VII SA/Wa 1312/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]kwietnia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Sygnatura akt VII SA/Wa 1312/13 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Znak: [...] - działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz.U. z 2013, poz. 267, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania B. Z., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na wniosek B. Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...]., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J. pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina [...] i stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., odmówił stwierdzenia, na wniosek B. Z., nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] marca 2011 r., odmawiającej uchylenia we wznowionym na wniosek B. Z. postępowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J. pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr ew. [...] i [...], obr. [...], gmina [...]. Od ww. rozstrzygnięcia odwołanie wniósł B. Z. Rozpoznając sprawę po rozpatrzeniu ww. odwołania i zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przypomniał istotę postępowania nieważnościowego. Podkreślił, że o rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana we wznowionym na wniosek B. Z., w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowaniu. Jako podstawę prawną decyzji Starosta [...] wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 104 k.p.a. Natomiast jako uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia organ powiatowy podniósł, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., stała się prawomocna z dniem 13 września 2005 r. w związku z czym wobec zawartego w art. 146 § 1 k.p.a. uregulowania (upływ 5 lat od dnia doręczenia decyzji) należało odmówić jej uchylenia. Organ zacytował treść art. 145 § 1 pkt 4, 149 § 2 oraz 151 § 1 i 2 k.p.a. i przypomniał, że stosownie do treści art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 - 8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Oceniając decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., organ zwrócił uwagę, że podana przez organ powiatowy podstawa prawna — art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a. jest nieprawidłowa. Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego nigdy nie zawierała takiego przepisu. Podstawą prawną tej decyzji nie może być również art. 146 § 1 k.p.a. określający terminy, których upływ wyklucza możliwości uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu, bowiem jak wskazano powyżej wznowione postępowanie winno zakończyć się jedną z decyzji przewidzianych w art. 151 k.p.a. Niemniej jednak w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższa nieprawidłowość nie oznacza, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. została wydana bez podstawy prawnej. Biorąc pod uwagę treść uzasadnienia tej decyzji, w szczególności powołanie się przez organ powiatowy na upływ określonego w art. 146 § 1 k.p.a. terminu, stwierdzić należy, że podstawą prawną wydania tej decyzji był art. 151 § 2 k.p.a. Organ wskazał, że przepis ten został przez organ powiatowy w sposób rażący naruszony poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Z treści tego przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że znajduje on zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania stwierdzi, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia, a ponadto upłynął określony w art. 146 k.p.a. termin lub organ ustalił, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Sentencja rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. winna zawierać stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których brak jest możliwości uchylenia decyzji. Przepis art. 151 § 2 k.p.a. pozostaje w związku z art. 149 § 2 nakładającym na organ prowadzący wznowione postępowanie obowiązek przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia. Natomiast analiza treści decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. potwierdza, że organ powiatowy odmawiając uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego odnośnie zaistnienia w sprawie przesłanki, w oparciu o którą nastąpiło wznowienie postępowania — tj. czy B. Z. został jako strona pozbawiony możliwości wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Z uwagi na powyższe brak było podstaw do powoływania się na upływ przewidzianego w art. 146 § 1 k.p.a. pięcioletniego terminu w sytuacji, gdy organ stopnia podstawowego nie ustalił, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania. Upływ tego terminu może być bowiem wzięty pod uwagę jedynie w przypadku, gdy organ stwierdzi zaistnienie w sprawie przesłanki wznowienia. Organ dodał także, że obowiązek poczynienia stosownych ustaleń odnośnie ewentualnego posiadania przez B. Z. