III SA/Po 1142/13

Dnia 28 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek ( spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi G na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 roku oddala skargę W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję [...]określającą spółce G. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące roku 2009. Pismem z dnia 17 września 2012 r. strona podniosła zarzut braku doręczenia decyzji w sposób określony w art. 149-151 Ordynacji podatkowej, złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie od przedmiotowej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. W złożonym piśmie podatnik podniósł, iż spółka korzysta na potrzeby swej działalności z części lokalu na Osiedlu Jagiellońskim w K, który jest lokalem mieszkalnym i z powodu takiego sposobu korzystania spełnia on dwie odrębne i różne funkcje. G. wynajmuje jedynie kilka metrów powierzchni lokalu i wyłącznie w odniesieniu do tej powierzchni przysługują jej prawa najemcy. Strona podnosi, że spółka nie posiada pocztowej skrzynki oddawczej, w związku z czym przesyłki do niej adresowane podlegają doręczeniu w lokalu osobom uprawnionym do reprezentacji spółki lub upoważnionym do odbioru poczty, a awiza podlegają umieszczeniu na drzwiach lokalu. Z tego powodu informacja o pozostawieniu zawiadomienia o przesyłce w skrzynce oddawczej adresata nie może być prawdziwa. Strona dowodzi, że w dniu 25 lipca 2012 r. w lokalu spółki przebywały dwie osoby uprawnione do jej reprezentacji, a listonosz nie podjął w tym dniu próby doręczenia korespondencji. Natomiast w dniu 1 sierpnia 2012 r. (data II awiza przesyłki) w lokalu spółki nie było osoby uprawnionej do odbioru korespondencji, niemniej GG w dniu 2 sierpnia dokonał sprawdzenia, czy na drzwiach lokalu nie ma informacji o przesyłkach poleconych. Przedstawiciele spółki twierdzą, że o przesyłce zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego dowiedzieli się w dniu 10 września 2012 r. po otrzymaniu z banku informacji o zajęciu rachunku bankowego spółki. W zaistniałej sytuacji, nie wystąpiły w ocenie strony ustawowe przesłanki do uznania fikcji doręczenia, albowiem w dniu 25 lipca 2012 r. nie zaistniała okoliczność niemożności doręczenia przesyłki do rąk osoby uprawnionej. Doręczyciel mógł doręczyć adresowaną do spółki przesyłkę osobom uprawnionym pod adresem wskazanym na tej przesyłce. Ponadto doręczyciel nie mógł pozostawić awiza tej przesyłki w skrzynce odbiorczej spółki, skoro ta takowej nie posiadała. Po zapoznaniu się z treścią zwrotnego potwierdzenia odbioru przedstawiciele spółki podnoszą również, iż nie spełnia ono ustawowych wymogów, bowiem tyko przy pierwszym domniemywanym zawiadomieniu zawarto wskazanie dotyczące miejsca pozostawienia przesyłki. W dodatku w opinii strony informacja ta została przekazana w sposób nieczytelny, natomiast w punkcie 4 zwrotnego poświadczenia odbioru nie wskazano przyczyn zwrotu przesyłki do nadawcy. Działając w oparciu o art. 162 Ordynacji podatkowe] przedstawiciele spółki wnoszą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, powtarzając argumentację wspierającą zarzut braku doręczenia decyzji. Strona dowodzi, że ani zarząd, ani prokurent nie ponoszą winy w naruszeniu ustawowego terminu. Przedstawiciele spółki dołożyli należytej staranności, bu terminowo odebrać spodziewaną decyzję i dochować terminu w jej zaskarżeniu. Oprócz sprawdzania skrzynki pocztowej ograniczyli swoje urlopy do kilku dni oraz skorzystali z urlopów w różnych okresach, tak by na miejscu zawsze była co najmniej jedna osoba uprawniona do odbioru przesyłek i reprezentowania spółki. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że organ pismem z dnia 25 marca 2013 r. zwrócił się z prośba o potwierdzenie przez Urząd Pocztowy nr 1 w K. doręczenia i awizowania przesyłki poleconej za potwierdzeniem odbioru nr [...], nadanej 23 lipca w Lesznie (P601) na adres: G Zgodnie z odpowiedzią Biura Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością Poczty Polskiej S.A., adnotacje w zakresie awizowania przedmiotowej przesyłki znajdują się wyłącznie na opakowaniu przesyłki, a Poczta Polska S.A. nie posiada innej dokumentacji w tym zakresie. Tym samym Dyrektor Izby Celnej nie dostrzegł podstaw do kwestionowania treści potwierdzenia odbioru korespondencji. W sytuacji, gdy Poczta Polska S.A. wyjaśniła, iż jedynym źródłem potwierdzającym doręczenie są adnotacje znajdujące się na opakowaniu przesyłki, tutejszy organ uznaje, że sporna korespondencja została dwukrotnie awizowana, w dniach 25 lipca 2012 r. oraz 1 sierpnia 2012 r. przez placówkę pocztową z powodu niemożności doręczenia adresatowi. Nieodebrane pismo zostało zwrócone organowi podatkowemu, który pozostawił je w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zdaniem organu nie zasługuje na uwzględnienie wyjaśnienie strony, iż spółka nie posiada pocztowej skrzynki oddawczej, a przy wejściu do budynku znajdują się prywatne skrzynki pocztowe mieszkańców, do których spółka nie ma uprawnień, gdyż wynajmuje jedynie kilka metrów powierzchni lokalu i wyłącznie do tej powierzchni przysługują jej prawa najemcy. Zauważyć należy, że jako adres korespondencyjny spółki w toku postępowania podawana była lokalizacja: [...]