VIII SA/Wa 645/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie wykonania robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. M. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej określany jako "kpa"), po rozpatrzeniu odwołania M. M. (dalej określany jako "skarżący") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], stwierdzającej wygaśnięcie w części decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej określany także jako "PINB") prowadził postępowanie w sprawie pęknięć w ścianie szczytowej budynku położonego przy ul. K. [...] w S., stanowiącego własność M. M., w wyniku którego ustalono, że ww. ściana szczytowa budynku uległa kilkucentymetrowemu odchyleniu od pionu. Odchylenie to zostało spowodowane robotami budowlanymi wykonywanymi przez A. i P. małż. F. przy budowie budynku mieszkalno-usługowego na sąsiedniej działce przy ul. K. [...] w S.. W związku z powyższymi ustaleniami PINB w S. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] wstrzymał prowadzenie robót budowlanych prowadzonych przez małż. F. oraz nałożył na wymienionych obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz ekspertyzy, która określi przyczyny pęknięć i odchylenia ściany szczytowej od pionu oraz określi doprowadzenie budynku stanowiącego własność M. M. do stanu pierwotnego. Wykonując powyższy obowiązek małż. F. złożyli wymaganą ekspertyzę techniczną, na podstawie której PINB w S. decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] nałożył na wymienionych obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. W rezultacie prowadzonego z wniosku małż. F. postępowania odwoławczego od powyższego rozstrzygnięcia, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej określany jako "WINB"), decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uchylił w całości ww. decyzję PINB w S. i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm., dalej określana jako "Pb"), nakazał inwestorom tj. małż. F. wykonanie określonych w decyzji robót budowlanych, tj.: 1) zwiększenie do siedmiu ilości zastrzałów podpierających ścianę szczytową budynku M. M.; 2) sprowadzenie każdego z węzłów drewnianej konstrukcji wsporczej podpierającej ścianę szczytową, w terminie 3 dni od momentu doręczenia decyzji. Organ orzekł ponadto, że po wykonaniu powyższych czynności należy przystąpić do wykonania robót budowlanych parteru i stropu. W czasie wykonywania stropu należy zmienić konstrukcję stropu zgodnie z ekspertyzą techniczną, a następnie wykonać remont narożnika wschodnio-północnego budynku M. M. W dalszej kolejności organ określił, że należy wykonać zakres robót w odniesieniu do budynku M. M. określony jako wariant "1" zgodnie z ekspertyzą, tj. rozebrać wschodnią ścianę szczytową obiektu, a rozebrany fragment zastąpić wykonaną ściana z desek mocowanych do drewnianego szkieletu ryglowego oraz uzupełnić w miarę potrzeby więźbę dachową. Na wniosek pełnomocnika małż. F. WINB decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa, stwierdził wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w części dotyczącej obowiązku wykonania zakresu robót na obiekcie M. M., określonych jako wariant "1" zgodnie z ekspertyzą techniczną. Powyższa decyzja została zakwestionowana w odwołaniu przez M. M., które rozpoznane przez GINB doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji. Podzielając oceny i poglądy organu I instancji, GINB podniósł, że WINB wykazał, że jego decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. w części dotyczącej obowiązku wykonania na obiekcie M. M. zakresu robót budowlanych określonych jako wariant "1", stała się bezprzedmiotowa na skutek zmiany stanu faktycznego. Niepodważalnym dowodem tego są wpisy w dzienniku budowy dokonane w dniach [...].07.2009 r. i [...].02.2010 r. przez rzeczoznawcę budowlanego K. J., który był autorem ekspertyzy technicznej, w oparciu o którą nałożono na inwestorów obowiązek wykonania robót budowlanych opisanych w wariancie "1". GINB posiłkując się przytoczonym orzecznictwem sądowym wywodzi, że w sytuacji kiedy powstaną nowe przesłanki faktyczne, które czynią poprzednią decyzję nieodpowiadającą rzeczywistości, przepis art. 162 kpa uzasadnia stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji. Jednocześnie organ wskazał, że interes społeczny przemawia, aby w obrocie prawnym nie pozostawała bezprzedmiotowa decyzja, która nie podlega wykonaniu. Odnosząc się do zarzutów nieprawidłowości rozstrzygnięcia w kontekście wniosków ekspertyzy technicznej biegłego sądowego wydanej w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w S., organ stwierdził, że nie może ona spowodować zmiany stanowiska organu, gdyż w aktach sprawy znajduje się stanowisko PINB w S. kwestionujące ww. ekspertyzę i wskazujące na zbędność wykonania robót określonych w wariancie "1" ekspertyzy wydanej dla celów postępowania budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. M. