II GZ 17/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "F. C." Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2325/13 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "F. C." Sp. z o.o. we W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z [...] listopada 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2325/13, odmówił F. C. Sp. z o.o. we W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2012 r. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Pismem z dnia [...] marca 2013 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w dniu [...] grudnia 2012 r. otrzymała pismo dotyczące możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które bezpośrednio poprzedza wydanie decyzji w sprawie. W związku z brakiem doręczenia rozstrzygnięcia, w dniu [...] marca 2013 r. skarżąca wykonała telefon do organu i w wyniku rozmowy telefonicznej uzyskała informację, iż decyzję doręczono w dniu [...] stycznia 2013 r., w związku z czym termin do wniesienia skargi minął. Skarżąca podniosła, iż w tym dniu, z uwagi na znaczną ilość korespondencji, nadesłana decyzja została omyłkowo schowana do segregatora, a segregacją poczty w spółce zajmuje się osoba nie posiadająca wykształcenia prawniczego. Pracownik ten nie był świadomy powagi treści decyzji oraz związanych z nią biegnących od dnia doręczenia terminów. Skarżąca wskazała, iż wiedzę o doręczeniu oraz o treści decyzji powzięła w dniu [...] marca 2013 r. i dlatego jej wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.) odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia podał, że okoliczności podniesione przez skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do jego uwzględnienia, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona w dniu [...] stycznia 2013 r. a ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że pokwitowanie tej korespondencji nastąpiło przez pracownika ds. administracji. Podnoszona przez skarżącą okoliczność, że pracownik nie posiada wykształcenia prawniczego i tym samym ma brak świadomości powagi skutków uchybienia terminów, wskazuje jedynie, iż skarżąca nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Błąd popełniony przez pracownika skarżącej nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy a niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu. F. C. Sp. z o.o. złożyła zażalenie na podstawie art. 86 § 3 p.p.s.a. w uzasadnieniu podając, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., wskazuje, iż zaniedbania i niewiedza pracownika administracyjnego stanowić mogą podstawę odmowy do przywrócenia terminu ograniczając w ocenie skarżącej prawo do sądu, bowiem zaniedbanie techniczne przesądziło o braku merytorycznej weryfikacji decyzji organu administracyjnego. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że wykazała inicjatywę w pozyskaniu wiedzy o stanie sprawy, z uwagi na brak faktycznej informacji o stanowisku organu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu jest możliwe jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, 4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, 5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie domagającej się przywrócenia terminu ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy. Wskazać należy, że ustawodawca nie określił kryteriów oceny zachowania strony (co do wykazania braku winy), co oznacza, że kwestia ta pozostawiona została ocenie sądu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności konkretnej sprawy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.), czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl). Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślenia wymaga również fakt, iż osoba prowadząca działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność za zaniedbania personelu administracyjnego, którym posługuje się przy wykonywaniu swoich czynności, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niedochowaniu terminu. Przekładając powyższe na stan faktyczny niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że nie do przyjęcia jest argumentacja skarżącej, która uzasadniając brak winy w niedochowaniu terminu, ceduje odpowiedzialność za to uchybienie na swoich pracowników, próbując przy tym wyłączyć swoją winę. Jak już wyżej wskazano, osoba prowadząca działalność gospodarczą przejmuje negatywne konsekwencje wszelkich działań swoich pracowników, w tym także nieterminowe wniesienie skargi na zaskarżony akt. W orzecznictwie panuje jednolity pogląd, że wszelkie uchybienia, niestaranność bądź inne negatywne skutki popełnione przez pracownika nie zwalniają od odpowiedzialności osoby prowadzącej działalność gospodarczą – pracodawcy, który odpowiada za należytą pracę swoich pracowników. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. – z przyczyn wskazanych powyżej – prawidłowo uznał, że skarżąca nie wykazała, by uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W związku z powyższym zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.