. Adres ten widnieje również na wszystkich dokumentach i pieczęciach spółki. W zaistniałych okolicznościach, ani organ podatkowy, ani też Poczta Polska nie posiadały informacji o formie własności lokalu wskazanego jako siedziba i adres korespondencyjny strony. W sytuacji, gdy w lokalu na os. Jagiellońskim znajdowała się skrzynka oddawcza oznaczona numerem 1, naturalną konsekwencją jest, iż doręczyciel uznał, iż jest to miejsce właściwe do pozostawienia awiza. Strona nie przedstawiła dowodu, z którego wynikałoby, iż poinformowała właściwą placówkę pocztową o innym sposobie doręczania korespondencji spółce, a okoliczność taka nie wynika również odpowiedzi przekazanej przez Pocztę Polską. Bezpodstawne są zarzuty związane z formalną prawidłowością treści potwierdzenia odbioru. Miejsce przechowywania korespondencji wskazane zostało w punkcie 2 dokumentu, w którym wyjaśniono, że przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP Kościan 1. Miejsce to pozostaje zatem niezmienne dla całego okresu określonego w art. 150 § 1 pkt 1 i aktualne również po drugim awizo z dnia 1 sierpnia 2012 r. Zdaniem Dyrektora IC, nie można zgodzić się z zarzutem, iż adnotacja o miejscu pozostawienia przesyłki jest nieczytelna, a doręczyciel posłużył się skrótem branżowym niezrozumiałym dla adresata. Oznaczenie UP Kościan 1 nie powinno sprawić podmiotowi prowadzącemu działalność gospodarczą, odbierającemu znaczne ilości korespondencji, trudności w zlokalizowaniu miejsca pozostawienia korespondencji. O powyższym świadczyć może fakt, że znajdująca się w aktach sprawy identycznie awizowana w dniu 23 maja 2012 r. przesyłka, zawierająca postanowienie o wszczęciu postępowania została prawidłowo odebrana przez stronę w dniu 29 maja 2012 r. W punkcie 4 zwrotnego poświadczenia odbioru nie wskazano przyczyn zwrotu przesyłki do nadawcy, gdyż informacja taka znalazła się bezpośrednio na kopercie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu: naruszenie art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i 194 § 3 Ordynacji podatkowej, albowiem organ administracji zaniechał wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz pominął wskazane przez stronę dowody, które powołane zostały dla wykazania wadliwego doręczenia awizo i dla obalenia domniemania przypisanego dokumentom urzędowym oraz pominął dowodową wymowę dokumentów nadesłanych przez Pocztę Polską S.A., skutkiem tych naruszeń jest błędne uznanie doręczenia fikcyjnego za prawidłowe; nadto wskazuje na pozbawione podstaw prawnych wymogi stawiane stronie co do konieczności innej organizacji odbioru korespondencji i nieusprawiedliwione przerzucanie z Poczty na adresata odpowiedzialności za błędy doręczeń korespondencji; naruszenie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 162 kpa poprzez pominięcie, że zgodnie z tymi przepisami pisma dla osób prawnych doręcza się w lokalu ich siedziby, a dopiero gdy nie jest to możliwe, następuje awizo do skrzynki odbiorczej adresata, a gdy i to nie jest możliwe, pozostawia się awizo na drzwiach biura adresata; naruszenie art. 194 ordynacji podatkowej poprzez wzmianki o awizowaniu przesyłki za dokument urzędowy. Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. skarżący uzupełnił skargę, wskazując że zaskarża postanowienie Dyrektora Izby Celnej w całości oraz wyjaśnia, że w związku z niewydaniem przez organ postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, na wypadek uznania że zaskarżone postanowienie zawiera w sobie również rozstrzygnięcie przewidziane w art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, skarga ta jest wymierzona również przeciw temu rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozważył, co następuje : Dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia według kryterium określonego w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), tj. pod względem zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które uzasadniałoby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminowi należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym stosownie do § 2 art. 162 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z powyższej regulacji wynikają następujące przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione łącznie: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) zainteresowany dopełnił czynności, dla których określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 