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ww. inwestycji wynika z treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1360/09. W świetle powyższego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., została wydana z rażącym naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Oczywistość naruszenia tych przepisów nie budzi w okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości, a ponadto naruszenie to wywołuje skutki społeczno — gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Starosta [...] wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia [...]sierpnia 2005 r., z powodu upływu 5 lat działając w sposób sprzeczny z przepisami prawa, uchylił się w istocie od oceny zasadności zgłoszonych przez B. Z. żądań. Działania takiego rodzaju są nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą praworządności, jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Reasumując, zasadnym - w ocenie organu - było uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. J. J. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że B. Z. przysługuje przymiot strony postępowania; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że Starosta [...] w Z. przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. dopuścił się rażącego naruszenia prawa; - art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w zakresie okoliczności, o których mowa wyżej. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że nieruchomość B. Z. nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, którego postępowanie dotyczy, a więc nie jest on stroną postępowania. Konsekwencją tego jest to, że nie może on skutecznie występować do organu administracji budowlanej z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Obowiązkiem GINB było sprawdzenie legitymacji procesowej B. Z. czemu uchybiono i prowadzono postępowanie w odniesieniu do osoby nie będącej stroną postępowania i w stosunku do niej wydano decyzję, a więc dopuszczono się naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący zarzucił także, że organ odwoławczy uznając, że doszło do rażącego naruszenia art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. nie wykazał jakie skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania wywołuje decyzja Starosty [...] co uzasadnia twierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań jakim jest postępowanie nieważnościowe. Trafnie przypomniał organ, że zadaniem organu prowadzącego takie postępowanie jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana przez niego decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2011 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 149 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. Prawidłowo organ przypomniał, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). Wbrew zarzutom skargi słusznie organ odwoławczy ocenił, że naruszenie prawa miało charakter rażący, a to uzasadniało konieczność stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2011 r. Decyzja ta również została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym - wznowieniowym. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., a decyzją tą Starosta odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. J. pozwolenia na budowę budynku usługowego - tartaku wraz z infrastruktura techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...] w gminie [...]. W tym miejscu należy przypomnieć, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 I 145a i b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony z tym, że jeśli chodzi o przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Złożenie wniosku wszczyna postępowanie wstępne, które powinno zakończyć się załatwieniem sprawy rozstrzygnięciem przewidzianym w art. 149 k.p.a. A zatem obowiązkiem organu, do którego wpływa wniosek o wznowienie postępowania jest w pierwszej kolejności - w ramach badania czy spełnia on warunki formalne - ocena czy podmiot żądający wznowienia powołuje się na przesłanki określone w art. 145 § 1 i 145a lub b k.p.a. oraz czy wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. W przypadku uznania, że spełnione zostały ww. przesłanki wydaje postanowienie określone w art. 149 § 2 k.p.a. (o wznowieniu postępowania administracyjnego). B. Z. jako przesłankę wznowienia postępowania podał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazując, że nie brał udziału bez własnej winy w postępowaniu zakończonym decyzją udzielającą pozwolenia na budowę. A zatem obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek jest w pierwszej kolejności, po wznowieniu postępowania, ustalenie, czy wnioskodawcy przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że na konieczność ustalenia tej okoliczności wskazał także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r. w sprawie II SA/Kr 1360/09 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że Sąd nie podzielił stanowiska organów orzekających w sprawie. Jako przedwczesne Sąd wojewódzki uznał twierdzenie organów, że nieruchomość stanowiąca własność B. Z. nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji J. J. Oceną tą i wskazaniami związany był organ administracji ponownie rozpoznający sprawę. