II SA/Lu 508/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent Julita Kula, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] 2011 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz L. C. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Wojewoda [...] – po rozpatrzeniu odwołania L. C. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], którą organ ten odmówił uchylenia we wznowionym postępowaniu swojej własnej decyzji z dnia [...]sierpnia 2010 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozstrzygniecie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i T. małż. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przyłączami oraz instalacjami zewnętrznymi na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości B. D., gmina B. W decyzji tej stwierdzono, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obejmuje działki nr [...] i [...], w związku z czym za strony przedmiotowego postępowania uznano wyłącznie inwestorów. Decyzja ta uzyskała walor ostateczności. We wniosku z dnia 26 października 2010 r. L. C. - właścicielka działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z terenem przedmiotowej inwestycji – powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. zwróciła się do Starosty [...] o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę. Wnioskodawczyni stwierdziła, że posiada przymiot strony w tym postępowaniu i powinna z tego względu brać w nim czynny udział, jednak nie zostało jej to zapewnione. W ocenie L. C., należąca do niej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Samo zachowanie przez inwestora wymaganych odległości, czy też warunków technicznych w zakresie sytuowania obiektu na działce, nie oznacza bowiem, że osoby mające tytuł prawny do działek znajdujących się w otoczeniu projektowanego obiektu nie posiadają interesu prawnego, a zatem nie mogą być stroną w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nadto wnioskodawczyni podniosła, iż granica pomiędzy jej nieruchomością, a należącą do inwestorów działką nr [...] jest sporna, przez co w dniu 2 sierpnia 2010 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta [...] o dokonanie rozgraniczenia tych działek. Postępowanie rozgraniczeniowe oraz kwestionowane przez nią postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę toczyły się zatem równolegle, czego nie wziął pod uwagę organ architektoniczno-budowlany. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Starosta [...] – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. – wznowił na wniosek L. C. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010 r. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. organ I instancji orzekł o odmowie uchylenia przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia tego rozstrzygnięcia, albowiem działka L. C. nie znajduje się w obszarze oddziaływania objętej nim inwestycji. W ocenie organu planowany budynek zaprojektowano zgodnie z wymogami § 12 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do kwestii przebiegu granicy między działkami nr [...] i [...] organ podniósł, iż projekt zagospodarowania działki inwestorów został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę na aktualnej mapie do celów projektowych, na której granicy tej nie oznaczono symbolami granicy spornej, co dla organu udzielającego pozwolenia na budowę jest wiążące. Starosta podkreślił, że przebiegu granic nie można domniemywać, stąd nie można też stwierdzić, iż podnoszona przesz L. C. kwestia mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wyjaśnienie sprawy przebiegu granic nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, lecz może stanowić przedmiot odrębnego postępowania. W odwołaniu od powyższej decyzji L. C. podtrzymała argumenty podniesione wcześniej we wniosku o wznowienie postępowania, wskazując dodatkowo, że organ I instancji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i nie ustalił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a nadto naruszył przysługujące jej prawo czynnego udziału w postępowaniu, albowiem nie pouczył jej o przysługujących jej prawach, w tym możliwości zgłaszania wniosków dowodowych. W ocenie odwołującej Starosta [...] błędnie przyjął, że nie przysługuje jej status strony w kwestionowanym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jak również, że wpływu na wynik tego postępowania nie ma toczące się równolegle postępowanie rozgraniczeniowe. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że działka odwołującej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. Wojewoda podniósł, iż obszar oddziaływania wyznacza się na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W przedmiotowej sprawie odległość inwestycji od granic działki odwołującej wynosi 4,8 m, co odpowiada odległościom ustalonym w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu I instancji, iż sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej przyjętej do ewidencji w państwowym zasobie geodezyjno - kartograficznym projekt zagospodarowania działki, na której ukazany jest układ granic, jest dla organów udzielających pozwolenia na budowę wiążący. W spornej sprawie planowany budynek zaprojektowano w odległości większej niż 4 m od granicy działki, a więc brak jest podstaw by uznać, że obszar oddziaływania tego budynku obejmuje działkę nr [...], ograniczając tym samym możliwość jej zagospodarowania zgodnie z przepisami prawa. Skoro w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu nie znajduje się działka odwołującej, to tym samym – w ocenie Wojewody – nie jest ona stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na jego budowę. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia prawa odwołującej do czynnego jej udziału w postępowaniu wznowieniowym. L. C. wniosła na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze tej skarżąca ponownie podniosła zarzuty dotyczące naruszenia jej prawa czynnego udziału w postępowaniu oraz błędnego uznania, iż jej działka nr [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania budynku objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] sierpnia 2010 r. W ocenie skarżącej w sytuacji, gdy organ architektoniczno-budowlany miał wiedzę o sporności granicy pomiędzy jej działką, a działką inwestorów, to obowiązany był uwzględnić ten fakt i odmówić udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na brak możliwości zaznaczenia na mapie do celów projektowych granic władania, a co za tym idzie, niemożność przyjęcia zgodności projektu budowlanego z przepisami prawa, jak również brak możliwości wykluczenia działki sąsiedniej z obszaru oddziaływania planowanego obiektu. Także argument o braku zaznaczenia na mapie do celów projektowych sporności granicy - zdaniem skarżącej - nie powoduje, iż organy nie mogą wziąć pod uwagę tej okoliczności w sytuacji, gdy powzięły o niej informację. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 381/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę L. C. Sąd podzielił stanowisko organów, iż działka skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., przez co nie ma ona interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na jego budowę. Uznał, że legitymację skarżącej do brania udziału w przedmiotowym postępowaniu ocenić należało w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Treść pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" określona natomiast została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, w których przewidziano ograniczenia w zagospodarowaniu terenu związane z tym obiektem. Sąd podkreślił, że ograniczenia niewynikające z przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. Przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są także przepisy techniczno-budowlane, w szczególności przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis § 12 ust. 4 powołanego rozporządzenia wprost stanowi, że objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania, o jakim mowa w art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego ma miejsce wyłącznie w razie sytuowania budynku na działce budowlanej w sposób, o jakim mowa w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Przedmiotowy budynek mieszkalny został bowiem zaprojektowany w odległości 4,8 m od granicy z działką należącą do skarżącej. W związku z tym Sąd I instancji stwierdził, że brak jest możliwości uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast rozstrzygniecie kwestii sporu co do przebiegu granic nieruchomości skarżącej i inwestora, pozostaje bez wpływu na możliwość wydania decyzji w sprawie o pozwolenie na budowę. Organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest bowiem – jak wskazano w uzasadnieniu wyroku – uprawniony do badania przebiegu granicy na gruncie. Opiera się on jedynie na danych wynikających z aktualnych dokumentów geodezyjnych, a na takim dokumencie został sporządzony w rozpatrywanej sprawie projekt zagospodarowania działki inwestorów. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła mu naruszenie: art. 3 pkt 20, art. 28 ust. 2, art. 34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, § 12 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca kasacyjnie podniosła, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż jej działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu realizowanego przez B. i T. małż. R., a w konsekwencji, że nie przysługuje jej status strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę dla tej inwestycji objętej wnioskiem B. i T. małż. R. W ocenie L. C. – wbrew stanowisku Sądu I instancji - jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu chociażby z uwagi na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe, jak również ze względu na wskazane przez nią konkretne przepisy przewidujące ograniczenie w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości. Jej zdaniem pogląd, iż wyłącznie w sytuacji sytuowania budynku na działce budowlanej w sposób o jakim mowa w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. działka sąsiednia objęta jest obszarem oddziaływania, jest wadliwy. Skarżąca podniosła również, że w przedmiotowej sprawie projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony na aktualnej mapie, skoro nie został na niej zaznaczony spór graniczny między działką skarżącej a inwestora, pomimo, że o istnieniu tego sporu świadczy dokumentacja znajdująca się w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. W ocenie skarżącej, w konsekwencji istnienia przedmiotowego sporu o granicę nie można stwierdzić, czy obiekt budowlany objęty decyzją organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2010 r. ma zachowaną odległość od granicy zgodną z przepisami. Rozstrzygnięcie tego sporu ma zatem wpływ na tok postępowania i możliwość wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 maja 2013 r. sygn. akt II OSK 176/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Sąd II instancji uznał za uzasadniony zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. NSA stwierdził wadliwość stanowiska przyjętego w wyroku I instancji, że skoro w przedmiotowej sprawie nie zostały przekroczone minimalne odległości usytuowania budynku jednorodzinnego od granicy działki (nie zachodzi sytuacja o której mowa w § 12 ust. 2 i 3 powołanego rozporządzenia), to nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego i skarżąca nie jest stroną w tym postępowanie. W ocenie Sądu II instancji przepis ten nie może być rozumiany w ten sposób, że skoro usytuowanie budynku na działce w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3 powoduje objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu, to a contrario, usytuowanie obiektu w większej odległości oznacza, że obiekt nie jest w obszarze oddziaływania. Stanowisko to uznał za wadliwe, także z tego powodu, że ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie daje podstaw do takiego zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej mowa jest bowiem o terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należą nie tylko przytoczone przez organ przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki (budynki jednorodzinne) i ich usytuowanie, ale także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska. Ponadto przymiot strony w stosunku do właściciela sąsiedniej nieruchomości może wynikać – jak zaznaczył NSA – także z ochrony przysługującego mu prawa własności. NSA stwierdził również, że nie można w pełni podzielić stanowiska Sądu I instancji, iż rozstrzygnięcie kwestii sporu co do przebiegu granic nieruchomości skarżącej i inwestora pozostaje bez wpływu na ocenę interesu prawnego w sprawie pozwolenia na budowę. Jakkolwiek co do zasady organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są upoważnione do kontrolowania przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami, to nie można z góry przyjmować, że twierdzenia odnośnie błędnego oznaczenia granicy nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy. W przypadku gdy toczy się postępowanie rozgraniczeniowe wymaga rozważenia, czy wynik tego postępowania mógłby podważyć złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając ponownie skargę zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07, LEX nr 510043 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11, LEX nr 1145063). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że budynek mieszkalny objęty decyzją Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę, został usytuowany w odległości 4,8 m od granicy pomiędzy działką inwestora, a działką skarżącej, wyznaczoną zgodnie z projektem zagospodarowania działki, co odpowiada odległościom określonym w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Okoliczność ta stanowiła dla organów administracji oraz poprzednio orzekającego w niniejszej sprawie składu Sądu I instancji wystarczającą podstawę by uznać, że działka skarżącej nie jest objęta obszarem oddziaływania spornej inwestycji, a w konsekwencji, że skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W wyroku z dnia 17 maja 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny – uchylając wyrok WSA w Lublinie – zakwestionował jednak ten pogląd przyjmując, że zachowanie odległości dla danego rodzaju obiektu, unormowanych w przepisach określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, nie przesądza samo przez się o tym, iż oddziaływanie tego obiektu nie wykracza poza obszar nieruchomości inwestora, a w konsekwencji, że nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy – w ocenie NSA – rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. W tym miejscy wypada podkreślić, iż powyższy pogląd znajduje potwierdzenie także w innych orzeczeniach NSA (por. np. wyrok z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 1613/11, LEX nr 1217437). Biorąc pod uwagę, iż stan faktyczny niniejszej sprawy oraz stan prawny nie uległ zmianie, Sąd - będąc związany powyższym stanowiskiem - uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zastały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uznając bowiem że działka skarżącej nie mieści się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2010 r., a w konsekwencji, że skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją, organy nie wyjaśniły w sposób należyty tej kwestii, przez co dokonaną ocenę w tym zakresie uznać należy za co najmniej przedwczesną. Należy podkreślić, że ustalenie granic obszaru oddziaływania obiektu budowlanego następuje każdorazowo na podstawie jego indywidualnych cech oraz jego przeznaczenia, a więc następuje na potrzeby każdej konkretnej sprawy. Wobec braku wyraźnego wskazania przez ustawodawcę w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej jako "Pr. bud." przepisów, na podstawie których dochodzi do wyznaczenia terenu w otoczeniu obiektu budowlanego, przyjąć należy że są to wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy prawa wprowadzające określonego rodzaju ograniczenia czy też utrudnienia w zagospodarowaniu lub w dotychczasowym korzystaniu z tego terenu. (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 48/13, LEX nr 1294934 oraz wyroki NSA: z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1596/08, LEX nr 571848 i z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1296/10 LEX nr 1083596). W kontekście powyższych rozważań, a przede wszystkim wyroku NSA zapadłego w niniejszej sprawie, za nieprawidłową uznać zatem należy praktykę ograniczającą kategorię "przepisów odrębnych", o których mowa w art. 3 pkt 20 Pr. bud., wyłącznie do norm techniczno - budowlanych tj. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dlatego też wyznaczając obszar oddziaływania obiektu organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Należy każdorazowo dokonać analizy nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego wyżej wymienionych. Samo zachowanie odległości wymaganych przepisami o warunkach technicznych nie zawsze przesądza o możliwym oddziaływaniu bądź braku oddziaływania inwestycji na otoczenie (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 546/12, LEX nr 1326963). Ponownie rozpatrując sprawę w toku postępowania wznowieniowego organ I instancji oceni zatem interes prawny skarżącej w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę, uwzględniając powyższe uwagi. Mając na uwadze ocenę prawna przedstawioną w wyroku NSA z dnia 17 maja 2013 r. należy ponadto wskazać, że wadliwość wydanych w niniejszej sprawie decyzji wynika również z błędnego przyjęcia, iż bez wpływu na ocenę interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę ma rozstrzygnięcie kwestii sporu co do przebiegu granicy nieruchomości skarżącej i inwestorów. Co więcej, w kontekście przedstawionego przez NSA poglądu nie można z góry wykluczyć, że w każdym przypadku toczące się postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące granicy działki, na której ma być realizowana inwestycja wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę, nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie o pozwolenie na budowę (jakkolwiek kwestia ta wywołuje rozbieżności w orzecznictwie). Oceny istnienia i charakteru związku pomiędzy wskazanymi postępowaniami pod kątem istnienia przesłanki zawieszenia postępowania określonej w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy dokonywać indywidualnie w każdej sprawie. W zależności od jej okoliczności związek uzasadniający zawieszenie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę może zachodzić, lub nie (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 836/12, LEX nr 1316774). Dokonując ponownie kontroli w trybie wznowieniowym decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ I instancji oceni zatem również, czy w tej konkretnej sprawie nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania zakończonego przedmiotową decyzją do czasu zakończenia postępowania rozgraniczejącego dotyczącego nieruchomości skarżącej oraz B. i T. małż. R. Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.