144 Ordynacji podatkowej organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Pokwitowanie to stanowi dokument urzędowy, stanowiący dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Zgodnie z art. 151 osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nie posiadającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, a przepisy art. 146 art. 148 § 2 pkt 1 13 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 150 § 2 zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Wymaga podkreślenia, że przywrócenie terminu nie jest oparte na uznaniu administracyjnym, ale ziszczeniu się wskazanych warunków; ich wystąpienie skutkować musi przywróceniem terminu, brak z kolei któregokolwiek z nich powoduje, iż termin nie może zostać przywrócony (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 849/06, LexPolonica nr 2142388). W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów dotyczących zaniechania wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, Sąd podziela pogląd organu, iż oświadczenia potwierdzające, że w dniu pierwszego awizowania przesyłki - 25 lipca przedstawiciele spółki przebywali w jej siedzibie, oczekując na decyzję organu podatkowego stoi w sprzeczności z dokumentem potwierdzenia odbioru korespondencji, w którym stwierdzono, że przesyłka została awizowana z powodu niemożności bezpośredniego doręczenia adresatowi. Fakt, iż w okresie przechowywania przez Urząd Pocztowy przedmiotowej przesyłki, strona skarżąca odbierała inną kierowaną do niej korespondencję nie może stanowić dowodu dyskwalifikującego prawidłowość doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Decyzja organu I instancji skierowana została do strony przesyłką poleconą nr [...], a w przypadku jej awizowania rolą adresata było zwrócenie się do wskazanej w zawiadomieniu placówki pocztowej o wydanie przedmiotowej korespondencji. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ po uzyskaniu wyjaśnień przekazanych pismem z dnia 3 kwietnia 2013 r. przez Biuro Zarządzania Ryzykiem i Zgodnością Poczty Polskiej S.A. za kluczowy dowód w sprawie wyjaśnienia okoliczności związanych z próbami doręczania korespondencji uznał druk potwierdzenia odbioru i informacje zawarte na opakowaniu przesyłki. Wbrew twierdzeniom skarżącego z ww. pisma nie wynika, iż przesyłka nie była awizowana po raz drugi, a stwierdzono jedynie, że fakt ten nie został odnotowany w systemie informatycznym. Bezspornie zaś ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana. Jak wskazał w wyroku z dnia 5 maja 1997 r. - I SA/Gd 470/96 Naczelny Sąd Administracyjny, prawidłowo wypełniony i podpisany druk potwierdzenia odbioru posiada przymiot dokumentu urzędowego. Jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do ich odbioru, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka lub przekaz pocztowy są przechowywane, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (awizo). Taki właśnie dokument, podpisany przez doręczyciela, pracownika Poczty Polskiej znajduje się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. W tej sytuacji za zgodne z prawem Sąd uznał stanowisko organu, iż potwierdzone podpisem przez pracownika poczty wzmianki o awizowaniu w formie przewidzianej przepisami prawa, stanowią dokument urzędowy, a brak podpisu odbiorcy na przedmiotowym dokumencie jest naturalną konsekwencją nieobecności adresata lub osoby upoważnionej do odbioru korespondencji w momencie próby doręczenia. Dokument urzędowy w postaci druku potwierdzenia odbioru korzysta z domniemania prawdziwości, a jego obalenie wymaga przeciwdowodu, którego strona skarżąca nie przeprowadziła. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że z treści artykuł 162 § 1 Ordynacji podatkowej wynika dla wnoszącego podanie o przywrócenie terminu, obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. To zainteresowany powinien uprawdopodobnić wystąpienie niezawinionych przez siebie okoliczności, które uniemożliwiły mu dochowanie terminu, posiadając, bowiem najlepszą wiedzę o tych przyczynach powinien je przejrzyście i wiarygodnie przedstawić. Organ podatkowy nie ma w tym wypadku obowiązku poszukiwania przyczyn uchybienia terminu, ale jedynie obowiązek weryfikacji twierdzeń strony pod względem ich wiarygodności (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1289/10, www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w świetle przedstawionych przez organ dowodów, twierdzenia skarżącej, iż w dniach awizowania przesyłki w miejscu zamieszkania przebywał cały czas dorosły domownik oraz że nie było żadnego awizo nie obalają tezy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, zawiera nieprawdziwy wpis odnośnie niemożności doręczenia przesyłki adresatowi (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2013 r. - III Sa/Wa 