służbowych metod. Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo kwalifikuje przewinienie dyscyplinarne polegające na przekazaniu przez skarżącego Z. S. osobie nieuprawnionej to jest L. J. informacji na temat postępowania karnego w sprawie 2Ds 843/12 (w sprawie rozboju na szkodę W. M. oraz T. W.) w kontekście dyspozycji art. 132 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 12 Załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Fakt popełnienia w/w przewinienia dyscyplinarnego w pełni potwierdza zebrany materiał dowodowy, w tym protokoły z zeznań świadków L. J., S. K. oraz Z. S. Nie budzą również wątpliwości okoliczności dotyczące popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na braku właściwej reakcji na korupcyjną propozycję ze strony L. J., oferującemu skarżącemu korzyść majątkową w postaci pieniędzy w kwocie 20 000 zł w zamian za pomoc w załatwieniu sprawy S. K., tak aby ten nie został tymczasowo aresztowany w postępowaniu dotyczącym rozboju na szkodę W. M. oraz T. W... W myśl § 11 Załącznika do zarządzenia w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", policjant jako funkcjonariusz publiczny powinien wystrzegać się korupcji w każdej postaci oraz zwalczać wszelkie jej przejawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący odmówił przyjęcia oferowanej mu korzyści majątkowej i nie podjął działań wymaganych prawem w tego rodzaju przypadkach. W tych warunkach Komendant Wojewódzki Policji słusznie ocenia, że zachowanie skarżącego wyczerpywało znamiona przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 11 Załącznika do zarządzenia nr 805 w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Poczynione ustalenia jednoznacznie wskazywały, że jedno i drugie przewinienie dyscyplinarne popełniono w okresie od 10 do 22 maja 2012 r. W związku z tym w dacie wydania orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej przez organ I instancji - co miało miejsce w dniu 10 maja 2013 r. - nie upłynął jeszcze roczny termin przedawnienia, o którym mowa w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Zarzut naruszenia tego przepisu jest bezzasadny. Jak wcześniej wyjaśniono, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Terminu dotyczącego zakończenia postępowania dyscyplinarnego, przewidzianego w art. 135 ust. 6 ustawy o Policji, nie można utożsamiać z terminem przedawnienia, określonym w art. 135 ust. 4. W rozpoznawanej sprawie postępowanie dyscyplinarne wszczęto w dniu 12 lutego 2013 r. z zachowaniem terminu zakreślonego w przepisie art. 135 ust. 3. Przewiduje on, że postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od daty powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. W sprawie niniejszej nie jest sporne, że w dniu 18 grudnia 2012 r. Komendant Miejski Policji, przełożony dyscyplinarny, powziął wiadomość o przewinieniu dyscyplinarnym (tego dnia do tamtejszej Komendy wpłynął odpis postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej z dnia 16 listopada 2012 r. o częściowym umorzeniu śledztwa opatrzonego sygn. akt VDs 42/12/s w zakresie ujawnienia w okresie od 10 do 22 maja 2012 r. w C. osobie nieuprawnionej przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji informacji uzyskanej w związku z wykonywaniem czynności służbowych). Jak wynika z akt sprawy śledztwo w tej sprawie prowadzone przeciwko L. J., podejrzanemu o popełnienie przestępstw określonych w art. 230 § 1 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 270 § 1 kk zakończono aktem oskarżenia wniesionym w dniu 12 grudnia 2012 r. do Sądu Rejonowego. Zlecone przez Komendanta Miejskiego Policji czynności wyjaśniające – w trybie art. 134i. ust. 4 ustawy o Policji - zakończono sprawozdaniem z dnia 31 grudnia 2012 r. Nieukończenie czynności wyjaśniających w terminie 30 dni – co zarzucono w skardze – nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w zaskarżonym orzeczeniu organ odwoławczy (podobnie, jak i wcześniej organ pierwszej instancji) szczegółowo wskazuje zakres przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego, w szczególności jakie dowody i wynikające z nich okoliczności poddane zostały analizie. Orzekające organy dokonały wszechstronnej analizy całej posiadanej dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Odnosząc się do głównego zarzutu skargi, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący ponieważ nie przesłuchano wszystkich świadków zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego, co miało prowadzić do naruszenia art. 135e ust. 1 ustawy o Policji stwierdzić należy, że zarzut ten nie znajduje uzasadnionych podstaw. Celem postępowania dyscyplinarnego jest takie ustalenie stanu faktycznego sprawy, które pozwoli odpowiedzieć na pytanie, czy osoba, której postawiono zarzuty naruszenia dyscypliny służbowej, bądź nieprzestrzegania zasad etyki zawodowej faktycznie popełniła zarzucany jej czyn. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający i kompletny. Nie było potrzeby przesłuchiwania w postępowaniu dyscyplinarnym tych samych świadków, składających zaprotokołowane wyjaśnienia w trakcie postępowania karnego. Niezasadny jest zarzut naruszenia przepisu art. 135n. ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji. Przewiduje on, że wyższy przełożony dyscyplinarny może zaskarżone orzeczenie uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia czynności dowodowych w całości lub znacznej części. Zdaniem skarżącego, naruszenie tego przepisu polega na tym, że doszło do utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji, w sytuacji, kiedy postępowanie przed tym organem dotknięte było istotnymi uchybieniami polegającymi na ustaleniu winy skarżącego bez przesłuchania przez rzecznika dyscyplinarnego kluczowych dla sprawy świadków, przede wszystkim L. J. i oparcie się na zeznaniach świadków przesłuchanych w toku postępowania karnego. Ma rację skarżący, że postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Nie ma jednak racji, że w realiach rozpoznawanej sprawy należało w trakcie postępowania dyscyplinarnego – w myśl art. 135e ust. 1 ustawy o Policji - przesłuchać w charakterze świadków wszystkie osoby, w tym L. J., które zeznawały w trakcie postępowania przygotowawczego. W ocenie skarżącego, brakowało tym samym bezpośrednich dowodów jego winy. Stanowiska skarżącego w tej mierze, podobnie zresztą, jak i jego zapatrywania, że z naruszeniem przepisu art. 135g. ust. 1 nakazującego przełożonemu dyscyplinarnemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu badanie i uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego, dokonano ustaleń faktycznych na podstawie wybiórczej, a nie kompleksowej analizie dostępnego materiału dowodowego, nie sposób zaakceptować z następujących względów. W dniu 5 października 2012 r. - w trakcie śledztwa – skarżący zeznał, że L. J. zna od wielu lat, utrzymywał z nim w przeszłości bliskie kontakty towarzyskie, od 10 lat kontakty te osłabły w związku z postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko L. J.. Skarżący przyznał w trakcie przesłuchania, że w maju 2012 r. kilka razy (dwa, trzy razy) spotkał się z L. J. i rozmawiał z nim wówczas o sprawie S. K. (Ch.). Skarżący przyznał także podczas przesłuchania, że L. J. zaproponował mu pieniądze w kwocie 20 000 zł za pomoc w tej sprawie (w trakcie drugiego spotkania). Skarżący wyjaśnił wówczas, że odmówił przyjęcia pieniędzy. W tym stanie rzeczy nieusprawiedliwiony jest zarzut podniesiony w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji, że skarżący nie przekazywał informacji z akt sprawy i nie było żadnej propozycji korupcyjnej "w związku z czym (...) orzeczenie o ukaraniu stanowi pogwałcenie obowiązującego stanu prawnego". Niesłuszny jest zarzut, że wbrew dyspozycji określonej w art. 135l ust. 1 ustawy o Policji, Komendant Wojewódzki Policji zaniechał uzupełnienia materiału dowodowego o niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy zakres wskazywany przez skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji. Powyższy przepis stanowi, zdanie pierwsze, że w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. W zdaniu drugim, w przepisie tym mowa jest o tym, że jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych z określeniem ich zakresu. Odnosząc się do zarzutów i wniosków skargi na tym tle, należy podnieść, że w/w przepis nie może być interpretowany w ten sposób, że każdym przypadku, kiedy wnioski dowodowe obwinionego nie zostały uwzględnione w postępowaniu dyscyplinarnym, wchodzi w grę naruszenie prawa. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył kilkadziesiąt wniosków i niecelowym jest omawianie każdego z nich (większość wniosków dowodowych oddalono). Warto odnotować, że skarżący wnosił o przesłuchanie w charakterze świadków S. K. (wniosek oddalono), prokurator J.D. prowadzącej śledztwo w sprawie o sygn. akt VDs 42/12/s (wniosek oddalono uznając, że przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne w myśl art. 48 ustawy o Prokuraturze i sprzeczne z prawem) oraz funkcjonariusza CBA, A. F. (wniosek uwzględniono). Nieusprawiedliwiony jest zarzut, że notatka służbowa z dnia 28 stycznia 2013 r. sporządzona przez skarżącego (opatrzona przez niego klauzulą "tajne"), w której podano okoliczności sprawy dotyczącej L. J. powinna figurować – jako istotny dowód - w aktach postępowania dyscyplinarnego, zgodnie z § 4 rozporządzenia MWSiA z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów. W/w przepis stanowiący tylko tyle, że dokumenty składane przez obwinionego włącza się do akt postępowania dyscyplinarnego ze wskazaniem daty ich złożenia, należy interpretować w powiązaniu z obowiązującymi zasadami ochrony informacji niejawnych. Ustawa z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych w art. 8 pkt 1 określa, że informacje niejawne, którym nadano określoną klauzulę tajności mogą być udostępniane wyłącznie osobie uprawnionej. Podnoszona w skardze kwestia ujawnienia treści tej notatki i powołania się na nią w trakcie w postępowania dyscyplinarnego – w aspekcie naruszenia art. 8 w/w ustawy oraz zasad ochrony informacji niejawnych – wykracza poza przedmiot sprawy wyznaczonej zaskarżonym orzeczeniem o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej. Odnosząc się do niezgodnego z prawem obiegu dokumentów w postępowaniu dyscyplinarnym – skarga zarzuca, że doszło do naruszenia § 2 ust. 2 cyt. rozporządzenia MSWiA z dnia 18 listopada 2003 r. przewidującego, że obieg dokumentów prowadzi się w taki sposób, aby ich treść nie była udostępniona osobom niepowołanym i wobec tego nikt z Komendy Miejskiej Policji nie powinien mieć wglądu do dokumentów z postępowania dyscyplinarnego prowadzonemu przeciwko skarżącemu – należy stwierdzić, że nie jest doniosłym uchybieniem to, że Komendant Miejski Policji pismem z dnia 4 marca 2013 r. skierowanym do podinsp. K. P. z Komendy Miejskiej Policji przekazuje postanowienia Komendanta Miejskiego Policji z dnia 22 lutego 2013 r. o zmianie rzecznika dyscyplinarnego oraz o zmianie zarzutów przeciwko skarżącemu. Podobnie trzeba ocenić fakt, że postanowienia (Komendanta Miejskiego Policji z dnia 29 marca 2013 r. o zmianie zarzutów oraz cztery postanowienia Nr 2/13, 3/13, 4/13 i 5/13 rzecznika dyscyplinarnego K. P. o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych) doręczono skarżącemu za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji . W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że od dnia 19 lutego 2013 r. przełożonym dyscyplinarnym był Komendant Miejski Policji – wyznaczony postanowieniem Nr 6/13 Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.