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa poprzez wadliwe uznanie, że w okolicznościach sprawy zachodzi bezprzedmiotowość decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz że interes społeczny wymaga wyłączenia jej z obrotu prawnego i podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący za nieuprawnione uznał stanowisko obu organów, iż w sprawie spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji WINB nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., tj. bezprzedmiotowość decyzji oraz, że stwierdzenie wygaśnięcia leży w interesie społecznym. Odnosząc się do kwestii bezprzedmiotowości decyzji podał, iż zarówno rzeczoznawca K. J., biegły K.i oraz Sąd orzekający w sprawie [...] stanęli na stanowisku, że konieczne są prace według wariantu "1", dla zapewnienia stabilności ściany szczytowej budynku skarżącego i zmniejszenia zagrożenia, jakie ze sobą niesie pozostawienie wychylonej ściany z kamienia grubego na 50 cm. Dalej podkreślił, że K. J. sporządzając ekspertyzę techniczną uwzględniał wytworzenie 2 przepon w postaci stropów, stanowiących oparcie dla ściany szczytowej. Nie mniej uznał w ekspertyzie, iż dla zabezpieczenia wychylonej ściany, konieczne jest dodatkowo rozebranie części ściany budynku skarżącego, postawienie jej od nowa i połączenie ze stropem. Strona skarżąca zanegowała również zmianę stanowiska K. J., który oparł się w tym względzie "na pomiarach dokonanych przez kierownika budowy". W ocenie skarżącego żadne prace przywracające pion nie były wykonywane, zaś oględziny PINB (z [...] września 2009 r.) oraz następne biegłego M. K., potwierdziły nadal spękanie oraz powiększenie szczeliny powstałej z odchylenia się ściany. Niezasadne jest zatem stwierdzenie organów, iż zmieniły się okoliczności stanu faktycznego, które były podstawą do wydania decyzji nr [...] o określonej treści. Wykonanie decyzji nakazującej wykonanie prac z wariantu "1" nie może być uznane za "nierealne z punktu widzenia osiągnięcia celu", ani nie "ustał byt elementu stosunku materialnoprawnego na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji". Nadal w ocenie strony skarżącej istnieje znaczne odchylenie ściany, określone przez biegłego M. K. "na granicy utraty stateczności", co skutkuje, że wykonanie decyzji jest nie tylko możliwe, ale wręcz niezbędne dla poprawienia stabilności ściany skarżącego. Tym samym decyzje organów nieprawidłowo oparte zostały na wpisach w dzienniku budowy dokonanych [...] lipca 2009 r. i [...] lutego 2010 r. przez K. J. Natomiast co do przesłanki interesu społecznego pełnomocnik za błędne uznał ustalenie WINB, że pozostawienie w obiegu prawnym decyzji, która nakłada na inwestora obowiązki, których wyegzekwowanie, ze względu na zmianę stanu faktycznego stało się bezprzedmiotowe pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. W rezultacie, podkreślono, że interes społeczny wymaga, aby utrzymać nakaz wykonania rozbiórki części ściany szczytowej, dla zlikwidowania zagrożenia jej zawalenia na ścianę sąsiedniego budynku. Odnosząc się do przesłanki interesu strony skarżący wywiódł, iż wykonanie obowiązku nałożonego decyzją PINB Nr [...] leży w interesie obu stron postępowania. W przypadku skarżącego wykonanie rozbiórki części ściany szczytowej i jej prawidłowa odbudowa sprawi, że: zlikwidowana zostanie częściowo szpara, jaka obecnie istnieje na poziomie stropu nad parterem, wzdłuż dachu i w kalenicy; zabezpieczy to dom przed dalszym niszczeniem, napływem zimnego powietrza i wilgoci; zniknie stan zagrożenia zawaleniem się ściany na domowników, bądź sąsiedni budynek; umożliwi racjonalne wykorzystanie budynku (wynajem); ponadto odbudowa ściany zniesie także stan obawy, iż w sytuacji stałego naporu bocznego ściany i w efekcie utraty przez tę ścianę stateczności dojdzie do katastrofy budowlanej i uszkodzenia także ściany budynku inwestora. Interes inwestora zostanie zabezpieczony w przypadku wykonania nakazu z decyzji nr [...], poprzez zabezpieczenie zachodniej ściany ich budynku przed dalszym napieraniem ze strony pochylonej ściany domu skarżącego. Ewentualne wystąpienie katastrofy budowlanej w bezpośredniej bliskości ich zachodniej ściany może wyrządzić szkodę w ich nowym budynku. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył pismo - głos do protokołu wraz z załączoną do niego opinią techniczną dotyczącą stanu technicznego ściany szczytowej południowej w istniejącym budynku zlokalizowanym przy ul. K. [...] w S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie sądu podlegają, zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba, że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej zasad, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zaskarżona decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzję WINB z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji tegoż organu z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] jest prawidłowa, a więc czy organ ten był uprawiony do jej wydania oraz czy spełnione zostały ustawowe przesłanki z art. 162 § 1 kpa do jej podjęcia. Zgodnie z art. 162 § 1 kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji (§ 3). Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa wynika, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną, lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Nie ulega jednak wątpliwości, że jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania, czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś, czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt 1 kpa in principio. Należy bowiem wskazać, że przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych, nie jest bezprzedmiotowość decyzji, lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych (np. zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem trzech lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż trzy lata). W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie jest uregulowana w przepisach szczególnych, stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należy dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny albo interes strony. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2007 r., II OSK 1179/06, LEX nr 384309 przyjął, że: "artykuł 162 § 1 pkt 1 kpa z natury rzeczy dotyczy decyzji, które albo nie zostały jeszcze wykonane i na skutek określonych zdarzeń faktycznych wykonanie ich stało się bezprzedmiotowe (niemożliwe), albo decyzji które są w trakcie wykonywania lub wykonane w części, ale dalsze ich wykonywanie może być uznane za bezprzedmiotowe". Odnosząc powyższe do stanu faktyczno-prawnego w rozpoznawanej sprawie, należy zauważyć, że okolicznością bezsporną jest, że decyzja WINB z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], której wygaśnięcie jest przedmiotem zaskarżenia przez skarżącego, została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz.1118 z późn. zm., dalej określana jako "Pb"). Przepis ten jest podstawą materialnoprawną prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego, w którym organy nakładają obowiązki wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem z określeniem terminu ich wykonania. Postępowanie jest wówczas kontynuowane zgodnie z ust. 3 cyt. artykułu, zgodnie z którym, w razie wykonania obowiązku – po upływie terminu lub na wniosek inwestora - organ, po sprawdzeniu wykonania obowiązku, wydaje decyzję stwierdzającą wykonanie obowiązku, która to decyzja kończy postępowanie naprawcze (art. 51 ust. 3 pkt 1 Pb) albo w przypadku niewykonania obowiązku, organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust. 3 pkt 2 Pb) (vide Komentarz do ustawy Prawo budowlane, R. Dziewiński P.Ziemski LEX 2013). W kontekście powyższego należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie z uwagi na ww. podstawę materialnioprawną wygaszanej decyzji, brak było podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, albowiem wskazane przepisy prawa budowlanego w zupełnie inny sposób regulują przebieg i rozstrzygnięcia w postępowaniu naprawczym, w szczególności przewidzianym