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego toku postępowania wyrażone w wyroku sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia. Ustalenie, że B. Z. posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz że został pominięty w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. skutkuje koniecznością wydania przez organ decyzji w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 lub 2 k.p.a., chyba że organ stwierdzi zaistnienie przesłanki negatywnej wymienionej w art. 146 § 1 lub 2 k.p.a. Ten ostatni przepis jest jasny w swej treści: organ nie może uchylić decyzji kończącej wznowione postępowanie nawet jeśli stwierdzi, że zachodzą okoliczności wymienione w art. 145 § 1 lub 145a lub b k.p.a. jeśli zaistnieje któraś z przesłanek w nim wymienionych. A zatem skoro ustawodawca w art. 146 § 1 wskazał, że "nie uchyla się decyzji" to znaczy, że w pierwszej kolejności organ musi przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, które doprowadzi do stwierdzenia, że ostateczna decyzja kończąca wznowione postępowanie jest wadliwa w rozumieniu art. 145 § 1 i należałoby ją wyeliminować z obrotu prawnego. W takim bowiem wypadku organ ma obowiązek - zgodnie z treścią art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję i wydać nową rozstrzygającą o istocie sprawy. Dopiero takie ustalenie uprawnia organ, a wręcz nakłada obowiązek zbadania czy nie upłynął materialnoprawnym termin wskazany w art. 146 § 1 (lub przesłanka, o której mowa w § 2 omaw. przepisu). W przypadku stwierdzenia zaistnienia tej okoliczności organ winien wydać rozstrzygnięcie, mocą której stwierdzi, że ostateczna decyzja została wydana z naruszeniem prawa lecz odmawia jej uchylenia z uwagi na zaistnienie okoliczności wymienione w § 1 art. 146 k.p.a. Pominięcie takiej procedury i wydanie decyzji w oparciu o art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a. oznacza, że decyzja została wydana z naruszeniem tego przepisu. Rację ma przy tym organ, że po pierwsze: Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera (i nigdy nie zawierał) jednostki redakcyjnej - art. 146 § 1 pkt 1 k.p.a., która została wskazana jako podstawa prawna rozstrzygnięcia, po drugie: przepis ten (nawet przy przyjęciu, że intencją organu było wskazanie na art. 146 § 1 na co wskazywałoby uzasadnienie tego rozstrzygnięcia) nie może stanowić podstawy prawnej decyzji. Organ winien bowiem - kończąc postępowanie wznowieniowe wydać jedną z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 lub 2 k.p.a. Idąc dalej: nawet gdyby - tak jak to uczynił organ odwoławczy - uznać, że podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. to i tak - jak trafnie wskazał organ - Starosta [...] w sposób rażący naruszył ten przepis. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wydanie tej decyzji nie zostało poprzedzone zbadaniem przez organ czy została spełniona wskazana przez B. Z. przesłanka do wznowienia postępowania, to jest czy jako strona nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że w tym zakresie decyzja narusza także art. 153 p.p.s.a., jako że organ nie dostosował się do wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 listopada 2009 r. prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że naruszenie prawa przez Starostę [...] miało charakter rażący. Rację ma wprawdzie skarżący, iż organ nie ocenił czy decyzja uznana za nieważną wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania jednakże Sąd uznał, że powyższe naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wprawdzie zarówno decyzja wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. (w przypadku ustalenia, że B. Z. nie przysługuje przymiot strony a zatem, że nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) jak i wydana w oparciu o art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a. nie prowadzą do uchylenia ostatecznej decyzji jednakże skutki prawne obu tych rozstrzygnięć są odmienne. W pierwszym przypadku organ uznaje, że B. Z. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r., druga natomiast decyzja może być wydana jedynie w przypadku ustalenia, że taki przymiot mu przysługiwał. Tym samym nie ulega wątpliwości, że skutki społeczno - gospodarcze nieważnej decyzji są nie do pogodzenia z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a. Oceniając pozostałe zarzuty skarżącego wskazać należy, że nie znajdują one usprawiedliwionych podstaw. Decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu żadną miarą - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie wskazywała, że B. Z. przysługuje przymiot strony, a co za tym idzie nie narusza art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie na niezbadanie tej kwestii przez Starostę [...] wydającego decyzję [...] marca 2011 r. Po wtóre nie ulega wątpliwości, że wobec upływu terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a. ustalenie przez organ - Starostę [...], na którym będzie spoczywał obowiązek ponownego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania że B. Z. przysługiwał przymiot strony i że został pominięty w postępowaniu zwyczajnym nie może skutkować uchyleniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nie oznacza to jednak, że organ zwolniony będzie od przeprowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie czy zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ww. wyroku Sądu. Konkludując zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2011 r. dotknięta jest wadą nieważności albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa, z tym że w ocenie Sądu organ w ten kwalifikowany sposób naruszył art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 1 i 149 § 2 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej bez uprzedniego zbadania czy zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.