1449/12). Za nieuzasadniony należało również uznać zarzut skarżącej, że przesyłka została odesłana z Urzędu Pocztowego przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art. 150 Ordynacji podatkowe, gdyż adresat miał prawo odebrać korespondencję 8 sierpnia 2012 r. do godz. 24:00. W tej sytuacji, skarżący pomija kwestię godzin urzędowania placówki pocztowej. Placówka nr 1 Poczty Polskiej w K. czynna jest do godziny 19:30. Tym samym wprowadzenie do systemu informatycznego informacji o zwrocie korespondencji do nadawcy o godz.19:37 tj. po zamknięciu ww. placówki pocztowej, w żaden sposób nie mogło naruszyć prawa strony do odbioru korespondencji, gdyż uwzględniając powyższe informacje, w realiach niniejszej sprawy termin ten upłynął 8 sierpnia 2012 r. o godz. 19:30. Trudno zatem uznać po pierwsze, że skarżący mógł po tej godzinie odebrać korespondencję, a pracownik tejże placówki musiał czekać do godziny 24:00, aby dokonać zwrotu przesyłki. W ocenie Sądu, kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności prośby o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw i szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przepis art. 162 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Uprawniony jest zatem wniosek, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania, wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania, bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci, tj. niedbalstwa. Zatem trafnie wyeksponował w uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy, że przy ocenie braku winy jako przesłanki przywrócenia terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności wymagany od strony należycie dbającej o swoje interesy przy prowadzeniu spraw. (por. postanowienie NSA z 2 października 2002 r., sygn.akt V SA 793/02, M.Pr. 2002, nr 23, s. 1059; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2008 r., sygn.akt I SA/Bk 506/07, dostępny na stronie http://orzeczenia.gov.pl). Jako adres korespondencyjny spółki w toku postępowania podawana była lokalizacja: [...]. Adres ten widnieje również na wszystkich dokumentach i pieczęciach spółki. W zaistniałych okolicznościach, ani organ podatkowy, ani też Poczta Polska nie posiadały informacji o formie własności lokalu wskazanego jako siedziba i adres korespondencyjny strony. W sytuacji, gdy w lokalu na os. [...] znajdowała się skrzynka oddawcza oznaczona numerem 1, naturalną konsekwencją jest, iż doręczyciel uznał, iż jest to miejsce właściwe do pozostawienia awiza. Zauważyć też należy, że skarżąca jest profesjonalnym podmiotem prowadzącym działalność handlową i jak podnosi sama w skardze spodziewała się decyzji Naczelnika Urzędu Celnego kończącej prowadzone postępowanie podatkowe. W tej sytuacji Sąd uważa za zgodne z prawem stanowisko Dyrektora Izby Celnej, uznające, że fakt, iż siedzibę spółki stanowi pomieszczenie o powierzchni 6 m2, będące jednocześnie częścią większego lokalu użytkowanego przez inne osoby może powodować poważne komplikacje w doręczaniu korespondencji osobom upoważnionym. W takich warunkach brak wcześniejszego ustalenia z urzędem pocztowym sposobu doręczania oraz awizowania przesyłek należy uznać za zaniedbanie w prowadzeniu własnych interesów. Sąd podziela również pogląd organu, iż bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje błąd operatorski w nazwie spółki zawarty w piśmie Poczty Polskiej z dnia 3 kwietnia 2013 r. Nazwa "G", zamiast "G" pojawiła się bowiem wyłącznie w przedmiotowym piśmie, natomiast doręczana korespondencja zawierała prawidłowe oznaczenie spółki. W świetle powyższego, zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że okoliczności powołane przez skarżącą nie stanowią wyjątkowych i nagłych okoliczności, które uniemożliwiły dochowanie uchybionego terminu i nie świadczą o dochowaniu przez skarżącej należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. W konsekwencji organ prawidłowo zastosował art. 162 § 1 O.p, odmawiając podatniczce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania z uwagi na niespełnienie przesłanki w postaci braku winy w uchybieniu terminowi. Na zakończenie wypada zauważyć, że wprowadzenie środka w postaci uprawdopodobnienia do wniosku o przywrócenie terminu jest uzasadnione incydentalnym, wpadkowym charakterem tego postępowania w stosunku do toku postępowania zasadniczego. Z tego powodu ustawodawca przewiduje jedynie namiastkę dowodu, a weryfikacja twierdzeń zawartych we wniosku nie może przerodzić się w osobne postępowanie. Organ powinien jedynie ocenić prawdopodobieństwo określonego ciągu zdarzeń, a przeprowadzanie dowodów mających na celu weryfikację uprawdopodobnienia ograniczyć do niezbędnego minimum (por. wyrok NSA z 13 czerwca 2002 r., sygn. akt V SA 2320/01, opubl. LEX Nr 109300). Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).