rozstrzygnięciem na wypadek wykonania określonych robót lub czynności budowlanych, jest decyzja o stwierdzeniu wykonania tych obowiązków, rozstrzygająca merytorycznie odnośnie wdrożonego postępowania naprawczego, z ewentualnym umorzeniem postępowania w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowym w ustalonym stanie faktycznym, a nie decyzja o wygaśnięciu na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa. Już samo powyżej wskazane uchybienie obligowało Sąd do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Niemniej należy wskazać, że organy dopuściły się również uchybień proceduralnych mających istotny wpływ na wynik sprawy. Niezależnie od poglądu Sądu kwestionującego możliwość zastosowania w sprawie instytucji wygaśnięcia decyzji z uwagi na wskazane powyżej uwarunkowania prawne, Sąd pragnie podkreślić, że organy nadzoru budowlanego prowadząc określone postępowanie, mają obowiązek stosować wszystkie unormowania dotyczące sposobu prowadzenia postępowania dowodowego wynikające z kpa. Powyższe Sąd sygnalizuje w kontekście przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie oceny "o niepodważalnym dowodzie doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem na podstawie wpisów do dziennika budowy dokonane w dniach [...].07.2009 r. i [...].02.2010 r. przez rzeczoznawcę budowlanego K. J. – autora ekspertyzy, w oparciu o którą nałożono obowiązek wykonania robót budowlanych opisanych w wariancie "1". Jednocześnie organy nie odnoszą się merytorycznie do twierdzeń skarżącego o braku podstaw do twierdzeń o usunięciu stanu zagrożenia budowlanego ściany jego budynku, na potwierdzenie których przedkłada opinie budowlane, dokumenty z postępowania przed sądem powszechnym, kwitując je w odpowiedzi na skargę stwierdzeniem, że w aktach sprawy znajduje się stanowisko PINB w S. z dnia [...] czerwca 2012 r. kwestionujące ww. ekspertyzę. Takiej postawy organów nadzoru budowlanego zaakceptować nie można. Udowodnienie w postępowaniu administracyjnym faktu, od którego zależy możliwość zastosowania w sprawie określonego przepisu następuje przez dowody bezpośrednie, np. w drodze oględzin albo też przez dowody pośrednie, otrzymane w drodze oświadczeń lub wysłuchania zeznań świadków (art. 75 § 1 kpa). Rozpatrując materiał dowodowy organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu - może, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów odmówić dowodowi wiarygodności, ale wówczas obowiązany jest to uzasadnić. W przeciwnym wypadku budzić to może uzasadnione wątpliwości, co do trafności oceny innych źródeł dowodowych i prawidłowości dokonania ustaleń stanu faktycznego. Taki stan dowodowy wystąpił w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy jest daleko niewystarczający do ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy wykonane roboty budowlane są wystarczające do zabezpieczenia ściany budynku skarżącego przed zagrożeniem zawalenia się. W tym zakresie organy nadzoru budowlanego sprawdzając, stosownie do uregulowania art. 51 ust. 3 Pb, wykonanie obowiązków nałożonych na inwestorów w decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...], winny oprzeć się na dowodach wskazanych w przepisach kpa, m.in. takich jak: oględziny miejsca budowy, zeznania świadków, przesłuchanie stron lub ewentualnie uzupełniające opinie biegłych rzeczoznawców budowlanych. Dopiero ustalenie, przy udziale stron postępowania, w sposób nie budzący wątpliwości istniejącego stanu faktycznego da organom podstawę do zastosowania w sprawie właściwych przepisów prawa. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i prawne, nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja GINB oraz poprzedzająca ja decyzja WINB zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 51 ust. 3 pkt 1-2 Pb, w sposób który miał wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7. art. 75, art. 77 § 1, art. 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. – uchylił te decyzje (pkt 1 wyroku). Wobec uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 3 wyroku). Wstrzymanie wykonania uchylonych rozstrzygnięć ma uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organy, które zgodnie z treścią art.153 p.p.s.a. winny uwzględnić powyższe oceny prawne i wskazania przy prowadzeniu postępowania i podejmowaniu rozstrzygnięcia.